ลูกชายของประธาน....เรียกฉันหม่ามี๊？！ - บทที่ 1455 ตีคนนั้นเป็นเรื่องไม่ควร
จิ้นกรุ๊ปปกคลุมด้วยความกดดันบรรยากาศตึงเครียด พนักงานที่เกี่ยวข้องต่างยอมรับให้การสอบสวน
แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ พนักงานแต่ละคนล้วนไม่มีความผิดปกติ
ได้ยินผลรายงานนี้ จิ้นเฟิงเฉินเงียบอยู่สักพัก ถึงได้กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม:”การรักษาความปลอดภัยของบริษัทแต่ไหนแต่ไรมาเข้มงวดมาก ไม่มีทางที่จะเป็นบุคคลภายนอกอย่างแน่นอน”
“คุณชายครับ ต้องการจะให้สอบสวนอีกครั้งไหมครับ หรือบางทีอาจมีตรงไหนที่ขาดตกไป” กู้เนี่ยนกล่าวถาม
จิ้นเฟิงเฉินลืมตาขึ้น คู่แววตานิ่งขรึมดุจทะเลลึก ไม่มีความตื่นตระหนก ทำให้คนรู้สึกราวกับว่าจิ้นกรุ๊ปไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตเกิดขึ้น
“ทำการสอบสวนอย่างละเอียดอีกครั้ง” จิ้นเฟิงเฉินกล่าว
กู้เนี่ยนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งได้ถามขึ้น :”บุคลากรหลักของโครงการยังต้องสอบสวนอีกครั้งไหมครับ”
“กู้เนี่ยน นายติดตามผมมากี่ปีแล้ว” จิ้นเฟิงเฉินไม่ตอบแต่กลับถามย้อนกลับ
กู้เนี่ยนรีบพยักหน้า “ผมทราบแล้วครับว่าต้องทำอย่างไร”
ข้อต่อนิ้วมือของจิ้นเฟิงเฉินที่เห็นได้อย่างชัดเจนเคาะบนโต๊ะเบาๆ แววตากะพริบความเย็นเยียบ ริมฝีปากเปิดขึ้น:”จัดคนคอยไปเฝ้าคนเหล่านั้นไว้ให้ดี ตอนนี้พวกเขาคือคนที่น่าสงสัยที่สุด”
“ครับ!”
กู้เนี่ยนรับคำสั่งเสร็จก็จากไป
ตอนกลางคืน จิ้นเฟิงเฉินกว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว
พ่อจิ้นแม่จิ้นที่นอนไม่หลับ กำลังนั่งรอเขา
“พ่อครับแม่ครับ ขอโทษที่ทำให้พวกท่านเป็นห่วง” เห็นกิริยาท่าทางที่เป็นห่วงของคุณพ่อคุณแม่แม่ จิ้นเฟิงเฉินก็รู้สึกผิดในใจ
ต่อให้เขาจะความจำเสื่อม พ่อกับแม่ก็ไม่เคยตำหนิสักคำ ยังวางใจมอบบริษัทให้เขาดูแล
แต่ว่าตอนนี้เกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ เขาทำให้พวกท่านผิดหวังกับความคาดหวังที่มีต่อตัวเอง
“เด็กโง่ ขอโทษอะไรกัน” แม่จิ้นมองเขาด้วยความรักและจนปัญญา จากนั้นกล่าวปลอบโยน: “อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป เมื่อเจอกับปัญหา พวกเราก็แก้ปัญหา”
จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า มุมปากยกยิ้มจางๆ “รู้แล้วครับแม่”
“ต้องการให้พ่อช่วยไหม” พ่อจิ้นถาม
ตั้งแต่ที่มอบจิ้นกรุ๊ปให้พี่น้องอย่างพวกเขาดูแล น้อยมากที่พ่อจิ้นจะถามเรื่องเกี่ยวกับบริษัท
แต่ว่าครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เขากลัวว่าจิ้นเฟิงเฉินจะถูกเหล่าผู้ถือหุ้นส่วนหาเรื่อง
“พ่อ ผมสามารถจัดการได้ครับ”
พ่อจิ้นตบที่ไหล่ของเขาแล้วกล่าว “พ่อเชื่อมั่นใจตัวลูกอย่างแน่นอน เพียงแต่กลัวว่าลูกกับเฟิงเหราจะเหนื่อยกันมากเกินไป จึงอยากจะช่วยลูกแบ่งเบาสักหน่อย”
