ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 705 พวกเราคุยกันดีๆ เถอะ

บทที่ 705 พวกเราคุยกันดีๆ เถอะ

“แก ทำไมพลังของแกถึงยิ่งใหญ่ขนาดนี้?”
ตามองเห็นเย่เทียนเตะทีเดียวก็คือเตะจนหินแข็งแตกเป็นเสี่ยงๆ ชายผอมแห้งที่รีบร้อนหลบออกสีหน้าตื่นตกใจเต็มที่ ถึงแม้จะมีการฝึกฝนถึงระดับเหลืองสูงสุด ยังไม่กล้ารับประกันว่าพลังของการเตะทีเดียวจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้
เย่เทียนคงไม่สนใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ขยับเท้าฉับไวแนบตัวเข้าไป และเตะชายผอมแห้งอย่างโหดร้ายอีกที
เพิ่งเข้าใจพลังดุเดือดของเย่เทียน ชายผอมแห้งยังกล้าฝืนรับที่ไหน รีบกลิ้งตัวหลบอีกครั้งโดยเร็ว หลบออกมาแบบกระเซอะกระเซิงสุดจะทน
ปึง!
เย่เทียนก็ไม่รีบร้อน ค่อยๆ หยอกล้อชายผอมแห้งแบบนี้ไป ทว่าแต่ละครั้งที่เท้าของเขาร่วงลง ล้วนจำเป็นต้องทุบเป็นรอยหลุมออกมาแน่
เรื่องราวพัฒนามาถึงขั้นนี้ ชายผอมแห้งยังไม่เข้าใจที่ไหนว่าระหว่างเย่เทียนมีเส้นแบ่งที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ ในใจร้องขมขื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เย่เทียนกลับตามโจมตีตลอด เดิมทีไม่ให้โอกาสเขาลุกขึ้นมาเลย ต่อให้เขาอยากหนีก็หนีไม่รอด
เวลาไม่ไม่นานนัก พื้นดินที่แข็งเปลี่ยนไปบุบสลายสุดจะทน อย่างน้อยเหลือรอยเท้ายี่สิบกว่ารอยของเย่เทียนไว้แล้ว
ในใจชายผอมแห้งครุ่นคิด ค้นหาวิธีเอาตัวรอดอย่างลำบาก แต่พอไม่ระวังตัว กลับชนมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่ด้านหน้า ร่างกายหยุดชะงักลงโดยปริยาย
บนหน้าเขาดูตกใจ กำลังเตรียมจะพลิกตัวหลบหนีอีกรอบ แต่สุดท้ายก็สายไปเสียแล้ว
เท้าขนาดสี่สิบสองของเย่เทียนนั้นร่วงลงแบบไม่ปรานีสักนิด เสียงปึงดังทีหนึ่ง ทุบบนหัวเข่าของชายผอมแห้งอย่างหนักอึ้ง
“โอ๊ย!”
ชายผอมแห้งรีบส่งเสียงโหยหวนที่เจ็บปวดออกมา บนหน้าเผยสีหน้าที่เจ็บปวดมากขึ้น บนหน้าผากมีหยดเหงื่อเม็ดใหญ่เท่าถั่วผุดออก เท้าขวามีเลือดเนื้อผสมปนเปกันอย่างหมดสภาพ!
เห็นอาการเจ็บของเท้าขวา เดาว่าน่าจะรักษาไม่หาย ถึงแม้โชคดีไม่ตาย ชาตินี้คงเป็นขาเป๋แล้ว
“ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแกแล้วว่า ถ้าทำเชื่องหน่อยบางทีจะเจ็บน้อยลง ทำไมแกถึงไม่ฟังฉันล่ะ? เวลานี้รู้ผลลัพธ์แล้วมั้ง?”
