ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 747 ผมเป็นพลเมืองดี

บทที่ 747 ผมเป็นพลเมืองดี

ภายในสำนักงานผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติเมืองจิน
ซ่านหงเลี่ยงนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆอย่างมั่นคง และชาหอมบนโต๊ะน้ำชาก็เย็นลงแล้ว แต่ไม่มีวี่แววเอื้อมมือไปหยิบดื่มเลย
ใบหน้าของเจียวซินข่ายเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหงื่อบนหน้าผากของเขาไม่เคยหยุด และแม้แต่แขนเสื้อของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
สิบนาทีผ่านไปในพริบตา และเจียวซินข่ายที่กำลังจ้องมองเวลาอยู่นั้น รีบถามซ่านหงเลี่ยงด้วยเสียงเบา “หัวหน้าซ่าน สิบนาทีผ่านไปแล้ว เราไปดูได้ยัง?”
ซ่านหงเลี่ยงจะไม่รู้ว่าเจียวซินข่ายกังวลเรื่องอะไรได้ไง โดยคิดว่าตนเองได้ยื้อเวลาสิบนาทีให้เย่เทียนแล้ว ถ้าเย่เทียนไม่รักษาโอกาสนี้ไว้ ก็ไม่สามารถโทษผู้นำที่ไม่ปกป้องเขาแล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ลุกขึ้น นัยน์ตาขุ่นมัวเล็กน้อยเหลือบมองเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วพูดอย่างสบายๆว่า “ได้! ยังไงก็ถึงเวลาแล้ว เราไปดูกันเถอะ!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่รู้ว่าซ่านหงเลี่ยงหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงเดินไปข้างหน้าอย่างชาญฉลาดและนำทางไป
ณ ขณะนั้น ทั้งสามมองไปที่ที่ตั้งของศูนย์กักกันชั่วคราวและเดินไปหาพวกเขา
ในใจเจียวซินข่าย รู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง และแอบอธิฐานอ้อนวอนขอให้ทั้งสองฝ่ายไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น เขาอาจจะต้องไปกวาดถนนตลอดชีวิตที่เหลือของเขา
เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันว่า วันนี้จะมีบุคคลสำคัญมากมายเข้ามาที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเย่เทียน กู้เฉียงหรือเติ้งเจี้ยนข่ายหากมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสามคน เขาก็ต้องรับผิดชอบ!
ซ่านหงเลี่ยงจงใจชะลอตัวลง พวกเขาทั้งสามใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าจะถึงประตูห้องขังในที่สุด
เจียวซินข่ายที่กังวลใจไม่สามารถยับยั้งได้ เขายืดคอของเขาอย่างรวดเร็วและมองเข้าไปข้างใน
เพียงชำเลืองมอง หัวใจของเขาก็กระตุก และเขาเห็นบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ในชุดสูทและรองเท้าหนังนอนอยู่บนพื้นในทางเดินทีละคน ดูน่าสังเวชมาก
“แม่งเอ้ย!”
วินาทีถัดมา จู่ๆก็เกิดการด่าว่าหยาบคายเข้ามาในหูของเขา
และก่อนที่เจียวซินข่ายจะดึงสติกลับมาได้ เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่จมูกช้ำและหน้าบวนถูกทุบไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า
จนกระทั่งมาถึงที่ประตูจึงหยุดลง
เจียวซินข่ายตั้งสติและมองไป ผู้ชายคนนี้คือกู้เฉียง!
เมื่อรู้สึกความเจ็บที่ส่งผ่านมาจากแก้ม ไม่ต้องพูดถึงว่าในใจกู้ฉียงโกรธแค่ไหน
อยากจะฟันเติ้งเจี้ยนข่ายด้วยดาบนับพันครั้ง เขาชุกต่อยจนเสียสติ ไม่ไปสนใจซ่านหงเลี่ยงและคนอื่นๆที่มาถึง
เสียงคำรามออกมาจากปากของเขา และเขาก็รีบพุ่งไปที่เติ้งเจี้ยนข่ายอีกครั้ง
ถึงตอนนี้
เวลาที่ระหว่างพวกเขาสองคนต่อสู้กันนั้น อย่างน้อยก็ประมาณสิบนาทีแล้ว และพวกเขาสองคนสู้กันไปมา
ดูสนุกมาก!
