Monster Factory - บทที่ 133: มันเริ่มแล้วมันเริ่มแล้ว

ทางเข้างานต่างก็เต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่ที่จอดรถก็เต็มไปหมด

เย่ชิงได้ขับรถไปรอบๆและในที่สุดเขาก็พบจุดจอดรถในที่จอดรถหรู

จุดนั้นอยู่ตรงกลางของซูเปอร์คาร์มากมายเช่น จีทีอาร์, ปอร์เช่ 911 และเบนซ์ อย่างไรก็ตามรถเหล่านี้เป็นเพียงซูเปอร์คาร์ระดับเริ่มต้นเท่านั้น คันที่แพงที่สุดคือออดี้ แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากเมื่อเทียบกับรถของเขา

เมื่อเย่ชิงและโตวโตวมาถึงทางเข้าก็มีโปสเตอร์ขนาดใหญ่แขวนอยู่ตรงกลางห้องโถง

สำหรับภาพยนตร์เรื่องใหม่ล่าสุดของสวี่หนิงกง เรื่อง [รักที่ผ่านมา]

ในตัวอย่าง สวี่หนิงกง แสดงเป็นนักเรียนมัธยมปลายในขณะที่นักแสดงนำชายนั้นเป็นคนฉลาดและดูดี แต่ก็มีมุมมองที่น่าสงสารเช่นกัน เขาได้ตกหลุมรักเธออย่างลับๆและไม่คิดว่าเธอจะแอบหลงรักเขาด้วยเช่นกัน

เป็นเพียงการที่นักแสดงนำชายยากจนถึงขั้นไม่สามารถจ่ายอาหารเช้าได้ หลายครั้งที่เขารวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปหาเธอ แต่ในที่สุดเขาก็มักจะยอมแพ้เพราะกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่าของเขา นอกจากนี้เขาจะชวนเธอออกไปได้อย่างไรในเมื่อเขาไม่สามารถซื้อแม้ข้าวต้นได้สักชาม อะไรนะ? เขาจะหวังให้เธอเป็นคนจ่ายเงินให้เหรอ?

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ไปที่ที่เธอมักจะไปนั่งที่นั่นพร้อมกับขนมปังและผักที่ดองและฝันกลางวันของตัวเอง

โปสเตอร์มีภาพของนักแสดงแปดคนที่แตกต่างกัน

เย่ชิงที่เห็นภาพเหตุการณ์ตรงทางเข้าก็ยังได้นำปากกามาด้วยขณะที่เขาจำได้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาได้ขอให้เขาช่วยรับลายเซ็นของสวี่หนิงกงให้ เนื่องจากเขายุ่งอยู่กับงานนิทรรศการ ดังนั้นเย่ชิงจึงตกลงที่จะทำงานเล็กๆน้อยๆนี้เป็นการแลกเปลี่ยน

วันนี้โตวโตวอยู่ในชุดเดรสดอกไม้สีฟ้าและมีกระเป๋าเป้สะพายข้าง มีคนหนุ่มสาวหลายคนที่จ้องมองมา

คนที่มาชมส่วนใหญ่เป็นคู่รัก โดยทั่วไปแล้วเมื่อชายของพวกเธอมุ่งเน้นไปที่สิ่งอื่นที่ไม่ใช่พวกเธอ แน่นอนว่าจะต้องรับโทษอย่างเจ็บปวด อย่างไรก็ตามมันกับไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น เพราะพวกผู้ชายไม่ได้มองไปยังผู้หญิงแต่กับมองผู้ชายด้วยกัน และเป้าหมายคนนั้นคือเย่ชิงนั้นเอง

อาจจะพูดได้ว่าตอนนี้เย่ชิงได้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้ชายทั้งหมดในงานไปแล้ว

แต่มันก็เป็นอะไรที่ช่วยไม่ได้ ใครกันที่ปล่อยให้เย่ชิงเป็นแม่เหล็กดึงดูดความสนใจกัน ไม่ต้องพูดถึงความสวยของโตวโตวเพียงแค่บอดี้การ์ดตัวใหญ่ยักทั้งสองคนที่อยู่ข้างหลังก็เป็นจุดสุดใจที่ดีแล้ว