เย่เทียนส่งเสียงทอดถอนใจแบบส่ายหน้า ราวกับคนที่สร้างความทุกข์ทรมานปานนี้ให้ชายผอมแห้งเดิมทีไม่ใช่ตนเอง
ส่วนหัวหน้าเผิงในเวลานี้ กลับขยับเข้าไปใกล้ทางเฟอร์รารี่สีแดงแบบเงียบๆ
ตอนแรกที่มองเห็นชายผอมแห้งตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบ
เขาก็รู้ว่าประเมินความสามารถของเย่เทียนต่ำไปอีกครั้ง ปัจจุบันนี้เห็นชายผอมแห้งถูกหักขาทิ้ง ยิ่งเพิ่มความเร็วฝีเท้าระดับหนึ่ง
แฉลบผ่านเข้าไปทางรถแข่งอย่างรวดเร็ว
ปลายจมูกได้กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ นั้น
เย่เทียนแสยะปากเผยรอยยิ้มดุร้ายออกมา กำลังอยากจะลงมือทำความเข้าใจชายผอมแห้งให้ถึงที่สุด
กลับมีเสียงร้องตกใจแหลมคมดังขึ้นจากในรถแข่งด้านหลังที่ไม่ไกลนัก
เย่เทียนรีบหันหน้ามองไปทันใด ในที่สุดก็พบเจตนาของหัวหน้าเผิงเข้าแล้ว จากนั้นทำสีหน้าอึมครึมใช้เท้าเหยียบที่ลำคอของชายผอมแห้งอย่างแรง
ได้ยินเพียงเสียงดังแก๊กทีหนึ่ง แม้แต่เสียงร้องโหยหวนทีหนึ่งชายผอมแห้งก็ไม่ได้ร้องออกมา ลงไปเจอท่านยมทูตเรียบร้อยแล้ว
ชั่วขณะนั้นหัวหน้าเผิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะกำจัดลูกน้องของตนเองทิ้งอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วขนาดนี้ แต่เขารู้ดีว่า เรื่องราวมาถึงตอนนี้เขาไม่มีทางอื่นอีกแล้ว
นึกถึงตรงนี้ เขารีบกวักมือเรียกลูกน้องแปดเก้าคนที่เหลือเข้ามาทันที วิ่งเข้ามาล้อมรอบรถแข่งเฟอร์รารี่สีแดงเอาไว้
เดิมทีดูความโหดร้ายของเย่เทียนด้วยตาตนเองอยู่
กลับพบว่าตนเองโดนคนมาล้อมรอบทั่วทุกด้านเอาไว้แล้ว ตอนนี้จึงขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา
หลู่ซีซานยังอยู่ในความตื่นตระหนก แต่ตอนที่ตอบสนองเข้ามา
เย่เทียนมองจนหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกัน
พูดแบบไม่พอใจ “เชี่ยเอ๊ย! แกคนนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้? สู้ฉันไม่ได้ก็เตรียมข่มขู่ฉัน?
ต้องต่ำทรามขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ต่ำทราม? นี่เรียกว่าการหลอกล่อศัตรู!”
หัวหน้าเผิงหัวเราะหึๆ ล้วงของชิ้นเล็กที่มีไฟสีแดงกะพริบอยู่ออกมาจากในอ้อมอก ติดไว้บนกระจกรถของเฟอร์รารี่ไปแล้ว
นักฆ่าคนอื่นต่างล้วงของชิ้นเล็กออกมาเช่นกัน ติดไว้บนตัวรถของเฟอร์รารี่กันทั้งหมดโดยพร้อมเพรียง
บนหน้าหัวหน้าเผิงเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา
แต่รวมกันมากขนาดนี้ เชื่อว่าพอจะระเบิดรถคันนี้กลายเป็นเศษเหล็กได้เลย!”
“นี่คือระเบิดขนาดเล็ก ถึงแม้พลังเพียงอันเดียวจะไม่เท่าไร
เย่เทียนสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยทันที
นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าเผิงจะเล่นไม้นี้กะทันหัน เห็นหลู่ซีซานที่สีหน้าตกใจกลัวเต็มที่ด้านในรถ ได้แต่จำใจส่ายหน้าพูดว่า “ได้เลย! ฉันยอมแพ้ ขอแค่แกบอกฉันมา
เบื้องบนของแกเป็นใคร ฉันจะปล่อยพวกแกไป”
“ไม่ๆๆ ฉันคิดว่าแกน่าจะเข้าใจความหมายของฉันผิดแล้ว”
หัวหน้าเผิงตะลึง และส่ายหน้าแล้ว
คืนนี้ฉันจำเป็นต้องฆ่าแกแบบไม่ต้องสงสัย!”
พูดด้วยท่าทางมั่นใจว่าต้องได้รับชัยชนะ “ก่อนหน้าฉันก็เคยบอกแล้ว
สีหน้าเย่เทียนค่อยๆ
แกถึงจะปล่อยผู้หญิงคนนั้นในรถไปงั้นเหรอ?”
เย็นชาขึ้นมา “ว่าตามความหมายของคำพูดแกนี้ คือมีเพียงฉันตาย
“นั้นก็ไม่แน่”
หัวหน้าเผิงกลับส่ายหน้า “ฉันคนนี้ยังพูดจาด้วยง่ายมาก
ฉันรับรองว่าจะไม่ทำร้ายคนในรถ ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ พวกเราก็ตายอยู่ที่นี่เถอะ!”
