ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 697 นายเป็นใครเกี่ยวอะไรกับฉัน

บทที่ 697 นายเป็นใครเกี่ยวอะไรกับฉัน

“ซีซาน ไม่คิดเลยว่าคุณยังอยู่ที่นี่จริงๆ”
ไม่รอให้เย่เทียนเดินไปหาหลู่ซีซานสองสาว ชายคนหนึ่งเบียดเข้าไปในฝูงชนอย่างสะเหล่อ มือหอบดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ กระโจนไปอยู่ตรงหน้าหลู่ซีซานด้วยสายตาเร่าร้อน ยิ้มน้อยๆพลางกล่าว “ผมเพิ่งกลับจากต่างประเทศก็ตรงมาหาคุณเลย ดอกไม้นี้ให้คุณ”
“คุณชายตระกูลกู้​​ กู้เฉียงนี่!”
“ได้ข่าวว่าตระกูลกู้กับตระกูลหลู่มีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น กู้เฉียงตามจีบหลู่ซีซานมาหลายปีแล้ว ไม่คิดเลยว่ายังไม่ยอมแพ้อีก!”
“มีอะไรต้องแปลกใจกัน ไม่ว่ายังไงหลู่ซีซานก็เป็นสาวไฮโซอันดับหนึ่งรุ่นก่อน เธอต้องเลือกมากอยู่แล้ว”
ต่อให้มีคนแสดงความรักต่อสาวในฝันของพวกเขาต่อหน้าต่อตา แต่บรรดาแฟนคลับกลับไม่กล้าถือสา ทำได้เพียงซุบซิบเสียงเบา เห็นได้ชัดว่าฐานะของกู้เฉียงไม่ธรรมดา
เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนรอบข้างดังเข้ามาในหู หน้าตากู้เฉียงฉายแววได้ใจ เขายื่นดอกกุหลาบในมือไปให้ด้วยความทะนง
แต่น่าเสียดาย หลู่ซีซานเพียงแต่ขมวดคิ้ว และเขยิบเท้าหลบไป พร้อมบอกปัดอ้อมค้อม “คุณชายกู้ ถ้าคุณให้ดอกไม้ชนิดอื่นกับฉัน ฉันคงรับไว้ด้วยความเต็มใจ แต่กุหลาบแดงนี้ คุณเอาไปให้ผู้หญิงคนอื่นเถอะ”
ราวกับกู้เฉียงเดาได้อยู่แล้วว่าจะลงเอยเช่นนี้ เขาส่ายหัวอย่างดื้อรั้น พูดอย่างแน่วแน่ “ซีซาน ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ผมชอบคุณแค่คนเดียว ดอกไม้นี้ผมจะไม่ให้คนอื่นนอกจากคุณ!”
“คุณชายกู้ ฉันบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะ คุณไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ จะมัวเสียเวลากับฉันไปทำไมกันคะ”
หลู่ซีซานส่ายหัวอย่างเอือมระอา ไม่ไว้หน้ากู้เฉียงเลยสักนิด
“ไม่ชอบคนแบบผม?”
ถูกปฏิเสธท่ามกลางสายตาคนมากมาย ต่อให้กู้เฉียงจะหน้าด้านขนาดไหนก็รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง สีหน้าเขาจึงย่ำแย่ลงไป พร้อมขมวดคิ้ว “ซีซาน อ้างเหตุผลนี้มาหลายปีคุณสนุกไหม ใช่ว่าคุณไม่รู้นี่ว่าผมรักคุณมากขนาดไหน ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับผม?”
“คุณชายกู้ คุณเลิกดื้อดึงได้แล้ว”
หลู่ซีซานถอนหายใจด้วยความเอือมระอา ส่ายหัวพลางกล่าว
แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรกับคุณก็คือไม่รู้สึก ฉันไม่อยากจำนน!”
“คุณชอบฉันเป็นเรื่องของคุณ
นับจากที่เธอได้รับตำแหน่งสาวไฮโซอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิน กู้เฉียงก็รุกหน้าจีบเธออย่างหนัก
หลายปีมานี้เธอปฏิเสธกู้เฉียงไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขายังคงคิดเข้าข้างตัวเอง
เธอเองก็เหนื่อยใจกับเรื่องนี้มากนะ!
