เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1797 ผมจะกลับบ้าน!
สหพันธ์ประสาทศัลยแพทย์โลกเป็นองค์กรระดับนานาชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบเจ็ดสิบปีความเป็นมืออาชีพและคุณลักษณะทางวิชาการไร้ข้อกังขาอย่างแน่นอน
เพราะเหตุนี้รางวัลสุดยอดศัลยแพทย์ระบบประสาทระดับโลกทุกรายการจึงเป็นรางวัลที่วงการศัลยกรรมประสาทให้ความสำคัญที่สุดเทียบกันแล้วไม่ด้อยกว่ารางวัลโนเบลเลย
ถึงขั้นที่หากว่ากันในอีกแง่มุมสำหรับแพทย์ปฏิบัติการทางคลินิกด้านศัลยกรรมประสาทแล้วรางวัลนี้คือเกียรติยศสูงสุดในวิชาชีพเป็นสิ่งที่เหนือกว่าออสการ์และรางวัลโนเบล!
ดังนั้นหลังจากประกาศผลรางวัลนี้คนนับไม่ถ้วนล้วนให้ความสนใจทันที!
ในเมื่อมีผู้ได้รับรางวัลเพียงห้าคนจากทั่วโลกสิ่งที่คนส่วนใหญ่จับตามองคือใครจะได้รับรางวัล
ถึงอย่างไรก็เป็นวงการเฉพาะทาง
ผู้ที่จะได้รับรางวัลล้วนมีชื่อเสียงคุ้นหูอยู่บ้าง
ถึงขั้นที่ทุกคนล้วนคาดเดากันไปแล้ว
จุดต่างเพียงข้อเดียวของปีนี้คือมีม้ามืดคนหนึ่งนำโด่งขึ้นมานั่นคือเฉินชาง!
กล่าวตามตรงอันที่จริงทุกคนก็เคยเห็นอัจฉริยะหนุ่มมากความสามารถแบบนี้ในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลมาแล้ว
อย่างไรก็ตามในช่วงหลายปีมานี้คนส่วนใหญ่ที่ได้รับรางวัลล้วนเป็นผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสิ้น
แต่ผลสำเร็จที่เฉินชางได้รับยอดเยี่ยมมากจริงๆงานวิจัยที่เป็นหน้าเป็นตาที่สุดยังคงเป็นการพิชิตโรคพาร์กินสันเริ่มจากผ่าตัดรักษาไปจนถึงการแทรกแซงตั้งแต่ระยะแรกเริ่มความคืบหน้าด้านการวิจัยโรคพาร์กินสันของเฉินชางก้าวหน้าอย่างยิ่ง
ในฐานะโรคที่รังควานวงการศัลยกรรมประสาทมานาน
ผลงานของเฉินชางมีความหมายมากทีเดียว!
แต่ทุกคนกลับตกใจเมื่อพบว่าไม่มีเฉินชางในรายชื่อ!
ถึงแม้ทุกคนจะยอมรับผลตัดสินนี้ได้แต่ยังคงค่อนข้างตกใจอยู่ดี
ผลงานของเฉินชางยังไม่คู่ควรกับรางวัลนี้อีกหรือ
อันที่จริงเดนและกรรมการผู้เชี่ยวชาญก็เคยพิจารณาถึงปัญหานี้แล้วพวกเขาคิดว่าเฉินชางอายุน้อยเกินไปทั้งยังต้องรอดูผลลัพธ์กันต่อไปกลายเป็นสถานการณ์ที่อยากให้แต่ก็ไม่อยากให้ไปเสียอย่างนั้นด้วยเหตุนี้จึงเลื่อนไปไว้ครั้งถัดไป
หลังจากทุกคนเห็นผลตัดสินก็ยอมรับผลครั้งนี้โดยไม่คัดค้านถึงอย่างไรใครจะได้รางวัลไปมันต่างกันด้วยหรือ
แต่ในมุมของชาวจีนกลับเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง!
การปรากฏตัวของเฉินชางเปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังลุกลามไปอย่างต่อเนื่องพวกเขาคาดหวังในรางวัลครั้งนี้มากจริงๆ
แต่ไม่คิดเลยว่า… ยิ่งคาดหวังมากเท่าไรก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น
เท่านันผลตัดสินที่เฝ้ารอสุดท้ายกลายเป็นเช่นนี้!
