หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1006

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1006 : เสือดำรับศิษย์

ผลไม้สีแดงโลหิต รอบๆ โอมล้อมไปด้วยลมปราณที่น่าหวาดกลัว พลังอานุภาพบีบอัดไปทั่วสี่ทิศ ยากที่จะจินตนาการว่ามันจะเป็นเพียงแค่ผลไม้

แรดทมิฬตกใจมาก ดวงตาของมันเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ มันสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ข้างใน!

“ให้ข้างั้นหรือ?” แรดทมิฬไม่อยากที่จะเชื่อสายตาของตัวเอง เสือดำที่เอ่ยวาจาลั่นกล่าวว่าจะรับมันเป็นศิษย์ ทำให้มันรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังมึนงงคล้ายกับว่านี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

ผลไม้นี้ล้ำค่าเช่นนี้ เขาจะมอบมันให้กับตนกินจริงๆ หรือ? นั่นทำให้แรดทมิฬรู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง

“ใช่กัดเข้าไปหนึ่งคำเสียสิ!” เสือดำกล่าวย้ำ

แรดทมิฬสูดลมหายใจเข้าลึกพลางอดกลั้นความตื่นเต้นที่อยู่ข้างในหัวใจ ไม่ว่าอย่างไร คนเหล่านี้คงไม่มีทางที่จะหลอกมัน จางหลิงนั้นเป็นคนเยี่ยงไร? อย่างเขาน่ะหรือจะมาลงทุนใช้อุบายกับสัตว์อสูรธรรมดาเฉกเช่นมัน

มันกัดผลโลหิตเทพอสูรเข้าไปคำหนึ่งโดยไม่ลังเล ผลไม้นี้น่ากลัวยิ่ง เนื้อผลไม้ในส่วนที่ขาดหายไปได้ฟื้นฟูเติมเต็มขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง!

“วิ้ง!”

ฤทธิ์ยาเบาบางโอบล้อมไปทั่วร่างของแรดทมิฬ ร่างของมันร้อนผ่าวขึ้นคล้ายกับมีเปลวเพลิงลุกโชน ลมปราณที่น่ากลัวยิ่งจนถึงขีดสุดประจักษ์ขึ้นภายในร่างของมัน ในเวลานั้นมันก็ได้ปกคลุมกระดูกและเอ็นเอาไว้

แรดทมิฬแผดเสียงร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด มันทรมานยิ่งจนแทบจะเป็นลมหมดสติไป ภาพที่เกิดขึ้นนี้พวกม้ามังกรฟ้าเคยลิ้มรสมันมาแล้ว พวกมันรู้ดีว่าของสิ่งนี้น่ากลัวมากขนาดไหน ในตอนที่ดูดซับฤทธิ์ยา ความเจ็บปวดนั้นมากล้นราวกับตายทั้งเป็น แต่ทว่าผลประโยชน์ที่ได้นั้นมหาศาลยิ่ง

เต้าหลิงส่ายหัว เขาไม่รู้ว่าเสือดำคิดที่จะทำอะไร เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นโล่งแล้วจึงนำเตาหลอมโอสถออกมา

เต้าหลิงถูฝ่ามือไปมา นานแล้วที่เขาไม่ได้หลอมโอสถ เขาจึงรู้สึกไม่คุ้นชินเท่าไรนัก

“โอสถมังกรจักรพรรดิเป็นยาโอสถระดับเจ็ดชั้นต่ำ ข้าเคยหลอมโอสถมังกรแท้จริงเล็กมาก่อน ถ้าจะหลอมมันน่าจะไม่ยากเท่าไรนัก!”

เต้าหลิงเริ่มหลอมโดยไม่รอช้า ในตอนแรกเขาเลือกที่จะหลอมยาโอสถระดับหกชั้นสูง โอสถหวนคืน!

“ยาโอสถนี้แม้ว่าจะมิใช่ระดับเจ็ด แต่พลังการฟื้นฟูของมันนั้นแข็งแกร่งมาก!” เต้าหลิงกล่าวพึมพำ โอสถหวนคืนเป็นยาโอสถที่เอาไว้ใช้รักษาร่างกายโดยเฉพาะ ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นโอสถประเภทที่พบเจอได้ยากยิ่ง

เต้าหลิงรู้สึกว่าพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์ช่างเหี้ยมโหดและอันตรายยิ่งนัก เขาไม่น่าจะมีบุตรศักดิ์สิทธิ์เพียงคนเดียวที่เป็นศัตรู อาจจะมีคนอื่นๆ อีก!

