หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1057

เล่มที่ 36 ตอนที่ 1057 – ตระกูลอสูรฟ้า!
วิชาที่ยอดจักรพรรดิสร้างขึ้น!
คนของเก้าโลกพลันใจสั่นสะท้านอย่าง ไม่อยากจะเชื่อ วิชามหาอํานาจที่ยอดจักรพรรดิ เป็นผู้สร้าง ก็คือวิชากายมหาอํานาจที่เขาขับ เคลื่อนเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ!
ยอดจักรพรรดินั้นเป็นผู้แข็งแกร่งที่น่ากลัว ระดับไหน กล่าวกันว่าเขานั้นเป็นจอมยุทธ์ที่แข็ง แกร่งที่สุดในจักรวาล ในสมัยโบราณกาลมี เพียงยอดจักรพรรดิเพียงไม่กี่คนเท่านั้น พวกเขา ได้สร้างวิชามหาอํานาจที่เป็นสุดยอดวิชาแกร่ง กล้าเหนือคณานับ!
“คนคนนี้ฝึกฝนวิชามหาอํานาจที่ยอดจักรพ รรดิอู่เลี้ยงเป็นผู้สร้างขึ้นอย่างนั้นหรือ น่ากลัวมาก
เกินไปแล้ว!”
“ที่แท้บุตรศักดิ์สิทธิ์สรรพสิ่งก็แพ้ให้กับวิ ชาของยอดจักรพรรดิ เช่นนั้นการพ่ายแพ้ครั้งนี้ก็มี ใช่เรื่องน่าอับอาย คิดไม่ถึงเลยว่าโลก หลบซ่อนจะมีวิชามหาอํานาจขั้นชั้นฟ้าเช่นนี้อยู่”
คนเก้าโลกกล่าวพูดคุยกัน มีจอมยุทธ์ หลายคนที่ตาแดงก่ํา พวกเขาอยากจะช่วงชิงวิ ชามหาอํานาจนั้นมาอยู่ในมือของตนเสียจนอดมิ
คนของโลกหลบซ่อนมิได้ประหลาดใจอะไร เท่าไรนัก เพราะตอนที่ราชันปีศาจประมือกับ
บุตรศักดิ์สิทธิ์ เขาก็เป็นคนยอมรับเองกับปาก ว่า เขาฝึกฝนสามทศกายทองคําที่เป็นวิชาของยอดจัก รพรรดิอู่เลี่ยง
ส่วนโลกสวรรค์และเหล่าจอมยุทธ์ของเก้า โลก มีคนที่รู้สึกคุ้นเคยกับวิชามหาอํานาจนี้ เป็น ไปได้ว่ามันจะเป็นสามทศกายทองคํา เป็นเหตุ ทําให้เกิดความอึกทึกขึ้น ไม่รู้ว่ามีคนกี่คนที่ตา แดงก่ํา แม้จะเป็นจอมยุทธ์ขั้นเทพสวรรค์ก็ยังสูญ เสียการควบคุม
“วิชาของยอดจักรพรรดิอู่เลี่ยงถือประจักษ์
ขึ้นแล้ว หากได้มันมาไม่แน่นว่าอาจจะหาคัมภีร์จัก รพรรดิไร้จํากัดพบ!”
จอมยุทธ์เทพสวรรค์คนหนึ่งของขุมพลัง อํานาจที่แข็งแกร่ง ของเก้าโลกตาแดงก่ํา มีคน หลายคนที่ถอนหายใจออกมาอย่างใจหาย พวก เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เพิ่งมาถึงโลกหลบซ่อนก็จะได้ ล่วงรู้ความลับที่น่าตกตะลึงเช่นนี้
“นิกายธุ์เลี้ยงที่กว้างใหญ่ไร้สิ้นสุด ตอนนี้กลับหลงเหลือเพียงแค่หัวเขา ทั้งยังเป็นภู เขาสามัญ ข้าว่าอาจจะหาไม่พบก็เป็นได้”
“นั่นสิ ไปที่นั่นมาตั้งหลายต่อหลายครั้ง แต่ มันเป็นเพยิ่งแค่ภูเขาสามัญ คงจะไม่มีวิถีสืบทอด เต่ําที่แท้จริงของนิกายธุ์เลี้ยงอยู่แล้ว”
จอมยุทธ์ของเก้าโลกกล่าวพูดคุย เพราะ พวกเขารู้ว่าในที่ตั้งของนิกายอู่เลี่ยงในโลกไร้ จํากัดนั้นหลงเหลือเพียงแค่เศษซากเขาปรักหักพัง เท่านั้น!
