ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 704 พลังอันแท้จริง

บทที่ 704 พลังอันแท้จริง

“เย่เทียน แกอย่าเสแสร้งเลย ฉันว่าตอนนี้พลังเข้มแข็งของแกอ่อนแรงลงแล้ว!”
เห็นลักษณะท่าทางที่หายใจหอบแบบนั้นของเย่เทียน หัวหน้าเผิงอดไม่ไหวพูดจาอย่างได้ใจ “คืนวันนี้ แกจำเป็นต้องตายแบบไม่ต้องสงสัย!”
เดิมทีเขาไม่ให้โอกาสเย่เทียนได้หายใจเลย พูดสั่งไปยังชายผอมแห้งที่ด้านข้าง “ถึงตานายแล้ว!”
ชายผอมแห้งรีบพยักหน้า ขยับฝีเท้าค่อยๆ เดินออกมาแล้ว
“เล่นสู้แบบเวียนเทียน? ต้องต่ำต้อยขนาดนี้เลยเหรอ?”
เย่เทียนหัวเราะเยาะในใจไม่หยุด บนหน้ากลับแกล้งทำท่าทางเจอปัญหาใหญ่มากออกมา
“ถ้าแกมีฝีมือเพียงน้อยนิดขนาดนี้ ฉันแนะนำแกว่ายอมให้ถูกจับเสียดีกว่า! อย่างน้อยฉันก็ทำให้แกสุขใจได้!”
ชายผอมแห้งไม่ได้ขยับแต่อย่างใด ในสายตาที่มองทางเย่เทียนเต็มไปด้วยความเย็นชา
พูดจบ เขาก็ไม่มีความคิดมาพูดไร้สาระกับเย่เทียนอีก พอเท้ากระโดดขึ้นก็กระโจนเข้าไปหาเย่เทียนฉับพลัน
ระหว่างทั้งสองคนห่างกันอย่างน้อยสิบเมตรได้ แต่ในช่วงเวลาพริบตาเดียว ชายผอมแห้งก็กระโดดมาถึงตรงหน้าของเย่เทียนแล้ว หมัดอันใหญ่โตมโหฬารเหมือนจะถล่มกลางอากาศได้เลย ส่งเสียงคำรามดังเป็นระลอก วิ่งตรงมาด้านหน้าเย่เทียนอย่างโหดร้าย
“ที่แท้แกมีแค่ความสามารถเท่านี้เองเหรอ? ฉันยังดูผิดไปจริงๆ เลย!”
เดิมทีเย่เทียนไม่ได้ขยับตัว และไม่หลบเลี่ยงด้วย
“วอนหาที่ตาย!”
ตามองเห็นเย่เทียนดูถูกปานนี้ ชายผอมแห้งตะโกนออกมาด้วยความโมโห พลังในมือยิ่งเพิ่มมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง พยายามอย่างหนักที่จะล้มเย่เทียนให้คว่ำในหมัดเดียว
ภายในช่วงเวลาพริบตาเดียว ตอนที่หมัดของชายผอมแห้งกำลังจะโดนเย่เทียน เห็นเพียงเย่เทียนเอียงศีรษะกะทันหัน หมัดเฉียดเส้นผมของเย่เทียนแฉลบเข้าไปจากด้านข้าง
ชายผอมแห้งรู้สึกตกใจมาก แต่ไม่รอให้เขาตอบสนองเข้ามา เย่เทียนก็กระทืบเท้าไปข้างหน้าทันใด ไหล่ที่ดุจเหล็กกล้าชนเข้าไปยังหน้าอกของชายผอมแห้งอย่างแรง
ปึง!
เสียงทุ้มดังทีหนึ่ง เวลานี้ชายผอมแห้งกำลังอยู่ในช่วงที่เป็นโอกาสดีที่ฝ่ายตรงข้ามจะโจมตีเข้ามา
เดิมทีไม่ได้ตอบสนองเข้ามา กลับโดนเย่เทียนพุ่งเข้าไปเต็มๆ
ทันที
ตึกๆ!
ชายผอมแห้งเพียงรู้สึกว่าหน้าอกมีความเจ็บปวดรุนแรงลอยมา หายใจติดขัด ฝีเท้ายิ่งอดถอยไปด้านหลังหลายก้าวไม่ได้
เย่เทียนไม่ตามโจมตี ยืนอยู่ที่เดิมมองชายผอมแห้งอย่างนิ่งเฉยไม่รีบร้อน บนหน้ามีรอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่
“สารเลว! แกอย่าดูถูกฉันนะ!”
ชายผอมแห้งโกรธจนไฟลุกเดือดดาล
“ไม่ๆๆ”
เย่เทียนส่ายหน้าแล้ว พูดเยาะเย้ย “ไม่ใช่ฉันดูถูกแก แต่ว่าเดิมทีฉันมองไม่เห็นแกเลย!”
