หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1046

เล่มที่ 35 ตอนที่ 1046 : ผู้สมรู้ร่วมคิด!
“เจ้าว่าไงนะ?”
ชายหนุ่มสวมชุดเหยินหยางหรี่ตาลง พวกเขาคิดว่าตนนั้นฟังผิดไป หลายวันมานี้ ตั้งแต่ ที่พวกเขามาเยือนยังโลกหลบซ่อน กล่าวได้ ว่าพวกเขาสามารถที่จะทําอะไรก็ได้ตามอําเภอใจ!
ด้วยพลังที่กล้าแกร่ง ไม่มีใครที่จะสา มารถหยุดพวกเขาได้ นี่ก็คือความไร้เทียมทาน!

คนของโลกหลบซ่อนเมื่อเห็นพวกเขา ก็ ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนกับหนูที่เห็นแมว!
ด้วยความไร้เทียมทานนี้ การที่จะให้โลก
หลบซ่อนยอมจํานนเป็นเรื่องที่สามารถทําได้อย่าง ง่ายดาย ทว่าตอนนี้กลับมีเด็กหนุ่มมาพูดจาเช่นนี้ กับเขา? นั่นทําให้เขารู้สึกว่าตนอาจจะฟังผิด!
หญิงสาวตกใจจนตัวสั่น ก่อนที่จะรีบ กล่าวออกมา “คนคนนี้แข็งแกร่งมาก ข้ารู้ว่าเจ้า เป็นชายชาตรี ทว่าก็ไม่ต้องทําตัวเป็น ชายชาตรีขนาดนี้ก็ได้”
“หูหนวกหรือไง? ไม่เข้าใจภาษาคนนั้น หรือ?” เต้าหลิงมองเด็กหนุ่มพลางเอ่ยออกมา เรียบๆ “ข้าบอกว่าให้เจ้าไสหัวมานี่เสีย!”
“เวรเอ้ย เจ้าอย่ามัวแต่พูดจาส่งเดช พวก เรารีบหนีเถอะ” หญิงสาวตกใจยิ่งกับคําพูดของ เต้าหลิงจนขนลุกชันไปทั่วร่างของนาง
เต้าหลิงหันไปหานางพลางยิ้มออกมาบางๆ “หนีอะไร? การกระทําเช่นนั้น เป็นสิ่งที่ไม่น่าให้อ ภัยเป็นอย่างยิ่ง!”
“นั่นสิ ข้าไม่หนีแล้ว!” มุมปากของซวี่ลี่พลัน บิดเบี้ยว ไอเย็นหลั่งไหลออกมาจากภายในร่าง
นางแทบอยากจะเข้าไปกอดแล้วหอมเต้าหลิง สักฟอดหนึ่ง
นางนึกออกแล้วว่าคนคนนี้เป็นใคร พี่ของ นางซวี่เหวินนั้นเป็นผู้ติดตามของปีศาจกลับชาติ มาเกิด ในตอนนั้นซวี่ลี่ตื่นเต้นยิ่ง นางคิดไม่ถึงว่า จะได้มาเจอกับคนที่แข็งแกร่งที่นี่เช่นนี้
“เจ้าอยากจะตายมากอย่างนั้นสินะ?” ชายหนุ่มสวมชุดเหยินหยางแผดเสียง คํารามลั่นออกมาด้วยโทสะ “ถ้าอยากตายนัก ข้า จะสนองให้!”
“มานี่ซะ ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!” เต้า หลิงชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มโดยที่หาได้เกรงใจไม่
“ใช่ มานี่เร็วๆ ซะ พล่ามมากอยู่ได้!” ซี่ลี่ คํารามอย่างไม่กลัวฟ้าดิน “เมื่อครู่เก่งมากไม่ใช่
หรือไง ยังไม่รีบก้าวเท้าออกมาอีก!”
