ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 790 เกิดเหตุกะทันหัน

บทที่ 790 เกิดเหตุกะทันหัน
“อูชิงเจ๋อ นายอาจจะยังไม่รู้เรื่องนะ”
เมื่อเห็นอูชิงเจ๋อไม่ว่าอะไรในเรื่องของกำลังเสริม กู่เจิ้นเจียงหัวเราะร้ายอย่างแผนสำเร็จ “พี่ใหญ่เหลยมาเพื่อสนับสนุนฉัน นายแพ้แน่!”
“กู่เจิ้นเจียงอย่ามั่นใจเร็วนัก ใครแพ้ใครชนะยังไม่แน่หรอกนะ!”
อูชิงเจ๋อเบ้ปาก เบนสายตาไปอีกทาง ขี้เกียจทะเลาะกับกู่เจิ้นเจียง
กู่เจิ้นเจียงเห็นแบบนั้น สัมผัสถึงความผิดปกติได้นิดหน่อย แต่ตรงไหนที่ชอบกลกันแน่ เขายังคิดไม่ตกในตอนนี้
“ในเมื่อต้องรออีกหน่อย ทุกคนช่วยฟังที่ฉันจะพูดด้วย”
กลับเป็นสวีพานที่มองทั้งสองอย่างมีความหมาย และเอ่ยขึ้นมา
“ไม่ว่าคืนนี้มีผลลัพธ์เช่นไร ฉันก็จะมอบพื้นที่ใต้อาณัติของฉันให้ แต่ฉันขอเก็บบาร์ไว้ที่หนึ่งให้หลานสาวฉันดูแล
ถือเป็นต้นทุนเกษียณของฉัน เชื่อว่าทุกคนคงไม่ว่าอะไรนะ”
ถึงแม้กู่เจิ้นเจียงกับอูชิงเจ๋อเป็นสองฝ่ายที่มีอำนาจมาก
แต่ไม่ว่ายังไงสวีพานก็เป็นพี่ใหญ่ของแก๊งหวงจี๋ มีพื้นที่ในมือไม่น้อย บาร์แค่แห่งเดียว
พวกเขาไม่ว่าอะไรหรอก
อีกอย่าง รับปากตอนนี้ใช่ว่าหลังจากนี้จะรับปากหมด
รอให้ขึ้นแท่นหัวหน้าใหญ่อย่างมั่นคงเมื่อไหร่ ค่อยไปขอจากสวีพาน
สวีพานไม่มีสิทธิ์ไม่ให้!
“พี่ใหญ่ แค่บาร์แห่งเดียวเอง
ดูพี่พูดสิครับ ขอพี่บอกมาคำเดียว
แก๊งหวงจี๋ยังเป็นของพี่เสมอ”
“ใช่แล้วครับ พี่ใหญ่ ถ้าไม่ใช่ว่าครั้งนี้พี่เกิดอุบัติเหตุ ผมไม่มีทางชิงตำแหน่งหัวหน้าใหญ่หรอกครับ”
กู่เจิ้นเจียงกับอูชิงเจ๋อสองคนตอบกลับอย่างเสแสร้ง ท่าทีนี้ส่งผลให้พวกผู้อาวุโสพอใจอย่างมาก
“ยังไงซะฉันก็แก่แล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้ว อนาคตเป็นโลกของคนหนุ่มสาวแล้ว!”
สวีพานรับคำด้วยรอยยิ้มปลอมๆ คำพูดแฝงไว้ด้วยความหมาย
กู่เจิ้นเจียงกับอูชิงเจ๋อลอบได้ใจ พวกเขาเพิ่งจะอายุสี่สิบกว่าเท่านั้น เป็นหนุ่มสาวที่สวีพานว่า
แต่ ถ้าพวกเขารู้ว่าคนหนุ่มสาวที่สวีพานหมายถึงคือกู้หยุนที่รุ่นเด็กกว่านั้น ไม่รู้ว่าพวกเขาจะคิดยังไง
ช่วงเวลาสำคัญ เป็นกู้หยุนที่ส่งเสียงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เธอพูดกับกู่เจิ้นเจียง
ให้เรารอกันแบบนี้ต่อไปก็ไม่ถูก นายโทรหากำลังเสริมของนายหน่อยไหม ถามว่าเขาถึงไหนแล้ว?”