เบ้าตาทั้งสองของกู้เฉียงกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม และคราบเลือดก็ล้นออกมาจากมุมปากของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจเติ้งเจี้ยนข่ายก็ไม่ค่อยดีขึ้นเช่นกัน เสื้อผ้าของเขาถูกฉีกขาด เผยให้เห็นคราบเลือดที่เล็บขูดข่วน
“หยุด หยุดได้แล้ว!”
เจียวซินข่ายสังเกตเห็นสภาพที่น่าสังเวชของทั้งสองคน
และเกือบจะตกใจจนเป็นลมในจุดนั้น เขาไม่มีเวลามาคิดอะไรเยอะ รีบวิ่งไปพร้อมกับตะโกน
และบังคับให้ทั้งสองหยุดตีกัน พยายามหยุดการต่อสู้
เป็นเพียงว่า กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายกำลังอยู่ในอารมณ์ที่โมโห และไม่สนใจว่าใครยืนอยู่ระหว่างพวกเขา หมัดและการเตะของพวกเขากระแทกเข้ากับร่างกายของเจียวซินข่ายส่งเสียงอู้อี้ออกมา
เจียวซินข่ายผู้น่าสงสารที่ต้องการเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาอย่าตีกัน ถูกทุบตีทั้งด้านหน้าและข้างหลังเขา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องด้วยความเจ็บปวด
คราวนี้ ซ่านหงเลี่ยงก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
ดวงตาที่ขุ่นมัวกวาดมองที่สถานการณ์ในที่เกิดเหตุ และเขาก็สรุปได้คร่าวๆเกี่ยวกับสถานการณ์ในทันที
เขาไม่ได้ไปสนใจกู้เฉียงพวกเขาสามคนที่กำลังวุ่นวาย
และก้าวเข้ามาหาเย่เทียนที่ด้านหลัง ทันทีที่ซ่านหงเลี่ยงปรากฏตัว เย่เทียนก็สังเกตเห็นเขาทันที
และสีหน้าของเขาก็ดูแปลกไปเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าผู้นำของทีมสายฟ้าจะมาด้วยตัวเอง
ซ่านหงเลี่ยงเหลือบมองไปที่บอดี้การ์ดซึ่งนอนอยู่บนพื้น แล้วถามเย่เทียนด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม”คุณเป็นคนจัดการพวกเขาเองหรือ?”
ก่อนที่จะค้นหาลักษณะนิสัยของผู้นำสายตรงนี้ เย่เทียนจะยอมรับได้ไง ส่ายหัวของเขาโดยไม่รู้ตัวและปฏิเสธว่า
“หัวหน้าซ่าน
คุณเข้าใจผมผิดแล้ว! ผมเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมาย พวกเขาล้มเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับผม!”
“พวกมันตกเองเหรอ”
ซ่านหงเลี่ยงมองเย่เทียนโดยไม่ค่อยพอใจ มองบนใส่เขา เขาดูเหมือนคนโง่หรือ? เหตุผลลบ้าบอ!
อย่างไรก็ตาม หัวหน้าซ่านไม่ได้ถือสาเย่เทียนเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยนี้ เขาเหลือบมองไปที่เจียวซินข่ายซึ่งยังคงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะห้ามพวกเขา ถามอย่างขี้เล่นว่า”แล้วทำไมพวกเขาทั้งสองจึงต่อสู้กัน?พวกเขามาหาคุณใช่ไหม?ทำไมอยู่ดีๆก็ตีกัน?”
“พวกเขาสองคน!”
