ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 677 ผมจะชดใช้ให้คุณเอง
“ขอร้องล่ะ ผมอธิบายชัดเจนขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”
หยวนเข่อเหวยกลอกตาขาวใส่เย่เทียนอย่างไม่เกรงใจและเบะปากพูดว่า “ในเมื่อคุณกับผมต่างก็อยู่ทีมเดียวกันในทีมสายฟ้า การที่ผมจะวิ่งมาหาคุณถึงที่ แน่นอนว่าหัวหน้าซ่านต้องมีภารกิจให้เราทำอยู่แล้ว!”
“มีภารกิจงั้นเหรอ?”
สีหน้าของเย่เทียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ในใจยังแอบนินทาถังเหวินหลง ก็บอกอยู่ว่าถ้าหากเข้าร่วมทีมสายฟ้าแล้ว มากสุดก็มีภารกิจแค่เดือนละครั้งเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? แต่นี่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจเดิมเพียงไม่กี่วัน ภารกิจใหม่ก็มาอีกแล้วหรือ?
“ไม่งั้นคุณคิดว่าผมจะเสียเวลามาหาคุณทำไม?”
หยวนเข่อเหวยยักไหล่และรูดซิปกางเกงพร้อมกับมองไปรอบๆ ห้องน้ำ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครคนอื่น เขาจึงพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เย่เทียน หัวหน้าซ่านบอกสาเหตุทั้งหมดที่คุณออกจากการแข่งขันให้ผมฟังแล้ว ผมรู้ว่าคุณเพิ่งกลับมาเมื่อวาน แต่ผมเชื่อว่าคุณก็รู้สึกได้ว่าเมืองจินในทุกวันนี้วุ่นวายกว่าที่ผ่านมาไม่น้อย”
เย่เทียนยักไหล่และพูดว่า “ผมรู้แล้วว่าท่านถังตายแล้ว คุณรีบพูดประเด็นสำคัญมาเลย!”
“ก็ได้! งั้นผมจะพูดประเด็นหลักเลยก็แล้วกันนะ!”
หยวนเข่อเหวยอึ้งไปสักพัก แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้และไม่ได้รู้สึกแปลกใจสำหรับเรื่องนี้
เนื่องจากเย่เทียนมากับพี่น้องตระกูลเซว จึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่พี่น้องตระกูลเซวจะรู้ข่าวนี้
“เบื้องบนเคยตรวจสอบซากปรักหักพังของเฮลิคอปเตอร์ และมั่นใจว่าท่านถังนั้นโดนฆาตกรรม!”
หยวนเข่อเหวยก็ไม่ได้พูดอะไรมากและตรงเข้าประเด็นว่า “แต่จนถึงตอนนี้ พวกเรายังไม่ได้เบาะแสอะไรสักอย่างเลย”
“แค่นี้เองเหรอ เรื่องที่คุณพูดทั้งหมดผมรู้หมดแล้ว คุณช่วยพูดอะไรที่ผมไม่รู้หน่อยไม่ได้หรือไง?”
เย่เทียนทำหน้าบึ้งและรูดซิปกางเกงพร้อมกับหันกลับมาพูดว่า “ถ้าไม่มี งั้นผมขอตัวก่อนนะ!”
“มี มี มี!”
หยวนเข่อเหวยรีบหยุดเย่เทียนไว้และพูดว่า “เพราะไม่มีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับฆาตกรของท่านถัง อีกอย่างคุณเพิ่งกลับมาเมื่อวานก็ถูกลอบโจมตีแล้ว เมื่อคิดดูแล้วคุณเป็นคนในเหตุการณ์ หัวหน้าซ่านจึงอยากให้เราตรวจสอบอย่างละเอียดว่ากลุ่มคนที่ลอบทำร้ายคุณใช่พวกเดียวกันกับคนที่ฆ่าท่านถังไหม”
“ผมเข้าใจแล้ว”
เย่เทียนพยักหน้าราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง “ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่มีแล้วคุณไปได้แล้ว”
“หา?!”