กู้เฉียงได้ฟัง
ผมรักคุณขนาดนี้ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม?”
อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ เขาเอื้อมมือออกไปอย่างฉุนเฉียว จับข้อมือเรียวของหลู่ซีซานไว้แน่น ก่อนจะตะคอกใส่ “ทำไมกัน
“คุณชายกู้ คุณทำฉันเจ็บนะ”
คิ้วเรียวของหลู่ซีซานขมวดมุ่น อยากจะดิ้นให้หลุด แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยังเป็นผู้หญิงตัวบอบบาง จะสลัดกู้เฉียงหลุดได้ยังไง?
ผู้ชายรอบข้างมองพฤติกรรมไร้เหตุผลของกู้เฉียง
กลัวเหลือเกินว่าจะโดนกู้เฉียงหมายหัวเพราะเหตุนี้
แม้จะโมโหอยู่เหมือนกัน แต่เนื่องด้วยหวาดหวั่นต่อบารมีของตระกูลกู้ จึงไม่กล้าเข้าไปห้าม
เติ้งเหวินที่ยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเรียวเช่นกัน
ถึงแม้หลู่ซีซานจะโตกว่าเธอหลายปี แต่ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทที่คุยกันทุกเรื่อง มีหรือที่เธอไม่รู้ว่าหลู่ซีซานรู้สึกยังไงกับกู้เฉียง เธอกำลังจะออกตัว
กลับมีเงาคนกระโจนเข้ามาจากด้านข้างด้วยความเร็วแสง มือใหญ่ตบเข้าที่ไหล่กู้เฉียงดังแปะ
“คุณชายกู้ใช่ไหม นายรู้ไหมว่าการทำแบบนี้มันหยาบคายมาก!”
รู้สึกถึงแรงหนักหน่วงที่ส่งมาทางไหล่
หน้าตากู้เฉียงฉายแววฉุนเฉียว เดิมเขาก็โมโหกับการปฏิเสธของหลู่ซีซานอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าแส่ด้วย สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกโทสะกลบจนสิ้น เขาหันมามอง
และกราดทันที
“นายเป็นใครวะ ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร รีบหายไปจากตรงหน้าฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันรับประกันได้ว่านายต้องเสียใจ!”
คนที่มานอกจากเย่เทียนแล้วจะมีใครอีก?
ถึงแม้เขาไม่ใช่คนจัดงานเลี้ยงนี้ แต่ไม่ว่ายังไงพวกหลู่ซีซานก็มาเพราะเขาเชิญ เขาจะยอมยืนมองเฉยๆได้ยังไง
“นายเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
เย่เทียนสีหน้าเย็นเยียบ “ฉันรู้แค่ว่า นายทำให้ฉันไม่สบอารมณ์สุดๆ”
“นายไม่สบอารมณ์แล้วจะทำไมวะ ฉันขอเตือนนายครั้งสุดท้าย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น…..”
เรียกได้ว่ากู้เฉียงโมโหถึงขีดสุด มีหรือจะสนว่าเย่เทียนเป็นใคร มืออีกข่างที่ว่างสะบัดไปหาเย่เทียนโดยไม่ต้องคิด
เมื่อเห็นกู้เฉียงถึงกับกล้าลงมือ เย่เทียนไม่พอใจขึ้นมาทันที
เขาไม่หลบใดๆ แต่ยื่นมือไปรับหมัดของกู้เฉียงอย่างแม่นยำ
มือขวาออกแรงบีบทันควัน!
เสียงดังแกร่ก กู้เฉียงทนความเจ็บไม่ไหวคลายมือที่จับข้อมือของหลู่ซีซานอยู่ ทั้งปากที่ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
ไม่ว่ายังไงเย่เทียนก็อยู่ระดับฝึกพลังชั้นเจ็ด ต่อให้ไม่ใช้ชี่ทิพย์ ก็ไม่ใช่คนที่คุณชายใหญ่ผู้โตมาด้วยความสุขสบายอย่างกู้เฉียงวัดฝีมือด้วยได้!