เต้าหลิงได้เตรียมการณ์หลอมโอสถเอาไว้ก่อนตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ตอนที่เขาประมือกับบุตรศักดิ์สิทธิ์ในตอนท้ายนั้น มันเป็นเหตุการณ์ที่เขายากจะลืมเลือน

ทั้งงานประมูลก็ใกล้ที่จะเริ่มแล้ว ถ้าหากเจอของที่หมายปอง โอสถระดับหกชั้นสูงและยาโอสถระดับเจ็ด กล่าวได้ว่าเป็นของล้ำค่าที่ใช้ประมูลได้อย่างยอดเยี่ยม

ในงานประมูลครั้งนี้ เพราะที่นี่เป็นพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์ ของล้ำค่านั้นมีอยู่มากล้น มีของบางอย่างที่ยากจะพบเจอ มันจะต้องมีของที่เขาต้องการเป็นแน่!

“นกยูง” เต้าหลิงมองดูเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางเกาหัวแล้วกล่าวขึ้นมาว่า “นกยูง เจ้าช่วยไปดูมังกรทองน้อยที่ครึ่งชีพจรมังกรชั้นศักดิ์สิทธิ์ให้ข้าทีได้หรือไม่ ว่ามันออกจากการปิดขั้นพลังแล้วหรือยัง แล้วก็อย่างลืมเอาพลังมังกรกลับมาสักหน่อยด้วยล่ะ”

“ได้สิ ข้าจะไปดูกับเมิ้งอวี่” นกยูงยิ้ม นางรู้ว่าเต้าหลิงต้องการที่จะหลอมยาโอสถ จึงต้องการพลังมังกรจำนวนมาก

นกยูงและเหยียนเมิ้งอวี่ได้เดินอกไปจากที่นี่ เต้าหลิงไม่ได้เป็นกังวลอะไร ด้วยพลังของพวกนางทั้งสองคนในตอนนี้ เกรงว่าในพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์คงยากที่จะมีใครประมือกับพวกนาง

ทั้งพวกนางก็ยังมีสมบัติล้ำค่า เต้าหลิงจึงมิได้เป็นกังวลใจเท่าไรนัก จากนั้นเขาก็ตั้งสมาธิเพื่อที่จะหลอมโอสถ

ก่อนหน้านี้เต้าหลิงได้ซื้อสมุนไพรจำนวนมากมาจากร้านค้า ที่พื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์นั้นมากล้นไปด้วยยาล้ำค่าจำนวนมหาศาล นั่นเป็นเหตุทำให้มูลค่าของพวกมันไม่สูงมากนัก ซึ่งสมุนไพรที่เขามีในตอนนี้สามาระหลอมยาโอสถได้หลายสิบเตา

สำหรับเต้าหลิงยาโอสถระดับหกมิได้ท้าทายเท่าไรนัก ปราณจิตสวรรค์และเพลิงโอสถของเขาที่ได้ผลัดเปลี่ยน มิอาจะที่จะทัดเทียมได้กับเมื่อก่อน

เปลวเพลิงโอสถแก้วหลั่งไหลออกมาจากกลางฝ่ามือของเต้าหลิง จากนั้นเขาลงมือจุดไฟเตาโอสถทองสัมฤทธิ์ แสงสวรรค์ประกายสว่างเจิดจ้า

เขานำวัตถุดิบตัวยาต่างๆ ที่ใช้ทำโอสถหวนคืนใส่ลงไปในหม้อ เพลิงโอสถแผดเผาโอบลอมไปทั่วเตา วัตถุดิบที่อยู่ภายในนั้นเริ่มหลอมละลาย เขาหลอมยาโอสถระดับหกได้รวดเร็วยิ่ง ลื่นไหล ไร้ความติดขัดใดๆ

ที่ปรมาจารย์นักหลอมโอสถนั้นร่ำรวย เฟื่องฟู นั่นก็เป็นเพราะโอกาสที่พวกเขาเหล่านั้นจะหลอมยาโอสถรดับหกสำเร็จนั้นสูงมาก ทั้งยังรวดเร็วยิ่ง ปกติแล้วพวกเขาจะใช้เวลาเพียงครึ่งวันต่อยาโอสถหนึ่งเม็ด

เวลาผ่านไป เต้าหลิงก็ยังคงหลอมยาโอสถ จากนั้นผ่านไปสองวันนกยูงและเหยี้ยนเมิ้งอวี่ก็กลับมาโดยที่มิได้เจอกับปัญหาอะไรใดๆ

ซึ่งมังกรทองน้อยยังมิได้ตื่นขึ้น ทั้งตอนที่กลับมา พวกนางก็พบว่าครึ่งชีพจรมังกรชั้นศักดิ์สิทธิ์นั้นหดเล็กลงไป เนื่องจากมังกรทองน้อยกำลังดูดกลืนชีพจรมังกรเข้าไป!

