ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 741 พวกคุณอย่าอ้อนวอนขอความเมตตาสิ

บทที่ 741 พวกคุณอย่าอ้อนวอนขอความเมตตาสิ

เติ้งเจี้ยนข่ายและกู้เฉียงยืนอยู่ด้วยกัน มองเย่เทียนซึ่งถูกขังอยู่ในคุก ไม่ต้องพูดถึงว่าในใจของพวกเขามีความสุขเพียงใด พวกเขาจ้องไปที่เย่เทียนด้วยท่าทางขี้เล่น เหมือนแมวจับหนู เต็มไปด้วยความประชดประชัน
“หึ หึ นี่คือคุณชายเย่ผู้หยิ่งผยองไม่ใช่เหรอ? ทำไมอยู่ดีๆถึงมาที่นี่ล่ะ? หรือปกติมีชีวิตสุขสบายเกินไป จึงต้องการมาสัมผัสชีวิตลำบากในคุกดู?”
เติ้งเจี้ยนข่ายเป็นคนแรกที่เยาะเย้ย ตอนนี้เมื่อเขาเห็นเย่เทียนอีกครั้ง เขารู้สึกเจ็บที่แก้มมากขึ้นอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ที่อยู่ในคลับการแข่งม้าเขาโดนเย่เทียนตบหน้าไปหลายครั้ง แม้จะผ่านมา 2-3 วันแล้ว รอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขาจะหายไปเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรอยแผลเป็นที่เกี่ยวข้องเมื่อเขาขยับตัว ปากของเขาทำให้เกิดความเจ็บปวดเล็กน้อย
ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนเหลือบมองเติ้งเจี้ยนข่ายจางๆ รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏที่มุมปากของเขา “ใช่！สภาพแวดล้อมที่นี่ค่อนข้างดี ไม่ทราบว่าคุณชายเติ้งสนใจที่จะเข้ามาและสัมผัสชีวิตด้วยกันไหม?”
“สัมผัสร่วมกัน?”
เติ้งเจี้ยนข่ายส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดอย่างเย็นชา “ช่างเถอะ! ผมไม่ได้ต่ำทรามเหมือนคุณ มีไวน์ดีๆและรถสวยๆไม่เอา ต้องการไปใช้ชีวิตที่ยากลำบาก”
“เย่เทียน คุณเคยทำให้ผมเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย…”
กู้เฉียงไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนกับเติ้งเจี้ยนข่ายจ้องมองไปที่เย่เทียนอย่างโกรธจัด กัดฟันของเขาและกล่าวว่า”วันนี้ ผมจะทำให้คุณจ่ายราคาหนักอย่างแน่นอน!”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า แต่เย่เทียนไม่ได้ใส่ใจเลยและพูดด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้มว่า “ทำไม?ที่ผมทำกับคุณไม่ได้โหดเหี้ยมพอใช่ไหม คุณต้องการโหดกว่านี้ใช่ไหม?”
กู้เฉียงได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว และเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพที่เย่เทียนสั่งสอนเขาในงานเลี้ยง เขาจะไม่รู้ได้ไงว่าฝีมือของเย่เทียนนั้นไม่ธรรมดา
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่เขาเปลี่ยนกลุ่มบอดี้การ์ดที่แข็งแรงขึ้นทันที
ตอนนี้ ภายใต้การท้าของเย่เทียน เขาโบกมืออย่างไม่อดทนและคำรามใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆเขาว่า
“ยังไม่รีบเปิดประตูอีก ไอ้หมาเย่เทียน ถ้ากูไม่หักขามึงวันนี้ จากนี้ไปกูจะเขียนชื่อกู้เฉียงกลับหัว!”
