ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 719 ด้านบนยังมีคน

บทที่ 719 ด้านบนยังมีคน

“แคร่กๆ ！”
ถึงแม้ลำคอจะถูกฮาชิโมโตะ มินาโตะหักไปแล้ว แต่ปืนใหญ่ยังไม่ตายเลยทันที ในลำคอยังมีเสียงพูดที่ใครก็ฟังไม่ชัดดังออกมา เหลือกตาโตพยายามยกมือขึ้น ราวกับว่าอยากจะคว้าโอกาสรอดชีวิตไว้
แต่ มือของเขายกขึ้นมาได้ครึ่งเดียว ก็หมดแรงร่วงลงไป จนกระทั่งตอนที่ตายไป ใบหน้าก็ยังมีความโหยหาในชีวิต
“ปืนใหญ่ตายแล้ว เชื่อว่าในโลกใต้ดินของเมืองจินคงจะต้องวุ่นวายช่วงหนึ่งแน่ๆ ！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ แล้วอยู่ดีๆ ก็เงยหน้า มองไปยังที่มุมประตูนั้น
ที่นั่น ไม่รู้ว่ามีเงาคนเพิ่มออกมาตอนไหน！
พอเห็นว่าฮาชิโมโตะ มินาโตะมองมา เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วก็มองไปยังปืนใหญ่สิ้นลมหายใจอยู่ที่แทบเท้าของฮาชิโมโตะ มินาโตะด้วยสีหน้าเอื่อยเฉื่อย พร้อมกับส่ายหัวแปลกๆ
สำหรับฮาชิโมโตะ มินาโตะนั้น เย่เทียนระแวงเป็นอย่างมาก อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันที่เหลยเหลาหู่ปรากฏตัวในเมืองจินเป็นครั้งแรก เขาจะไม่มาได้อย่างไร
และด้วยเหตุนี้ เขาก็ได้เห็นฮาชิโมโตะ มินาโตะเข่นฆ่าชีวิตคนด้วยตาตนเอง ส่วนเรื่องของเลี่ยวชงหรือมู่ผิงอะไรนั่นล้วนเป็นข้ออ้าง เย่เทียนหัวเราะในใจกับเรื่องนี้ไม่หยุด
เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ จุดนี้ดูจากลูกน้องของเธอที่หักข้อมือตนเองโดยไม่มีสีหน้าอะไรสักเลยสักนิดก็ดูออกแล้ว ท่าทางที่ทะมัดทะแมงแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้หักมือแบบนี้เป็นครั้งแรก
ดวงตาสวยๆ ของฮาชิโมโตะ มินาโตะก็เป็นประกาย ถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วค่อยพูดกับเย่เทียนว่า “คุณมาตอนไหน?”
“มาได้สักพักหนึ่งแล้ว”
เย่เทียนพยักหน้าเบาๆ เดินเข้าไปโดยไม่สนใจปืนใหญ่ที่นอนตายตาเหลือกอยู่ ยิ้มตาหยีพูดกับฮาชิโมโตะ มินาโตะว่า “ดูเหมือนว่า วันนี้คุณได้ตามจุดประสงค์แล้วนะ”
“วันนี้เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะคิดการใหญ่กว่านี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องเล็กแบบนี้ เธอจะต้องเข้ามาลงมือเองด้วยทำไม?
เย่เทียนรู้ว่าฮาชิโมโตะ
ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ กลับไปค่อยให้คนไปสืบดู
มินาโตะเป็นคนทะเยอทะยานมาก แต่ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรนั้น เย่เทียนยังคงเดาไม่ออก
“จะว่าไปแล้ว ด้านบนยังมีคนอยู่อีกนะ！คุณไม่สนใจขึ้นไปทักทายหน่อยหรือ?”
คิดๆไปแบบนี้
 เย่เทียนก็นึกเรื่องอะไรออก แล้วทำท่าจะยิ้มไม่ยิ้มพูดว่า
“ยังมีคนงั้นหรือ？”
ฮาชิโมโตะ
มินาโตะอึ้ง ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเย่เทียน แล้วก็ถามอย่างสงสัยว่า
“ใครกัน?”
มุมปากของเย่เทียนก็ยิ้มแปลๆ “เย่หย่งโซ่ของตระกูลเย่！”
“งั้นฉันไม่ขึ้นไปดีกว่า”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะมองขวางใส่เย่เทียนด้วยสายตาหวานๆ
ฉันไม่อยากไปยุ่งด้วยหรอก！”
ส่ายหัวพูดว่า “นี่เป็นเรื่องระหว่างตระกูลเย่ของคุณ
“งั้นก็ได้！”
เย่เทียนจ้องมองเธอ แต่ก็ไม่ได้บังคับเธอ
ตอนนี้
ในบาร์ก็วุ่นวายมาก เหลยเหลาหู่ที่อาบเลือดไปทั้งตัวก็วิ่งออกมา มองดูสถานการณ์ในห้องรับรอง มองไปยังฮาชิโมโตะ
มินาโตะด้วยความกลัวเล็กน้อย แล้วก็เข้ามาข้างตัวเย่เทียน
“คุณชายเย่ ด้านนอกเรียบร้อยหมดแล้ว คุณจะออกไปพูดอะไรหน่อยไหม?”
“ช่างเถอะ ด้านล่างคุณจัดการก็พอแล้ว คุณไปเรียกลูกน้องจำนวนหนึ่งขึ้นไปชั้นสองกับผม”
เย่เทียนส่ายหัวปฏิเสธความปรารถนาดีของเหลยเหลาหู่ ที่เขามาคืนนี้เพราะกังวลว่าฮาชิโมโตะ มินาโตะจะก่อเรื่อง เรื่องที่ไปออกหน้าออกตาแบบนี้เขาไม่ไปยุ่งเกี่ยวดีกว่า
จากนั้นเหลยเหลาหู่ก็ไม่มีความเห็นอะไร หันตัวไปเรียกลูกน้องเข้ามาสั่งการว่า “ได้ยินคำพูดของคุณชายเย่แล้วใช่ไหม? เดี๋ยวสักพักพวกเอ็งตามคุณชายเย่ขึ้นไปบนชั้น2เลยนะ！”
“ปืนใหญ่ตายแล้ว คงจะเกิดปัญหาไม่น้อย ที่นี่ก็ให้คุณจัดการแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับพวกนั้นหน่อย”
พอเห็นว่าสถานการณ์ถูกควบคุมได้แล้ว ฮาชิโมโตะ
มินาโตะก็ไม่อยากอยู่ต่อ พอร่ำลาเย่เทียนแล้ว
ก็สะบัดก้นกลับออกไป
มองดูเรือนร่างอ่อนช้อยของฮาชิโมโตะ มินาโตะ
สีหน้าของเย่เทียนก็ซับซ้อนขึ้นมา ต่อให้มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังไม่รู้ว่าร่วมมือกับผู้หญิงคนนี้ถูกหรือผิด
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาก็ไม่มีทางให้กลับหลังแล้ว！
“จัดการไปดูไปก็แล้วกัน！”
ในเมื่อคิดไม่ตก เย่เทียนก็ได้แต่ลืมเรื่องนี้ไปก่อน แล้วก็หยิบหน้ากากของลูกน้องมาหนึ่งกัน จากนั้นก็ขึ้นไปด้านบน
เย่หย่งโซ่ที่อยู่ในห้องตอนนี้ ไม่รู้เลยว่าด้านล่างเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้น กำลังโล้สำเภาบนเตียงกับผู้หญิงสองคนอยู่ กำลังอยู่ในช่วงยื้อยุดฉุดแย่งกัน！
นี่มันก็เป็นเรื่องปกติ
เข้ามาใช้งานอย่างไม่ต้องกังวลใดๆ
ห้องพวกนี้ปืนใหญ่เสียเงินไปไม่น้อย เก็บเสียงเป็นอย่างดี เพื่อที่จะให้พวกคนรวยๆ
บวกกับที่เย่หย่งโซ่พิจารณาถึงความสนุก ได้เปิดเพลงเสียงดังๆ ไปด้วย จะได้ไม่ได้ยินเสียงด้านล่าง
ก๊อกๆ ！
ทันใดนั้นเอง ตอนที่ทั้งสามคนกำลังคนกำลังจะถึงชัยชนะบนเตียงแล้วนั้น ประตูห้องก็มีถูกเคาะอย่างดัง
“ให้ตายเถอะ！ไอ้ปืนใหญ่คนนี้ ไม่รู้หรือไงว่ากูกำลังยุ่งอยู่? มาขัดจังหวะตอนนี้เสียได้！”
เดิมทีเย่หย่งโซ่ไม่อยากสนใจ แต่เสียงเคาะประตูมันไม่หยุด ทำให้เขาด่าออกมาไม่ได้ เขาทนไม่ไหวเลยต้องใส่กางเกงขาสั้นออกไปเปิดประตู คิดในใจไว้ว่าถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เขาจะต้องสั่งสอนปืนใหญ่เสียหน่อย
เพียงแต่ว่า พอเขาเปิดประตูออกมา สิ่งที่เห็นก็คือกำปั้นขนาดใหญ่หลายอัน
เขาตกใจ ใจคิดอยากจะตอบสนองอะไรไป แต่มันก็สายไปแล้ว
ตุบ！
เสียงดังตุบ เย่เทียนที่สวมหน้ากากอยู่ก็ต่อยเข้าไปที่สันจมูกของเย่หย่งโซ่จนหัก เลือดไหลออกมาทันที เจ็บปวดจนเขาน้ำตาไหลออกมาเลย
วินาทีต่อมา เย่เทียนก็เอาตัวไปใกล้ แล้วใช้มือจิ้มบนตัวของเย่หย่งโซ่ เพื่อสกัดจุดของเขา ทำให้เขาไม่มีแรงที่จะตอบโต้
พอรู้ว่าตัวเองขยับอะไรไม่ได้แล้ว เย่หย่งโซ่ก็สงบนิ่งลงจากความร้อนรน พูดเสียงต่ำว่า “พวกมึงคิดจะทำอะไร? ถ้ากูให้ได้ กูให้พวกมึงได้หมด！”
เขามีพลังฝีมือฝึกถึงขั้นดำสูงสุด ถึงแม้จะสามารถทะลวงจุดชีพจรที่ถูกสกัดไว้ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา15นาที ช่วงนี้เขาต้องยอมให้คนอื่นจัดการไปก่อน！
ด้วยเหตุนี้ เย่หย่งโซ่ก็พูดอย่างชาญฉลาดโดยที่ไม่อ้างถึงฐานะที่ตนเองเป็นลูกของตระกูลเย่ แต่เป็นท่าทีที่ยอมจำนนทุกอย่าง เพื่อยื้อเวลาไว้
เพียงแต่ว่า เย่เทียนมีหรือจะเดาความคิดนี้ของเย่หย่งโซ่ไม่ออก มุมปากที่ซ่อนอยู่ในหน้ากากก็เผยรอยยิ้มออกมา แล้วก็กวักมือเรียกลูกน้องด้านหลัง
พวกลูกน้องก็เข้าไป หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายไปยังผู้หญิงสองคนนั้น แล้วพูดโหดๆ ว่า “คุณชายเล็กหย่งโซ่อยากจะถ่ายรูปหน่อย พวกเธอสองคนเข้ามาหน่อย พวกเรารับปากว่าจะไม่ทำอะไร ไม่อย่างนั้นละก็…….”
แน่นอว่าเป็นแผนของเย่เทียน เย่หย่งโซ่สร้างปัญหาให้เขาหลายครั้ง ถ้าไม่สั่งสอนให้จดจำเสียหน่อย เย่หย่งโซ่ก็คงจะไม่จำ
เย่หย่งโซ่อึ้ง ตอนนี้ก็กลัวขึ้นมาจริงๆ ตะโกนเสียงดังว่า “ไม่！พวกมึงจะทำกับกูแบบนี้ไม่ได้！กู……..”
ถ้าถ่ายรูปเขาไปจริงๆ แล้วแพร่ออกไปล่ะก็ เขาก็คงจะทำให้ตระกูลเย่ขายหน้าอย่างมาก คงจะต้องถูกตระกูลลงโทษอย่างหนักแน่นอน！
เย่เทียนไหนเลยจะคำนึงถึงความคิดของเย่หย่งโซ่ ไม่อยากให้เขาพูดจนจบเสียด้วยซ้ำ แล้วก็เข้าไปปิดปากเขาไว้！
ลูกน้องทั้งหลายก็ไปเร่งผู้หญิงสองคนนั้นอย่างรู้งาน “พวกเธอสองคนเร็วๆ เข้า พวกเราไม่มีเวลาให้พวกเธอมากหรอกนะ！”
ทีนี้ หญิงสองคนก็ไม่กล้าลังเล ภายใต้ใบมีดในมือของหลายคนที่ยังมีคราบเลือดไหลอยู่ พวกเธอสองคนก็เข้าไปทำตามคำสั่งอย่างตัวสั่นๆ ……