ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 795 คนที่จะเอาชีวิตแก

บทที่ 795 คนที่จะเอาชีวิตแก
ถึงฮาชิโมโตะ มินาโตะจะเป็นหัวหน้าสาขาของกิลด์แห่งความลับ
แต่ยังไงที่นี่ก็อยู่ที่เมืองจิน เธอจึงไม่กล้าทำอะไรมากจนเกินไป
คืนนี้เธอแค่พานักฆ่ามาด้วยสี่คนเท่านั้น สองคนคอยคุ้มกันฮาชิโมโตะ มินาโตะ ส่วนอีกสองก็นำทีมจู่โจมเข้าไป
ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ในศึกตะลุมบอนของทั้งสามฝ่ายก็ยังถือว่าได้เปรียบอยู่ดี เป็นฝ่ายที่มีสิทธิ์บุกเข้าไปถึงสำนักงานใหญ่ของแก๊งหวงจี๋ได้ก่อนใคร
ตุบ!
ลำแสงที่เยือกเย็นวิ่งผ่าน
นักฆ่าคนหนึ่งที่อยู่ข้างฮาชิโมโตะ มินาโตะได้ล้มลงพื้น ได้มีรอยแผลขนาดเล็กเหมือนเส้นด้ายปรากฏขึ้นที่ลำคอ
เลือดอุ่นๆ ไหลออกมาอย่างช้าๆ
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สีหน้าของฮาชิโมโตะ มินาโตะเคร่งขรึมขึ้นมา ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นจ้องมองไปยังลูกกระจ็อกตัวเตี้ยที่ปรากฏมาอยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน
ลูกกระจ็อกตัวเตี้ยคนนี้ก็คือตี๋ต้าจื้อนั่นเอง!
หลังจากที่เฉินหวั่นชิงมาที่เมืองจิน
เขาจึงให้ตี๋ต้าจื้อไปอยู่กับเหลยเหลาหู่ เผื่อจะเกิดอะไรขึ้นกับเหลยเหลาหู่
เย่เทียนก็สั่งให้เขาตามมาที่เมืองจิน ด้วยควมที่เฉินหวั่นชิงมีคุณย่าเย่คอยปกป้อง
“เธอคือฮาชิโมโตะ มินาโตะใช่มั้ย?”
ตี๋ต้าจื้อยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์ที่มุมปาก สายตาที่มองไปยังฮาชิโมโตะ มินาโตะก็แฝงด้วยความอาฆาต
เขาสามารถรับรู้ได้ว่า ฮาชิโมโตะ
มินาโตะเป็นคู่ต่อสู้ที่ใช้ได้คนหนึ่ง
ถึงจะสู้ตัวเองไม่ได้ แต่ถ้าเอามาฝึกฝีมือก็พอได้
ต้องรู้ก่อนว่า
ก็ไม่ค่อยได้เจอกับยอดฝีมืออะไรเลย ตอนนี้มีโอกาสได้เจอเข้าคนหนึ่ง เขาจึงรู้สึกสนใจมาก
หลังจากที่เขารับคำสั่งจากเย่เทียน ให้คอยปกป้องเฉินหวั่นชิงอย่างเงียบๆ
“แกเป็นใคร?”
คิ้วสวยๆ ของฮาชิโมโตะ มินาโตะขมวดเข้าหากัน แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ตี๋ต้าจื้อยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย เดิมทีเขาก็เติบโตมาจากการเป็นนักฆ่า จึงไม่มีทางใจอ่อนให้กับสาวสวยอยู่แล้ว
“ฉันคือคนที่จะมาเอาชีวิตของเธอ!”
ระหว่างที่พูด ตี๋ต้าจื้อก็ตั้งท่า และอยากที่จะพุ่งเข้าใส่ฮาชิโมโตะ มินาโตะทันที
“ไสหัวไป!”
ทันใดนั้น
แล้วซัดกำปั้นที่ใหญ่เท่ากระทะใส่ตี๋ต้าจื้อ
ชายหัวล้านที่คอยคุ้มกันฮาชิโมโตะ มินาโตะอีกคนก็ตั้งสติได้ จึงพุ่งใส่ตี๋ต้าจื้อด้วยร่างกายที่ใหญ่โต
แต่ว่า ตี๋ต้าจื้อจะไปสนใจเขาได้ยังไง ขยับขาเล็กน้อยแล้วเอี้ยวตัวหลบออกอย่างง่ายดาย มีดในมืออันแหลมคมเฉือนกลับไปที่คออย่างไร้ความปรานี
ฉึก!
