ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 746 คุณใช้ชีวิตช่วงปลายของชีวิตอย่างสบายใจได้เลย

บทที่ 746 คุณใช้ชีวิตช่วงปลายของชีวิตอย่างสบายใจได้เลย

“ผมเป็นคนดีอยู่ พวกคุณอยากให้ผมปล่อยพวกคุณไปไม่ใช่เหรอ? ได้!”
เย่เทียนมองไปที่กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายต่อหน้าพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม และพูดติดตลกว่า “แต่ ผมสามารถปล่อยไปได้เพียงคนเดียว ขึ้นอยู่กับคุณสองคนที่จะพูดคุยกันว่าเป็นใคร!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายก็ตกตะลึง แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจอย่างยิ่งกับข้อสรุปนี้ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นเลยในสถานการณ์ปัจจุบัน
เพราะว่า บอดี้การ์ดสิบกว่าคนที่ถูกปลดออกจากกองทัพก็โดนเย่เทียนชกจนล้มลงกับพื้นจนหมด เพียงพวกเขาสองคน ก็มีแค่ทางตายเท่านั้น
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว และดวงตาที่พวกเขามองดูกันและกันก็ไร้ความปรานี
ดังคำกล่าวที่ว่า เพื่อนตายได้ แต่ตนเองจะไม่ยอมตาย!
“เอาล่ะ ทุกคนก็ยุ่ง อย่ามาเสียเวลาผม”
เย่เทียนสังเกตเห็นถึงความแค้นระหว่างคนทั้งสอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็เผยที่มุมปากของเขา และถอยกลับไปสองสามก้าว “เริ่มได้เลย ใครก็ตามที่สามารถยืนหยัดจนถึงที่สุด ผมจะปล่อยคนนั้นไป ไม่เช่นนั้น ผมรับรองเลยว่าจุดจบของพวกคุณจะน่าสังเวชยิ่งกว่าบอดี้การ์ดพวกนี้เสียอีก!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้งสองคนก็ชะงักทันที
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดกู้เฉียงก็ทนไม่ไหว ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เติ้งเจี้ยนข่ายคิดดูแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพราะคุณชักชวนผม หากคุณยังมีจิตสำนึก ก็ปล่อยผมไปซะ ผมรับรองว่าอนาคตผมจะตอบแทนคุณแน่นอน!”
“กู้เฉียง แม่ง มึงช่างไร้ยางอายจริงๆ”
เติ้งเจี้ยนข่ายจะยอมได้ไงและโต้กลับว่า “ใช่ ผมยอมรับว่าผมเป็นคนเสนอให้มาที่นี่เอง แต่ผมไม่ได้ให้คุณพาบอดี้การ์ดมาด้วยนิ! ผมแค่อยากมาเยี่ยมพี่เย่ เห็นได้ชัดว่าคุณต่างหากที่ต้องการแก้แค้นพี่เย่ และ ตอนนี้ยังเดือดร้อนถึงผมอีก ต้องปล่อยผมไปจึงจะถูก!”
เดิมทีทั้งสองคนก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว แต่เพราะเย่เทียน ทั้งสองคนเลยเกาะติดกัน ตอนนี้ภัยพิบัติใกล้เข้ามาแล้ว แม้แต่นกในป่าเดียวกันก็ยังบินไปคนละทาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่า สองคนนี้มาด้วยกันแบบกะทันหันและไม่ได้สนิทกัน?
“ในเมื่อคุณไม่ยอมให้ผมไป ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องสู้กันสักหน่อยแล้ว!”
กู้เฉียงยิ้มอย่างเย็นชา กับเย่เทียน
เขาทำได้แค่นับถือและศรัทธา
​​แต่กับเติ้งเจี้ยนข่าย เขายังคงมีความมั่นใจอยู่บ้าง
แต่กู้เฉียงไม่รู้เติ้งเจี้ยนข่ายก็มีความคิดแบบนี้เช่นกัน พูดอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “อย่าพูดมาก คิดว่าผมกลัวคุณจริงๆเหรอ?”
“แม่ง มึงนอนลงไปซะ!”