“ฉันพนันได้เลยว่าหนังเรื่องนี้จะมีช่วงเวลาในบ็อกซ์ออฟฟิศที่น่าสงสารมาก เพราะการฉายของหนังเรื่องนี้ตรงกับหนังจากต่างประเทศดีๆจำนวนมาก” เย่ชิง ซึ่งไม่ชอบหนังรักๆใคร่ๆเหล่านี้ก็ได้หาเรื่องพูดเบี่ยงเบน

“มันก็ไม่แน่พี่ต้องรู้ว่าทุนสร้างพวกหนังโรแมนติกนั้นค่อนข้างถูกกว่าถ้าเทียบกับหนังประเภทอื่น ฉันคิดว่าถ้าหนังนี้สามารถสร้างรายได้ 200 ล้านในบ็อกซ์ออฟฟิศได้ พวกนักลงทุนคงจะได้กำไรมากพอจนไม่สนใจอะไรอีก” โตวโตวเมื่อเห็นเย่ชิงบ่นก็ได้หัวเราะออกมาเบาๆ : “อย่างไรก็ตามเพลงหลักในภาพยนตร์ก็น่าฟังจริงๆ ทักษะการแต่งเพลงของคุณสวี่หนิงกง ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในน้ำเสียงที่ดีที่สุดและฉันก็ชอบเพลงของเธอเป็นการส่วนตัวด้วย”

“แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าจะได้ลายเซ็นเมื่องานนี้จบลงไหม” โตวโตวยังพูดโดยมองไปข้างหน้าว่า: “ฉันเป็นแฟนตัวยงของเธอและฉันก็รู้วิธีร้องเพลงทั้งหมดของเธอด้วย”

“ฉันเองก็เป็นแฟนเพลงของเธอเช่นกัน ฮ่า ๆ ๆ ~” เย่ชิงที่ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงก็ทำเพียงยกมือขึ้นเกาหัวก่อนที่จะพูดขึ้นว่า: “หลานชายของฉันเอง เขาก็ขอให้ฉันช่วยเขารับลายเซ็นด้วยเมื่องานนี้จบลง ทำไมเราถึงไม่ไปรอด้วยกันละ?”

เมื่อพวกเขาเข้าไปในโรงหนัง เย่ชิงก็ทิ้งบอดี้การ์ดสองคนไว้ข้างนอก

ที่นั่งโตวโตวก็ไม่เลว โรงหนังแวนด้าไม่ได้มีบางอย่างที่เหมือนกับห้องวีไอพี ดังนั้นที่นั่งที่ดีที่สุดจึงอยู่แถวหน้า เหมาะสำหรับการดูผู้คน แต่แย่มากสำหรับการชมภาพยนตร์

ที่นั่งทั้งสองข้างเย่ชิงว่างเปล่าตั้งแต่แรก

แถวนี้เป็นไปได้มากที่สุดสำหรับผู้ที่ได้รับตั๋วของผู้สื่อข่าว ดังนั้นทันทีที่เย่ชิงนั่งลงเขาก็เห็นว่าโตวโตวทักทายเพื่อนร่วมงานบางคนอยู่

เวลา 19.00 น. ไฟก็เริ่มหรี่ลง

ผู้สื่อข่าวกลุ่มหนึ่งที่นั่งยองๆอยู่บนพรมหน้าเวทีก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับกล้องของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

โปสเตอร์บิลบอร์ดขนาดยักษ์หล่นลงมาอย่างช้าๆ จากนั้นผู้ชมทั้งหมดในโรงหนังต่างก็กรีดร้องชื่อของสวี่หนิงกงออกมาดังๆ

การฉายรอบปฐมทัศน์โดยปกติแล้วมันหมายความว่าก่อนที่ภาพยนตร์จะเริ่มต้น ต้องมีคนออกมาสัมภาษณ์ นั้นรวมถึงตัวนักแสดงหลัก

