ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 755 ฉันอับอาย

บทที่ 755 ฉันอับอาย

อย่างกับที่กู่หงเลี่ยงพูด ไม่ถึงสิบห้านาที ก็มีรถตู้กว่าสามสี่คันขับมาแล้ว ขว้างกั้นถนนไว้ส่วนใหญ่อย่างหน้าไม่อายเลย
ถนนเส้นนี้เดิมทีเป็นถนนสองเลนส์ รถตู้สามสี่คันนี้จอดเรียงขวางถนนไว้แล้ว ทำให้คนขับรถคันด้านหลังก็พูดด่าทอออกมา แต่ตอนที่ประตูรถตู้เปิดออก มองเห็นคนที่เดินลงมาอย่างชัดเจน กลุ่มคนขับรถก็ตกใจไม่เบาเลย ตกตะลึงจนไม่มีใครกล้าไปพูดเหตุผลกับคนเขา
ไม่มีอย่างอื่น คนที่ลงมาจากในรถตู้ แค่มองก็รู้ว่าเป็นพวกนักเลงข้างถนนที่ออกมาใช้ชีวิตรอดวันๆ แต่ละคนล้วนแต่มีสีหน้าท่าทางที่ดุร้าย ในมือก็ถืออาวุธอย่างท่อเหล็ก มีดประเภทนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จะมายั่วยุกันได้ง่ายๆ
“อย่าไป เหมือนว่าพวกเขาจะเป็นคนของแก๊งหวงจี๋！”
“ใช่！ฉันรู้จักคนหัวล้านที่เป็นผู้นำคนนั้น เขาก็คือคนของแก๊งหวงจี๋ ！”
“เยสเข้！ทำไมหัวล้านเขามาถึงที่นี่ได้ล่ะ？เขาเป็นคนดูแลที่บาร์เขตตะวันตกไม่ใช่เหรอ？”
“นี่ยังจำเป็นต้องเดา？ต้องมีใครบางคนไม่ดูตาม้าตาเรือล่วงเกินพวกเขาเข้าแล้ว”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนที่ดังก้องอยู่ในหู นักเลงกว่ายี่สิบคนถืออาวุธลงมาจากรถตู้ โดยเฉพาะชายหัวล้านที่ถูกพูดชื่อนั้น แต่ละคนต่างก็เผยรอยยิ้มที่เย่อหยิ่งได้ใจออกมาแล้ว
ชายหัวล้านมองดูออกไปรอบๆแล้ว ตอนที่สายตาสัมผัสกับคุณชายกู่รีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่กระตือรือร้นและประจบสอพลอทันที วิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“คุณชายกู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ？คนไหนที่มันไม่ดูตาม้าตาเรือมาล่วงเกินคุณแล้ว？”
“นั่น ไอ้สารเลวที่นั่งอยู่ในรถคนนั้น！”
ใบหน้าของกู่หงเลี่ยงเผยรอยยิ้มที่ได้ใจออกมา ยื่นมือไปทางเย่เทียนที่นั่งอยู่ในรถ “ไอ้หมอนั่นชนรถของฉันไม่พอ ยังไม่ยอมจ่ายค่าชดใช้อีก”
“เยสเข้！ชนรถของคุณชายกู่ยังไม่ยอมชดใช้เงิน？ไอ้สารเลวตัวไหนมันเย่อหยิ่งขนาดนี้？”
สีหน้าท่าทางบนใบหน้าของชายหัวล้านเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที ตบอกพร้อมพูดรับประกันว่า : “คุณชายกู่คุณวางใจเถอะ ผมรับรองว่าไอ้หมอนั่นจะต้องได้เห็นดีกันแน่！”
พูดจบ ชายหัวล้านก็หันหลังเดินไปยังรถอาวดี้ที่เย่เทียนนั่งอยู่
ปังปัง！
เสียงทุบกระจกอย่างหยาบคายแผ่ซ่านเข้ามาในหู เย่เทียนที่หลับตาพักสมองในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว
มองดูชายหัวล้านรูปร่างใหญ่โตที่อยู่นอกหน้าต่างรถด้วยสายตาที่นิ่งสงบ มุมปากยิ้มยกชั่วร้ายออกมา
“มีธุระอะไรเหรอ？”
“เด็กน้อย แกคิดว่าแสร้งทำตัวโง่แล้วมันจะผ่านพ้นไปได้เหรอ？”
ชายหัวหน้ายิ้มอย่างเยือกเย็นพร้อมพูดว่า :
ฉันว่าแกคงเบื่อกับชีวิตแล้วสินะ？ ”
“แกแม่งชนรถของคุณชายกู่ยังไม่ยอมชดใช้เงินอีก
“คนฉลาดล้วนแต่มองออก เห็นชัดๆว่าเขาเป็นคนชนฉัน”
เย่เทียนได้ยินเข้า
: “สังคมสมัยนี้เป็นอะไรไปแล้ว？พูดกันด้วยเหตุผลบ้างไหม？ทำไมคนชั่วถึงกล้าที่จะแย่งกล่าวหาผู้อื่นก่อน？”
ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มไม่เปลี่ยนแปลง พูดอธิบายให้ชายหัวล้านฟังอย่างจริงจังว่า
“พูดเหตุผลใช่ไหม？งั้นฉันจะบอกแกตอนนี้เลย กูต้าเปียว ก็คือเหตุผล！ก็คือกฎหมาย！”
ชายหัวล้านที่เรียกตัวเองว่าต้าเปียวพูดคำรามอย่างรุนแรงไปยังเย่เทียนว่า: “แกแม่งหยุดพูดร่ำไรสักที รีบชดใช้เงินมา ไม่เช่นนั้นฉันจะจัดการอย่างโหดเหี้ยม！”
: “สังคมสมัยนี้เป็นอะไรไปแล้ว？พูดกันด้วยเหตุผลบ้างไหม？ทำไมคนชั่วถึงกล้าที่จะแย่งกล่าวหาผู้อื่นก่อน？”
“พูดเหตุผลใช่ไหม？งั้นฉันจะบอกแกตอนนี้เลย กูต้าเปียว ก็คือเหตุผล！ก็คือกฎหมาย！”
ข่มขู่เย่เทียนด้วยใบหน้าที่ดุร้ายแล้ว เขาก็หันหน้ากลับมา
“คุณชายกู่จะให้เขาชดใช้เงินเท่าไหร่ครับ？”
พูดถามกู่หงเลี่ยงว่า :
“หนึ่งล้าน！”
มุมปากของกู่หงเลี่ยงเผยรอยยิ้มที่โหดร้าย “หนึ่งแสนต่อหนึ่งนิ้ว ขาดไปเท่าไหร่ก็ตัดนิ้วเท่านั้น！”
“ครับ！”
สำหรับต้าเปียวแล้วก็ไม่มีความคิดเห็นอะไร พยักหน้าเล็กน้อยพูดตะโกนเสียงดังไปยังเย่เทียนอีกว่า
“เด็กน้อย แกแม่งได้ยินที่คุณชายกู่พูดแล้วสินะ？รีบเอาเงินสองล้านออกมา ไม่งั้นแม้แต่นิ้วเท้าก็ถูกสับหมดแล้ว！”
:
เย่เทียนตกตะลึง โมโหสุดขีดทันทีแต่กลับว่ายิ้มออกมาแล้ว กลุ่มคนพวกนี้แต่ละคนนี่แปลกจริงๆ！
เมื่อกี้กู่หงเลี่ยงเอ่ยปากบอกว่าต้องการหนึ่งล้าน
เพิ่มเงินอีกหนึ่งล้านเลย คิดว่าเขาเปิดธนาคาร มีเงินมากมายงั้นเหรอ？
นี่ก็เกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าต้าเปียวถือโอกาสหาผลประโยชน์
อีกอย่าง แม้ว่าเย่เทียนเปิดธนาคารจริงๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมเป็นคนโง่โดยหลอกได้ง่ายๆ！
ต้าเปียวไม่มีทางสนใจว่าเย่เทียนจะคิดอะไร มองดูเย่เทียนที่อยู่ในรถไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิด
ยังคิดว่าเย่เทียนตกใจจะอึ้งไปแล้ว
เปิดประตูรถออกอย่างรุนแรงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเลย ยื่นมือออกไปดึงเย่เทียนลงมาจากรถ
เพียงแค่ แม้ว่าต้าเปียวจะใช้สุดแรงที่มีออกมาแล้ว แต่ว่าเย่เทียนก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ไม่ขยับแม้แต่ครึ่งก้าวเลยด้วยซ้ำ！
พูดตักเตือน ： “นี่ๆ มีอะไรก็พูดจากันดีๆ อย่ามาลงไม้ลงมือ ถ้าหากยั่วโมโหฉันขึ้นมาจริงๆ
คิ้วของเย่เทียนขมวดแน่นขึ้นมาทันที ตบมือของต้าเปียวออกเลย
ฉันรับรองเลยว่าแกต้องตายอย่างอนาถมากแน่！”
“เยสเข้！เด็กน้อยอย่างแกนี่ก็บ้าคลั่งเลยทีเดียวนะ จู่ๆกล้ามาข่มขู่ฉันอีกด้วย ดูว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง！”
เดิมทีต้าเปียวก็โมโหที่ไม่สามารถดึงร่างเล็กๆนี่ของเย่เทียนออกมาจากในรถได้อยู่แล้ว ตอนนี้ได้ยินการตักเตือนของเย่เทียน ทำให้ความโกรธในใจของเขาเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย บิดกำปั้นขึ้นมาพุ่งใส่ไปยังเย่เทียนอย่างโหดเหี้ยมแล้ว
เห็นต้าเปียวเอะอะก็ลงไม้ลงมือ ดวงตาเข้มดำคู่นั้นของเย่เทียนหรี่เล็กน้อยทักที
เอียงศีรษะเล็กน้อย หลบหมัดกำปั้นของต้าเปียวเบาๆ
ถีบกลับไปอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