ไม่รอชายผอมแห้งตอบกลับ
ฉันแนะนำแกยอมถูกจับแต่โดยดีเถอะ! แบบนี้แกจะได้ทุกข์ทรมานน้อยหน่อย!”
เย่เทียนยืมคำพูดก่อนหน้าของเขาเสียดสีกลับไป “ถ้าแกมีความสามารถเพียงเท่านี้
วินาทีต่อมา ลักษณะท่าทางบนตัวเย่เทียนเปลี่ยนไปกะทันหัน ราวกับเป็นขุนนางผู้สูงส่ง พินิจพิเคราะห์ชายผอมแห้งอย่างไร้จิตใจมาก
“เอ่อ?”
หลังจากสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในลักษณะท่าทางของเย่เทียน ชายผอมแห้งก็ตกใจ ขณะเดียวกันอดไม่ได้ถอยหลังครึ่งก้าวไป ยิ่งทนไม่ไหวตื่นตระหนกต่อความยิ่งใหญ่ในฝีมือของอีกฝ่าย
แต่ไม่นานเขาก็ตอบสนองเข้ามา
ในตาลึกเผยแววความหนักแน่นทรหดขึ้นมา พูดอย่างร้ายกาจ “อยากจะให้ฉันยอมโดนจับโดยดี?
ฝันไปเถอะ!”
พูดจบ ชายผอมแห้งร้องตะโกนเสียงต่ำออกมาราวกับเป็นกำลังใจให้ตนเอง จากนั้นคล้ายเป็นเสือดุตัวหนึ่งลงเขามา ร้องคำรามพุ่งไปทางเย่เทียน
“หาเหาใส่หัวเอง ไม่มีทางรอด!”
เย่เทียนเห็นแบบนี้ จึงใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา ไม่ถอยแต่กลับบุกเข้า กระโจนเข้าไปหาชายผอมแห้งแบบไม่กลัวสักนิด
ตอนที่ทั้งคู่อยู่ห่างกันประมาณครึ่งเมตร ทันใดนั้นชายผอมแห้งก็กระโดดขึ้น
สะบัดหน้าแข้งไปยังหน้าผากของเย่เทียนอย่างโหดเหี้ยม
ความเร็วว่องไว พลังหนักหน่วง ยังทำให้เย่เทียนที่ประสบการณ์โชกโชนแอบตกใจได้เลย
ถึงจะบอกว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเพียงแค่ปะทะฝีมือง่ายๆ แต่เย่เทียนกลับสัมผัสเส้นสนกลในแท้จริงของชายผอมแห้งได้อย่างชัดเจน
เป็นแค่ระดับเหลืองสูงสุดกระจอกๆ แต่การเตะอันนี้ของเขากลับมีลักษณะพลังของระดับดำชั้นสูงอยู่เลือนราง
ดูท่าทางขาดอีกนิดเดียวจะเข้าสู่แดนดำได้แล้ว!
แต่ ถึงแม้ชายผอมแห้งจะเป็นระดับดำ เย่เทียนจะหวาดกลัวได้อย่างไรล่ะ?
เขาในปัจจุบันนี้ฝึกพลังชั้นเจ็ด อย่าว่าแต่ระดับเหลือง
ล้วนไม่อาจจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
ระดับดำ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับดิน
ตึง!
เห็นเพียงเย่เทียนยกแขนขึ้นมาแบบไม่รีบร้อน ขวางเท้านี้ของชายผอมแห้งไว้ได้อย่างง่ายดาย
ชายผอมแห้งเหมือนเดาได้แต่แรกว่าเท้านี้ไม่อาจจัดการเย่เทียนได้ โจมตีทีหนึ่งไม่สำเร็จ
จึงโจมตีออกไปอีกที ปลายเท้าเพิ่งร่วงลงพื้น พอหมุนตัวกลับ ก็กระโดดไปด้านข้างของเย่เทียน
หมัดเหี้ยมโหดต่อยเข้าไปยังเย่เทียน
เย่เทียนไม่ได้สนใจการโจมตีของชายผอมแห้งโดยสิ้นเชิง ขยับเท้าเบาๆ หลบหมัดนี้ของชายผอมแห้งออกมาอย่างดูเหมือนเสี่ยงอันตรายแต่ความจริงแล้วปลอดภัยดี
เพียงแค่ เดิมทีชายผอมแห้งไม่ได้คิดจะปล่อยเย่เทียนไปเช่นนี้ จึงหมุนตัวอย่างปฏิกิริยาว่องไว ใช้ข้อศอกโจมตีไปที่เอวของเย่เทียนอย่างแรงอีกครั้ง
“ไอ้โง่!”