เย่ชิงยังคงกังวลเล็กน้อยเนื่องจากในที่สุดหลังจากผ่านไปสิบปี เขาก็สามารถมองเห็นรักแรกของเขาได้อีกครั้ง

การคิดถึงคนเพียงคนเดียวเป็นเวลาสิบปีมักเกิดขึ้นในคลิปโรแมนติกเท่านั้น ความรักครั้งแรกของเย่ชิงไม่ได้ถูกเก็บไว้ตามธรรมชาติเนื่องจากเขาชอบและรักผู้หญิงอีกสองสามคนในภายหลัง

อย่างไรก็ตามสวี่หนิงกงยังคงเป็นรักแรกของเขา เมื่อเย่ชิงอยู่ชั้นประถมสวี่หนิงกงได้เข้าร่วมการแข่งขันร้องเพลงเยาวชนแห่งชาติที่ถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์แล้วเดินทางเข้าประกวดตลอดฤดูร้อนนั้น

ต่อมาเมื่อสวี่หนิงกงได้รับเชิญไปงานสปีกกาลาลี่ซิงเกิ้ลและร้องเพลง [พระจันทร์ช่วยให้ฉันนอนหลับ] เธอก็กลายเป็นนักร้องเยาวชนที่มีคนติดตามหลายร้อยล้านคนทั่วประเทศไปทันที

เพลงนี้แต่งโดยเธอทั้งหมดดังนั้นอาชีพนักดนตรีของสวี่หนิงกงก็พุ่งสูงขึ้น เมื่อเธอได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย เธอก็ได้กลายเป็นไอดอลของคนทั่วประเทศไปแล้วและได้รับการยกฐานะให้เป็นราชินีอีกด้วย

เย่ชิงแม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังคงภูมิใจในตัวเองที่ได้เขียนจดหมายรักฉบับแรกให้เธอ แต่เมื่อใดก็ตามที่เขานำสิ่งนี้ไปบอกใครพวกเขามักจะหัวเราะเยาะเขาเสมอว่าการอวดอ้างของเขาบ้าแค่ไหน และบอกเขาว่าเขาเป็นคางคกต้องการกินเนื้อหงส์ [ED: มีคนพยายามทำบางสิ่งที่พวกเขาไม่สำควรได้มัน]

ด้วยกาลเวลาที่ผ่านไปเย่ชิงก็เริ่มซ่อนสิ่งนี้ไว้ในมุมที่ลึกที่สุดและแม้แต่ความจริงที่ว่าเขาเป็นแฟนคลับของสวี่หนิงกงก็ไม่เคยเอ่ยถึงอีกเลย

แน่นอนว่าความฝันที่จะได้เห็นซูหนิงกงเป็นการส่วนตัวนั้นไม่เคยดับมอดไปเลยเพราะนี่เป็นความปรารถนาในวัยเด็กของเขา

โตวโตวที่อยู่ข้างๆเขารู้สึกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด มีหลายครั้งที่เธออยากจะร้องเรียกชื่อของสวี่หนิงกง แต่หลังจากเหลือบไปเห็นเย่ชิงที่อดทนอยู่ เธอก็ดับความต้องการนั้นอย่างรวดเร็ว

คนแรกที่เดินเข้ามาเห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าของงานหลัก แต่เจ้าภาพคนนี้ทำให้เย่ชิงค่อนข้างประหลาดใจ

เนื่องจากเธอเป็นผู้อำนวยการสถานีกระจายเสียงจงหยุนทั้งหมดและชุดราตรีสีม่วงที่เธอสวมใส่ก็ทำให้บุคลิกของเธอดูน่าเกรงขาม

“อ่า ~ เดี๋ยวก่อน! นั้นไม่ใช้ผู้กำกับเหรอ?” โตวโตวมองไปที่เย่ชิงอย่างไร้เดียงสาเพราะถึงจุดที่เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ใช่! ดูเหมือนว่าทางสถานนี้โทรทัศน์ของเธอจะมีข้อตกลงบางอย่างกับสวี่หนิงกง ” เย่ชิงพูดต่อว่า: “สวี่หนิงกงไม่ได้ประกาศว่าเธอกำลังจะเข้าร่วมการแสดงใหม่ของสถานีของเธอเหรอ?”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ มันคงเป็นอะไรที่ดีมากก็……” โตวโตวพูดถึงตรงนี้ก็ยกมือขึ้นปิดปากของขณะที่เธอพยายามซ่อนรอยยิ้มเอาไว้