“พี่ใหญ่กู่
กู่เจิ้นเจียงเลิกคิ้วขึ้น ถามหยั่งเชิง “เขา….น่าจะช้าเพราะการเดินทางล่ะมั้ง เรารออีกสิบนาทีไหม?”
กับเรื่องนี้ อูชิงเจ๋อไม่ว่าอะไร และขี้เกียจทะเลาะกับกู่เจิ้นเจียง จึงพยักหน้าเบาๆและหลับตาเพื่อพักสายตา
พวกเขาสองคนไม่พูดไม่จา คนอื่นในที่นี้ย่อมไม่กล้าพูดมากอะไร
ราวกับได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
ชั่วขณะนั้น ห้องประชุมเงียบลง
ความจริง เหลยเหลาหู่พาลูกน้องดักซุ่มอยู่แถวฐานทัพใหญ่แก๊งหวงจี๋ตั้งแต่บ่าย และได้เห็นลูกไม้ตามหลังของกู่เจิ้นเจียงกับอูชิงเจ๋อกับตา
เหลยเหลาหู่นั่งอยู่ในรถ
คุณเดาไม่ผิดครับ ไอ้สารเลวสองตัวนั้นมีแผนสำรองกันหมด ดูท่าจะไม่เต็มใจยกตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ให้อีกฝ่ายนะครับ!”
รายงานเย่เทียนที่เพิ่งมาด้วยความนอบน้อม “คุณชายเย่
“น่าแปลกใจตรงไหน ถ้าเป็นนาย เกรงว่านายก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน”
เย่เทียนยักไหล่
ถ้าไม่เป็นตามนั้น คนในตึกนี้ไม่ต้องออกมาอีกแล้ว”
ยิ้มเย็นๆ “ทำตามแผนเถอะ! ถ้าพวกเขายอมจำนนก็ไม่ต้องลงมือรุนแรง
เหลยเหลาหู่ได้ฟัง
ผมเข้าไปก่อนนะครับ”
ใบหน้าเหี้ยมเกรียมฉายรอยยิ้มอำมหิต เขาพยักหน้า “ได้ครับคุณชายเย่ ถ้าไม่มีคำสั่งอื่น
เย่เทียนโบกมือ “ไปเถอะ!”
เหลยเหลาหู่ไม่รอช้า เปิดประตูรถเดินลงไป โบกมือเรียกลูกน้องเข้ามาและมุ่งหน้าไปยังฐานทัพใหญ่แก๊งหวงจี๋
อาจเพราะมีคำสั่งไว้แล้ว หลังจากเหลยเหลาหู่บอกชื่อเสียงเรียงนามไป ลูกน้องที่รับหน้าที่เฝ้ายามปล่อยให้เข้าไปทันที ทั้งหมดมาอยู่หน้าประตูห้องประชุมโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
ปึง!
ประตูใหญ่ห้องประชุมถูกลูกน้องเหลยเหลาหู่ผลักอก เหลยเหลาหู่บุกเข้าไปด้วยท่าทางอวดเบ่ง
คล้อยหลังการปรากฏตัวของเหลยเหลาหู่
“พี่ใหญ่เหลย ในที่สุดคุณก็มาแล้ว”
ทำให้กู่เจิ้นเจียงปรีดาเป็นพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย เขารีบลุกขึ้นทักทาย
“พี่ใหญ่กู่ ขอโทษจริงๆ รถติดระหว่างทาง ฉันไม่ได้มาสายใช่ไหม?”
เหลยเหลาหู่หัวเราะร่วน นั่งลงตรงที่ว่างตรงข้ามกู้หยุนซึ่งเป็นที่เดียวที่เหลืออยู่อย่างรู้หน้าที่
“เปล่าๆ มาได้ทันเวลาพอดีเลยล่ะ!”
กู่เจิ้นเจียงหัวเราะร่วนตาม
ชำเลืองอูชิงเจ๋ออย่างได้ใจ ก่อนจะทอดสายตาไปมองกู้หยุน และพูดอย่างทนรอไม่ไหว
“คุณหนูกู้ ตอนนี้ผลแพ้ชนะชัดมากแล้วนะ คุณรีบประกาศว่าผมชนะสิ!”
อูชิงเจ๋อยิ้มเย็นๆ “นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ พี่ใหญ่เหลยไม่ได้บอกนี่ว่าสนับสนุนใคร”
“นี่ก็ชัดมากแล้วไม่ใช่เหรอ?”