“ฮี นางแพศยา รนหาที่ตายนัก!” ชายหนุ่ม สวมชุดเต๋หยินหยางลั่นโทสะ แล้วจึงพุ่ง ทะยานร่างออกไป คลื่นพลังที่แข็งแกร่งหลั่ง
ไหลออกมาจากฝ่ามือทั้งสอง
พลังหยินหยางพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือ โจมตีเข้าใส่เต้าหลิง ส่วนอีกฝ่ายมือหนึ่งโจมตีเข้า ใส่ซวี่ลี่ พลังหยินหยางม้วนตัวออกมาพลันทําให้ อุณหภูมิโดยรอบเย็นยะเยือกขึ้นทันใด
“หืม ข้องเกี่ยวกับหยินหยางจริงๆ เสียด้วย เจ้านี่มีความสัมพันธ์เช่นไรกับนกขุดผีหยินหยาง?” เต้าหลิงตกใจเล็กน้อย เขารู้สึกว่าคนคนนี้นั้นมี
อะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ
“ไปตายซะ!” ชายหนุ่มคํารามลั่นสะเทือน ผานที่ ลมฝ่ามือหยินหยางที่แข็งแกร่งพัดโจมตีเข้า ใส่ร่างของเต้าหลิง
ทว่าคนที่เขาเจอนี่โหดเหี้ยมยิ่ง เต้าหลิง ปล่อยฝ่ามือออกไปทําลายการโจมตีของอีกฝ่าย จากนั้นแรงพลังก็อัดกระแทกเข้าใส่อกของ ชายหนุ่มตกลงไปที่พื้น จนกลายเป็นหลุมขนาด ใหญ่
“แข็งแกร่งมาก!” สีหน้าของซวี่ลี่ไม่ปกติเท่า
ไรนัก นี่น่ะหรือคนโลกภายนอกที่ดูถูก เหยียดหยามโลกหลบซ่อน? ดูแล้วมิได้เก่ง
กาจอะไรเพียงนั้นเสียหน่อย
“เป็นไปได้ยังไง?” ขนลุกชันไปทั่วร่างของ ชายหนุ่ม เขาตกใจเป็นอย่างมาก เพราะรู้สึก ว่าตนได้มาพบกับคนเหี้ยมเข้าแล้ว!
“บอกข้ามา ว่าเจ้ามีชื่อว่าอะไร? แล้วมา จากที่ไหน?” เต้าหลิงเอ่ยถาม สายตาจับจ้องไปที่ ชายหนุ่ม
แม้ว่าเสียงที่กล่าวออกมานั้น จะกล่าวด้วยน้ําเสียงเรียบๆ ทว่ามันกลับอัดแน่น ไปด้วยพลังอานุภาพที่มิอาจต่อต้าน ความกลัวปร ะจักษ์ขึ้นมาในหัวใจ จากนั้นเขาก็กล่าวตอบออก ไปอย่างห้ามมิได้ “ข้าหยินลี่ มาจากนิกายหยิน หยาง”
“นิกายหยินหยาง? เจ้าเคยได้ยินชื่อนิ กายหยินหยางหรือไม่?” เต้าหลิงขมวดคิ้วแล้วจึง หันไปถามซวี่ลี่
จิตวิญญาณของซวี่ลี่พลันสั่นสะท้าน ก่อนที่ จะกล่าวออกมาว่า “เจ้ายังไม่รู้งั้นหรือ พวกเขาไม่ ใช่คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่เหมือนกับว่ามา จากสถานที่อะไรสักอย่างที่มีชื่อว่าโลกไร้จํากัด!”
“เจ้าว่าไงนะ?” เต้าหลิงเบิกตากว้างจน แทบจะถลน โลกไว้จํากัด? นี่มันอะไรกัน? โลกงั้น หรือ?
“เจ้าบ้านนอก!” หยินลี่แผดเสียงคํารามลั่น “อยากตายมากหรือยังไง ถึงได้กล้าโจมตีข้า ข้า หยินลี่เป็นศิษย์ของนิกายหยินหยาง ในโลกไร้ จํากัดนิกายหยินหยางนั้นเป็นขุมพลังอํานาจที่ยิ่ง ใหญ่อันดับต้นๆ เจ้ากล้าล่วงเกินข้า พวกเจ้าโลก หลบซอนจะตองวอดวายกันหมดแน!”
“โลกหลบซ่อน! โลกไร้จํากัด!” เต้าหลิง กําหมัดทั้งสองแน่น เรื่องต่างๆ มากมายไหลเข้า มาในหัว หอคอยเล็กเคยบอกเอาไว้ว่า ที่นี่ก็คือ โลกหลบซ่อน!
หยินลี่คํารามด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “มัวอึ้ง อะไรอยู่ เจ้าพวกบ้านนอกที่กล้ามาล่วงเกินข้า อยากตายมากอย่างนั้นหรือ!”
