ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 789 รู้แพ้รู้ชนะ

บทที่ 789 รู้แพ้รู้ชนะ
“นายเป็นใคร!”
เมื่อเห็นมีชายคนหนึ่งโผล่เข้ามาในห้องรับแขก
ฮาชิโมโตะ มินาและอูชิงเจ๋อหน้าถอดสีในบัดดล และพากันควักอาวุธออกมา
มองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ชายในชุดคลุมยาวคนนี้ใส่หน้ากากที่หน้า ปกปิดใบหน้าส่วนใหญ่เอาไว้ จนมองเห็นไม่ชัด
ชายชุดคลุมยาวกวาดสายตามองฮาชิโมโตะ
สมกับเป็นคนตระกูลฮาชิโมโตะ”
มินาด้วยท่าทางเกียจคร้าน เอ่ยเสียงแหบพร่า “ฝีมือใช้ได้
อูชิงเจ๋อโหวกเหวกเสียงดัง “นายเป็นใคร? ต้องการอะไร!”
“คุณหนูฮาชิโมโตะ ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นครับ ถ้าผมอยากฆ่าคุณ เมื่อกี้คุณกันไม่ได้หรอก”
แต่
มินาเขม็ง “ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ช่วยบอกให้คนไม่เกี่ยวข้องออกไปได้ไหม?”
ชายชุดคลุมไม่สนใจอูชิงเจ๋อเลยสักนิด เขาจ้องฮาชิโมโตะ
โดนเมินแบบนี้ อูชิงเจ๋อเดือดดาลสุดๆ “ไอ้เวรนี่….”
ฟึ่บ!
ทว่า ไม่รอให้เขาจบประโยค
ตัดผมเขาขาดไปหลายเส้น และตรึงแน่นอยู่บนกำแพง นั่นคือดาวกระจายดอกเหมย!
แสงหม่นสายหนึ่งเฉี่ยวผ่านผมของเขา
“ถ้าฉันได้ยินนายพูดอีกแม้แต่คำเดียว ฉันรับรองว่านายมีชีวิตต่อไปได้อีกไม่เกินสามวินาทีแน่!”
อูชิงเจ๋อใจกระตุกวูบ หน้าตาอัดอั้นจนแดงก่ำ แต่ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ช่วงนาทีสำคัญ ในที่สุดฮาชิโมโตะ
ให้ฉันคุยตามลำพังกับแขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้หน่อย”
มินาก็ก้าวออกมา “พี่ใหญ่อู นายออกไปก่อนเถอะ
เธอรู้ดีแก่ใจ ด้วยสิ่งที่ชายชุดคลุมแสดงให้เห็นเมื่อกี้ หากคิดจะฆ่าเธอเมื่อกี้เธอหลบไม่พ้นแน่นอน!
“ผมอยู่ข้างนอกนะครับ มีอะไรก็เรียกได้”
อูชิงเจ๋อมองฮาชิโมโตะ มินาด้วยความผงะ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น จึงได้แต่พยักหน้าและรีบถอยออกจากห้องรับแขก
“คุณผู้ชายท่านนี้ ไม่ทราบว่าคุณมาหาฉันมีอะไรเหรอ”
รอจนในห้องรับแขกเหลือเพียงสองคน ฮาชิโมโตะ มินาถึงเก็บมีดคมในมือ และผายมือทำท่าเชิญใส่ชายชุดคลุม
“คุณหนูฮาชิโมโตะเกรียงไกรไม่แพ้ชายใดจริงๆ กล้าหาญกว่าผู้ชายส่วนมากด้วยซ้ำ”
ชายชุดคลุมไม่กลัวว่าฮาชิโมโตะ
มินาจะเล่นตุกติก เขาเดินจ้ำเข้าไปนั่งลงบนโซฟา เอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง “จุดประสงค์ที่ผมมาในครั้งนี้ง่ายมาก
ผมแค่อยากร่วมมือกับคุณหนูฮาชิโมโตะเท่านั้น”
“ร่วมมือเรื่องอะไร?”
ชายชุดคลุมหยิบรูปถ่ายปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าและโยนไปให้ เขายักไหล่พลางเอ่ย “คุณน่าจะขอบคุณผมนะ ไม่อย่างนั้นคุณโดนจับไปขายยังโง่ช่วยคนอื่นเขานับเงินอีก”
ฮาชิโมโตะ
มินารับรูปถ่ายมาด้วยสีหน้ามึนงงและกวาดสายตามองลวกๆ ทันใดนั้นใบหน้างดงามก็เปลี่ยนสีหน้าไป พูดอย่างระมัดระวัง
“คุณไปได้รูปถ่ายพวกนี้จากไหน?”