“หรือว่าเขาจะมีคัมภีร์จักรพรรดิไร้จํากัด?” มีคนที่กล่าวด้วยดวงตาร้อนแผดเผา นั่นมันเป็นไป ได้สูงยิ่ง อย่างไรเสียเต้าหลิงก็มีสามทศกายทอง คํา!
“โลกหลบซ่อนนั้นไม่เหมือนกัน มันเป็นใจ กลางของสิบโลกสมัยโบราณกาล จะต้องมีวิถี สืบทอดเตจํานวนมากมายที่เหลือทิ้งเอาไว้แน่”
ทั้งวิถียุทธ์ ทั้งสามทิศกายทองคํา นั่นทําให้ เหล่าคนเก้าโลกรู้สึกว่าโลกหลบซ่อนนั้นเหมือนกับ
คลังสมบัติขนาดมหึมา
เหล่าขุมพลังอํานาจแห่งโลกหลบซ่อนต่างก็ วิตกกังวล เพราะตอนนี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่สง
บสุขเป็นอย่างมาก เดาว่าอีกไม่นานก็จะต้องมีสง ครามแห่งการช่วงชิงกันเกิดขึ้น และจะแพร่ง พรายออกไปทั่วทั้งโลกหลบซ่อน
ในสวนยาสวรรค์ เยาจขึ้นที่กล่าวออกมา เช่นนั้น ทําให้บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่งตกใจ เป็นอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่เขาประมือด้วย เมื่อครู่นั้นจะมีวิชาเก่าแก่ของยอดจักรพรรดิ
“ระวังด้วย เขาก็คือเยาจขึ้นยอดฝีมือแห่ง ตระกูลอสูรฟ้า อสูรฟ้าในโลกอสูรมันนั้น เป็นอมนุษย์ที่เก่งกาจและน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ชื่อ เสียงโด่งดังยิ่งกว่าบุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่งเสียอีก! ซึ่งไค่ส่งเสียงผ่านจิตออกไปกล่าวเตือน
เต้าหลิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เขาคิดไม่ ถึงว่าเยาจขึ้นจะมองสามทศกายทองคําออก ทว่าอมนุษย์ตนนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าบุตรศักดิสิทธิ์ สรรพสิ่ง ทั้งยังมีร่างกายที่นากลัวมากเสียด้วย
“เจ้ามีความเห็นอะไรอย่างนั้นหรือ?” เต้า หลิงยิ้มออกมาบางๆ
“วิชาของยอดจักรพรรดิ มิใช่สิ่งที่เจ้าคว รจะได้รับ!” เพลิงโลหิตแผดไปท่วมร่างเยาจขึ้น มันแข็งแกร่งมาก ภายในแววตาฉายแววโลภะที่มี อาจปกปิด
“พล่ามให้มันน้อยๆ หน่อย ถ้าอยากได้ก็ใช้ ความสามารถที่มีมาเอาไปสิ!” เต้าหลิงคําราม
ผู้คนบริเวณโดยรอบตัวแข็งเป็นหิน ราชันปี ศาจโลกหลบซ่อนคิดที่จะทําอะไร? เขาจะประมือ กับเยาจขึ้นอย่างนั้นหรือ?
“ปากดีนัก โลกหลบซ่อนถูกหล่อเลี้ยงด้วย พลังวิญญาณไร้เทียมทานแล้วอย่างนั้นหรือ?” เยาจขึ้นเอ่ยเสียงเย็น
“แค่ประมือกับเจ้าก็เพียงพอแล้ว!” เต้าหลิง
ยืนอยู่บนพื้นดิน ชายเสื้อปลิวไสวไปตามสายลม
“พวกเรายังมิได้ตัดสินความเป็นความตาย แต่เจ้ากลับกล้ากล่าวว่าจาเช่นนี้ ไม่เห็นข้าอยู่ที่นี่ แล้วอย่างนั้นหรือ!” สีหน้าของบุตรศักดิสิทธิ์ สรรพสิ่งข็งขังยิ่ง เขาแผดเสียงคํารามลั่นประหนึ่ง มังกรพลันทําให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน
“อย่างเจ้าน่ะหรือ? เมื่อครู่เจ้าก็แพ้แล้วไปมิ ใช่หรืออย่างไร ยังจะมาพล่ามอะไรอีก!” เต้าหลิง ใช้สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่ง
“ใครบอกว่าข้าแพ้ ข้านั้นไร้เทียมทาน!”