พอเขาออกแรง
ไหล่ของกู้เฉียงส่งเสียงดังกรอบแกรบ หน้าที่เมื่อกี้ยังแดงก่ำด้วยความโมโหของกู้เฉียงบัดนี้ซีดเซียว เหงื่อเม็ดเท่าถั่วหยดลงมาไม่หยุดหย่อน
ราวกับทั้งแขนไม่มีความรู้สึกอีกต่อไป
แต่กู้เฉียงยังไม่ได้บทเรียน เขาตะโกนอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ไอ้เวร….”
เย่เทียนเลิกคิ้วขึ้น คิดไม่ถึงว่ากู้เฉียงยังปัญญาอ่อนกล้าพูดจาไม่ดีอยู่ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกขาถีบกู้เฉียงในบัดดล
ปึง!
กู้เฉียงไม่คิดเลยว่าเย่เทียนจะกล้าถีบเขา
จึงโดนเข้าจังๆ คุกเข่าลงกับพื้น
อ้วกแห้งๆอย่างรวดร้าว แทบจะอ้วกเอาม้ามออกมาด้วย
หลู่ซีซานก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเย่เทียนจะรุนแรงถึงเพียงนี้ คุยกันไม่ถูกคอก็ลงไม้ลงมือเลยทีเดียว
ถึงแม้ตระกูลกู้จะไม่ใช่อิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ก็มีกำลังแกร่งกล้า
ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงสั่งคนไปรุมกระทืบนานแล้ว
ไม่อย่างนั้นถึงจะโดนตามตื๊อมาหลายปี เธอเองก็ทำได้แค่บอกปัดไปเรื่อยๆ
เธอคิดจะห้ามเย่เทียนด้วยสัญชาตญาณ แต่เติ้งเหวินอีกด้านกลับดึงเธอไว้ก่อน และส่ายหัวโดยไม่ให้ผู้อื่นรู้ตัว จนเธอต้องยอมแพ้
“นาย นายกล้าตีฉันเหรอ? ฉันจะฆ่านายให้ได้!”
กู้เฉียงไม่รู้หรอกว่าเย่เทียนเป็นใคร แต่เขาเคยต้องอับอายขนาดนี้ซะที่ไหน
จึงทั้งโกรธทั้งฉุน ทอดสายตาไปมองด้านหลังเย่เทียนก่อนจะพูดอย่างเหิมเกริม “พวกนายมัวยืนบื้ออะไรอยู่
ยังไม่จับไอ้เวรตะไลนี่อีก!”
“กล้าทำร้ายคุณชายของเราเชียวหรือ ตายแน่!”
“ไอ้นี่สามหาวใช้ได้ แต่นายไม่ควรมาแหยมกับคุณชายของเรา”
“ทุกคนเข้าไปพร้อมกัน!”
เจ้านายออกคำสั่งแล้ว เหล่าการ์ดด้านหลังเย่เทียนพากันได้ และเข้าตะครุบเย่เทียนพร้อมเสียงก่นด่า
เย่เทียนหันกลับมาอย่างคล่องแคล่ว มีหรือจะเห็นปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้อยู่ในสายตา เขาคลี่ยิ้มเย็นมุมปาก และเข้ารับมืออย่างห้าวหาญ
ชั่วขณะนั้น เย่เทียนเปรียบเสมือนหมาป่าที่บุกเข้าไปในฝูงแกะ แต่ละหมัดที่ต่อยออกไป ต้องมีการ์ดลงไปกองกับพื้น!
มีใครในฝูงชนกล้าห้ามบ้าง ยังไงซะก็ไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขา มีละครให้ดูฟรีทำไมจะไม่ดูเล่า?
สถานการณ์การต่อสู้เป็นการบดขยี้จากฝ่ายเดียว เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
การ์ดทั้งห้าคนลงไปกองกับพื้นหมด แม้แต่ชายเสื้อของเย่เทียนก็แตะไม่โดน
ต่างนอนโหยหวนอยู่บนพื้น
เย่เทียนทอดสายตาไปที่กู้เฉียงซึ่งเพิ่งคลานขึ้นมา เอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ “ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครแล้วยังกล้าทำตัวผยองต่อหน้าฉัน
คิดว่าตัวเองเป็นปูเหรอ ถึงแทยงเดินได้?”