Apocalypse Meltdown โลกาวินาศล่มสลาย - ตอนที่ 1381 น้ำท่วม

ตอนที่ 1381 น้ำท่วม
　　ชูฮันเดินผ่านประตูออกมา ยื่นมือออกไปด้านหน้าเพื่อรองน้ำฝน มือที่เปียกน้ำและแสงไฟสลัวจากเทียนทำให้พลเอกทุกคนได้เห็นเม็ดฝนชัดเจน…
　　มันกลายเป็นสีดำ!
　　”ฝนดำ” เหวินชี่เชิงเอ่ยเสียงเข้ม เขาหลับตาลงอย่างรู้สึกสิ้นหวัง
　　”ซูเฟิง” ชูฮันเรียก
　　”พรึบ!”
　　กัปตันทีมนักฆ่าขนนกซูเฟิงเดินเข้ามาในบ้านพักทันทีและรอคอยคำสั่จากชูฮันเงียบๆ
　　ชูฮันหลุบตาลง จ้องมือตัวเองที่มีน้ำฝนสีดำที่กำลังไหลไปตามมือและนิ้วโดยอาศัยแสงสลัวๆจากเทียน
　　”กระจายคำสั่งออกกกไป ให้ทุกคนหาที่หลบฝน ยิ่งดีถ้าสามารถใส่อุปกรณ์ป้องกกันได้โดยเฉพาะมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ตั้งแต่ระยะ5 ลงไป ป้องกันอย่าให้ฝนดำเข้าปากและจมูกและกองทัพเขี้ยวหมาป่าของเรามีกำลังเพียงพอแค่จะช่วยเหลือหนึ่งกองกำลังจากกองกำลังพันธมิตร”
　　ชูฮันสั่งเงียบๆ น้ำเสียงดูไม่ได้เร่งรีบหากก็ไม่ได้เฉื่อย ทว่าประโยคต่อมานั้นฟังดูขมขื่นเล็กน้อย “อีกอย่างคอยดูพวกทหารในกองกำลังพันธมิตรที่เป็นมนุษย์ธรรมดา ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือปัญหาเกิดขึ้น รีบแก้ไขให้เร็วที่สุด!”
　　หลังจากสั่งจบ ชูฮันก็ฉีกชายเสื้อตัวเองออกก เอาเศษผ้ามาเช็ดน้ำฝนสีดำบนมือทิ้ง สีหน้าราบเรียบหากดูดุดันอยู่ในที แววตาคมกริบ
　　แผ่นดินไหว ฝุ่นที่กระจายไปทั่ว พลังงานลำแสงระดับสูงที่เจาะพื้นผิวลึก ปัจจัยทั้งหมดนี้ทำให้เกิดการระเหยของของเหลวในเมืองหยิน ลอยตัวขึ้นไปสะสมเป็นก้อนเมฆและก่อตัวเป็นฝน
　　ฝนนี้จะชำระล้างทั้งเมืองหยิน ทุกหนแห่งจะปนเปื้อนโดยฝนพิษนี้โดยไม่มีที่ไหนปลอดภัย
　　ถ้ามันแค่ลูกผสมหรือซอมบี้พันตัว ชูฮันคงไม่กังวลอะไร แต่นี้มันคือเมืองหยินที่มีซอมบี้เป็นล้านตัวและไหนจะลูกผสมอีกหลายหมื่นตัว รวมถึงลูกผสมระยะสูงจำนวนมากมาย อีกทั้งซากศพของพวกที่ตายก็ยังไม่ได้ถูกเผาทำลายเลย ยังนอนกองที่พื้นเหมือนเดิม ทั้งเลือดและชิ้นเนื้อยังคงเต็มไปด้วยไวรัส ดังนั้นเมื่อทั้งหมดนี้มันระเหยขึ้นไปและกลายเป็นฝนลงมา มันจะกลายเป็นฝนพิษที่อันตรายอย่างมากสำหรับมนุษย์ รวมถึงมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ด้วย!
　　”ครับ!” ซูเฟิงตอบรับคำสั่งและจากไปเพื่อดำเนินการตามอย่างรวดเร็ว
　　เป็นอีกครั้งที่เหวินชี่เชิงจ้องมองชูฮันด้วยสายตาซับซ้อน ส่วนใหญ่จะเป็นความสับสนและรู้สึกไร้ทางออกจากสถานการณ์ในปัจจุบัน และหลังจากได้ยินคำพูดของชูฮันมันก็มีความตกใจและประหลาดใจเพิ่มเข้ามา　　พิษที่มาพร้อมกับฝนซึ่งเปรอะเปื้อนอาหารและน้ำดื่มที่เหลือเพียงน้อยนิดของพวกเขา ทำให้ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ากองกำลังพันธมิตรจะรอดไปจากสถานการณ์นี้ได้หรือไม่
　　เหวินชี่เชิงถอนหายใจอย่างหมดหวัง “แล้วมันฝีมือใคร?”
　　ตวนเจียงเหว่ยเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “หวังเฉินหัวหน้าแผนกกลยุทธ์ตายแล้ว อาวุธใหม่มาจากตระกูลลึกลับ มีกลุ่มคนจากซางจิง…ถ้างั้นอาจจะแปลว่ากลุ่มคนมีอำนาจในซางจิงเป็นพวกคนร้าย ใช่มั้ย?”