นั่นเป็นถึงครึ่งชีพจรมังกรชั้นศักดิ์สิทธิ์ ที่มีมูลค่ามากล้นจนมิอาจพรรณนา แต่เดิมทีไม่มีทางไหนเลยที่จะประเมินค่าของมันได้ พลังของมันมีมากพอที่จะให้ผู้คนนับหมื่นฝึกฝนในชีวิตประจำวัน

แต่มังกรทองน้อยกลับกำลังดูดกลืนชีพจรมังกรอย่างนั้นหรือ? นั่นทำให้นกยูงตกใจยิ่ง เสือดำรู้สึกว่าบางทีมังกรทองน้อยอาจจะเป็นมังกรที่แท้จริงในตำนาน เป็นไปได้ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรพิเศษประเภทหนึ่ง

เพราะเสือดำรู้ว่ามังกรทองน้อยนั้นเกิดขึ้นมาจากไข่มุกมังกร ความเป็นมาของมันแปลกประหลาดยิ่ง แต่แท้จริงแล้วเป็นเช่นไรนั้นก็ยากที่จะกล่าว มังกรทองน้อยจะปิดขั้นพลังไปอีกนานหรือไม่ เป็นจำนวนตัวเลขที่มิอาจล่วงรู้

“แรดทมิฬฟื้นแล้ว!”

หลังจากนั้นสามวัน แรดทมิฬฟื้นตื่นขึ้นมา ม้ามังกรฟ้ามันตกใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะอีกฝ่ายฟื้นตัวคืนมาเร็วเกินไปแล้ว โดยที่ตอนนั้นพวกมันได้หลับใหลไปอย่างยาวนานตั้งหลายสิบวัน

แต่นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่สามวัน มังกรเทียนถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เพราะมันรู้สึกว่าพลังของแรดทมิฬนั้นมิได้แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาสักเท่าไร ราวกับว่ามันยังคงก้าวอยู่ที่เดิม!

แรดทมิฬถึงกับไปต่อไม่เป็น ภายในใจรู้สึกอับอายยิ่ง มันรู้สึกว่าผลโลหิตเทพอสูรนั้นแข็งแกร่งมาก ทว่าตนที่ดูดซับพลังไปมากขนาดนั้น พลังกายกลับเพิ่มขึ้นไม่เท่าไร นั่นยิ่งทำให้มันรู้สึกว่าตนช่างธรรมดาเสียเหลือเกิน!

เสือดำไม่ได้เอ่ยอันใด มันจับจ้องสายตาไปที่แรดทมิฬจนทำให้แรดทมิฬนั้นขนลุกซู่ ไม่รู้ว่าอาจารย์ไร้น้ำยาผู้นี้คิดที่จะทำอะไร

หลังจากนั้นเสือดำก็วิ่งออกไป เต้าหลิงยังคงหลอมโอสถ ความเร็วในการหลอมยาโอสถระดับหกของเขาเร็วมายิ่งขึ้นเรื่อยๆ อัตราที่จะสำเร็จโอสถเองก็สูงมาก ตอนนี้เขาหลอมยาโอสถออกมาได้สิบเม็ดแล้ว

“นักหลอมโอสถนี่ช่างหาเงินง่ายเสียจริงๆ!” ม้ามังกรฟ้ากล่าว หลายวันมานี้เต้าหลิงเสียวัตถุไปมิได้มาก แต่ของที่เขาทำออกมานั้น สร้างกำไรสูงหลายร้อยเท่า

“เจ้าจะรู้ก้นหมาอะไร วัตถุดิบที่ใช้หลอมหาได้ง่ายมากมั้ง?” มังกรเทียนคำราม “รู้หรือไม่ว่านักหลอมโอสถนั้นต่างก็เค้นหาวัตถุดิบกันจนแทบจะบ้า!”