ใช้เวลาไม่นานหลินหยูผู้กำกับสถานีโทรทัศน์ของโตวโตวก็คว้าไมขึ้นมาพูด เมื่อมาถึงจุดนี้จะสามารถเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีทักษะมากขนาดไหน หลังจากการแนะนำตัวที่สดใสไม่กี่นาทีจู่ๆเธอก็หันไมค์ไปที่ฝูงชนและยิ้ม: “เอาละ! ทุกคนอยากจะเจอใครมากที่สุดในตอนนี้?”

“สวี่หนิงกง!”

ฝูงชนที่เดิมก็มีชีวิตอยู่แล้ว เมื่อพวกเขาได้ยินคำถามนี้เข้าไปมันก็เป็นเหมือนกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นมาราวกับว่าพวกเขาทั้งหมดได้รับการฉีดเลือดไก่

“จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นพวกคุณช่วยส่งเสียงต้อนรับสวี่หนิงกง!”

ทันใดนั้นแสงไฟก็สว่างขึ้นที่มุมเวที

ก่อนที่จะมีคนเดินออกมาจากมุมมืดนั้น

สปอตไลท์เพียงจุดเดียวที่อยู่บนตัวเธอนั้นเหมือนกับรัศมี ผมยาวของเธอที่ซ่อนอยู่หลังใบหูของเธอและดวงตาคู่นั้นเหมือนดวงตาในความมืดทำให้ทุกคนที่มองไปยังมันถูกล่อลวงเอาไว้

เธอแต่งกายด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์และทำให้ทุกคนเห็นภาพลวงตาว่าเธอเพิ่งออกมาจากภาพวาด

สวี่หนิงกงสวยเกินไป ประเด็นนี้ก็ไม่มีใครโต้แย้งได้เช่นกันมิฉะนั้นไม่ว่าเธอจะร้องเพลงเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางที่เธอจะไปถึงตำแหน่งจักรพรรดินีได้

แสงวาบราวกับพายุและโตวโตวกำหน้าอกของเธออย่างตื่นเต้น ราวกับว่าเธอเพิ่งถูกรางวัลแจ็คพอตห้าล้านหยวน

“พี่ใหญ่เย้! ดูสิ! นี่ใช้เธอจริงๆ เอ้ย ดูสิ เธอสวยขนาดไหน เธอสวยกว่าในทีวีด้วยซ้ำ”

เย่ชิงตอนนี้อยู่ที่นั่น แต่ไม่สามารถให้ความสนใจได้เลย

บนเวทีนั่งชม. ในที่สุดหลังจากรอมานานกว่าทศวรรษเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง

โตวโตวพบว่าการแสดงออกของเย่ชิงบนใบหน้าของเขาตอนนี้ดูแปลกไป แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นไอดอลของเธอ โตวโตวก็ยังคงแอบมองเย่ชิงเป็นครั้งคราว

เมื่อเห็นการแสดงออกของเขา โตวโตวตอนนี้ไม่สนใจไอดอลของเธอโดยสิ้นเชิง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอพี่ใหญ่เย่” โตวโตวถามอย่างเป็นห่วง: “เสียงตะโกนพวกนี้ทำให้พี่อึดอัดเหรอ?”

“ ไม่! นั่นไม่ใช่แบบน้น……” เย่ชิงถอนหายใจยาวๆ จากนั้นก็หันไปมองโตวโตวอย่างจริงจัง:“ สมัยเรียนประถมเราเคยเป็นเพื่อนรวมห้องกันนะ”

“ แค่การได้เจอเธอตอนนี้มันค่อนข้างน่าตื่นเต้น โดยเฉพาะตอนป. 4 ฉันยังได้เขียนจดหมายรักถึงเธอด้วยซ้ำ……”