เย่เทียนกวาดมองไปที่กลุ่มผู้คุ้มกันที่ติดตามกู้เฉียง และแอบส่ายหัว
สงสัยว่าชายผู้นี้รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้ได้ไง คิดเหรอว่าเขาถูกขังไว้ในห้องขัง
เขาก็สามารถทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆเขาลำบากใจมาก ก่อนหน้านี้เจียวซินข่ายสั่งเขาเป็นการส่วนตัว
ให้ดูแลเย่เทียนเป็นอย่างดี หากมีอะไรผิดพลาดจริงๆ
เขาจะต้องซวยแน่?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้
ผมปล่อยให้พวกคุณเข้ามาก็เป็นการละเมิดกฏแล้ว หากผมยังเปิดประตูให้พวกคุณ เราจะต้องถูกไล่ออกแน่นอน”
ตำรวจก็พยายามบีบรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา “คุณชายกู้
“กูทำผิดกฎแม่มึงเหรอ！ไปตายซะ!”
กู้เฉียงที่โกรธจัด
เขาพูดอย่างดุเดือด “มึงเป็นตัวอะไร?กล้ามาสั่งกูทำงานเหรอ?
จู่ๆก็โกรธมากขึ้นไปอีก เขาขึ้นไปเตะเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างดุเดือด
เจ้าหน้าที่ตำรวจจะคิดได้อย่างไรว่าจู่ๆกู้เฉียงจะลงมือกับเขา และเขาก็ถูกเตะโดยตรง หลังจากเดินเซไปสองสามก้าว เขาก็ล้มลงกับพื้นและรู้สึกเจ็บปวดอย่างเหลือทน
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะดึงสติกลับมาได้
กู้เฉียงก็โบกมือและสั่งบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังเขาว่า “ชกเขาให้สลบซะ!
ส่งกุญแจมาให้ผม มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ผมจะรับผิดชอบเอง!”
ทันทีที่คำพูดนั้นหายไป มีผู้คุ้มกันคนหนึ่งก็ยืนออกจากทีมทันที และชกไปที่คอของเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที
เจ้าหน้าที่ตำรวจยามผู้น่าสงสารไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงหมดสติไปอย่างช่วยไม่ได้
จนถึงตอนนี้ เติ้งเจี้ยนข่ายก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
“คุณชายกู้ จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ดุร้ายของกู้เฉียง เขาขมวดคิ้วและพูดว่า
“จะกลัวอะไร?ก็แค่ตำรวจตัวเล็กๆไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวผมยัดเงินให้ และคุณก็ขอให้ลุงของคุณเจียวซินข่ายกดดันหน่อย เขาจะกล้าขัดขืนอีกหรือ?”
กู้เฉียงเบะปากอย่างไม่แคร์ และเอื้อมมือไปหยิบกุญแจห้องจากผู้คุ้มกัน
เมื่อได้ยินเช่นนี้เติ้งเจี้ยนข่ายพยักหน้าและครุ่นคิด แต่เขาไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดปกติในคำพูดของกู้เฉียง เขาเป็นเพียงแค่เจ้าหน้าที่ตำรวจตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้หรอก?
ไม่ว่าในกรณีใด หลังจากจัดการถึงข้อกังวลของสหายของเขา
กู้เฉียงก็หันศีรษะมองไปที่เย่เทียนที่อยู่ในห้องขังโดยไม่กลัวและเยาะเย้ย “เย่เทียน อย่าบอกว่าผมไม่ให้โอกาสคุณนะ ขอเพียงคุณคุกเข่าอย่างเชื่อฟังตอนนี้ ตลำผ่านเป้าของเรา
และก้มกราบเราอีกสองสามครั้ง และสารภาพความผิด บางทีเราอาจพิจารณาปล่อยคุณไปก็ได้!”
“ใช่ ขอเพียงคุณคลำผ่านเป้าของเรา และก้มกราบเราอีกสองสามครั้ง
ไม่ว่าจะเห็นเราที่ไหน ก็จะต้องมาเรียกเราว่าพี่ใหญ่อย่างเคารพ ครั้งนี้เราจะปล่อยคุณไป!”
และสัญญาว่าต่อจากนี้ไป
เติ้งเจี้ยนข่ายหัวเราะ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องในครั้งนี้ของเย่เทียน
พูดตามตรง เกรงว่าคุณจะไม่มีโอกาสออกจากที่นี่แล้วใช่ไหม?”