พลั่ก! สิ่งที่ตอบกลับเขาไปนั้นเรียบง่ายยิ่ง เต้าหลิงปล่อยหมัดออกไปซัดเข้าใส่อกของหยินลี่ ทําให้ร่างของเขาแทบจะระเบิด
หยินลี่แผดเสียงร้องคํารามลั่นออกมา ด้วยความเจ็บปวด ขนลุกชันไปทั่วรางอยางหวาด ผวา อีกฝ่ายยังกล้าลงมืออีกขั้นหรือ หรือว่าเขา จะไม่กลัวโลกไร้จํากัด?
“บอกข้ามา ว่าโลกนอกนั้นเป็นสถานที่แบบ ไหน อย่ามาได้มาพล่ามไร้สาระกับข้า” เต้าหลิง เดินเข้าไปพลางเอ่ยถาม
“เจ้า!” หยินลี่โกรธยิ่ง เขารู้สึกว่าเจ้า บ้านนอกผู้นี้ช่างสามหาวยิ่งนัก ไม่รู้เรื่องอะไร แล้วยังมีหน้ามาถามอีก
“บอกมาเร็วๆ เข้า ข้าไม่มีเวลามาก!” เต้า หลิงแค่นเสียงต่ํา เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมา พากล มีเรื่องเกิดขึ้นในพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง ยังไม่ใช่เรื่องเล็กๆ!
หยินลี่รู้สึกว่าคนคนนี้โหดเหี้ยมยิ่ง จากนั้น เขาจึงได้บอกเรื่องโลกนอกออกไปบางส่วน ขนทั่วร่างของเต้าหลิงลุกชันขึ้น แท้จริงแล้วยัง มีอยู่อีกเก้าโลก ทั้งพลังอานุภาพของเก้าโลกนั้นยัง แข็งแกร่งยิ่งกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลายต่อหลาย เท่า!
ตู้ม!
ป่าเขาเบื้องหน้าได้ถูกกวาดทะลวง ลําแสง สว่างจ้าเส้นหนึ่งพุ่งปราดเข้ามา สาดส่องไปทั่ว ฟ้าดิน ห้วงมิติฉีกขาด ขุนเขาแหลกสลาย ซึ่งใน เวลานั้นมันได้ตรงมายังที่แห่งนี้!
ชายหนุ่มขี่ม้าสวรรคโลหิต ภายในมือถือ หอกสงครามเอาไว้ ไอสังหารเอ่อล้นทะลักไป ทั่วร่าง น่ากลัวยิ่งจนเหนือพรรณนา
เต้าหลิงกวาดสายตามองออกไป พลัง ของคนคนนั้นมิได้อ่อนแอ ดูแล้วพอๆ กับ บุตรสวรรค์ นี่น่ะหรือคนโลกนอก?
“เซี่ยงซาน!” หยินลี่คําราม
“อ๊าก!” หลังจากนั้นเขาก็แผดเสียงร้องลั่น เพราะถูกเต้าหลิงเหยียบมือ ก่อนที่จะเอ่ยเสียง เย็นออกมาว่า “บอกขามา เขาเป็นใคร? พลังการ ต่อสู้อยู่ในระดับไหน? แล้วอยู่ขั้นพลังระดับที่เท่า ไรของโลกนอก?”
“เขามีชื่อว่าเซี่ยงซาน จักรพรรดิเทวะรุ่นที่ หนึ่งของสํานักสรรพสิ่ง เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้แข็ง แกร่งระดับต้นๆ!” หยินสี่ร้องคําราม
เต้าหลิงเบิกตาทั้งสองกว้าง กล่าวอีกอย่าง ก็คือเป็นคนระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์ เกรงว่าน่า จะมีพลังการต่อสู้ระดับเดียวกับองค์ชาย
“ข้าเห็นเขาแล้ว!”
ไท่จื่อและองค์หญิงชิงสุ่ยหนีตายจนผม เผ้ากระเซอะกระเซิง ในเวลานั้นองค์หญิงชิงสุ่ย เห็นเด็กหนุ่มสวมชุดสีขาวที่อยู่ไม่ไกลนัก!
4.
“รีบไปเร็ว!” ใบหน้าซีดขาวของไท่จื่อ ฉายสีความปีติขึ้น จากนั้นเขาและองค์หญิงชิงสุ่ยก็
รีบพุ่งทะยานร่างออกไปอย่างบ้าคลั่ง
ความฉงนใจประจักษ์ขึ้นในแววตาของเต้า หลิง นั่นมิใช่ลูกสาวของจักรพรรดิมนุษย์หรอก หรือ? เหตุใดถึงได้ถูกตามไล่ฆ่าเช่นนี้ ด้วยพลังก ารต่อสู้ของพวกเขา มันไม่น่าจะเป็นไปได้!