กู้เฉียงรู้สึกหงุดหงิด เขาส่งเสียงคำราม ยกกำปั้นขึ้นสูงและทุบไปที่เติ้งเจี้ยนข่ายก่อน
เติ้งเจี้ยนข่ายเห็นสิ่งนี้ แต่แทนที่จะถอยกลับวิ่งไปข้างหน้าด้วยคำด่าที่โกรธจัด
น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งสองเป็นคุณชายเสเพลที่อ่อนแอ และทักษะการต่อสู้ของพวกเขาก็ไม่ดีเท่าพวกอันธพาลข้างถนน แต่เพราะกระบวนท่าการต่อสู้ที่ชุ่ยๆของทั้งสองคน มองดูแล้วก็น่าสนุกดี
ในตอนแรก ทั้งสองมีความเกรงๆไม่มากก็น้อย
ความโกรธในใจก็เพิ่มขึ้น และการลงมือก็ไร้ความปราณีมากขึ้น
แต่หลังจากถูกตีร่างกายไม่กี่ครั้ง
ใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่ทั้งสองคนจะโดนทุบ
กู้เฉียงที่ถูกเติ้งเจี้ยนข่ายต่อยที่หน้า และเบ้าตาขวากลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ผู้ชมเพียงคนเดียวคือเย่เทียน เฝ้าดูอย่างมีความสุขในหัวใจของเขา ไม่ว่าคุณจะดูการกัดกันเองของสุนัขกี่ครั้ง ก็จะทำให้รู้สึกมีความสุขมาก!
“กู้เฉียง คุณไม่ได้กินข้าวเหรอ?เติ้งเจี้ยนข่ายทำให้เบ้าตาของคุณบวม คุณควรใช้กำลังบ้างนะ!”
“เติ้งเจี้ยนข่าย คุณโง่หรือเปล่า?
ผมเดาว่าเขาคงจะล้มลงตั้งนานแล้ว!”
เมื่อกี้มีโอกาสที่ดีเช่นนี้ หากคุณเตะเนื้อก้อนนั้นของกู้เฉียง
เย่เทียนกำลังดูความสนุกและไม่กลัวเรื่องจะใหญ่ และเขาก็พูดยุยงไปเรื่อยๆ กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายที่น่าสงสารทั้งเจ็บตัวและเจ็บใจ!
สภาพที่ถูกทรมานทั้งร่างกายและจิตใจนี้ ไม่ง่ายเหมือนหนึ่งบวกหนึ่งอย่างแน่นอน!
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ผู้คุ้มกันที่นอนอยู่บนพื้นรู้สึกทึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ พวกเขาคงจะดีใจที่ได้เห็นการแสดงดีๆเช่นนี้
แต่ตอนนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ดีมากนัก
ก่อนหน้านี้เย่เทียนลงมืออย่างโหดเหี้ยม ไม่ได้เมตตาเลย
แม้กระทั่งตอนนี้ สายตาที่พวกเขามองไปยังเย่เทียน ก็ยังเต็มไปด้วยความกลัว
ห้องกักกันเต็มไปด้วยความสุข แต่ตระกูลเย่ที่ปลายด้านหนึ่งตกอยู่ในบรรยากาศที่หนักใจ
ในบ้านสไตล์ปักกิ่งที่คุณย่าเย่อาศัยอยู่ มีลูกหลานหลายคนในตระกูลเย่ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ที่นั่นด้วยความเคารพ รอคอยคุณย่าเย่อย่างเงียบๆ
เสียงดังเอี๊ยด!
ในที่สุด ตามความคาดหมายของลูกหลานของตระกูลเย่หลายคน
และร่างสวยก็เดินออกมาอย่างช้าๆ และพยุงหญิงชราคนหนึ่งโดยใช้ไม้ค้ำยัน
ประตูก็เปิดออกอย่างช้าๆ
หญิงชราร่างผอมบาง และถึงแม้จะใช้ไม้ค้ำ
เธอก็ยังคงสั่นเมื่อเดิน ถ้าไม่ใช่เพราะการพยุงของคนข้างกาย ถ้าพึ่งแค่ตัวเธอ
คงล้มลงไปตั้งนานแล้ว
และหญิงชราคนนี้ที่ดูเหมือนจะสามารถล้มลงได้เมื่อลมพัดเข้ามา คือผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของตระกูลเย่ในวันนี้ – คุณย่าเย่!
สิ่งสำคัญคือ ถ้าเย่เทียนอยู่ด้วย
เขาจะพบว่า ผู้ที่พยุงคุณย่าเย่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินหวั่นชิง
ภรรยาของเขา!
