หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1004

ตอนที่ 1004 : หญ้าลิ้นมังกร
เมืองโบราณภายในพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์มีอยู่เป็นจำนวนมาก ราวกับจะพบเจอทุกหลายร้อยลี้ ทว่าพวกมันล้วนเป็นเมืองโบราณขนาดเล็ก ดูราวกับป้อมปราการก็มิปาน

จนกระทั่งบัดนี้ ยังไม่มีใครหาจุดสิ้นสุดของพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์เจอ ใครก็ไม่รู้ว่าที่นี่กว้างใหญ่เท่าไรกันแน่ เพราะว่าเขตพื้นที่จำนวนมากล้วนไม่อาจผ่านไปได้ ต่างถูกทะเลใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดตัดขาด!

กล่าวได้ว่ามันลึกลับยิ่งนัก ผู้คนต่างไม่รู้

ในพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์มีเมืองโบราณใหญ่ยักษ์อยู่บางส่วน ที่นี่ก็มีอยู่หนึ่งแห่ง มันตั้งอยู่ตรงปลายขุนเขา

เมืองโบราณแห่งนี้ใหญ่โตยิ่งนัก กำแพงเมืองเก่าแก่สูงเสียดฟ้า ปกคลุมด้วยพลังปราณแห่งกาลเวลา ไม่รู้ว่ามันตั้งอยู่มานานเพียงใด จนถึงบัดนี้นับว่ายังสมบูรณ์

เมืองแห่งนี้ใหญ่มาก มีสิ่งก่อสร้างและกำแพงเมืองบางส่วนแตกออก เหมือนกับที่นี่เคยเกิดศึกสงครามขึ้น

ตอนนี้มีกระแสคนภายในเมืองยักษ์แห่งนี้อยู่เป็นจำนวนมาก สามารถเจอจอมยุทธ์ทะยานมาจากที่ไกลๆ มุ่งหน้าไปยังด้านในเมืองแห่งนี้อยู่บ่อยๆ

เวลานี้ พวกเต้าหลิงเองก็เร่งรุดมาแล้ว พวกเขาปรากฏกายขึ้นภายในเมืองยักษ์ มีถนนใหญยิ่งนัก ด้านในนี้มีอมนุษย์ตระกูลต่างๆ กระแสคนหลั่งไหลไม่ขาดสาย ตรงถนนมีแผงลอยอยู่ไม่น้อย ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยเสียงร้องขายของ

การบำเพ็ญตนในเมืองยักษ์มากมายยิ่งนัก มีจอมยุทธ์ขั้นจักรพรรดิเทวะอยู่ไม่น้อย ถึงกระทั่งคนแก่อายุมาก ที่มีพลังปราณน่ากลัว คงมีจักรพรรดิเทวะระดับหกอยู่ไม่น้อย แม้กระทั่งขั้นสูงยิ่งขึ้น!

อมนุษย์มากมายจากตระกูลต่างล้วนมีหมด เต้าหลิงกวาดสายตามองรอบด้าน ร้านค้ามากมายต่างถูกเขากวาดผ่าน ที่นี่มีร้านค้าอยู่ไม่น้อย ต่างถูกขุมพลังบางส่วนยึดครองแล้ว

ในร้านค้าแต่ละแห่งมีรัศมีแสงสาดประกาย พลังล้ำค่าเอ่อล้น ด้านในจักต้องมีของล้ำค่ามากมายเป็นแน่ ตอนนี้ต่างพากันนำออกมาร้องประกาศขาย

เต้าหลิงยิ่งดูก็ยิ่งตกตะลึง เพราะสิ่งของที่ถูกนำมาประกาศขายมีมากยิ่งนัก ทั้งวิชามหาอำนาจชนิดต่างๆ ตำรา เลือดล้ำค่า ยาล้ำค่า ของล้ำค่า มีหมดทุกอย่าง

เต้าหลิงมองจนตาลาย เขารู้สึกถอนใจกับความน่ากลัวของพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์อย่างอดไม่ได้ ที่นี่ก็คือพื้นที่สมบัติลับ สิ่งของมีอยู่มากมาย เพียงของล้ำค่าภายในเมืองนี้ ล้วนนับไม่หวาดไม่ไหว

“ไม่รู้จริงๆ ว่าฟ้าดินในสมัยนั้นเป็นเช่นไรกัน จะต้องมีของล้ำค่าฟ้าดินอยู่มากมายแน่ เปรียบกับฟ้าดินในตอนนี้ คงไม่อาจเทียบได้” เต้าหลิงเม้มปาก เขาใฝ่ฝันหายุคสมัยนั้น

“ของล้ำค่ามากมายขนาดนี้เชียว!”