“น้องเต้าหลิง ข้าตามหาเจ้ามานาน แสนนาน ช่างหาตัวจับได้ยากเสียจริงๆ” ไท่จื่อ คลี่ยิ้มที่อัปลักษณ์เสียยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา
“น้องเต้าหลิง ไม่เจอกันหลายวัน ข้า ล่ะคิดถึงเจ้ายิ่งนัก เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่?” องค์ หญิงชิงสุ่ยหอบหายใจกระชั้นถี่พลางเอ่ยออกมา ด้วยรอยยิ้ม
ไม่รู้ว่าทําไม ในสถานการณ์นี้ พวกเขาถึง กลับได้รู้สึกสนิทชิดเชื้อกับเต้าหลิงยิ่งนัก
ใบหน้าของเต้าหลิงดําเป็นก้นหม้อ คน พวกนี้มาถึงก็มาเรียกน้อง ทั้งๆ ที่มี ได้สนิทสนมกันถึงเพียงนั้นเสียหน่อย
ซวี่ลี่ตกใจเป็นอย่างมาก นั่นมิใช่ไท่จื่อและ องค์หญิงของราชวงศ์ต้าโจวหรอกหรือ? พวกเขา จะเป็นพี่ของเต้าหลิงได้เยี่ยงไร?
“พูดมาตรงๆ เถอะ!” เต้าหลิงส่ายหัว ด้วยความระอา
“คนคนนั้นรู้ว่าพวกเรามีเลือดเนื้อเชื้อ ไขของยอดจักรพรรดิ ที่เป็นสายเลือดที่แข็งแกร่ง ที่สุดในโลกนอก!” ไท่จื่อกล่าวด้วยใบหน้าหนักอึ้ง
เต้าหลิงเบิกตาทั้งสองกว้าง ภายในใจรู้สึก ขนลุกขึ้นมา โลกนอกไม่มียอดจักพรรดิ่งั้นหรือ? แล้วนักปราชญ์ล่ะ?
เขารู้สึกฉงนสงสัยมาโดยตลอด เหตุใดลูก หลานของยอดจักรพรรดิถึงได้อ่อนแอนัก? ซึ่งมัน ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น!
แต่ตอนนี้เขานึกออกแล้ว โลกหลบซ่อนได้ ถูกปิดผนึก และเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น ทําให้ตระหนักรู้เต่ําได้ยากยิ่ง สายเลือดจึงไม่สม บูรณ์ ไม่อาจจะฟื้นคืนกลับขึ้นมาได้
ส่วนคนโลกนอกนั้นเป็นไปได้ว่า ร่างกาย และพลังต้นกําเนิดน่าจะสมบูรณ์ บางทีอาจจะต้อง กันราวฟ้ากับเหว ในสมัยโบราณกาลจะต้องมีเรื่อง ใหญ่อะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่!
“เขาต้องการที่จะให้ข้าไปเป็นภรรยา น้อง ชายที่แสนดีเจ้าช่วยพี่สาวด้วยเถอะนะ” องค์หญิง ชิงสุ่ยขอร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร “ข้าไม่อยาก แต่งงานกับเขา ข้าอยากจะแต่งงานกับคนที่เป็น วีรบุรุษเฉกเช่นเจา”
ใบหน้าของเต้าหลิงพลันดําเมี่ยม คิดไม่ถึง เลยว่าจู่ๆ ท่าทีขององค์หญิงชิง สู่ยจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้
“เจ้ามั่นใจหรือว่าคนที่เจ้าอยากให้ ช่วยจะช่วยเหลือเจ้าได้?”
เซียงซานถือหอกสงครามเดินเข้ามาพลาง แค่นเสียงเย็น
“สหายเซี้ยงซาน เขาก็คือราชันปีศาจ!”
จากนั้นก็มีชายหนุ่มแผดเสียงร้อง คํารามลั่นออกมา “เขามีต้นไม้สวรรค์มังกรทอง บุปผาเทพเสริมฟ้า และสูตรโอสถผลัดเปลี่ยน กระดูก!”
“เหมาเผิง!”
เต้าหลิงเบิกตาทั้งสองกว้างด้วยโทสะ จิตสังหารระเบิดออกมาทั่วร่าง มีผู้สมรู้ร่วม คิดอย่างนั้นหรือ!