“เจ้านั่นแหละจะไปรู้ก้นหมาอะไร ถ้ารู้ดีนักทำไมไม่ไปหลอมโอสถเองเสียเลยล่ะ!” ม้ามังกรฟ้าคำรามพลางยกกีบเท้าสีเงินขึ้นเตะมัน

“เวรเอ้ย ข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้ามาสามวัน กล้าคิดจะสยบข้างั้นหรือ!” มังกรเทียนพุ่งเข้าไปหาม้ามังกรฟ้าหมายที่จะกำราบมันเสีย

ในเมื่อเกิดความวุ่นวายขึ้น ณ ที่แห่งนี้ มีเพียงแค่เต้าหลิงที่ยังคงหลอมโอสถอย่างใจเย็น แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันที่นี่ก็ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์เสียอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าเสือดำไปเอายาเหลวอสูรเหี้ยมประหลาดมาจากที่ไหน มันใช้ยาเหลวนั้นถูไปบนร่างของแรดทมิฬ มันแผดเสียงร้องดังออกมาด้วยความเจ็บปวด สติแทบจะเตลิดจนอยากที่จะแทรกแผ่นดินหนีหายไปจากที่นี่เสีย

เสือดำทรมานมันแทบปางตาย มังกรเทียนที่เห็นเช่นนั้นพลันขนหัวลุกขึ้นอย่างอดมิได้ ไม่รู้ว่าเสือดำคิดที่จะทำอะไร?

“ข้าไม่เชื่อว่าจะทลายไม่ได้!”

เสือดำกล่าวเดินออกมาด้วยใบหน้าดำมืด มันหายไปครึ่งวัน แล้วจึงนำของล้ำค่ามาใช้กับแรดทมิฬคล้ายกับว่ากำลังทดลองยากับหนูทดลองอย่างไรอย่างนั้น

ซึ่งผลที่เกิดขึ้นก็มิได้ชัดเจนนัก ร่างของแรดทมิฬนอนหมอบลงกับพื้นดิน น้ำลายไหลออกมาจากปาก จากนั้นมันก็กล่าวออกมาด้วยความทรมานว่า “ท่านปู่ดำ ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถอะ ชีวิตนี้ข้าคงจะแข็งแกร่งขึ้นมิได้!”

เสือดำรู้สึกท้อแท้ไม่น้อย มันรู้สึกว่าถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปแรดทมิฬจะต้องตายแน่!

เต้าหลิงที่เห็นดังนั้นเขาก็หัวเราะออกมาแล้วจึงกล่าวว่า “บนร่างของแรดทมิฬน่าจะมีอินผนึกพิเศษชั้นหนึ่ง ข้ารู้จักยาเหลวที่สามารถแทรกซึมเข้าไปในกายได้ ไม่รู้ว่าจะมีผลกับมันหรือไม่?”

“ยาอะไร? เอามาให้ข้าดูสิ!”

เสือดำมีสติคืนมาอีกครั้ง จากนั้นเต้าหลิงนำคัมภีร์โอสถโบราณออกมา แล้วจึงเปิดไปยังหน้ายาเหลวหมื่นอสูร

แรดทมิฬค่อยๆ ขยับร่างเข้ามาเช่นกัน เมื่อมันมองดู สีหน้าก็พลันเขียวปั้ดทันใด ขาอ่อนแรงก้นกระแทกลงบนพื้นดิน มันอยากจะบ้า ขาก้าวออกไปหมายที่จะหนี

เสือดำตาไวมันใช้กรงเล็บจับหางของแรดทมิฬเอาไว้ เพื่อไม่ให้แรดทมิฬหนี ซึ่งในเวลานั้นเหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจากหน้าผากของเสือดำเช่นเดียวกัน ยานี้น่าตกใจเป็นอย่างมาก มันต้องใช้ตะขาบเหินฟ้าจำนวนมาก แมลงแสงดารา คางคกทองดุสิตา ผีเสื้อห้าสี แมงป่องหยกเขียวและอื่นๆ

แมลงเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นแมลงที่มีพิษร้ายแรงยิ่ง อีกทั้งส่วนผสมของยายังต้องใช้สัตว์เหล่านี้อีกหลายร้อยชนิด!

ใช้ของพวกนี้มาทำเป็นยา เช่นนั้นแรดทมิฬจะไม่ทรมานจนตายเลยหรือ?

“กระทิงเหล็ก นี่คือชีวิตของเจ้านะ เจ้าจะต้องลองดูสิ!” เสือดำแยกเขี้ยว “ข้าผู้เป็นอาจารย์จะเข็นเจ้าเอง!”

“ข้าไม่อยากจะเก่งกาจอะไรทั้งนั้น แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ!”

น้ำตาไหลออกมาอาบหน้าของแรดทมิฬ มันรู้สึกว่าหากมันไม่หนี มันจะต้องถูกเสือดำทรมานจนตายแน่

“เจ้าเป็นศิษย์เองของข้า ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่!” เสือดำกล่าว