ขอแค่แกยอมให้จับแต่โดยดีไปกับฉันสักหน่อย
เย่เทียนสีหน้าดูแปลกประหลาดขึ้นมา “แกไม่ใช่อยากให้ฉันตายเหรอ? ทำไมนี่ถึงอยากให้ฉันไปกับแกสักหน่อยแล้วล่ะ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันแกร่งขนาดนี้
แกจับฉันไว้แล้วจะทำอย่างไรได้? ถ้าฉันอยากหนีจริงๆ
แกยังรั้งฉันไว้ได้เหรอ?”
“นี่แกไม่จำเป็นต้องกังวลเลย ฉันมีวิธีของตัวเอง!”
หัวหน้าเผิงคลำหาในกระเป๋าเสื้อครู่หนึ่ง ล้วงผลิตภัณฑ์ยาขนาดเล็กออกมาทิ้งไปแทบเท้าของเย่เทียน “ตัวยาด้านในนี้จะทำให้แกสูญเสียจิตสำนึกไปขณะหนึ่ง ขอเพียงแกกลืนมันลงไปก็พอ!”
นี่เพียงเป็นข้ออ้างของเขา ในความเป็นจริงแล้วนั่นคือยาพิษถึงตาย แต่เพื่อให้เย่เทียนกลืนลงไปแบบเต็มใจ เขาถึงจงใจพูดโกหก
เย่เทียนทอดถอนใจแบบจำใจ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายเตรียมตัวครบครันขนาดนี้
หัวหน้าเผิงสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าเย่เทียนได้อย่างว่องไว รู้ว่าวันนี้ต้องชนะแน่นอน ถึงแม้สูญเสียลูกน้อยไปไม่น้อย แต่ถ้าสามารถจัดการเย่เทียนทิ้งได้ งั้นสุดท้ายแล้วทุกอย่างมันช่างคุ้มค่า!
นึกถึงตรงนี้ เขาก็ไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป พูดเร่งอย่างอดทนไม่ไหว “เป็นอย่างไรบ้าง? แกพิจารณาดีแล้วหรือยัง? ขอแค่แกกินยานี้ลงไป ฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้พวกแกลำบากใจ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เกรงว่าคงมีแค่ชาติหน้าแกถึงจะได้เจอหญิงสาวในรถคนนั้น!”
เย่เทียนพูดด้วยท่าทางไม่ยินยอมเอามากๆ “อย่าสิ! ถ้าฉันไปกับแก แกต้องไม่ปล่อยฉันแน่ ในเมื่อฉันไม่อยากตาย แกก็ไม่อยากตาย ไม่อย่างนั้นแกไปกับฉันก็ได้แล้วไหม?”
หัวหน้าเผิงจะสนใจเจตนาก่อกวนนี้ของเย่เทียนได้อย่างไร “ยืดเวลากับฉันให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันให้เวลาแกอีกสิบวินาทีสุดท้าย ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ตายอยู่ที่นี่ให้หมดเถอะ!”
“ได้ๆๆ ฉันฟังแกก็ได้เว้ย”
เย่เทียนก้มตัวหยิบขวดเล็กนั้นขึ้นมา เปิดออกแล้วเทยาออกมา กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ กระจายออกทันที
“ของเล่นนี้ยังหอมมาก แค่ไม่รู้ว่าพอกินเข้าไปรสชาติจะเป็นอย่างไรบ้าง”
เห็นเพียงเขาพึมพำนิดหน่อย แสร้งทำเป็นนำยาโยนไปในปาก
เห็นเย่เทียนทำท่วงท่าแบบนี้ หัวใจที่พะว้าพะวังของหัวหน้าเผิงจึงผ่อนคลายลงเกือบครึ่งทันที
วินาทีต่อมา ภาพคนของเย่เทียนฝั่งตรงข้ามกลับหายไปไม่เจอฉับพลัน!
“สารเลว!”
นี่ทำให้หัวหน้าเผิงอดส่งเสียงตกใจไม่ได้ แต่ไม่รอเขามีปฏิกิริยาตอบสนอง รู้สึกว่าบนลำคอมีความเย็นเฉียบลอยมา เย่เทียนกลับปรากฏตัวด้านหน้าเขาแบบปีศาจ คมมีดจี้คอของเขาไว้แล้ว
หัวหน้าเผิงขมวดคิ้ว มีความคิดว่าจะตายไปพร้อมกันกำลังอยากกดปุ่มในมือลง ในมือกลับมีความเจ็บปวดลอยมา จึงปล่อยมือออกแบบคุมไม่อยู่ เครื่องควบคุมหล่นลงพื้นแตกละเอียดแล้ว
“ตอนนี้ ในที่สุดพวกเราก็คุยกันดีๆ ได้แล้ว!”