“พ่อ น้ำใจของพ่อพวกผมจะรับไว้ แต่ว่าเรื่องครั้งนี้ไม่ต้องถึงมือพ่อ ไม่ต้องให้พ่อที่เป็นช้างมาจับตั๊กแตนตัวเล็กๆ หรอก” จิ้นเฟิงเฉินยิ้มหยอกเย้า
พ่อจิ้นมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “นี่ลูกกำลังประชดพ่อเหรอ”
“เปล่าครับ” จิ้นเฟิงเฉินหุบยิ้มขึ้นแล้วกล่าวอย่างจริงจัง: “พ่อครับแม่ครับ โปรดจงเชื่อมั่นใจตัวผม ผมจัดการได้ครับ”
พ่อจิ้นสบตากับแม่จิ้น เห็นทีตอนนี้พวกเขาคงกังวลมากเกินไป ต่อให้เขาจะความจำเสื่อม เขาก็ยังเป็นคนเดิมที่เฉียบขาดฉับไว
ลูกชายสุดภูมิใจของพวกเขา
“เฟิงเฉิน พ่อกับแม่เชื่อมั่นในตัวลูกตลอด” แม่จิ้นกุมมือของเขาไว้แน่น
จิ้นเฟิงเฉินกล่าวอย่างตั้งใจ :”ขอบคุณครับ”
เมื่อกล่าว”ราตรีสวัสดิ์”กับบิดามารดาแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็ขึ้นบนตึกตรงไปที่ห้องนอน
เจียงสื้อสื้อนั่งพิงหลับอยู่บนหัวเตียง
เห็นดังนั้น ใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉินยิ้มทั้งรักใคร่เอ็นดูทั้งเพลียจิต เชื่อเธอเลยจริงๆ ท่าแบบนี้ยังนอนหลับได้
เขาเดินเข้าไปแล้วเรียกเบาๆ :”สื้อสื้อ”
เจียงสื้อสื้อสะลึมสะลือได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เฟิงเฉิน……
เธอลืมตาขึ้น ใบหน้าที่คุ้นเคยลอดผ่านเข้ามาในดวงตา
“เฟิงเฉิน” เธอลุกขึ้นนั่ง ยกมือปิดปากที่กำลังหาว
“ทำไมไม่นอนลงบนเตียงดีๆ ” จิ้นเฟิงเฉินเอื้อมมือปัดเส้นผมที่ปรกอยู่ตรงแก้มทัดเข้าไปที่ข้างใบหู
เจียงสื้อสื้อเม้มปาก กล่าวเสียงต่ำ :”ฉันกำลังรอคุณ”
จิ้นเฟิงเฉินถอนหายใจเบาๆ “เป็นห่วงผมเหรอ”
“อืม” เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “วันนี้เกิดเรื่องแบบนั้น ฉันจะไม่ห่วงได้อย่างไร”
โครงการที่เขาให้ความสำคัญ ผลิตภัณฑ์ถูกวิจัยพัฒนาออกมาแล้ว แต่กลับถูกบริษัทอื่นแย่งไปเปิดตัว
สำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องที่กระทบกระเทือนกับเขามาก
เธอกลัวว่าเขาจะรู้สึกไม่สบายใจและตำหนิตัวเอง
“ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” มือทั้งสองข้างของจิ้นเฟิงเฉินกุมใบหน้าของเธอไว้ มองลึกเข้าไปข้างในแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเธอ มุมปากยกขึ้น “ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”
เจียงสื้อสื้อกุมมือของเขาไว้ แล้วกล่าวอย่างระมัดระวัง:”หาหนอนบ่อนไส้เจอหรือยัง”
จิ้นเฟิงเฉินส่ายหน้า
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้” เจียงสื้อสื้อใบหน้ามึนงง: “ถ้าไม่ใช่หนอนบ่อนไส้ ข้อมูลสำคัญขนาดนั้นจะรั่วไหลได้อย่างไร”
“จะต้องมีหนอนบ่อนไส้” จิ้นเฟิงเฉินวางมือลง “เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายซ่อนตัวอย่างดี ยังสืบหาตัวไม่เจอเท่านั้น”