ถ้าเย่เทียนอยู่ที่นี่ ย่อมพบว่านี่คือรูปถ่ายที่เขาคุยกับกู้หยุน!
“เรื่องนี้คุณหนูฮาชิโมโตะไม่ต้องสนใจครับ”
ชายชุดคลุมส่ายหัวเล็กน้อย
เอ่ยเสียงเข้ม “เอาเป็นว่าเย่เทียนไม่ได้ซื่ออย่างที่พวกคุณคิด ที่เขาร่วมมือกับคุณและกู่เจิ้นเจียงก็เพื่อให้พวกคุณเชื่อใจ
รอให้พวกคุณสู้กันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายเขากับกู้หยุนค่อยออกมาเก็บเกี่ยว”
สีหน้าฮาชิโมโตะ มินาฉายแววซับซ้อน “คุณคงไม่ใจดีตั้งใจมาบอกฉันโดยเฉพาะหรอก คุณต้องการอะไร?”
ชายชุดคลุมมีสีหน้าอำมหิต เขายิ้มเหี้ยมเกรียมพลางเอ่ย “ง่ายๆครับ ผมต้องการให้คุณช่วยผมล้มเย่เทียน”
ฮาชิโมโตะ มินาผงะ
เธอมองชายชุดคลุมอย่างมีความหมาย
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า
หลายวันต่อจากนี้ ภายนอกเมืองจินดูเหมือนสงบ แต่เบื้องลึกมีการเคลื่อนไหวอย่างดุดัน
กู่เจิ้นเจียงกับอูชิงเจ๋อสองฝ่ายเปิดศึกเต็มกำลัง พื้นที่สี่สิบกว่าแห่ง นอกจากแปดแห่งที่เหลยเหลาหู่ยึดไว้ได้แล้ว ที่เหลือทั้งสองฝ่ายแบ่งกันชนิดที่ไม่มีใครเหนือกว่าใคร!
ส่วนด้านตำรวจ นอกจากกุ๊ยที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงที่โดนจับเข้าไปขังแล้ว ก็ไม่เคลื่อนไหวอะไรอีก ราวกับไม่รู้เรื่องอย่างนั้น
ไม่ว่ายังไง คืนนี้คือวันสุดท้ายในการตัดสินแพ้ชนะ!
กู่เจิ้นเจียงอารมณ์ดีใช้ได้ ฝ่ายเขายึดพื้นที่มาได้สิบหกแห่ง
มีทั้งหมดยี่สิบสี่แห่งเต็มๆ เรียกได้ว่ากำชัยชนะไว้ในมือ
บวกกับแปดแห่งของเหลยเหลาหู่
เวลาหนึ่งทุ่มห้าสิบ กู่เจิ้นเจียงพาลูกน้องมายังฐานทัพใหญ่ของแก๊งหวงจี๋ ด้านอูชิงเจ๋อมารออยู่ในห้องประชุมนานแล้ว
โบราณว่าไว้ : ศัตรูเจอหน้ากัน เดือดดาลเป็นพิเศษ
ในระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา
ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่ากันโดยไม่ไว้หน้า แค้นจนอยากสับอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ บัดนี้ได้ประจันหน้ากัน
ดุเดือดเป็นเรื่องธรรมดา
ทว่า ไม่รอให้ทั้งสองฝ่ายได้ทะเลาะกัน ด้านหลังพวกกู่เจิ้นเจียงมีเงาอีกสองร่างโผล่ออกมา กู้หยุนเข็นสวีพานบนรถเข็นเดินเข้ามาช้าๆ
“เจิ้นเจียง ยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
การปรากฏตัวของสวีพานส่งผลให้ทั้งคนฝ่ายกู่เจิ้นเจียงและฝ่ายอูชิงเจ๋อพากันลุกขึ้น แม้ว่าหลังจากคืนนี้ไป เขาจะถอยออกจากเวทีใหญ่แห่งแก๊งหวงจี๋แล้ว แต่คืนนี้ยังไม่ได้ถอยไม่ใช่เหรอ
“พี่ใหญ่ ทำไมถึงมานี่ล่ะครับ ทำไมไม่อยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาล?”