Obdb
บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่งบันดาลโทสะ พลัง ทั่วร่างหมุนเวียนผกผัน แสงที่น่าหวาดผวาถือปร ะจักษ์ขึ้น วิชามหาอํานาจหลากหลายวิชา ระเบิดออกมาอีกรั้ง แข็งแกร่งยิ่งกว่าครั้งก่อน หลายเท่า
บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่งได้แผดเผาเลือดบริ สุทธิ์ของตน แล้วพุ่งทะยานร่างออกไปหมายที่ จะสังหารศัตรูที่อยู่ตรงหน้าให้ตายเสีย!
ดูม ก้อนเมฆทั่วทั้งสิบย่านฟ้าระเบิดสลาย
ฝ่ามือหนึ่งของบุตรศักดิ์สิทธิ์สรรพสิ่งยืนขึ้นฟ้า แสงของวิชามหาอํานาจได้ถูกปลดปล่อยดิ่งลงสู่ พื้นปฐพี
เต้าหลิงลั่นเสียงคําราม พลังหมัดแผด เผาปล่อยออกไปบนท้องฟ้าประหนึ่งมังกรพิโรจ ภู ผานที่ถล่มสลาย ฟ้าดินส่งเสียงร้องก้องกังอึกทึก
“บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่ง หากเพียง แค่คนของโลกหลบซ่อนเจ้ายังสยบมิได้ เช่นนั้น ก็ยอมจําใจตายไปเสียเถอะ!” เยาจขึ้นเอ่ยเสียง
เย็น
“เจ้าเลือดสกปรก เจ้าเองยังจะพล่ามมาก อะไรอยู่ได้? เจ้าเองก็มาที่นี่ให้ข้าพิพากษาเสีย!”
เต้าหลิงเบิกตาทั้งสองกว้าง แสงสวรรค์ปร ะจักษ์ หมัดของเขาฉีกทะลวงฝ่าห้วงมิติ ลมปราณ ไหลม้วนตัวออกไปเข้าปกคลุมร่างของเยาจขึ้น
“บัดซบ!” บุตรศักดิ์สิทธิ์สรรพสิ่งโกรธมาก เขารู้สึกว่ากําลังถูกเต้าหลิงเมิน ในเวลานั้นเขาก็
พุ่งทะยานร่างออกไปยกฝ่ามือขึ้นเข้าโจมตีที่ด้าน หลังของเต้าหลิง
“รนหาที่ตาย!”
นัยน์ตาสีเลือดของเยาจขึ้นมีแสงสายฟ้า ระเบิดออกมา แต่ละเส้นแสงเหมือนกับ น้ําตกสวรรคฉีกทะลวงฟ้าดิน ลมปราณบีบอัด กระจายออกไปทั่วทุกแห่งหน
เยาจขึ้นลงมือโจมตี เพลิงโลหิตแข็งแกร่ง ยิ่งประหนึ่งมหาสมุทรเลือดที่ถือ กําเนิดขึ้นบนพื้นดิน พลังอานุภาพสวรรค์ไร้ เทียมทานยากที่จะพรรณนา
มันยกฝ่ามือขึ้น ฝ่ามือเลือดขนาดใหญ่ เข้าบดบังท้องฟ้า ก่อนที่มันจะดิ่งลงมาหมายที่
จะจับตัวของเต้าหลิง
“แหลกไปซะ!”
เS
เต้าหลิงยืนอยู่กลางห้วงมิติ เขาแผดเสียงค “รามก้องสะท้านนที พลังไร้เทียมทานได้สําแดง
เดชขึ้น ณ ที่แห่งนี้!
ตูม!
เสียงสวรรค์ทะลวงผ่านแก้วหู ฝ่ามือยักษ์
ขนาดใหญ่ถูกทําลายจนแหลกเป็นเสี่ยง เสียงสวรรค์ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นระลอกคลื่น ทรงพลังกวาดออกไปรอบสี่ทิศ!
ทั่วทุกบริเวณปริแตกเป็นสีห้าส่วนราวกับ คลื่นลูกยักษ์ที่ถาถมซัดซาด มันพุ่งเข้าไปหา บุตรศักดิ์สิทธิ์สรรพสิ่งจนทําให้ร่างของอีกฝ่ายนั้น สั่นสะท้าน
เต้าหลิงลากเสียงยาว ลมปราณสั่นสะเทือน เลือดแห่งสงครามเดือดพล่าน ท่ามกลางสายตา ที่ตกตะลึงของผู้คน พวกเขาก็ได้เห็นว่าพลังของร าชั้นปีศาจแข็งแกร่งขึ้นอีกเท่าหนึ่งแล้ว!