หยวนเข่อเหวยถึงกับอึ้งไปและขมวดคิ้วพูดว่า “เมื่อกี้ผมเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าเราเป็นทีมเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณยังให้ผม……”
“เมื่อกี้คุณก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอว่าผมเพิ่งกลับมาเมื่อวาน ผมก็ไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน!”
เย่เทียนแสยะยิ้มและพูดอย่างเฉยเมย “วันนี้เป็นวันหยุดของผม พรุ่งนี้คุณค่อยมาหาผมก็แล้วกัน!”
เมื่อพูดจบ เย่เทียนก็ก้าวเท้าเดินอ้อมเขาโดยที่ไม่มองเขาเลย
พรึ่บ!
กระทั่งประตูห้องน้ำถูกปิด หยวนเข่อเหวยที่จมอยู่กับความตะลึงงันก็ตื่นขึ้นมาและบ่นพึมพำในปาก “ไอ้เวร ถ้าไม่ใช่เพราะกูเพิ่งเข้ามาในทีมสายฟ้าแล้วทำตัวแข็งกร้าวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมึงเจอดีไปแล้ว!”
แต่หยวนเข่อเหวยจะรู้ได้อย่างไรว่าหลังจากเย่เทียนเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าอันเฉยเมยของเขาก็จางหายไป แต่แทนที่ด้วยความหม่นหมอง
ต่อให้ภารกิจนี้ไม่ได้มาจากซ่านหงเลี่ยง เย่เทียนก็ตั้งใจจะไปสืบกลุ่มคนที่ลอบโจมตีเขาอยู่แล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว การถูกลอบสังหารอย่างลึกลับแบบนี้ เขาจะไม่สืบให้แน่ชัดได้อย่างไร?
เดิมทีวันนี้เขาอยากหยุดพักผ่อนสักวันเพื่อใช้เวลากับจี้เยียนหรัน แต่ดูท่าแล้ว คืนนี้เขาคงต้องไปทำงานแล้วสินะ!
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากร้านอาหาร
เย่เทียนรู้สึกตัวและพักเรื่องวุ่นวายในหัวไว้ จากนั้นมองในไปทางที่มีเสียงดังออกมา และสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
เพราะเขาเห็นโต๊ะที่อยู่ด้านหลังจี้เยียนหรัน มีชายคนหนึ่งกำลังหยิบทิชชูมาเช็ดเสื้อที่โดนน้ำซุปหกใส่พร้อมกับดุด่าอย่างเสียงดัง
ส่วนข้างหน้าของผู้ชายคนนั้นคือพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่ก้มหัวแสดงความขอโทษ
ถึงแม้จะไม่เห็นว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไง แต่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“ขอโทษงั้นเหรอ? ถ้าแค่การขอโทษแล้วมันจบได้ แล้วจะมีตำรวจไปทำไม? แล้วกฎหมายล่ะจะมีไว้ทำไม?”
ชายหนุ่มยังคงหยิ่งผยองอย่างมาก และตะโกนต่อว่าพนักงานอย่างต่อเนื่อง
พนักงานเสิร์ฟรู้สึกอึดอัดใจมาก เมื่อกี้เขาแค่จะมาเสิร์ฟอาหาร และในขณะที่ที่เดินผ่านชายหนุ่มคนนั้น เขาไม่นึกเลยว่าชายหนุ่มจะลุกยืนขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้อาหารในมือหกใส่คนอื่น
“แกรู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้ของฉันมันราคาเท่าไร? แกเป็นคนทำมันสกปรก แกต้องเป็นคนชดใช้ใช่ไหม?”