เขาส่ายหัวและเยาะเย้ย”อย่างไรก็ตาม
กู้เฉียงพยักหน้าเห็นด้วย กู้ยี่เจ๋อถือเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา
และเพราะตำแหน่งของผู้นำตระกูล กู้ยี่เจ๋อยังคงเป็นศัตรูตัวฉกาจของทั้งสองพี่น้อง
แม้ว่าปกติแล้วทั้งสองคนจะไม่ได้สนิทกัน
แต่สุดท้ายแล้ว กู้ยี่เจ๋อก็เป็นสมาชิกของตระกูลกู้ และผู้อาวุโสของตระกูลกู้จะไม่มีวันปล่อยให้ฆาตกรอย่างเย่เทียนถูกปล่อยไปอย่างง่ายดายแน่นอน!
“เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผมอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ กู้ยี่เจ๋ออยากได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลกู้มาเป็นเวลานาน ตอนนี้คุณฆ่าเขาและคุณได้แก้ปัญหามากมายให้กับพี่สาวของผม!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กู้เฉียงก็เยาะเย้ยอย่างเย็นชา และอดไม่ได้ที่จะวางกับดักแก่เย่เทียน
“กินข้าวได้ตามใจชอบ แต่พูดตามใจชอบไม่ได้ ผมไม่ได้ฆ่ากู้ยี่เจ๋อ!”
ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย เขาจะไม่รู้เจตนาร้ายของกู้เฉียงได้อย่างไร ที่นี่มีกล้องวงจรปิดและเครื่องอัดเสียง ถ้าเขายอมรับว่าเขาฆ่ากู้ยี่เจ๋อ แล้วข้อกล่าวหาก็จะเป็นจริง
“คุณไม่ได้ฆ่าเหรอ?เย่เทียน คุณพยายามจะพูดเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับการฆาตกรรมเหรอ?คุณยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม?กล้าทำไม่กล้ายอมรับ”
เดิมทีกู้เฉียงไม่ได้โกรธ แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินเย่เทียนพูดแบบนี้ เขาก็โกรธจัด
แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับกู้ยี่เจ๋อจะไม่ได้ใกล้ชิดกัน แต่กู้ยี่เจ๋อก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา ตอนนี้เย่เทียนฆ่าเขาตาย อีกฝ่ายยังมีหน้าปฏิเสธ!
เย่เทียนขี้เกียจที่จะโต้เถียงกับกู้เฉียง เขายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้และยืนอยู่ข้างๆ ราวกับว่าเขาไม่ต้องการเสียเวลากับพวกเขา
“บัดซบ! คุณยังกล้าที่จะแสร้งทำเป็นต่อหน้าเราอีกเหรอ? คุณชายกู้ ผมว่าคุณอย่าเสียเวลาเถียงกับเขาเลย รีบเปิดประตูและจัดการเขาซะ!”
เมื่อเติ้งเจี้ยนข่ายเห็นสิ่งนี้ ความโกรธที่ถูกระงับไว้ในใจของเขาได้จุดประกายด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งของเย่เทียนในทันที
“ถูกต้อง ทุบตีเขาก่อนและดูว่าเขาหยิ่งได้นานแค่ไหน!”
กู้เฉียงพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาเปล่งประกายความดุร้าย เขาหยิบกุญแจและก้าวไปข้างหน้าสองก้าวเพื่อเปิดประตูห้องขัง เพื่อที่เขาจะได้ใช้โอกาสที่จะจัดการเย่เทียน
ในเวลานี้ เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยท่าทางขี้เล่น “พวกคุณควรคิดให้ดีเสียก่อน ถ้าคุณเปิดประตูจริงๆ ผมรับประกันว่าพวกคุณจะโดนผมทุบตีและร้องไห้หาพ่อหาแม่แน่นอน ถึงตอนนั้น อย่ามาขอความเมตตากับผมล่ะ!”