ม้ามังกรฟ้ามีพลานุภาพไม่ธรรมดา ขนสีเงินเปล่งประกายแวววาว ภายในร่างไหลเวียนพลังปราณน่ากลัว สั่นคลอนผู้คนรอบด้านจนไม่กล้ามองมัน

ม้ามังกรฟ้ากับมังกรเทียนออกด่านแล้ว พวกมันดูดซับฤทธิ์ยาของผลโลหิตเทพอสูร พลังที่แท้จริงเพิ่มขึ้นขุมหนึ่ง และคุณสมบัติก็เปลี่ยนแปลงแล้ว ผลดีที่ได้รับใหญ่โตยิ่งนัก

เต้าหลิงเดินไปรอบด้าน ก่อนจะดูร้านค้าหนึ่ง ด้านในนี้จัดวางของล้ำค่าไว้ไม่น้อย ต่างนำออกมาขายทั้งนั้น ตอนนี้จอมยุทธ์ในพื้นที่สงครามศักดิ์สิทธิ์ ล้วนต้องการแร่สวรรค์ และสมุนไพรโอสถ ของพวกนี้สามารถเลื่อนขั้นพลังฝึกฝน

ไม่ว่าเดินไปที่ไหนแร่สวรรค์และสมุนไพรยาล้วนเป็นเงินแข็ง ใครก็ต้องการของสิ่งนี้ ตอนที่เต้าหลิงผลัดเปลี่ยนกระดูก สูญเสียแร่สวรรค์ไปมาก ขุมพลังใหญ่บางส่วนต่างไม่อาจเอาแร่สวรรค์จำนวนมากออกมาง่ายๆ

ทว่าที่ตัวเต้าหลิงยังมีแร่สวรรค์อยู่มาก เขาได้จากในกระเป๋ามิติของมังกรอสรพิษอีกหมื่นชั่ง นับว่าร่ำรวยยิ่งนัก สามารถซื้อของล้ำค่าได้มากมาย

เต้าหลิงเดินอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เขาซื้อสมุนไพรล้ำค่าไปบางส่วน ถึงกระทั่งของล้ำค่าชนิดต่างๆ แม้ว่าฤทธิ์จะไม่น้อย แต่กลับมีประโยชน์ต่อเต้าหลิงไม่มาก

เวลานี้ สายตาของเต้าหลิงสว่างวาบ เขามองเห็นแผงขายของบนถนน บนนั้นมีสมุนไพรอยู่ต้นหนึ่ง แผ่กระจายแสงชาด พลังบริสุทธิ์ปกคลุมทั่ว ภายในแฝงด้วยฤทธิ์ยาแข็งแรง

“หญ้าลิ้นมังกรต้นนี้ขายอย่างไร?” เต้าหลิงเดินเข้าไปไต่ถาม หญ้าลิ้นมังกรล้ำค่าและหายากยิ่งนัก มันเป็นสมุนไพรล้ำค่าโบราณกาล

เต้าหลิงเตรียมหลอมยาโอสถชนิดหนึ่ง ซึ่งก็คือ โอสถมังกรจักรพรรดิ!

โอสถมังกรจักรพรรดิเป็นโอสถระดับเจ็ดชั้นต้น จอมยุทธ์ระดับจักรพรรดิเต๋าต่างเสาะหาโอสถชนิดนี้ เพราะว่ามันสามารถช่วยคนเปิดชีพจรวิญญาณ!