ชายหัวล้านหลบออกไม่ทัน พอถูกเฉือนเข้าไป เลือดสดๆ ก็ได้พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
ภายใต้ความเจ็บปวดที่แสนสาหัส ชายหัวล้านจึงรีบถอยหลังไปหลายก้าว ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวของตี๋ต้าจื้อก็ทำให้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปกว่าครึ่ง
…..
เสชื่อไม่เปิดโอกาสให้เย่เทียนได้มีเวลาคิด
ขยับขาเบาๆ แล้วพุ่งใส่เย่เทียนอย่างรวดเร็ว คมกระบี่ในมือวาดเป็นครึ่งวงกลม
โจมตีใส่เย่เทียนอย่างรุนแรง
ในตอนที่คมกระบี่กำลังจะถึงตัวเย่เทียนนั้นเอง เย่เทียนก็ได้ถอยหลังไปครึ่งก้าว เหมือนจะอันตราย แต่ความจริงแล้วก็สามารถหลบออกได้อย่างสมบูรณ์แบบ
กับภาพที่เกิดขึ้น ทำให้รู้ม่านตาของเสชื่อหดลงเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะใช้ท่าที่อันตรายขนาดนี้ มันเท่ากับว่ามั่นใจในตัวของตนมาก!
พอคิดอีกมุม เขาก็สังเกตเห็นรอยยิ้มที่ประหลาดบนใบหน้าของเย่เทียน
จึงอยากที่จะถอยออกมาทันที แต่สุดท้ายมันก็ช้าเกินไปนิดหนึ่ง
ในใจก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น
ไม่รู้หมัดของเย่เทียนมาอยู่ตรงหน้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำปั้นอันเท่ากระทะมาพร้อมกับเสียงแหวกอากาศที่ดังสนั่น และกระแทกใส่เขาแทบจะทันที
ตุบ!
เสชื่อรู้สึกราวกับถูกรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วชนเข้าอย่างจัง และกระเด็นออกไปอย่างควบคุมไม่ได้
ตุบ!
ตอนที่เขาพยายามตั้งสติได้นั้น แผ่นหลังก็กระแทกใส่กำแพงที่อยู่ข้างหลังอย่างแรงและร่วงลงพื้นแล้ว
“แหวะ!”
เสชื่อรู้สึกแน่นหน้าอกอย่างถึงที่สุด ทนไม่ไหวจนต้องกระอักเลือดออกมา ถึงได้รู้สึกหายใจได้คล่องคอขึ้น
เย่เทียนเหลือบมองเขาอย่างเกียจคร้าน
ส่ายหน้าแล้วพูดไปว่า “คุณสู้ผมไม่ได้หรอก ถ้าเจียมตัวแล้วจากไปตอนนี้
ผมจะไว้ชีวิตคุณสักครั้ง”
“ระหว่างแกกับฉัน ถ้าแกไม่ตาย ก็เป็นฉันที่ต้องตาย มันจะไม่มีบทสรุปอย่างอื่นเด็ดขาด!”
เสชื่อยกมือขึ้นมาเช็ดคราบเลือดออก อดกลั้นความเจ็บแล้วลุกขึ้นมา ส่ายหัวด้วยสีหน้าที่แน่วแน่
เขานึกไม่ถึงว่าหมัดของเย่เทียนจะเร็วขนาดนี้ แถมยังรุนแรงมาก เผลอแปบเดียวก็โดนเข้าแล้ว
“มันจำเป็นด้วยเหรอ?”
เย่เทียนขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
แล้วพูดด้วยสีหน้าที่รำคาญว่า “ยังไงคุณก็เอาชนะผมไม่ได้อยู่แล้ว จะทิ้งความคิดที่จะไล่ฆ่าผมไม่ได้จริงๆ เหรอ? หรือไม่ก็รอก่อนพักหนึ่งค่อยมา
ให้ผมจัดการธุระให้เสร็จก่อนได้มั้ย?”
คำพูดที่ดูถูกอย่างถึงที่สุดของเย่เทียนดังเข้ามาในหู เสชื่อก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
หมายความว่ายังไงที่บอกให้มาใหม่ทีหลัง? นี่เห็นเขาเป็นอะไร? ขอทานอย่างนั้นเหรอ?
พอคิดได้อย่างนั้น สายตาที่เสชื่อมองไปยังเย่เทียนก็เยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “แกคิดว่า แค่นี้ก็สามารถล้มฉันได้แล้วเหรอ?