ปัง！
เสียงอุดอู้เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ต้าเปียวคิดไม่ถึงเลยว่าเย่เทียนจะหลบหลีกกำปั้นของตัวเองได้เลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะคิดว่าเย่เทียนจะกล้าที่จะโต้กลับเลย
เท้าของเย่เทียนเตะเข้าท้องน้อยของต้าเปียวอย่างรุนแรงเลย ต้าเปียวสูญเสียสมดุลทันที ก้นกระแทกล้มนั่งกับพื้นอย่างหนักหน่วง เกือบจะฉีกก้นออกเป็นสี่แฉก
“เยสเข้！แกแม่งกล้าตอบโต้ฉัน？ดูเหมือนว่าไม่สั่งสอนแกหน่อยแกคิดว่าไม่มีใครสามารถจัดการแกได้แล้วสินะ？”
ทำให้คนมากมายเช่นนี้เห็นเข้าแล้ว ต้าเปียวรู้สึกอับอาย ลุกขึ้นยืนจากพื้นเลยทันที หลังจากคำรามออกมาแล้ว ก็กระโจนเข้าหาเย่เทียนอย่างโหดเหี้ยม
ในเวลานี้เย่เทียนลงมาจากรถยนต์แล้ว เห็นต้าเปียวที่รนหาที่ตายยังกล้ากระโจนเข้ามาอีก มุมปากของเขายิ้มยกรอยยิ้มที่เยือกเย็นอย่างเย้ยหยัน ถีบเท้าออกไปราวกับฟ้าแลบเลยยังไงอย่างนั้น
ปัง！
ต้าเปียวจะเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เทียนได้ยังไงกัน ในเวลานี้หน้าท้องถูกกระแทกอย่างรุนแรงอีกครั้งทันที ถอยลงไปอย่างต่อเนื่องอย่างไม่อาจจะควบคุมได้
โชคดีพวกลูกสมุนสามสี่คนที่เขาพามามีปฏิกิริยาตอบสนองไว ประคองเขาไว้อย่างรวดเร็ว ถึงไม่ได้ทำให้เขาล้มนั่งลงกับพื้นอย่างหนักหน่วงอีก
“เด็กน้อย ฉันว่าแกคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆสินะ！”
ต้าเปียวโมโหอย่างสมบูรณ์แล้ว แววตาจับจ้องไปยังเย่เทียนราวกับพ่นไฟออกมายังไงอย่างนั้น ถ้าหากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เกรงว่าเย่เทียนคงถูกแล่เนื้อออกมาเป็นชิ้นๆตั้งนานแล้ว
“ทำไม？แกยังคิดอยากจะต่อยฉันอีกงั้นเหรอ？”
เย่เทียนยักไหล่อย่างไม่สนใจ ไม่ได้เห็นคำขู่ของต้าเปียวอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ
เดิมทีเขาไม่ได้คิดที่จะลงไม้ลงมือ แต่เหลยเหลาหู่ดันมาช้าขนาดนี้ คนกลุ่มนี้ก็รอไม่ไหวแล้ว เขาก็ไม่ถือสาที่จะออกโรงสั่งสอนพวกเขาก่อน
ต้าเปียวโมโหจนคอเป็นเอ็น ยกมือขึ้นคิดอยากจะควักมือเรียกลูกสมุนให้พุ่งไปยังเย่เทียน
แต่ในเวลานี้ กู่หงเลี่ยงเดินออกมาก่อนแล้ว สายตาที่มองไปยังเย่เทียนเผยความชื่นชมเล็กน้อย “เด็กน้อย ฉันว่าทักษะของแกนี่ไม่เลวเลยนะ เคยฝึกมาก่อนใช่ไหม？”
เย่เทียนยักไหล่ เบะปากพร้อมพูดว่า ： “ธรรมดาๆ อันดับสามของโลก”
“เด็กน้อย ฉันเชื่อว่าแกเป็นคนฉลาด ในเมื่อทักษะของแกไม่เลวเลย แต่สุภาษิตพูดไว้ได้ดีมาก อย่าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง คนของฉันมีมากมายเช่นนี้ สามารถชกต่อยแกให้นอนคว่ำหน้าได้แน่นอน”
กู่หงเลี่ยงกลอกตาสองรอบ พูดอย่างยิ้มกริ่มว่า ： “แต่ว่า ฉันกู่หงเลี่ยงเป็นคนใจกว้าง ฉันไม่ให้แกชดใช้เงินได้ เพียงแค่แกคุกเข่าลงโขลกศีรษะยอมรับผิดกับฉัน และต่อไปทำงานให้ฉัน เรื่องนี้ก็จะถือว่าปล่อยผ่านไปแล้ว”
แต่ว่า เย่เทียนปฏิเสธความใจกว้างที่คิดไปเองของกู่หงเลี่ยงอย่างไม่ลังเล พูดเยาะเย้ยว่า ： “อย่าว่าแต่ให้ฉันคุกเข่าลงให้แกเลย แม้ว่าแกคุกเข่าลงให้ฉัน ฉันก็รู้สึกว่ามันน่าอับอาย！”