ชายหนุ่มคนนั้นยังคงต่อว่าอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าถ้าไม่ได้ค่าเสียหาย เขาจะไม่มีท่าทีว่าจะยอมจบเรื่องนี้ ซึ่งดูแล้วเป็นการกระทำที่เอาแต่ใจมาก
“คุณผู้ชายครับ ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณผู้ชายจะลุกขึ้นมากะทันหันครับ”
พนักงานเสิร์ฟเองก็เหลือทนมาก แต่เขายังคงมีจรรยาบรรณวิชาชีพที่ดีของเขาและถอนตนจนถึงที่สุด เพื่อไม่ให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้ “งั้นเอาอย่างนี้ไหมครับ คุณผู้ชายถอดเสื้อมาให้ผมไปซักคืนได้ไหมครับ?”
“ถอดแม่มึงสิ! น้ำท่วมสมองคุณเหรอ! เสื้อตัวนี้เป็นของแบรนด์เนมระดับโลกเชียวนะ ซื้อมาในราคาหลักหมื่น!”
ชายหนุ่มยังต่อว่าอย่างไร้เหตุผล “ไปเรียกผู้จัดการร้านมา ถ้าวันนี้พวกคุณไม่ชดใช้ค่าเสียหายให้ผม อย่าหวังว่าจะได้เปิดร้านอีก!”
ขณะที่พูดอยู่ ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกไปผลักพนักงานเสิร์ฟ
พนักงานเสิร์ฟไม่คิดว่าจู่ๆ ชายหนุ่มคนนี้จะถึงขั้นลงมือใส่กัน เขาจึงถอยหลังไปหลายก้าวและเสียหลักจนใกล้จะล้มลงกับพื้น
เมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟที่เกือบล้มลงกับพื้น เย่เทียนก็รีบยื่นมือออกไปพยุงเขาไว้และขมวดคิ้วพูดว่า “ก็แค่เสื้อตัวเดียวไม่ใช่เหรอ? มีเรื่องอะไรค่อยๆ พูดสิ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย?”
เดิมทีเขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง แต่ชายหนุ่มคนนี้กับพนักงานดันมาขวางทางเดินของเขา และพนักงานเสิร์ฟก็บังเอิญถอยมาชนในขณะที่กำลังเสียหลัก แล้วเขาจะไม่ออกมายุ่งด้วยได้อย่างไร!
“แล้วนี่มึงเป็นใครอีก? กล้ามาเสือกเรื่องกูงั้นเหรอ? เชื่อไหมว่ากูแค่โทรกริ๊งเดียว มึงก็ตายได้ทุกเมื่อ!”
สีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ แม้แต่สายตาที่มองเย่เทียนก็เต็มไปด้วยเจตนาร้าย
“ที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้ก็เพราะอยากได้ค่าเสียหายใช่ไหม? งั้นผมจะชดใช้ให้คุณก็แล้วกัน”
ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนประการความไม่พอใจออกมา ก่อนที่เขาจะพูดอะไรบางอย่าง เซวฟู่ยี่ก็ลุกขึ้นมาและพูดว่า “แต่ว่าคุณต้องรับปากว่าถ้าได้เงินแล้วคุณจะรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ คนอย่างคุณอยู่ไปก็มีแต่รบกวนคนอื่นเท่านั้น”
“ได้!”
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่รู้จักเซวฟู่ยี่ เขากวาดสายตาแล้วยิ้มพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าแกชดใช้ค่าเสียหาย ข้าไปจากที่นี่ได้!”
“บอกมา! ต้องการเท่าไหร่?” เซวฟู่ยี่ขมวดคิ้วเบาๆ
ชายหนุ่มแสยะยิ้มพูดว่า “หนึ่งแสนหยวน! จ่ายมาสิ!”
ทันทีที่พูดจบ เซวฟู่ยี่ก็โกรธจนหัวเสียมาก เดิมทีวันนี้ตั้งใจจะออกมาผ่อนคลายเท่านั้น แต่ชายหนุ่มคนนี้ได้คืบจะเอาศอก เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจแกล้งมาก!