เย่เทียนหมุนดวงตาและพูดไปเรื่อย “หัวหน้าซ่าน
และพวกเขาก็ทะเลาะกันหลังจากพูดคุยกับผม และมันก็กลายเป็นการลงมือ ผมจะห้ามก็ห้ามไม่ได้!”
ทั้งสองคนดูเหมือนจะต่อสู้กันเพื่อแย่งผู้หญิงคนหนึ่ง
ซ่านหงเลี่ยงหมดคำพูด ความสามารถของเย่เทียนในการพูดไปเรื่อยไม่ใช่ย่อย!
ในเวลานี้ เจียวซินข่ายผู้ซึ่งพยายามอย่างมาก ในที่สุดก็แยกกู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายออกได้ และพูดด้วยใบหน้าเศร้าๆ“คุณชายกู้คุณชายเติ้งฟังผมหน่อยนะ แล้วหยุดทะเลาะกันเถอะ โอเคไหม? ถ้าขืนทะเลาะกันอีก ที่นี่ของผมจะโดนพวกคุณรื้อแล้ว”
อย่างไรก็ตาม กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายมองไปที่เย่เทียนอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเย่เทียนไม่ได้พูดอะไรพวกเขาจะกล้าหยุดได้อย่างไร?
“แม่ง มึงเป็นใคร?ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้! วันนี้กูจะต้องฆ่ามันให้ได้!”
อย่างไรก็ตาม เจียวซินข่ายผู้ซึ่งโดนด่ายับจะกล้าจากไปได้ไง ทำได้เพียงเอาร่างกายของตนเองเพื่อหยุดพวกเขาสองคน อดทนต่อการชกต่อยและการเตะของทั้งสองอย่างเงียบๆ
ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะก้าวออกมา และกล่าวว่า “คุณชายกู้ คุณชายเติ้ง พวกคุณพอแล้วไหม! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวไม่ใช่หรือ?ทำไมพวกคุณต้องต่อสู้กันขนาดนี้? อย่างไรก็ตาม พวกคุณสองคนก็ไม่ได้ขาดผู้หญิงนิ!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายก็โล่งใจขึ้นทันที แม้ว่าพวกเขาจะไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงอะไรนั่น แต่พวกเขาจะต่อสู้กันอย่างโง่เขลาต่ออีกได้ไงล่ะ ดังนั้นพวกเขาจึงหยุดอย่างโมโหและถอยห่างออกไป
ในครั้งนี้ ทั้งสองคนโดนเย่เทียนเล่นงานอย่างสาหัส แต่พวกเขาไม่กล้ามีความแค้นต่อเย่เทียนได้เลย กลับกลายเป็นว่าพวกเขากลับแสดงความแค้นต่อกัน
นี่ก็เป็นสิ่งที่ทำอะไรไม่ได้ ใครให้เย่เทียนเก่งขนาดนั้นล่ะ?ตรงกันข้าม เมื่อกี้ที่ทั้งสองคนต่อสู้กัน ไม่ได้แสดงความเมตตาต่อกันเลย ทำให้ทั้งสองต่างโกรธเกลียดอีกฝ่ายมาก
เมื่อเห็นทั้งสองคนหยุดลง เย่เทียนก็ขี้เกียจเกินกว่าจะมองครั้งที่สอง หันไปหาซ่านหงเลี่ยงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หัวหน้าซ่าน ทำไมท่านถึงมาที่นี่ด้วยตัวเองเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ของผมล่ะ?”
“เจ้าเด็ก ตอนนี้ยังไงคุณก็เป็นคนของผมแล้ว เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ หัวหน้าอย่างผมจะไม่มาดูได้ยังไง?”
ซ่านหงเลี่ยงยักไหล่ และพูดอย่างช่วยไม่ได้“เอาล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคุยกัน มีอะไรก็ออกไปคุยกันเถอะ!”
พูดจบก็ก้าวเท้าออกไป มองไปข้างนอกและเดินออกไปก่อน
เย่เทียนชอบอยู่ที่นี่ตรงไหนล่ะ เขารีบเดินตามรอยซ่านหงเลี่ยง และเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว…