ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 726 แสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือ

บทที่ 726 แสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือ

“คุณหนูเฉิน ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร? ทำไมคุณไม่สั่งอาหารสักหน่อย?”
กู้ยี่เจ๋อ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักว่าเย่เฉินสั่งอะไรไป ยังไงเสียแค่มื้อเดียวยังไงก็ไม่ทำให้เขาจนลงได้ อีกทั้งยังอาศัยโอกาสนี้ถามเฉินหวั่นชิงอย่างอ่อนโยน
เฉินหวั่นชิงไม่ชอบแววตาอ่อนโยนของ กู้ยี่เจ๋อเป็นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเธอกังวลเกี่ยวกับการยืมห้องทดลองของอีกฝ่ายล่ะก็ เธอคงจะไม่มีทางไปมาหาสู่กับกู้ยี่เจ๋อมากไปแน่
คำพูดของกู้ยี่เจ๋อดังขึ้นในหูของเธอ เฉินหวั่นชิงอดทนต่อความไม่พอใจของตนและยิ้มอย่างสุภาพ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เลือกกิน”
ในเวลานี้ เย่เทียนเองก็สั่งอาหารกับบริกรเสร็จแล้ว จากนั้นก็เริ่มเปิดหน้าไวน์และถามกู้ยี่เจ๋อว่า “ประธานกู้ ยังไงก็มาแล้ว พวกเราดื่มไวน์สักหน่อยไหม?”
“เรื่องนี้ฉันคิดเอาไว้แล้ว”
กู้ยี่เจ๋อ ยิ้มน้อยๆและจ้องไปที่เฉินหวั่นชิงอย่างแนบแน่น “ผมสั่งให้พวกเขาปลุกไวน์ลาฟิทปี 1982 ที่ผลิตจากBodegas Faustinoเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหนูเฉินถูกปากหรือเปล่า?”
“แค่ลาฟิทปี 1982?”
ไม่ต้องรอให้เฉินหวั่นชิงเอ่ยปาก เย่เทียนก็ส่ายหัวและแสดงท่าทางรังเกียจอย่างมาก
ล้อเล่นอยู่รึเปล่า แค่ขวดไวน์ลาฟิทปี 1982 ก็คิดจะซื้อเขาได้? ฝันไปเถอะ!
ในเวลานี้กู้ยี่เจ๋อ ขมวดคิ้วขึ้นมา เขาก็แค่ถามอย่างไม่ใส่ใจ แต่สำหรับคนผู้นี้ที่รู้อะไรเพียงเล็กน้อยบนโลกนี้ถึงจะไม่พอใจจริงๆ ก็น่าจะพูดมันออกมา
แต่เขาไม่คาดคิดว่าเย่เทียนจะพูดอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ และยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเย่เทียนมากขึ้นไปอีก
อะไรคือแค่ลาฟิทปี82? ต้องรู้ด้วยว่าราคาตลาดของมันต่อขวดอย่างน้อยๆก็มีแสนหยวนขึ้นไป หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการต้อนรับเฉินหวั่นชิงล่ะก็ แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าดื่มด้วยซ้ำง!
“ประธานกู้ คุณอย่าได้เข้าใจผิด ผมไม่ได้หมายความว่ารังเกียจมัน”
เย่เทียนทำท่าราวกับตัวเองเพิ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมา
จากนั้นก็อธิบายอย่างเคร่งขรึม “บางทีคุณอาจจะไม่ค่อยรู้ งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของท่านผู้เฒ่าตระกูลเฉินเราก็คือการสะสมไวน์ พวกเราคนรุ่นหลังเองก็มักจะได้รับอานิสงส์ไปด้วย ของห่วยพื้นๆแบบนี้ดื่มจนเบื่อมานานแล้ว
”
คำพูดนี้ทำเอาบริกรที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ในใจแบบด่าพวกสุนัขตัวใหญ่เหล่านี้อย่างลับๆ ไวน์แดงหลักแสนยังกล้าบอกว่าเป็นของห่วยพื้นๆทั่วไป ช่างฟุ่มเฟือยจริงๆ!
แต่ถุงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจของบริกรไหนเลยจะไม่นึกถึงชีวิตหรูหรานี้?
เมื่อได้ยินคำอธิบายของเย่เทียนกู้ยี่เจ๋อ ก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาไม่สงสัยว่าที่เย่เทียนพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จแล้วและถึงขั้นที่แอบยินดีที่เย่เทียนเอ่ยเตือนเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องเสียหน้าจริงๆ
เขามีความเข้าใจเกี่ยวกับตระกูลเฉินอยู่บ้าง และรู้ว่าแม้ว่าตระกูลเฉินจะเทียบไม่ได้กับตระกูลกู้
แต่ก็ยังห่างชั้นกว่าตระกูลธรรมดามากเช่นกัน ไม่น่าแปลกใจที่มีท่านผู้เฒ่าชอบสะสมไวน์
เกรงว่าลาฟิทราคาหลักแสนขวดนี้ จะไม่เข้าตาเฉินหวั่นชิง จริงๆ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบพูดขึ้นว่า “ลูกพี่ลูกน้องชายพูดถูก อย่างนั้นคุณคิดว่าดื่มอะไรถึงจะดี?”
“ฉันดูไปบ้างแล้ว ที่นี่ดีที่สุดก็มีแค่มาร์โกซ์เท่านั้น ไวน์นี้ถือว่าไม่เลว เอามาสามขวดก่อนเป็นไง?”
เย่เทียนชี้ไปบนรายการไวน์ชาโต้มาร์โกซ์ที่มีเลขศูนย์เป็นพรวนตามอยู่ด้านหลัง
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมากู้ยี่เจ๋อก็ตกตะลึงไป ยังมีดีที่สุดแค่มาร์โกซ์?เอามาสามขวดก่อน? ผู้ชายคนนี้คิดว่านี่เป็นน้ำเปล่าหรือไง?
ต้องรู้ว่า มาร์โกซ์นั้นมีราคาแพงกว่าราฟิทกว่าสิบเท่า แค่เพียงขวดเดียวก็ราคาเป็นล้านแล้ว!
“คุณ คุณผู้ชาย คุณแน่ใจหรือว่าต้องการมาร์โกซ์สามขวด?”
ตรงกันข้ามกับบริกรที่อยู่ข้างๆ เขาลืมเรื่องที่ตนดูถูกเย่เทียนไปนานแล้ว
เหลือไว้ก็แต่ความตื่นเต้น หากพวกเขาขายไวน์หนึ่งขวดได้พวกเขาจะได้รับค่าคอมมิชชั่น
1% และไวน์ขวดนี้สามารถเติมเต็มเงินเดือนของเขาได้หนึ่งเดือน!
“คำพูดนี้ของนายหมายความว่ายังไง? นายดูถูกคุณชายกู้ของพวกเรางั้นหรือ? ก็แค่ไวน์เพียงไม่กี่ขวด ต้องกลัวคุณชายกู้จะจ่ายไม่ไหวหรือไง?”
เย่เทียนตำหนิบริกรด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นเขาก็หันไปทางกู้ยี่เจ๋อและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ประธานกู้ ผมเชื่อว่าคุณสามารถจ่ายค่าไวน์แค่สองสามขวดนี้ได้แน่ใช่ไหมครับ?”
กู้ยี่เจ๋อ รู้สึกหดหู่อย่างมาก ตอนแรกเขาเห็นแก่ที่เย่เทียนรู้ความก็เลยให้เขาตามมาด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนี้ตั้งใจมาสร้างปัญหาให้เขา!
แต่เมื่อมาถึงจุดนี้
สามล้านแม้จะบอกว่าไม่น้อย แต่เขาก็ใช่ว่าจะควักจ่ายไม่ได้ อย่างมากที่สุดก็แต่เจ็บตัวไปพักหนึ่ง
ต่อหน้าเฉินหวั่นชิง เขาไหนเลยจะกล้าแสดงความขี้ขลาดออกมา
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็กัดฟันและปลอบตัวเอง
นี่เป็นราคาของการตามจีบเฉินหวั่นชิง ตราบใดที่เขาสามารถได้เฉินหวั่นชิงมา อย่าว่าแต่สามขวด
ต่อให้เป็นสามสิบขวดเขาก็ไม่กะพริบตา!
ท้ายที่สุดแล้ว เฉินหวั่นชิงก็เป็นเจ้าของสิทธิบัตรสารพันธุกรรม เม็ดเงินนั้นมากมายมหาศาล!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็หันไปสบตาบริกรในทันทีและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องชายสนใจมากขนาดนี้ อย่างนั้นก็เอาตามที่คุณว่าเถอะ!”
เย่เทียนแอบหัวเราะอย่างลับๆในใจ
แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงออกมาเลยสักนิด เขาตะโกนใส่บริกรด้วยท่าทางอาศัยบารมีผู้อื่นมาอวดเบ่ง “มัวแต่ยืนอึ้งทำไม? ไม่ได้ยินที่ประธานกู้พูดเหรอไง?
ยังไม่รีบไปเปิดไวน์อีก!”
เมื่อมองไปที่ท่าทางของเย่เทียน ในใจของกู้ยี่เจ๋อก็รู้สึกซับซ้อนอย่างมาก
แม้ว่าเย่เทียนจะชี้แนะแนวทางให้กับเขา แต่ราคาของมันก็ออกจะสูงไปหน่อยไหม?
หากไม่ได้เฉินหวั่นชิงมา เขาก็ถือว่าขาดทุนอย่างมาก!
แม้ว่าท่าทางของเย่เทียนจะค่อนข้างหยาบคาย แต่บริกรที่เห็นเงินสามหมื่นหยวนที่จะเข้าบัญชีก็ไม่มีท่าทางไม่พอใจใดๆ แต่กลับไปเปิดไวน์อย่างมีความสุข
“คุณหนูเฉิน พูดไปเราก็รู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้ว อย่าเรียกประธานเฉิน ประธานกู้อีกเลย”
กู้ยี่เจ๋อ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งจนทำให้ความหดหู่ของเขาสงบลงในที่สุด เขาหันไปหาเฉินหวั่นชิงและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ผมแก่กว่าคุณหลายปี ถ้าคุณไม่รังเกียจก็เรียกผมว่าพี่กู้ และผมขอเรียกคุณว่าหวั่นชิง เป็นยังไง?”
“พี่กู้?!”
เย่เทียนหัวเราะเยาะที่มุมปากของเขา ไหนเลยจะไม่รู้ว่ากู้ยี่เจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ เขาเอ่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา: “ประธานกู้ ลูกไม้ของคุณดีจริงๆ ถึงกับใช้กลอุบายรุกและลับ น้องชายขอชื่นชมคุณ!”
สามล้านแม้จะบอกว่าไม่น้อย แต่เขาก็ใช่ว่าจะควักจ่ายไม่ได้ อย่างมากที่สุดก็แต่เจ็บตัวไปพักหนึ่ง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็กัดฟันและปลอบตัวเอง
กู้ยี่เจ๋อ ได้ยินคำพูด ความโกรธแต่เดิมที่ถูกเย่เทียนกระทุ้งออกมาก็แทบจะปะทุขึ้นในทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา
“เย่เทียน นายกำลังพูดถึงอะไร!”
เมื่อสังเกตเห็นถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของกู้ยี่เจ๋อเฉินหวั่นชิงก็เลิกคิ้วและรีบพูดขึ้นว่า “พี่กู้ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นคนตรงไปตรงมา พูดจาไม่ค่อยคิดก่อน คุณอย่าได้ใส่ใจเลย”
ดูเหมือนว่าเย่เทียนจะตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็ว: “ใช่ใช่ใช่ พี่กู้ ผมเพิ่งกลับมาจากกองทัพได้ไม่นาน เคยชินกับการพูดจาตรงๆ คุณอย่าได้ถือสาอะไรกับผมเลย” ”
“ไม่หรอกไม่”
เมื่อพูดมาขณะนี้ แม้ว่ากู้ยี่เจ๋อจะมีความไม่พอใจมากแค่ไหนก็ยากที่จะแสดงออกมา ไม่นานนักอาหารก็ถูกยกมาวางติดๆกัน เขาจึงเอ่ยเชื้อเชิญว่า “มา พวกเราทานไปคุยไปเถอะ”
อย่างไรก็ตาม เมื่ออาหารและเครื่องดื่มถูกเสิร์ฟพร้อมแล้วกู้ยี่เจ๋อที่พึ่งจะกินไปได้ไม่กี่คำก็หันไปพูดกับเฉินหวั่นชิงอีกครั้ง “หวั่นชิง มีบางอย่างที่ผมคิดว่าต้องพูดกับคุณให้ชัดเจน”
เฉินหวั่นชิงขมวดคิ้ว จากนั้นเธอจึงรีบวางตะเกียบเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่กู้ อันที่จริงฉันเองก็มีเรื่องจะบอกคุณ”
“จริงหรือ? งั้นคุณพูดก่อนเถอะ!”
ดวงตาของกู้ยี่เจ๋อเป็นประกาย หรือว่าคนทั้งสองจะใจตรงกัน?
อย่างไรก็ตาม เป็นเขาที่คิดมากเกินไปเนื่องจากเฉินหวั่นชิงกลับเอาสัญญาออกมาจากในอ้อมแขนของเธอและเอ่ย “เราควรเซ็นสัญญาเช่าห้องทดลองหรือไม่…”