ฉันยังไม่ได้เอาจริงสักหน่อย!”
ระหว่างที่พูด รังสีอันรุนแรงก็ได้ระเบิดออกจากร่างกายของเสชื่อ แผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดินเหมือนกัน!
“ผมยอมรับว่าคุณนั้นแข็งแกร่งกว่าคนอีกมากมาย แต่เมื่อเทียบกับผมแล้วยังห่างอีกเยอะ เราจะมานั่งคุยกันดีๆ อย่างใจเย็นไม่ได้รึไง?”
กับเรื่องนี้เย่เทียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร แถมตอนที่ได้เห็นเสชื่อปลดปล่อยกำลังภายในออกมาอย่างจริงจัง ก็ทำให้สีหน้าที่จนใจของเขาหนักยิ่งกว่าเดิม
นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงเอาแต่เกลี้ยกล่อมเสชื่อ
เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดินนั่นเอง ถ้าต้องสู้กันจริงๆ
เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าตนจะสามารถเอาชนะอย่างไม่เป็นอะไรเลยได้มั้ย มันไม่เป็นผลดีกับการที่เขาต้องปะทะกับปีศาจเลือดเลย
“ระหว่างเราไม่มีอะไรที่ต้องคุยกัน!”
เสชื่อทำเสียงฮึดฮัด ขับเคลื่อนกำลังภายในอย่างรวดเร็ว ขยับขาอย่างต่อเนื่องจนเกิดการเคลื่อนที่อันน่าเหลือเชื่อ
ชั่วขณะหนึ่ง
เขาก็ได้แยกออกไปสามร่างแล้ว!
ขาของเขาก็เคลื่อนไหวราวกับสายลม ขยับไปมาอยู่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียว
“เชี่ย! หรือนี่จะเป็นวิชาแยกร่างในตำนานอย่างนั้นเหรอ?”
เย่เทียนอ้าปากค้างในทันที นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าท่าที่เคยเห็นในการ์ตูนจะเอามาใช้ได้จริงๆ
“การที่สามารถบีบให้ฉันมาจนถึงจุดนี้ได้ แกก็ถือว่าได้ตายอย่างมีค่าแล้ว!”
เสชื่อพูดออกมาเหมือนกัน ราวกับทั้งสามคนต่างก็เป็นตัวจริงเหมือนกัน
“คุณคิดว่าเทคนิดแค่นี้ก็สามารถจัดการผมได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?”
เย่เทียนส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจ ในเมื่อพูดยังไงเสชื่อก็ไม่ยอมล้มเลิก งั้นเขาก็ขี้เกียจพูดให้เปลืองน้ำลายแล้ว
พอคิดได้อย่างนั้น เขาขยับขา แล้วตัดสินใจจู่โจมเข้าไป
พอเสชื่อทั้งสามเห็นเย่เทียนพุ่งเข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมาที่มุมปาก
เขานั้นรู้สึกมั่นใจในท่านี้มาก ขอแค่จัดการกับเย่เทียนได้
ทุกอย่างมันก็คุ้มค่า!
พอคิดได้อย่างนั้น เสชื่อทั้งสามก็เริ่มเคลื่อนไหว ทุกคนต่างกวักแกว่งคมกระบี่ในมือ พุ่งใส่เย่เทียนตามลำดับ
เย่เทียนแอบขำอย่างไม่สบอารมณ์ในใจสำหรับเขาแล้ววิชาแยกร่างบ้าบออะไรนี่มันก็แค่ลูกเล่นที่ไร้ประโยชน์เท่านั้น เพราะว่าร่างแยกที่สร้างออกมาด้วยความเร็วสูงสองร่าง ต่อให้มันจะสมจริงแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นแค่ของปลอมอยู่ดี!
เย่เทียนไม่ได้สนใจเสชื่อที่โจมตีมาจากด้านหน้าและด้านขวาแม้แต่นิดเดียว กำปั้นอันเท่ากระทะชกเข้าไปเสชื่อที่อยู่ทางด้านซ้ายอย่างลังเล
เสชื่อรู้สึกตกใจ นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะหาตัวจริงของเขาได้เร็วขนาดนี้ อยากที่จะป้องกัน แต่ร่างกายกลับตอบสนองตามความคิดไม่ทัน
เสียงตุ้บดังขึ้น หมัดนี้ชกใส่ร่างกายของเสชื่อไปตามคาด จนทำให้เขากระเด็นออกไปอีกครั้ง…..