ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 711 มีของขวัญจะให้คุณ

บทที่ 711 มีของขวัญจะให้คุณ

“ให้ตายเถอะ！ล้มเหลวอีกแล้วงั้นหรือ?”
ในห้องชุดของโรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองจิน ผู้จัดการขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา สีหน้าก็อึมครึมอย่างที่สุด
เขาไม่เข้าใจจริงๆ ลงมือไปตั้งหลายครั้งแล้ว ก็ล้วนทำให้เย่เทียนหลบหนีรอดไปได้เสียทุกครั้ง เขาทำได้อย่างไรกันแน่?
ประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาก็เสียการติดต่อกับมือปืนไป สถานการณ์แบบนี้ นอกจากภารกิจล้มเหลวแล้ว ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้แน่
พอคิดถึงจุดนี้ ผู้จัดการก็ลำบากใจ คิดไม่ถึงเลยว่าภารกิจนี้มันจะยุ่งยากแบบนี้
“รอเดี๋ยว ถ้ามันถูกจับได้ล่ะ? อย่างนั้นที่นี่ก็อันตรายแล้วสิ? พวกตำรวจของประเทศจีนน่ารำคาญไม่น้อย ถอยกันก่อนเถอะ！”
พูดออกมาแบบนี้ ผู้จัดการก็ลุกขึ้นจากโซฟา สีหน้าก็จ้องมองไปยังมุมมืดด้านซ้ายของห้องอย่างเคร่งขรึม
ที่ตรงนั้น มีชายรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งยืนอยู่ โดยสัมผัสถึงพลังชีวิตอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นหุ่นยืนอยุ่ตรงนั้น ให้ความรู้สึกเย็นวูบๆ ทำให้คนขนลุก
ก็ไม่เห็นว่าชายรูปร่างผอมแห้งคนนั้นจะมีการเคลื่อนไหวอะไร อยู่ดีก็โผล่เข้ามาอยู่ข้างๆ ตัวของผู้จัดการ พูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ผู้จัดการ ต้องการให้ผมลงมือไหมครับ?”
“ยังไม่ต้องดีกว่า”
ผู้จัดการปฏิเสธการเสนอตัวเองของเขา แล้วพูดอย่างระวังว่า “เพื่อภารกิจครั้งนี้ พวกเราเสียทีมไปแล้วทั้งทีม ถ้าฝ่ายการตลาดยังหาข้อมูลของมันไม่ชัดเจน ก็ยังไม่ต้องลงมือ”
ชายร่างผอมพยักหน้าเบาๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรมาก แล้วก็ขยับตัวมาอยู่ด้านหลังของผู้จัดการอย่างรวดเร็ว สองคนรีบออกไปจากห้องนั้น โดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
ในขณะเดียวกัน เย่เทียนก็ได้เข้ามานั่งในรถยนต์นานแล้ว มุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซว
เดิมทีนั้นยังคิดจะหลอกหยวนเข่อเหวยดื่มชายามเช้าสักมื้อ ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายพวกนี้ขึ้นมา ถึงแม้ทั้งหมดจะค่อนข้างน่ากลัว แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรมาเลย ในที่สุดก็จับปลาน้อยของบริษัทลึกลับนั้นได้สักที หวังว่าหยวนเข่อเหวยจะสามารถหาเบาะแสอะไรได้บ้าง！
พอคิดถึงจุดนี้ เย่เทียนก็อดบ่นพึมพำออกมาไม่ได้ว่า “บริษัทห่าเหวอะไรใช่ไหม? ช้าเร็วกูจะทำให้พวกมึงเสียใจภายหลัง！”
อยู่ดีๆ ก็ถูกลอบฆ่าตั้งหลายครั้ง
เขาก็โมโหสุดขีดมานานแล้ว ถ้าตอนนี้ผู้จัดการคนนั้นมาปรากฏตรงหน้า เขาก็จะฉีกให้เป็นชิ้นๆ
อย่างไม่ลังเลเลย
ติ๊งๆ ！
ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดความคิดของเพ่นพ่านเทียน คิ้วยกขึ้นเล็กน้อย พบว่าเป็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา！
“เป็นไอ้พวกวุ่นวายนั้นอีกแล้วใช่ไหม?”
เย่เทียนก็อดที่บ่นออกมาไม่ได้ เขาก็ไม่เคยไปป่าวประกาศบอกเบอร์โทรศัพท์ของตัวกับใครเสียหน่อย ทำไมใครๆ ก็มีเบอร์ของกันหมด?
พอรับสาย ก็มีเสียงขี้เกียจๆ
ยังไงคุณก็เป็นสมาชิกของกิลด์แห่งความลับนะ กลับมาเมืองจินตั้งหลายวันแล้ว ทำไมถึงไม่เข้ามาหน่อยล่ะ?”
ของผู้หญิงส่งเข้ามา “เย่เทียน
“ฮาชิโมโตะ มินาโตะหรือนี่？！”
ถึงแม้เขาจะเคยเจอหน้ากับฮาชิโมโตะ มินาโตะเพียงครั้งเดียว แต่เย่เทียนก็จำเสียงของเธอได้ทันที
“เชื่อว่าคุณน่าจะรู้แล้ว ว่าหลายวันนี้ผมเจอเรื่องบ้าอะไรบ้าง คุณคิดว่าผมมีเวลาว่างจะไปหาไหมล่ะ?”
ในใจก็แปลกใจว่าอยู่ดีๆ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงโทรมาหาตนเอง แต่เย่เทียนก็ไม่ได้ถามไป
ฮาชิโมโตะ
มินาโตะยิ้มเล็กๆ “ช่างเถอะ ฉันพูดตรงๆ
เลยแล้วกัน สนใจจะออกมาคุยกันหน่อยไหม?”
“ได้สิ！มีผู้หญิงสวยๆ มาเชิญขนาดนี้ ผมจะปฏิเสธได้อย่างไรกันล่ะ?”
ถึงแม้จะไม่รู้จุดประสงค์ของฮาชิโมโตะ มินาโตะ
แต่เย่เทียนก็ศัยที่ตนเองมีความสามารถไม่กลัวใคร มีหรือจะขี้ขลาด “คุณอยู่ที่ไหนล่ะ?
เดี๋ยวผมไปหา”
“ฉันอยู่ที่โรงน้ำชาไม้ไผ่ คุณมาได้เลย เดี๋ยวฉันให้คนไปรับคุณที่หน้าประตู”
ดูเหมือนว่าฮาชิโมโตะ มินาโตะจะเดาออกว่าเย่เทียนยอมเข้ามาหาแน่ ก็เลยยิ้มตาหยีตอบไป แล้วก็วางสาย
หลังจากเดินทางด้วยรถยนต์มาประมาณครึ่งชั่วโมง
เย่เทียนก็มาถึงโรงน้ำชาไม้ไผ่ โรงน้ำชาที่สร้างด้วยไม้ทั้งหลังแห่งนี้ บวกกับพืชพรรณต่างๆ ที่ทำจากพาสติกมาตกแต่ง
ไม่แปลกที่จะตั้งชื่อแบบนี้
เย่เทียนจอดรถไว้แล้วเดินเข้าไป ก็มีชายรูปร่างใหญ่สวมชุดบอดี้การ์ดวิ่งเหยาะเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางเคารพนบนอบ “คุณเย่ เชิญทางนี้เลยครับ！”
เย่เทียนมองๆไปที่เขา รู้สึกว่าหน้าตาคุ้นๆ
ก็เลยยังไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินตามไปอย่างเงียบๆ
น่าจะเป็นบอดี้การ์ดของงานในวันที่เขาเข้าไปที่กิลด์แห่งความลับ
เพียงแต่ว่า ที่เย่เทียนไม่ได้สังเกตก็คือ ในขณะที่เขาเดินเข้าโรงน้ำชาไม้ไผ่ไปนั้น มีสายตาที่เคียดแค้นจับจ้องเขาอยู่บนรถหรูคันหนึ่งในลานจอดรถ
ถ้าเย่เทียนรู้ล่ะก็ ก็ต้องรู้ได้แน่นอนว่าคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน คือกู้เฉียงนั่นเอง！
แต่ทางไปนรกมึงชอบบุกเขามา！”
“ไอ้สารเลวนี่ ยังกล้ามาที่โรงน้ำชาไม้ไผ่อีกนะ
ทางไปสวรรค์มีดีๆ มึงไม่ไป
พอด่าเสียงต่ำออกมา
พร้อมพูดเสียงขรึมว่า “กูเอง พาคนมายังโรงน้ำชาไม้ไผ่ให้เร็วที่สุด！”
กู้เฉียงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรไปยังเบอร์หนึ่ง
ในขณะเดียวกัน ภายใต้การนำทางของบอดี้การ์ดรูปร่างใหญ่ เย่เทียนก็ได้พบหน้ากับฮาชิโมโตะ มินาโตะแล้ว
“เย่เทียน
สรุปว่าคุณอยู่ที่เมืองจินนานแค่ไหนแล้ว? ทั้งเมืองจินเกิดเรื่องวุ่นวายเพราะคุณกันหมด ฉันล่ะยอมความสามารถของคุณจริงๆ
เลยนะ！”
พอเห็นว่าเย่เทียนเข้ามาแล้ว ฮาชิโมโตะ มินาโตะก็ลุกขึ้นตามมารยาท แล้วก็ผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้าม
เย่เทียนไม่มีอะไรต้องพูดตามมารยาท เขาเดินเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของฮาชิโมโตะ มินาโตะ
แล้วแกล้งยิ้มพูดว่า “ดูผู้นำฮาชิโมโตะพูดเข้าสิ
ถ้าจะพูดถึงความสามารถล่ะก็ ผมมีหรือจะสู้กับคุณได้！”
“งั้นหรือ? หมายความว่าอย่างไรคะ?”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะถามไปอย่างสนใจ แล้วก็รินชาให้กับเย่เทียนไปด้วย
เย่เทียนยกชาขึ้นมาจิบ แล้วก็พูดเปิดอกว่า “ถ้าผมเดาไม่ผิดล่ะก็ คุณน่าจะรู้เรื่องที่สามเหลี่ยมทมิฬเป็นอย่างดีใช่ไหมล่ะ? ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะเป็นน้องสาวของรองผู้คุมกิลด์แห่งความลับ！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะยังนึกว่าเย่เทียนกำลังกล่าวโทษตนเอง เลยยิ้มพูดออกมาว่า “คุณชายเย่ เรื่องระหว่างคุณกับพี่ชายฉัน มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนะ คุณคงจะไม่ใจแคบที่จะมาเจ้าคิดเจ้าแค้นกับฉันด้วยหรอกนะ?”
“ผมไม่ได้ใจแคบแบบนั้น”
เย่เทียนส่ายหน้า ในใจก็บ่น คนที่ใจแคบน่ะคือฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ กูไปช่วยชีวิตมันแท้ๆ แต่หนีไปโดยไม่ขอบคุณกันสักคำ
พอนึกถึงเรื่องนี้ เย่เทียนก็ไม่มีอารมณ์จะเสแสร้งกับฮาชิโมโตะ มินาโตะอีกต่อไป เลยเปิดอกพูดว่า “ผู้นำฮาชิโมโตะ ชาผมก็ดื่มแล้ว พวกคุณจะคุยเรื่องสำคัญกันได้หรือยัง?”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะก็ตกใจ ไม่นานก็ดึงสติกลับมาได้ “จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันอยากจะให้ของขวัญคุณสักชิ้นก็เท่านั้นเอง”
“ของขวัญงั้นหรือ？”
เย่เทียนมีสีหน้าแปลกไปทันที โดยไม่รู้ว่าฮาชิโมโตะ มินาโตะหมายความว่าอย่างไรกันแน่
“ใช่！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะพูดชวนคิดว่า “ฉันเชื่อว่าคุณจะชอบของขวัญนี้แน่นอน！”
“ผู้นำฮาชิโมโตะ คนอย่างผมไม่ชอบการทายปริศนา ถ้าคุณไม่พูด ผมจะกลับแล้วนะ！”
เย่เทียนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วทำท่าจะกลับ
“อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะก็ทำอะไรไม่ได้ ท่าท่างชิลๆ ของเธอได้หายไป แล้วรีบพูดว่า “ปืนใหญ่！ปืนใหญ่คุณยังจำได้ไหม?”
เดิมทีนั้นเย่เทียนแกล้งทำท่าจะกลับ แต่ตอนนี้ได้ยินชื่อนี้ก็จะกลับไม่ได้แล้ว
เขาไม่มีทางลืมแน่ ปืนใหญ่คนนี้ก็เคยลงมือกับเขาเหมือนกัน คิดจะอาศัยเรื่องนี้ประจบสอพลอเย่หย่งโซ่ เขาจะให้เหลยเหลาหู่นำคนไป ก็เพื่อจัดการกับปืนใหญ่คนนี้！