กู่เจิ้นเจียงหันไปมอง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ที่นี่มีคุณหนูกู้คอยดูแล พี่ใหญ่ยังไม่วางใจอีกเหรอครับ?”
“ฉันแค่มาสังเกตการณ์เท่านั้น แล้วมองดูสถานที่แห่งนี้ด้วย ยังไงซะหลังจากนี้คงมาไม่ได้แล้ว!”
สวีพานสูดหายใจเข้าลึก
โบกมือพลางเอ่ย “เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว
ทุกคนนั่งลงก่อนเถอะ”
กู่เจิ้นเจียงไม่ได้สงสัยอะไร ชีวิตทั้งชีวิตของกู่เจิ้นเจียงเรียกได้ว่าอุทิศแด่แก๊งหวงจี๋ คืนสุดท้ายจะรำลึกหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาโบกมือและสั่งให้ลูกน้อยเข้าไปนั่งที่
กู้หยุนเข็นสวีพานเข้าไปนั่งที่ประธาน ตาคู่สวยกวาดมองผู้คนในนี้หนึ่งรอบ
“เชื่อว่าทุกคนรู้ดีว่าคืนนี้เรามาอยู่ที่นี่กันด้วยเหตุใด ฉันขอไม่พูดเรื่องไร้สาระ”
รอจนทุกคนเงียบแล้วถึงส่งเสียง
“พี่ใหญ่กู่ พี่ใหญ่อู ไม่ทราบว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกนายมีพื้นที่เท่าไหร่ในมือกันรึ?”
“ฉันยึดได้สิบหกแห่ง!”
กู่เจิ้นเจียงลุกขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว เอ่ยอย่างลำพองใจ
“ศูนย์อาบน้ำสามแห่ง ร้านนวดห้าแห่ง
บาร์แปดแห่ง”
อูชิงเจ๋อยืนขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ยิ้มเย็นพลางเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็บังเอิญจริงๆ ฉันเองก็ยึดได้สิบหกแห่งเหมือนกัน!”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอื้อนเอ่ย ทุกคนในที่นี้ชะงักกันหมด
ทุกคนรู้ดีว่าตำแหน่งหัวหน้าใหญ่นับตามจำนวนพื้นที่ใต้อาณัติ แต่บัดนี้ทั้งสองฝ่ายยึดได้สิบหกแห่งเท่ากัน
แล้วใครแพ้ใครชนะล่ะ?
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนบอกว่าพวกนายสละพื้นที่มาสี่สิบกว่าแห่งไม่ใช่เหรอ? พวกนายสองคนรวมกันยังมีแค่สามสิบสองแห่ง ที่อื่นล่ะ?”
กู้หยุนรู้ดีแก่ใจ แต่กลับทำหน้าตางุนงง
“คุณหนูกู้ไม่ต้องร้อนใจครับ ผมเรียกกองสนับสนุนจากข้างนอกมา พื้นที่ที่เหลืออยู่ในมือเขาทั้งหมด”
กู่เจิ้นเจียงเหมือนเดาได้อยู่แล้ว
เชื่อว่าอีกไม่นานคงมาถึง ถึงเวลานั้นคุณก็จะได้ประกาศว่าฝ่ายไหนชนะ”
ยิ้มอย่างลำพองใจ “ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างทางมา
“หืม?!”
นัยน์ตาคู่สวยของกู้หยุนชำเลืองอูชิงเจ๋ออย่างไม่ตั้งใจ
ยังไงซะนี่ก็เป็นเรื่องภายในแก๊งหวงจี๋ของเรา นายเรียกกองกำลังเสริมโดยไม่บอกล่วงหน้า แบบนี้ไม่ยุติธรรมต่อพี่ใหญ่อูเท่าไหร่นะ”
พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “พี่ใหญ่กู่ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง
อูชิงเจ๋อส่ายหัว “ไม่หรอก ผมไม่ว่าอะไร”
เพื่อความปลอดภัย
ฮาชิโมโตะ มินาไม่ต้องบอกทุกอย่างกับอูชิงเจ๋อ อูชิงเจ๋อในตอนนี้ยังเข้าใจว่าเหลยเหลาหู่คือพาร์ทเนอร์
ย่อมไม่มีปัญหาอะไร
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เหล่าผู้อาวุโสในแก๊งหวงจี๋ตะลึงกันหมด ไม่รู้ว่าทั้งสองคนมาไม้ไหน…..