สิ่งนี้ก็เข้าใจได้เช่นกัน
แม้ว่าเฉินหวั่นชิงจะชัดเจนเช่นกันว่า เย่เทียนไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่มากเกินไป แต่ตอนนี้
เย่เทียนก่อปัญหาแบบนี้ เธอซึ่งเป็นภรรยาจะไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร? ?
เพียงแต่ว่า ที่นี่เป็นเมืองจิน และตระกูลเฉินก็มีพลังงานไม่มากนักที่นี่ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงมองมาที่ตระกูลเย่เพื่อขอความช่วยเหลือ!
แต่เธอจะรู้ได้ไง เธอเพิ่งพบกับคุณย่าเย่ได้ไม่นาน และลูกๆของตระกูลเย่หลายคนต่างก็มาขวางทางที่ประตู ตอนนี้ไม่อยากเผชิญก็ไม่ได้แล้ว
“แม่!”
“ย่า!”
“ป้า!”
ไม่ว่ายังไง ร่างของคุณย่าเย่ก็ปรากฏขึ้น ทำให้ลูกหลานในตระกูลเย่จำนวนนับสิบคนที่รออยู่ที่สนามเรียกขันด้วยความเคารพ
ความโกรธในใจก็เพิ่มขึ้น และการลงมือก็ไร้ความปราณีมากขึ้น
ใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่ทั้งสองคนจะโดนทุบ
ตาที่ขุ่นมัวของคุณย่าเย่เหลือบมองไปมา และพูดอย่างเคร่งขรึม “ปกติฉันต้องการพบพวกคุณ แต่พวกคุณทุกคนต่างก็หาข้ออ้างว่ามีธุระต้องทำ พวกคุณมาหาฉันในวันนี้ มีธุระอะไรกันหรือ?”
“แม่ ท่านน่าจะรู้ว่าผมเป็นคนตรงๆ ผมพูดตรงๆแล้วนะ!”
“ผมไม่เห็นด้วยกับการใช้ทรัพยากรของตระกูลเย่เพื่อช่วยเย่เทียน และผมไม่เห็นด้วยกับที่เย่เทียนจะกลับมาในตระกูลเย่!”
ชายวัยกลางคนสวมแว่นสีทองก้าวออกมา เขาเป็นลูกชายคนโตของคุณย่าเย่ พ่อของเย่หย่งหงสองพี่น้องนั่น และเป็นหนึ่งในผู้ร้ายที่ไล่เย่เทียนออก เย่เหว่ยกวง!
“ทำไม?”
ก่อนที่คุณย่าเย่จะพูด เฉินหวั่นชิงอดไม่ได้ที่จะก้าวออกมา”แม้ว่าเย่เทียนจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลเย่ แต่เขาก็ยังมีสายเลือดของตระกูลเย่…”
แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ เย่เหว่ยกวงก็ขัดจังหวะด้วยเสียงเย็นชา “หุบปาก! คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร? คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดที่นี่?”
เฉินหวั่นชิงตกตะลึง อ้าปาก แต่ก็พูดอะไรไม่ออก ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเย่เทียนถึงปฏิเสธตระกูลเย่มาก
ไม่ว่ายังไง ตาที่ขุ่นมัวของคุณย่าเย่ก็อดไม่ได้ที่จะมองดูฝูงชน และเธอก็หัวเราะอย่างโกรธเคือง “ดูเหมือนว่าพวกคุณจะเจรจากันแล้ว นี่เป็นการมากดดันฉันด้วยกันหรือ!”
วินาทีถัดมา สีหน้าของคุณย่าเย่เริ่มมืดมนอีกครั้ง “แล้วถ้าฉันต้องการช่วยเย่เทียนล่ะ?”
“แม่ครับ ไม่ใช่ว่าเราไม่สามารถคุยกันได้ หากท่านตั้งใจจะช่วยเย่เทียน งั้น…”
เย่เหว่ยกวงส่ายหัว จ้องตรงไปที่คุณย่าเย่ และพูดคำต่อคำ “ตระกูลเย่ไม่ต้องการให้ท่านตัดสินใจแล้ว หลังจบเรื่องนี้ ก็มอบตำแหน่งผู้นำตระกูลออกมาเถอะ ท่านไปใช้ชีวิตช่วงปลายเถอะ!”