ตอนนี้เต้าหลิงเป็นจักรพรรดิเทวะระดับสาม ชีพจรมังกรเล็กภายในถ้ำนภาของเขานับว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง และถือเป็นระดับสี่ ทว่าพลังที่แท้จริงของมันยังนับว่าเป็นระดับสาม

การเลื่อนขั้นระดับจักรพรรดิเต๋ายากมาก และโอสถมังกรจักรพรรดิก็ลึกลับยิ่งนัก มันสามารถเปิดชีพจรวิญญาณ หญ้าลิ้นมังกรเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่สำคัญ ของอย่างอื่นล้วนสามารถหาได้ ไม่ยากเย็นนัก

เจ้าของแผงนี้เป็นชายกำยำผิวกายดำ ดวงตาโต พลังปราณรุนแรง คนผู้นี้น่าจะเป็นอมนุษย์ผู้หนึ่ง มิใช่จอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ เดาว่าคงเป็นเผ่าอสูร

เมื่อมองเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งหาของ ชายกำยำผู้นี้ก็พลันกล่าวว่า “แร่สวรรค์เจ็ดร้อยชั่ง ถ้าหากเจ้าต้องการ ก็เอาเถอะ”

“แพงไป ลดหน่อยเถอะ” เต้าหลิงขมวดคิ้วเบาๆ แร่สวรรค์เจ็ดร้อยชั่งไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ต่อให้ที่ตัวเขามีแร่สวรรค์อยู่หมื่นชั่ง ก็ไม่อาจใช้สุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้

และตัวยาหญ้าลิ้นมังกร ก็เพียงสี่ห้าพันปี ราคามิได้สูงค่านี้

ชายกำยำผิดดำคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มต้องการจะซื้อจริงๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ถ้าหากเจ้าต้องการซื้อจริงๆ ก็ทิ้งแร่สวรรค์หกร้อยห้าสิบชั่งไว้”

“หกร้อยชั่ง!” เต้าหลิงกล่าวอย่างราบเรียบ “ยาลิ้นมังกรของเจ้ายังไม่ได้มีตัวยาห้าพันชั่ง หกร้อยห้าสิบชั่งซื้อไม่ไหวหรอก ขายให้ข้าหกร้อยชั่งก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าซื้อได้เลย”

ชายกำยำหน้าเปลี่ยนสีครู่หนึ่ง ก็จะกัดฟันกล่าว “ได้ หกร้อยชั่งก็หกร้อยชั่ง ข้าขายก็ได้!”

เต้าหลิงนำแร่สวรรค์ออกมา มอบให้ชายกำยำผิวดำผู้นี้ เขาตรวจนับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งหญ้าลิ้นมังกรให้เต้าหลิง

ทว่ามีคนชิงตัดหน้าไปก้าวหนึ่ง คนผู้นี้เป็นชายหนุ่มผู้หนึ่ง พลังแข็งแกร่ง นัยน์ตาสาดแสงเพลิง เขากล่าวว่า “เดี๋ยวก่อน ข้าต้องการของสิ่งนี้ ข้าเสนอแร่สวรรค์หกร้อยห้าสิบชั่ง”

“เหมาเผิงฝู!”

แผงขายของรอบด้านมีคนเคลื่อนไหว เมื่อมองเห็นชายหนุมผู้นี้ก็พลันตกใจ สายตามากมายต่างมองเข้ามา ด้วยความตกตะลึง

“เป็นเหมาเผิงฝู ยอดอัจฉริยะของนิกายโอสถสวรรค์ ปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับเจ็ด งานหลอมโอสถครั้งก่อน เขาก็ไต่เข้าสู่สิบอันดับแรก!”

“ที่แท้เขาก็คือเหมาเผิงฝู ข้าได้ยินมาว่าเขาใกล้จะก้าวเข้าสู่ปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับเจ็ดชั้นสูงแล้ว วันหน้าโลกโอสถจะต้องมีปรมาจาย์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแน่”

รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารย์ ทำให้บนใบหน้าของเหมาเผิงฝูอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ เขายิ้มตอบผู้คนรอบด้าน

ชายกำยำผิวดำพลันตกใจ คิดไม่ถึงว่าอัจฉริยะโอสถเต๋าจะต้องการซื้อสมุนไพรล้ำค่าของตน เขากล่าวตะกุกตะกักเล็กน้อย “แต่ว่า…แต่ว่าเขาให้แร่สวรรค์ข้าแล้ว!”