　　เหวินชี่เชิงยิ้มแหย “พวกเขาต้องการให้เราตาย แล้วตระกูลลึกลับไหนกันที่อยู่เบื้องหลัง?”
　　ชูฮันไม่ได้ตอบ เขาเพียงสังเกตการณ์อยู่เงียบๆยืนหลังเอนพิงผนัง สายตามองออกไปข้างนอกขณะที่ฝนกำลังตกหนัก
　　”แล้วผู้รอดชีวิต 2,000 ที่เขี้ยวหมาป่าช่วยไว้ละ?” ฉางกวนหลงพูดขึ้น มองตรงไปทางชูฮัน “ทีมความลับของพระเจ้า…”
　　”ปัจจัยเสี่ยงของพวกเขามีไม่มากและปลอดภัยกว่าพวกเรา” ชูฮันตอบโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ามาด้วยซ้ำ “เหอเฟิงอยู่ที่นั่น ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
　　ในตอนนั้นเองฉางกวนหลงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ทำไมเราไม่ออกไปตะวันตกเฉียงใต้? ในเมื่อมันน่าจะเป็นที่ที่พังทลายน้อยที่สุด มันก็น่าจะมีอะไรหลงเหลืออยู่ มีบ้านพักให้อาศัย! หลีกเลี่ยงการเสี่ยงติดเชื้อได้ หรือหลบรอจนฝนหยุดเพื่อหาโอกาสอื่น!”
　　ครั้งนี้ชูฮันหันกลับมาและมีสายตาเปลี่ยนไป “จากนั้นก็จมน้ำตาย?”
　　นัยน์ตาของฉางกวนหลงหดวูบ ตามมาด้วยความหวาดกลัว
　　เหวินชี่เชิงลุกขึ้นยืนตัวสั่น “ชูฮัน! ถ้านายพูดแบบนี้ แสดงว่ามันไม่มีทางอื่นต่อแล้วรึไง?” 　　ชูฮันดูมีท่าทางไม่แยแส “ตอนนี้เมืองหยินจมลงมาหลายเมตรจากระดับน้ำทะเลแล้ว ไม่แน่ว่าระลอกหลังแผ่นดินไหวจบลงเราอาจจะจมลึกลงไปกว่าเดิมอีก แล้วดูจากปริมาณน้ำฝนที่เทลงมา คิดว่านานเท่าไหร่กว่าพวกเราจะจมละ?”
　　”น้ำที่เต็มไปด้วยพิษจะท่วมทั้งเมือง…” ตวนเจียงเหว่ยพึมพำ
　　เงียบกริบ————
　　ไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ทุกคนต่างตกอยู่ในภาวะวิตกกังวลเมื่อนึกสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ มันไม่ใช่แค่ฝนธรรมดาและมันจะไม่ใช่แค่น้ำท่วมปกติ
　　”แล้วรออะไรอยู่? รีบคิดหาทางพาพวกเราออกไปจากที่นี่สิ!”
　　”คำถามคือจะออกไปยังไง? ทั้งเมืองถูกตัดขาด ไม่มีเฮลิคอปเตอร์ แล้วพวกเราจะออกไปยังไง?”
　　”แล้วไหนจะเรื่องที่ตระกูลลึกลับร่วมมือกับซางจิง โดยเป้าหมายคือต้องการให้พวกเราตายอีก คิดว่าพวกเขาจะส่งเฮลิคอปเตอร์มาช่วยเรารึไง?”
　　”นี้พวกเราจะต้องตายอยู่ที่นี้จริงๆเหรอ จุดจบของกองกำลังพันธมิตรของพวกเราคือจมน้ำตายเนี่ยนะ?”
　　ชูฮันมองฝ่าความมืดด้านนอกออกไป เขาถอนหายใจออกมาหลังจากได้ยินเสียงโวยวายของเหล่าพลเอก และพูดขึ้น “รอทีมลาดตระเวนของเขี้ยวหมาป่า”
　　เพียงแค่ประโยคเดียวของชูฮันมันเปรียบเสมือนยาชาที่ระงับความกังวลของทุกคนได้ทันที
ตอนที่ 1382 คำประกาศที่ไร้ความรับผิดชอบ
　　ทีมลาดตระเวนเขี้ยวหมาป่า!
　　ทีมที่ไปสำรวจซอมบี้ที่หลงเหลืออยู่ในเมืองหยินซึ่งพวกเขาหายไปเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว พลเอกหลายคนก็พลอยลืมไปว่ายังมีทีมลาดตระเวนเหลืออยู่ข้างนอก
　　”จากการคาดคะเน ตอนนี้ทีมลาดตระเวนน่าจะอยู่ที่ชายเมืองทางใต้” ตวนเจียงเหว่ยคว้าแผนที่ที่หนีบไว้ที่แขนออกมากางดูพร้อมพูดไปด้วย
　　พลเอกที่เหลือมองตามนิ่ง ยกเว้นฉางกวนหลงที่ตาเป็นประกายอย่างไม่อยากเชื่อ “นายพกแผนที่มาด้วย?”
　　ตวนเจียงเหว่ยหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือเทียนไปส่องตรงบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหยินบนแผนที่และวาดเส้น “เพราะมันจำเป็น อย่างที่เห็นตอนนี้ครับ?”