“อย่างนั้นถ้าหากว่าสืบหาตัวไม่เจอล่ะ จะปล่อยไปแบบนี้เหรอ” เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะโมโห
จิ้นกรุ๊ปนั้นจริงใจต่อพนักงานทุกคนเสมอมา คิดไม่ถึงว่าจะมีพนักงานทรยศต่อบริษัท
“อย่าโมโหไปเลย จะต้องมีการเผยให้เห็นพิรุธอย่างแน่นอน” จิ้นเฟิงเฉินจับมือของเธอมาไว้ในฝ่ามือตัวเอง “ผมได้ให้กู้เนี่ยนจัดคนคอยเฝ้าจับตาไว้แล้ว เชื่อว่าไม่นานต้องมีข่าวดี”
ได้ยินดังนั้น เจียงสื้อสื้อถึงได้ถอนหายใจโล่งอก “อย่างนั้นก็ดี คนที่กินบนเรือนขี้บนหลังคาจะปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้”
จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า “ผมรู้”
“เหนื่อยแล้วสิ” เจียงสื้อสื้อเปลี่ยนบทสนทนา “รีบไปอาบน้ำพักผ่อนเช้าๆ เถอะ”
“อืม” จิ้นเฟิงเฉินก้มหน้าประทับรอยจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ แล้วกล่างอย่างอ่อนโยน: “คุณนอนหลับก่อนเลยนะ ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์”
เจียงสื้อสื้อนอนลงอย่างเชื่อฟัง ไม่นานก็หลับใหลไป
จิ้นเฟิงเฉินคลุมผ้าห่มให้เธอก่อนที่จะลุกขึ้นไปที่ห้องอาบน้ำ
……
สองวันติดต่อกันที่คนภายนอกต่างวิจารณ์สิ่งที่เกิดขึ้นกับจิ้นกรุ๊ปกันอย่างเมามัน มีผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐกิจบางคนคาดการณ์ว่าความเสียหายของจิ้นกรุ๊ปนั้นมากถึงหนึ่งพันล้าน
อย่างแรกจิ้นกรุ๊ปไม่สามารถให้คำอธิบายแก่ฝ่ายที่ร่วมมือในโครงการ ในกรณีร้ายแรงอาจต้องจ่ายชดใช้ค่าเสียหาย อย่างที่สองเงินที่ลงทุนไปกับการวิจัยพัฒนาโครงการ เท่ากับเป็นการลงทุนให้คนอื่น
เมื่อรวมๆ กันแล้ว ความเสียหายอาจไม่เพียงเท่านี้
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา จิ้นเฟิงเหรายุ่งจนหัวหมุนอย่างกับลูกข่าง
เขาพลางปลอบผู้ร่วมโครงการ พลางคิดหาวิธีที่ทำให้ความเสียหายน้อยที่สุด
สุดท้ายเขาทนไม่ไหว จึงวิ่งไปที่ห้องทำงานของประธาน
“พี่ ถ้าจับหนอนบ่อนไส้ได้ ผมจะต้อง……จะต้องตีเขาสักยกให้เข็ดหลาบ! ช่างชั่วช้าขาดคุณธรรมเกินไปแล้ว กล้าทรยศบริษัท!” จิ้นเฟิงเหรากล่าวด้วยความโมโห
“การตีคนนั้นเป็นเรื่องไม่ควร”
คำพูดเย็นชาของจิ้นเฟิงเฉินลอยเข้ามา จิ้นเฟิงเหราจึงเหมือนกับลูกบอลที่ลมรั่ว ห่อเหี่ยว
“พี่ พี่ว่าปกติพวกเราก็ปฏิบัติดีต่อพนักงานเป็นอย่างดี ทำไมเรื่องเฮงซวยแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับพวกเราล่ะ”
จิ้นเฟิงเหราคิดไม่ออกว่าทำไมถึงมีพนักงานเลือกที่จะทรยศบริษัท
“ผลประโยชน์”
คำสั้นๆ ของจิ้นเฟิงเฉินได้อธิบายทุกอย่าง
จิ้นเฟิงเหราเม้มปาก “หรือว่าผลประโยชน์นั้นสำคัญกว่าเกียรติและศักดิ์ศรีเหรอ”
นี่คือการรั่วไหลความลับทางการค้า หากว่าถูกจับได้ จะต้องรับผิดชอบทางกฎหมาย
คนที่เลือกเดินทางเสี่ยง น้อยนักที่จะหนีได้พ้น