ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ - ตอนที่ 855 ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ (75)
ตอนที่ 855 ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ (75)
ไม่!!
ไม่ใช่ภาพลวงตา
ภาพสุดท้ายนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา…ฟังจือหันมาแล้ว!
ฟังจือหันมาแล้วจริงๆ
อวี๋กานกานยิ้มออกมาเล็กน้อย เหลือบมองเสี่ยวเล่อเล่อที่ยังคงนอนหลับสนิทในถังแล้วตัวเองก็ค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายทุกอย่าง!
หลังจากที่เสี่ยวเล่อเล่อโดนลักพาตัวไป หลินจยาอวี่ไม่ได้พักผ่อนทั้งวัน นั่งบนโซฟา กอดข้าวของที่เสี่ยวเล่อเล่อเคยใช้ เหมือนกับว่าวิญญาณได้หลุดออกไปจากร่างกายแล้ว
เธอรู้สึกว่าเป็นความผิดของตัวเองทั้งหมด
ทุกอย่างเป็นเพราะเธอไม่ได้ดูแลเสี่ยวเล่อเล่อให้ดี และยังทำร้ายอวี๋กานกาน ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง
ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าไม่อาจกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ เธอก็ควรใช้ความตายชดใช้ความผิด
ถึงอย่างไรก็ตามหลังจากที่เสี่ยวเล่อเล่อกับอวี๋กานกานโดนลักพาตัวไป หลินจยาอวี่ไม่ดื่มแม้แต่น้ำสักอึกคล้ายกับว่าลงโทษตัวเอง
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะแคบดังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
หลินจยาอวี่เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน พุ่งไปอย่างรวดเร็วแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ในสายตาชื่อของลู่เสวี่ยเฉินปรากฏขึ้นมากะทันหันบนหน้าจอ หลินจยาอวี่รีบรับสายแต่กลับพูดไม่ออก มีเพียงเนื้อตัวที่สั่นเทาอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่ “…”
อยากจะถามว่าหาอวี๋กานกานกับเสี่ยวเล่อเล่อเจอไหมแต่ก็กลัวว่าหลังจากที่ถามออกไปจะได้รับคำตอบที่ไม่ต้องการ
ลู่เสวี่ยเฉินรู้ถึงความกังวลและไม่สบายใจของเธอโดยที่เธอไม่จำเป็นต้องพูด จึงรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “หาเจอแล้ว พวกเขาสบายดี ลูกชายไม่เป็นไร เสี่ยวอวี๋กานก็ไม่เป็นไร พวกเขาปลอดภัยกันดี”
ไม่เป็นไร!!
ทั้งเสี่ยวเล่อเล่อกับอวี๋กานกานต่างก็ไม่เป็นไร
หลินจยาอวี่นิ่งอึ้งไปพักหนึ่งพลันร้องไห้เสียง “ฮือ” ออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ลู่เสวี่ยเฉินที่อยู่อีกด้านตกใจ “เป็นอะไรไป?”
หลินจยาอวี่ร้องไห้อย่างน่าสงสารจับใจไปด้วยพลางพูดพร้อมกับสูดหายใจไปด้วย “ไม่มีอะไร ลูกชายกับกานกานไม่เป็นไรแล้ว ฉันก็ไม่เป็นไร”
ลู่เสวี่ยเฉินรู้ในทันทีว่าเธอร้องไห้ด้วยความดีใจ เพียงแค่ร้องไห้เกินจริงไปหน่อย เขาหัวเราะออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้ “ผมกำลังพาลูกชายกลับบ้านแล้ว”
“อืม” หลินจยาอวี่รับคำ จากนั้นก็ร้องไห้ต่อ
ลู่เสวี่ยเฉินก็ไม่ได้วางสาย ฟังอยู่อย่างนั้น
คาดว่าแม่ลูกใจสื่อถึงกัน ต่อให้มีโทรศัพท์กั้น เสี่ยวเล่อเล่อก็รับรู้ได้ถึงความเศร้ากับความดีใจของแม่ เสี่ยวเล่อเล่อตื่นแล้ว และร้องไห้ขึ้นมา
ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชาย สุดท้ายหลินจยาอวี่ก็ไม่ร้องไห้อีก รีบเอ่ยถาม “ลูกชายเป็นยังไงบ้าง”
“หมอนี่ตื่นแล้ว ร้องไห้แล้ว จะต้องหิวแล้วแน่เลย ผมปลอบเขา” ไม่มีอาหารอยู่ในมือ แค่ปลอบเอาไว้ ถึงแม้จะปลอบอยู่แต่เขาก็ไม่ได้วางสายไป
มีแค่โทรศัพท์กั้นก็ยังสามารถรู้สึกถึงความรักของลู่เสวี่ยเฉินที่มีต่อลูกได้ หลินจยาอวี่จู่ๆ ก็เรียก “ลู่เสวี่ยเฉิน”
ลู่เสวี่ยเฉินส่งยิ้มให้ลูกชายจากนั้นก็รับคำ “หือ”
“พรุ่งนี้…เราย้ายบ้านกันเถอะ”
“อือ” ลู่เสวี่ยเฉินหลุดปากตอบรับไป อึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยเสียงสูงขึ้น “อะไรนะ?”
“ไม่ได้ยินก็ช่างเถอะ”
“ได้ยินแล้วๆ ที่รัก ผมรักคุณ!”
หลินจยาอวี่ไม่ได้ตอบเขากลับวางสายไปในทันที ขณะร้องไห้ก็ยิ้มพร้อมกับพึมพำไปด้วยว่า ฉันก็รักคุณ ที่รัก!
แม้ว่าการพบเจอกันระหว่างพวกเขาจะไม่ได้สวยงาม แม้ว่าเขาจะหลอกเธอแต่ว่าเขาจริงใจ อีกทั้งรักเธอด้วยใช่ไหม ใจของเธอรู้สึกได้
และงอนนี่มันเหนื่อยมากจริงๆ!
เธอไม่อยากสูญเสียคนหนึ่งที่รักตนเองเพราะว่างอนเลยสักนิดเดียว
รักษาปัจจุบัน เธอจะต้องเก็บรักษาความสุข เก็บรักษาสิ่งที่มี
รักษาความอบอุ่นที่พระเจ้ามอบให้
รักษาคนในครอบครัวกับเพื่อนทุกคนที่สำคัญข้างกาย