เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1741 ผู้อาวุโสจงจะเป็นผู้อำนวยการงันหรือ
เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานผู้อำนวยการอาวุโสจงยังอยู่ เฉินชางถึงนึกขึ้นได้ว่าดูเหมือนชายชราจะมาเพราะมีธุระบางอย่าง
“สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จงครับ ผมยุ่งตลอดทั้งเช้าไม่ได้ต้อนรับคุณดีๆ เลย ไปรับประทานมื้อเที่ยงง่ายๆ ด้วยกันเถอะครับ!”
จงหรานพยักหน้า “อืม ไปที่โรงอาหารเถอะ ฉันอยากเห็นว่าโรงอาหารของโรงพยาบาลเป็นยังไง”
เฉินชางได้ยินก็ขานรับ “ได้ครับ ผมจะพาคุณไป”
ช่วงเที่ยงกว่าๆ บริเวณทางเดินมีคนมากมาย พบเห็นชาวต่างชาติสองสามคนที่สื่อสารภาษาจีนตะกุกตะกักเป็นครั้งคราว ผู้อำนวยการอาวุโสจงอดยิ้มไม่ได้ “เป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
เฉินชางอดเอ่ยไม่ได้ “ยังอีกไกลครับ ผมทราบความสามารถของตัวเองดี ตอนนี้ถึงแม้จะเป็นผู้อำนวยการศูนย์ที่ดี แต่ว่า… ผมไม่มีความสามารถพอจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ดีได้ การพัฒนาโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑล เส้นทางแสนยาวไกล จำเป็นต้องได้คนมีความสามารถ มองการณ์ไกลและกล้าหาญมารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล ขอพูดกับผู้อำนวยการอาวุโสตามตรงเลยนะครับ ช่วงนี้พวกเรากำลังวางแผนรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่”
ผู้อำนวยการอาวุโสจงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เธอคิดว่าฉันเป็นยังไงล่ะ”
เฉินชางได้ยินก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนทันที! ผู้อำนวยการอาวุโสมีคุณธรรมและบารมีสูงส่ง เป็นอดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลปักกิ่งยูเนียน แถมยังเป็นผู้ก่อตั้งองค์กรกู้ชีพฉุกเฉินและโรควิกฤตในปัจจุบันด้วย… ผมไม่กล้าอาจเอื้อม… พูดๆ ไปเฉินชางก็หยุดชะงัก ตะลึงงันในทันใด!
จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคแรกที่ผู้อำนวยการอาวุโสจงเอ่ยหลังเจอกันวันนี้! พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางหันหลังกลับมาทันที มองผู้อำนวยการอาวุโสจงพลางเบิกตากว้าง มีสีหน้าตกใจ!
“ไม่ใช่มั้งครับ ท่านสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จง คุณล้อผมเล่นหรือเปล่าครับ นี่มัน… ทำไมจู่ๆ ผมรู้สึกเหมือนฝันอยู่กันนะ!”
เฉินชางค่อนข้างวางตัวไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ จงหรานต้องการรับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยาง นี่เป็นเรื่องดีเหมือนมีโชคหล่นลงมาจากฟ้าแน่อยู่แล้ว แถมยังเป็นโชคทองสองชั้น เป็นโชคทองสุดประเสริฐแบบนี้ ชวนให้ตื่นเต้นเหลือเกิน
ผู้อำนวยการอาวุโสจงเห็นเฉินชางมีท่าทางแบบนี้ก็อดหยอกเล่นไม่ได้ “เธออยากให้ฉันพูดเล่นเหรอ”
เฉินชางรีบส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่อยากครับ!”
ผู้อำนวยการอาวุโสจงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น เธอจะเลี้ยงดูปูเสื่อฉันอย่างดีสักมื้อหรือเปล่า”
เฉินชางหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “อย่าว่าแต่เลี้ยงสักมื้อเลยครับ ผมพร้อมจะปรนนิบัติให้อิ่มท้องไปตลอดชีวิต!”