เย่เทียนเห็นเหตุการณ์
ขณะเดียวกันต้านการโจมตีข้อศอกของชายผอมแห้งแบบสบายๆ ยกเท้าขวาขึ้นเล็กน้อย เตะเข้าไปยังก้นของเขาแล้ว
พ่นสองคำออกมาจากปากอย่างเย็นชา ในที่สุดไม่หลบอีกต่อไป ขยับมือ
ชายผอมแห้งเคยคิดว่าเย่เทียนจะหลบอีกครั้ง แม้กระทั่งเลือกฝืนต้านไว้ แต่อย่างไรเสียเขาก็นึกไม่ถึงว่า เย่เทียนจะรับการโจมตีนี้ของตนเองได้แบบง่ายดายปานนี้ ทำให้เขาเสียสมาธิช่วงสั้นๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้
แต่ก็แค่เสียสมาธิช่วงสั้นๆ ตอนที่เขากวาดสายตามองเย่เทียนถีบเท้าออกมา ยังขยับก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวโดยจิตใต้สำนึก พยายามหลบเท้านี้ของเย่เทียน
“ยังเป็นไอ้โง่ซะจริง!”
แต่การกระทำโดยจิตใต้สำนึกนี้ของเขา กลับทำให้ความเย้ยหยันตรงมุมปากเย่เทียนเข้มข้นเพิ่มขึ้นกว่าเดิม แอบถอนหายใจว่าเจ้าหมอนี่อยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้คือความมหัศจรรย์โดยแท้
ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยเวลานี้ชายผอมแห้ง คืออยากจะหลบการโจมตีของตนเอง แต่ถ้าพูดน่าเกลียดหน่อย นี่คือกำลังวอนหาที่ตายด้วยตนเองโดยสิ้นเชิง
ต้องรู้ว่า ตอนนี้เขาเปิดเผยเบื้องหลังออกมาจนหมดสิ้นแล้ว นี่ไม่ใช่วอนหาที่ตายแล้วจะคืออะไร?
แต่ว่า ชายผอมแห้งขยับไปข้างหน้าสองก้าวแบบนี้กลับทำให้ระยะห่างของสองคนไกลเพิ่มขึ้น เย่เทียนไม่ได้เกรงใจอะไรเขา ยื่นเท้าออกไปเปลี่ยนจากเตะเป็นถีบ จากนั้นถีบบนก้นของชายผอมแห้งอย่างรุนแรง
ปึง!
ชั่วขณะนั้นชายผอมแห้งรู้สึกว่าที่ก้นมีแรงหนักๆ ลอยมา อดไม่ได้ซวนเซไปข้างหน้าหลายก้าวทันที ตั้งแต่ต้นจนจบยังหยุดร่างกายนิ่งไม่ได้ ล้มหัวคะมำรุนแรง
ถึงบอกว่าบนตัวเจ็บหนักจนยากจะทน แต่ชายผอมแห้งกลับฝืนกลั้นไว้รีบกลิ้งตัวไป กลัวเย่เทียนจะใช้ท่าไม้ตายลงมาตอนนี้ หลังแน่ใจว่าปลอดภัยดี เขาถึงดีดตัวไปด้านหลังแล้วยืนขึ้นมาแล้ว
แต่ เดิมทีเย่เทียนก็ไม่ได้เลือกตามโจมตี มองชายผอมแห้งแบบเหยียดหยามมาก หัวเราะเย้ยหยันพูดว่า “ว่าแกเป็นไอ้โง่แกยังเป็นไอ้โง่จริงๆ ฉันอยากจะฆ่าแก จะถีบแกได้อย่างไรกันล่ะ?”
“แก!”
ชั่วขณะนั้นชายผอมแห้งสีหน้าเปลี่ยนไปอึมครึมไม่สงบขึ้นมา
“แหกตาชั้นต่ำของแกมองให้ชัดๆ อะไรเรียกว่าพลังอันแท้จริง!”
เย่เทียนหัวเราะเยาะ กระโจนเข้าไปหาชายผอมแห้งในแวบเดียว ยังคงเลียนแบบวิธีนั้นของชายผอมแห้ง อยู่ในระยะห่างประมาณครึ่งเมตร กระโดดขึ้นกลางอากาศเหวี่ยงหน้าแข้งเข้าไปทีหนึ่ง
ชายผอมแห้งไม่ใช่แบบเย่เทียน เห็นเย่เทียนฟาดหน้าแข้งทรงพลังดุจเหล็กกล้าเข้ามานี้ เดิมทีไม่กล้าฝืนรับ เวลานี้ยังสนใจจะมีภาพลักษณ์อะไรหรือเปล่าที่ไหนกัน กลิ้งตัวอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีนี้ของเย่เทียนแบบหวุดหวิดมาก
ตึง!
ถึงจะบอกว่าชายผอมแห้งหลบหนีอย่างกระเซอะกระเซิง แต่หน้าแข้งเหี้ยมโหดของเย่เทียนรอบนี้ยังเตะลงบนหินด้านข้างอย่างหนัก เตะหินแข็งนั้นออกเป็นเสี่ยงๆ หินแตกเศษฝุ่นฟุ้งกระจาย……