เฉินชางค่อนข้างผิดหวังแต่ก็ไม่ได้ผิดหวังจนเกินไปนัก!
เนื่องจากตัวเฉินชางเองยังไม่เข้าใจในรางวัลสุดยอดศัลยแพทย์ระบบประสาทระดับโลกอีกทั้งไม่ได้ให้ความสำคัญ
ดังนั้นเมื่อเขาไม่ได้คาดหวังยังจะมีความผิดหวังอีกหรือ
มีมืออยู่แล้วแต่ไม่ได้ผิดหวังมากขนาดนั้น
แต่มีคนอีกมากมายที่สนใจอย่างยิ่ง!
เวลานี้ประสาทศัลยแพทย์ชาวจีนที่กำลังเรียนต่อเฉพาะทางในโรงพยาบาลหลายแห่งของประเทศอังกฤษอาทิราชวิทยาลัยอายุรแพทย์ลอนดอนโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคิงส์คอลเลจได้มารวมตัวกัน
แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย!
“ใช่แบบนี้ไม่ยุติธรรมต่อศาสตราจารย์เฉินเลย!”
คนกลุ่มหนึ่งตบโต๊ะด้วยความโมโห
ขอบเขตอายุของพวกเขากว้างมากมีตั้งแต่ยี่สิบสี่ยี่สิบห้าไปจนถึงสี่สิบต้นๆ
พวกเขาล้วนมาศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษในบรรดานี้มีแพทย์ที่มาศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกด้วย
มีแพทย์ที่หลังจบปริญญาเอกก็ทำวิจัยอยู่ในโรงพยาบาลต่อหมอบางส่วนก็มาศึกษาต่อในฐานะนักวิชาการรับเชิญ
และหมอบางส่วนก็สร้างผลงานที่แน่ชัดในระดับหนึ่งแล้วเวลานี้พวกเขามารวมตัวกันเพื่อระบายความคับข้องใจ!
“ใช่แล้วสิมีสิทธิอะไรกันความสำเร็จและความทุ่มเทของศาสตราจารย์เฉินโดดเด่นกว่าพวกเขามากใช้เกณฑ์อะไรถึงไม่ให้รางวัล!”
“ทว่าพิชิตโรคพาร์กินสันได้เชียวนะมีใครทำได้หรือไง
ศาสตราจารย์เฉินทำได้แล้ว! นี่คือปัญหายากแห่งยุคเลยนะ!”
“ศาสตราจารย์เฉินมีตำแหน่งสำคัญในพันธมิตรอัมพาตโลกด้วยแม้แต่สำนักงานหลักของศูนย์เริ่มการรักษาอัมพาตระดับโลกยังเลือกก่อตั้งขึ้นในเมืองอันหยางของประเทศเราเลยไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดทางคลินิกหรือว่าผลสำเร็จด้านวิจัยวิทยาศาสตร์ของศาสตราจารย์เฉินมีด้านไหนบ้างที่สู้อีกฝ่ายไม่ได้นะ!”
ใบหน้าของบรรดาคนหนุ่มเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อความไม่ยุติธรรม
คนหนุ่มเลือดร้อนเวลานี้เลือดเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้งแล้ว
บางทีแบบนี้อาจจะสมเป็นคนหนุ่มแล้วกระมัง
เวลานี้กลุ่มหมอวัยกลางคนอดถอนหายใจไม่ได้
“บางทีที่…อาจเป็นเพราะ…สหพันธ์ประสาทศัลยแพทย์โลกไม่เห็นวงการศัลยกรรมประสาทของประเทศเราอยู่ในสายตาเลย…”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้หนาวจับใจ!
นี่คือความเหน็บหนาวและไร้กำลังที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณตัวอยู่ต่างแดนแต่ใจผูกแน่นอยู่กับมาตุภูมิโชคชะตาของพวกเขาผูกมัดอยู่กับมาตุภูมิตลอดกาล
ลอนดอนกว้างใหญ่แต่จะมีสักกี่แห่งที่ยอมรับพวกเขา
เป้าหมายที่พวกเขามายังประเทศนี้ก็เพื่อศึกษาเทคนิคศัลยกรรมประสาทชั้นนำจากอีกฝ่าย
ตั้งเป้าว่าพอเรียนสำเร็จแล้วจะได้กลับไปพัฒนาเทคนิคศัลยกรรมประสาทที่บ้านเกิดยกระดับภาพรวมของพวกเขาหากไม่ใช่เพราะภาระและหน้าที่ใครจะอยากจากบ้านเกิดนานหลายปีมาอยู่ในต่างแดนเพียงลำพังศึกษาเล่าเรียนอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ท่ามกลางสายตาแปลกพิกลของชาวต่างแดนที่แฝงความดูแคลนเอาไว้ไม่ใช่เพราะมาตุภูมิต้องการพวกเราหรอกหรือไม่ใช่เพราะ…ผู้ป่วยมากมายต้องการพวกเราหรอกหรือ
คนเราพึงตระหนักถึงหน้าที่ดี
เมื่อความสามารถของคุณบรรลุถึงระดับหนึ่งแล้ว
จะรู้ว่าชีวิตนี้คุณเกิดมาเพื่อสิ่งใดทุกคนล้วนเงียบงันประโยคนี้ทำลายจิตใจมากแม้กระทั่งไปถึงวิญญาณของพวกเขา
ทว่าเป็นถ้อยคำที่กระจ่างชัดเป็นความจริงยิ่ง!
หลังจากทุกคนเงียบกันอยู่นานต่างสบตากันและกัน
“เฮอ…”
เสียงถอนหายใจดังขึ้น!
หลายปีที่ผ่านมาองค์กรนี้ให้ความอนุเคราะห์พวกเรามากมายจริงๆ!
ถึงขั้นที่ศาสตราจารย์หวังจงเฉิงและศาสตราจารย์ตวนกัวเชิงกลุ่มผู้บุกเบิกวงศัลยกรรมประสาทของประเทศจีนก็ได้รับความช่วยเหลือจากองค์กรนี้ถึงนำพาวงการศัลยกรรมประสาทในประเทศให้เข้าสู่ยุคก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแต่ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว!
ความเงียบคือสิ่งที่อันตรายที่สุด
พอเงียบแล้วจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าเดิม
เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้
จังหวะนี้จู่ๆ ชายหนุ่มวัยสามสิบสามปีคนหนึ่งก็ลุกขึ้นมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นท่าทางเด็ดเดี่ยว
“ผมจะกลับบ้าน”
ทุกคนตะลึงต่างหันไปมองหยางอี
“กลับบ้านเหรอคุณมีธุระอะไรกันเหรอ?”
หยางอีส่ายหน้า
“เปล่าครับแต่ผมอยากกลับแล้ว”
“คุณบ้าไปแล้วหรือไงอีกแค่สองเดือนการวิจัยหลังจบปริญญาเอกของคุณก็จะสิ้นสุดแล้วนะ! แถมหัวข้อของคุณยังก้าวหน้าเร็วมากด้วยอีกไม่นานอาจจะได้ผลสำเร็จแล้ว! พอถึงเวลานั้นคุณจะได้รับผลงานอาจจะได้จดสิทธิบัตรด้วย! คุณจะได้รับใบรับรองความเป็นเลิศประวัติการศึกษายอดเยี่ยม…”
ชายคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมหน่วยงานเบิกตากว้างอดกล่าวไม่ได้
หยางอีหัวเราะอย่างขมขื่นเสียงแหบพร่า
“ถึงผมพยายามต่อไปแล้วยังไงพวกเขาจะยอมรับในมาตุภูมิของผมเหรอจะเปลี่ยนแปลงท่าทีดูแคลนที่คนอื่นมีต่อเราในตอนนี้ได้เหรอต่อให้ผมพยายามต่อไปแล้วยังไง…พวกเขาจะยอมรับความสำเร็จพวกเรางั้นเหรอไม่มีทาง! ในสายตาของพวกเขาพวกเราคือฝ่ายขอพึ่งใบบุญเสมอผมจะกลับบ้าน! ผมจะกลับไปหาศาสตราจารย์เฉิน! ผมไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไปจากที่นี่ออกจากพวกเขาไปแล้วพวกเราจะตกต่ำลง!”
หยางอีไม่ได้เสียงดังแต่สีหน้าท่าทางแน่วแน่มากน้ำเสียงก็เด็ดเดี่ยวยิ่ง!
อีกอย่าง… สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาพูดได้ตรงใจของทุกคน!
ต่อให้พวกเราพยายามขนาดไหนแต่พวกเขาจะเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อพวกเราหรือไม่เลย
ไม่มีทาง!