เหมาเผิงฝูปรายตามองมันแวบหนึ่ง พลางยิ้มเย็นชา “ไม่เห็นเป็นไรนี่ เจ้ายังไม่ได้ให้สมุนไพรล้ำค่าแก่เขา ของสิ่งนี้มิใช่ว่าใครให้ราคาสูงก็ขายให้คนนั้นหรอกหรือ?”

เหมาเผิงฝูร่างเหยียดตรง สีหน้าราบเรียบ มิได้มองเต้าหลิงแม้แต่แวบหนึ่ง เขาเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและมั่นใจ

ชายกำยำพลันลำบากใจ เขายากจะเปิดปากพูด คนซื่อสัตย์หายากยิ่งนัก

ราวกับเหมาเผิงฝูมองออกว่ามันเป็นคนเช่นไร เขานำแร่สวรรค์ออกมา ก่อนจะยื่นมือเข้าคว้าหญ้าลิ้นมังกร

“เจ้าคิดจะบังคับซื้อบังคับขายงั้นหรือ? ไม่เห็นหรือว่าข้าจ่ายแร่สวรรค์แล้ว?” เต้าหลิงมีสีหน้าไม่พอใจ เขาเคยเห็นเจ้านี่มาก่อน ตอนงานหลอมโอสถ

“ของบางอย่าง จ่ายแร่สวรรค์ไปก็ไม่แน่ว่าจะเป็นของเจ้า!” เหมาเผิงฝูปรายตามองเต้าหลิงแวบหนึ่ง พลางกล่าวอย่างดูแคลน

“น่าขันนัก เจ้านับเป็นกระไรฮะ? เจ้าว่าไม่ใช่ของข้า ก็จะไม่ใช่ของข้างั้นหรือ?” เต้าหลิงแสยะยิ้ม

ผู้คนรอบด้านประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใคร ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้กับเหมาเผิงฝู

“เจ้าพูดกับใครฮะ?” เหมาเพิงฝูหันหน้ากลับไป จ้องมองเด็กหนุ่มเขม็ง พลางตวาดเสียงต่ำ

“ไม่พูดกับเจ้า แล้วจะพูดกับใครเล่า?” เต้าหลิงจ้องมองอีกฝ่าย พลางย้อนถาม

เหมาเผิงฝูมีสีหน้าเยือกเย็น ข้างกายเขามีคนกลุ่มหนึ่งติดตามอยู่ ต่างก็มีสีหน้าอึมครึม ครั้งนี้เหมาเผิงฝูจะซื้อหญ้าลิ้นมังกร เพื่อเอาใจหญิงงามนางหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าไม่เกรงใจเขาเช่นนี้

“อย่าทะเลากันๆ อยู่นี่ข้ามีอยู่ต้นเดียว ข้าว่าเอาเช่นนี้เป็นไร ต้นนี้ก็ให้น้องชายผู้นี้ แล้วข้าให้ท่านต้นหนึ่งเป็นอย่างไร?”

ชายกำยำผิวดำพลันรีบกล่าวออกมา

“เจ้าล้อข้าเล่นงั้นหรือ?” เหมาเผิงฝูตวัดสายตาเยือกเย็นมองเจ้าของแผง ทำให้ชายกำยำผิวดำสั่นเทา ด้วยรู้สึกว่าคนผู้นี้แข็งแกร่งนัก

“จางหลิง!”

เวลานี้ สตรีบริสุทธิ์เยือกเย็นนางหนึ่งพลันเยื้องย่างเข้ามา นัยน์ตาราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง จ้องมองเต้าหลิง น้ำเสียงตกตะลึงเล็กน้อย

เต้าหลิงเคยเจอสตรีนางนี้ครั้งหนึ่ง นางคือเย้าอี้ชิงแห่งหุบเขายา ในอดีตตอนคนของหุบเขายาดึงเขาไปเป็นพวก ได้ให้เย้าอี้ชิงติดตามเต้าหลิง!