ผู้อำนวยการอาวุโสจงจะเคยได้ยินคำพูดทะเล้นแบบนี้เสียที่ไหน เขาขบขันจนหัวเราะออกมา อยู่กับคนหนุ่มมีแต่ความคึกคัก พอกินข้าวเสร็จเฉินชางพาชายชรามาส่งที่ห้องทำงานของตนให้พักผ่อนรอ จากนั้นรีบเอ่ยว่า “ตอนบ่ายผมจะไปคุยกับเขาสักหน่อย ให้ยุติการประกาศรับสมัครนี้ โชคดีนะครับที่ยังไม่ได้เผยแพร่ออกไป”
จงหรานส่ายหน้า “ประกาศรับสมัครไปตามเดิมเถอะ ตอนฉันคุยกับเสี่ยวหรุนฟางเมื่อวันก่อน ได้ยินเธอบอกว่าทางฝั่งพวกเธอกำลังมีปัญหาอยู่ อันที่จริงเธอพิจารณาได้สมเหตุสมผลมาก ตอนนั้นฉันก็คุยกับรัฐมนตรีเสี่ยวไว้ว่าฉันจะมาดูสักหน่อย มาช่วยวางกลยุทธ์ให้พวกเธอด้วย แต่อย่างมากฉันก็จะเป็นผู้อำนวยการกิตติมศักดิ์ให้เท่านั้น มีภาระงานหลายอย่างมาก ขอพูดตามตรงว่าฉันไม่มีกำลังวังชามากขนาดนั้นแล้ว การพัฒนาและวางแผนในอนาคตของโรงพยาบาล รวมถึงโรงพยาบาลอันดับสองจะประสานกับมณฑลตงหยางอย่างไร ถึงจะกลายเป็นโรงพยาบาลชั้นนำที่ยอดเยี่ยม รวมถึงเรื่องแนวทางพัฒนาการวิจัยทางวิทยาศาสตร์หรือทางคลินิก ฉันก็ช่วยแนะนำพวกเธอได้ แต่จำเป็นต้องมีการขับเคลื่อนระบบบริหารโรงพยาบาลด้วย ในส่วนนี้ก็เหมือนที่เธอพูดไว้ จำเป็นต้องได้คนที่มีศักยภาพและมองการณ์ไกลสักคนมารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล”
เฉินชางพอจะเข้าใจเจตนาของผู้อำนวยการอาวุโสจงแล้ว เขามาเพื่อวางกลยุทธ์ให้ ถึงอย่างไรเขาก็อายุมากแล้ว มีหลายเรื่องที่ลงแรงจัดการคงไม่ได้แล้ว ส่วนการพัฒนาโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลจะต้องมุ่งเน้นไปที่ความก้าวหน้าทางการแพทย์ในอนาคตของมณฑลตงหยาง เรื่องนี้จำเป็นต้องมีผู้อำนวยการโรงพยาบาลเป็นแกนนําหลัก อีกอย่างมีผู้อำนวยการอาวุโสจงอยู่ เรื่องพวกนี้ก็คุยกันง่ายทั้งนั้น
สุดท้ายจงหรานก็เอ่ยว่า “ดังนั้นรับสมัครผู้อำนวยการตามเดิมเถอะ ส่วนฉันจะช่วยวางกลยุทธ์ให้เธอเอง”
เฉินชางรีบเอ่ยขอบคุณ ผู้อำนวยการอาวุโสจงหวังดีมากจริงๆ
“รบกวนด้วยนะครับสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จง!”
ผู้อำนวยการอาวุโสจงยิ้มให้ “อย่ารีบร้อน ใจเย็นไว้ คนหนุ่มมักไฟแรง!”
ทางด้านขงเสียงหมิงก็เคลื่อนไหวเงียบๆ แต่รวดเร็วมาก ภายในวันนั้น ทีมปฏิบัติการพิเศษเรียกประชุมด่วน จากนั้นก็บุกตรวจค้นโรงงานประทัดและดอกไม้ไฟสามสิบกว่าแห่งในเขตมณฑลตงหยาง เป็นการค้นพบที่น่าตกใจ เนื่องจากมีโรงงานมากกว่าเจ็ดแห่งที่ใช้เมทานอลในการยึดประสานแทนเอทานอล!
ตัวเลขนี้ค่อนข้างน่าตกใจจริงๆ! ด้วยเหตุนี้ขงเสียงหมิงจึงสั่งปิดโรงงานเพื่อดำเนินการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ในเวลาเดียวกันนี้ ผู้นำสำนักงานพาณิชย์อุตสาหกรรมและสำนักงานกำกับดูแลความปลอดภัยในสถานที่ทำงานประจำมณฑลที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ต่างถูกเชิญมาช่วยสอบสวนด้วย!
อีกทั้งเรื่องนี้ก็กลายเป็นข่าวที่ออกอากาศภายในคืนนั้น! ผู้ดูแลโรงงานเจ็ดแห่งนี้ล้วนถูกควบคุมตัวไว้ชั่วคราว พนักงานที่รับผิดชอบงานที่เกี่ยวข้องกับสารฟอร์มาลดีไฮด์เข้ารับการตรวจสอบความปลอดภัย พบคนที่มีกรดฟอร์มิกในร่างกายเกินกำหนดถึงสองร้อยสิบเจ็ดคน ถึงขั้นที่บางส่วนเกิดรอยโรคในปมประสาทฐานสมองแล้ว! พบว่าบางส่วนมีสายตาพร่าเลือนแล้วแต่ไม่เคยเฉลียวใจเลย!
พอเรื่องนี้แดงขึ้นมา ทั่วประเทศให้ความสนใจเรื่องนี้อย่างยิ่ง หลายมณฑลเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด สำนักงานกำกับดูแลความปลอดภัยแห่งชาติเรียกประชุม เน้นย้ำถึงการคุ้มครองความปลอดภัยของพนักงานและความปลอดภัยในขั้นตอนการผลิต…
ส่วนทางหวังชิวหลิงในที่สุดก็ทราบถึงสาเหตุแท้จริงของโรคตนแล้ว ณ ห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล ครอบครัวหวังชิวหลิงก็ทราบสถานการณ์ของเธอแล้วเช่นกัน
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง เอ่ยกับครอบครัวนี้ว่า “ขอโทษด้วยนะครับ เรา… พวกเรา…”
“ผู้อำนวยการเฉิน คุณอย่าทำแบบนี้เลยครับ คุณพยายามเต็มที่แล้ว! ถ้าไม่ได้คุณ ตอนนี้พวกเรา… คงไม่รู้ด้วยซ้ำต้นตอของโรคคืออะไรกันแน่! เฮ้อ… ทั้งหมดนี้คือโชคชะตา”
ครอบครัวของหวังชิวหลิงได้รับเงินชดเชยก้อนโต ขงเสียงหมิงก็มาเยี่ยมผู้ป่วยทุกคนด้วยตัวเอง แต่เมื่อเทียบกับสุขภาพร่างกายแล้ว เงินก้อนนี้… เฮ้อ! อธิบายอย่างรวบรัดได้ยาก เฉินชางพบว่า สิ่งที่จำเป็นต้องเผชิญในฐานะหมอไม่ใช่แค่โรคภัยที่โหดร้ายเท่านั้น ยังรวมไปถึง… สันดานน่ารังเกียจของมนุษย์ด้วย นายทุนพวกนั้นเพื่อผลประโยชน์แล้วทำได้ทุกวิถีทาง คนชั่วพวกนั้นก่อกรรมทำชั่วเพื่อผลกำไร! ชีวิตคนเราก็ลำบากมากพอแล้ว ทำไมต้องเป็นแบบนี้อีก
วันที่ยี่สิบเดือนหนึ่ง ข่าวที่โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยางเปิดรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาลรอบทั่วไป ได้รับความสนใจจากชาวเน็ตนับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา! ที่ผ่านมาความก้าวหน้าของโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลล้วนเป็นเป้าสนใจของสายการแพทย์ทั่วประเทศ แต่หลังจากตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับสองว่างมานาน ในขณะที่ทุกคนนึกว่าเบื้องบนจะแต่งตั้งคนลงมา จู่ๆ โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลก็เปิดรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาล ข่าวนี้ดึงดูดความสนใจผู้คนนับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา
ตำแหน่งที่เต็มไปด้วยอนาคตแบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากลองดู โดยพื้นฐานแล้วขอแค่ได้ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้มา อนาคตจะต้องรุ่งโรจน์แน่นอน! ถึงอย่างไรก็มีเฉินชางอยู่ นี่ก็คือที่พึ่งหลักไม่ใช่หรือ ถึงแม้จะฟังดูน่าตลกไปหน่อยแต่ในมุมมองของคนส่วนใหญ่ดูจะเป็นเช่นนี้จริงๆ
แต่ว่า… หลังจากพวกเขาเห็นรายได้ต่อปีก็ตะลึงงันไปทันที! รายได้ต่อปีสองล้านหยวนขึ้นไป! รายได้ระดับนี้ภายในประเทศจีนยังไม่มีโรงพยาบาลไหนเคยทำได้เลย! รายได้ต่อปีระดับนี้อย่าว่าแต่เมืองอันหยางเลย ทั้งประเทศคงมีอยู่แค่ไม่กี่ที่เองมั้ง