กู่เจิ้นเจียงย่นคิ้วเล็กน้อย ไม่สบายใจขึ้นมานิดหน่อย
คุณบอกอูชิงเจ๋อกับปากไปเลยสิ ให้เขาตายใจเสียที!”
ก่อนจะรีบหันกลับไปมองเหลยเหลาหู่ “พี่ใหญ่เหลย
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ฉันกลายเป็นตัวเอกแล้วเหรอ?”
เหลยเหลาหู่กวาดสายตามองทั้งกู่เจิ้นเจียงและอูชิงเจ๋อด้วยรอยยิ้มกว้าง ถามอย่างแปลกใจ “ตอนนี้ฉันสนับสนุนใคร คนนั้นก็จะได้เป็นหัวหน้าใหญ่ใช่ไหม”
“ถูกต้อง! ตอนนี้ระหว่างฉันกับเขามีพื้นที่ในอาณัติเท่ากัน ตอนนี้ดูเพียงการตัดสินใจของพี่ใหญ่เหลยแล้ว”
อูชิงเจ๋อพยักหน้า พูดด้วยใบหน้ามีเมตตา “เชื่อว่าพี่ใหญ่เหลยคงไม่ลืมสัญญากับฉันก่อนหน้านี้ใช่ไหม”
“ไม่ลืมแน่นอน!”
เหลยเหลาหู่หัวเราะ ก่อนจะหันกลับมา
ที่ฉันมาคืนนี้ไม่ได้มาเพื่อสนับสนุนคุณ”
พูดกับกู่เจิ้นเจียงด้วยหน้าตาขอโทษ “พี่ใหญ่กู่ คงต้องทำให้คุณผิดหวังแล้ว
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ กู่เจิ้นเจียงมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาตบโต๊ะและยืนขึ้น คำรามใส่เหลยเหลาหู่ “เหลยเหลาหู่
นายหมายความว่ายังไงวะ พูดมาให้รู้เรื่องนะโว้ย!”
“ฮ่าๆ คำตอบก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ไม่รอให้เหลยเหลาหู่ตอบ
คิดว่าแค่ไม่กี่สิบล้านก็ซื้อใจพี่ใหญ่เหลยได้แล้วเหรอ?”
อูชิงเจ๋อก็หัวเราะออกมาอย่างได้ใจ “กู่เจิ้นเจียง นายอยู่ในวงการมาตั้งหลายปี
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ สายตาของทุกคนในที่นี้พากันมองไปที่เหลยเหลาหู่ รอบทต่อไปของเขา
……
ภายในรถใต้ตึก เย่เทียนนั่งอยู่ที่เบาะหลังด้วยท่าทางเกียจคร้าน คุยโวไปเรื่องกับลูกน้องสองคนในรถ
ทันใดนั้น เย่เทียนพลันรู้สึกโดนแอบมอง คิ้วขมวดเป็นปมในบัดดล
ตั้งแต่พบกับเลือดปีศาจ เขาก็ระวังตัวอยู่ตลอด บัดนี้ความรู้สึกนี้เพิ่งเกิดขึ้น เขาก็ใส่ใจทันที
แต่หลังเขาจับสัมผัสดูแล้ว กลับพบว่าความรู้สึกนี้แตกต่างจากการโดนเลือดปีศาจแอบมองอยู่ อย่างนั้นจิตสังหารก็รุนแรงกว่าเยอะ
เย่เทียนมองผ่านกระจกรถ แม้จะเป็นกลางคืน
แต่ภายใต้พลังปราณ เขายังคงมองเห็นได้ชัดเจนว่าบนตึกสูงใกล้ๆมีเงาคนยืนอยู่
ส่วนความรู้สึกผิดปกติที่เขาสัมผัสได้ก็มาจากฝั่งนั้น!
“เจ้าพวกนี้เป็นใครกัน?”
เย่เทียนพึมพำ
ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน ถ้าเหลาหู่ส่งสัญญาณพวกนายลงมือได้เลย”
หันไปสั่งลูกน้องสองคน “พวกนายรออยู่ที่นี่
พูดจบ เย่เทียนไม่รอให้ลูกน้องสองคนตอบอะไร ก็เปิดประตูรถเดินลงไป ฉวยโอกาสความมืดของกลางคืนกระโจนตัวไปที่ตึกสูงโดยไม่ทิ้งร่องรอย…..