“ไปตายซะ!”
เยาจขึ้นพุ่งทะยานร่างเข้าโจมตี แขนของ มันราวกับถูกหลอมขึ้นมาด้วยโลหิต ภายในอุดม ไปด้วยเลือดบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่ง ส่องแสงเซียน สว่างจ้า ร้อนระอุแผดเผา
หมัดนั้นได้พุ่งออกไปฝ่าห้วงอา กาศดุจปักษาสวรรค์สยายปีกสยบฟ้า มันได้เพ่ง เล็งการโจมตีไปที่กระโหลกของเต้าหลิง!
“อย่างเจ้าน่ะหรือ กล้าใช้วิชากายมหา อํานาจกับข้า รนหาที่ตายนัก!”
เต้าหลิงลั่นเสียงคํารามสะเทือนหุบเขานที่ หมัดของเขาปล่อยออกไป คล้ายกับปลดปล่อยดิน แดนดาราพวยพุ่งทะลวงฝ่าอากาศ
ตูม!
หมัดทั้งสองปะทะเข้าด้วยกัน รอยแต กร้าวประจักษ์ขึ้นบนพื้นดิน ก้อนหินปลิวว่อนไป ทั่วฟ้า!
ร่างกายของเยาจขึ้นสั่นไหว มันตกตะลึงยิ่ง แรงพลังหมัดที่หนักหน่วงจนน่ากลัวที่ซัดเข้า มาพลันทําให้ร่างของมันชาไปทั่วร่าง ก่อนที่มัน จะกล่าวออกมาอย่างอดมิได้ “สามทศกายทอง คําน่ากลัวยิ่งนัก หากข้าได้วิชานี้มา ข้าจะต้อง
กลายเป็นหนึ่งในใต้หล้า!”
“ฝันไปเถอะ!”
เต้าหลิงปล่อยหมัดเข้าใส่ร่างของ เยาจขึ้นอีกหลายต่อหลายครั้ง พลันทําให้
ขาทั้งสองของมันสั่นเทา แขนทั้งแขนสั่นสะท้าน
ร่างกายคล้ายกับจะแหลกสลาย!
“เอาชีวิตของเจ้ามาเสีย!”
ในตอนนั้นเอง บุตรศักดิสิทธิ์สรรพสิ่งก็ได้ พุ่งเข้ามาในระหว่างการต่อสู้ แขนของเขาอัดแน่น ไปด้วยวิชามหาอํานาจ รอบๆ ปกคลุมไปด้วยพลัง ทําลายล้างที่โจมตีเข้าใส่หัวกระโหลกของเต้าหลิง!
“เมื่อครู่เพราะข้าไม่ฆ่าเจ้า เจ้าจึงได้คิดว่า ตัวเองดวงแข็งอย่างนั้นสินะ?”
เต้าหลิงคําราม เสียงดังเสียดสีสะท้องก้อง ออกมาจากข้างในร่าง ห้วงมิติก็บิดเบี้ยวทันใด!
ฟ้าผลิกแผ่นดินตาลปัตร ดาวเดือนร่วงหล่น ห้วงกาลเวลาคล้ายกับเกิดการผันผวน ท่ามกลาง สายตาที่ตกตะลึงของผู้คน คลื่นพลังที่น่ากลัวนี้ได้ ส่งผลกระทบต่อดวงดาราคล้ายกับจะตกลงมา
ภาพที่เกิดขึ้นนั้นเป็นของจริงที่ทําเอาผู้คน หวาดผวา ห้วงมิติบิดเบี้ยวขมุกขมัวมีเพียงร่างเงา หลายร่างที่ยืนอยู่บนพื้นดิน มองหมิ่นท้องนภา
“โคจรดารา!”
“เขามีโคจรดารา ทั้งยังใกล้จะสมบูรณ์ แล้ว!”
“บัดซบ นั่นมันมายาลับของสํานักเรา!”
สีหน้าของสํานักซิงเฉินอัปลักษณ์ยิ่ง วิชานี้ เป็นวิชาที่น่ากลัวยิ่งจนถึงขีดสุด เต้าหลิง ที่ตระหนักรู้ความลึกลับของห้วงมิติได้สูงขึ้น ทําให้ โคจรดาราของเขาใกล้จะเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์
“อ๊าก!”
บุตรศักดิ์สิทธิ์สรรพสิ่งแผดเสียงร้อง เขา ได้พบกับมหันตสังหารที่แข็งแกร่ง ดวงดาราร่วง หล่นลงมาหมายที่จะบดขยี้ร่างของเขาให้แหลก เละ!