ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 676 หยวนเข่อเหวยเพื่อนร่วมทีมสายฟ้า
ถึงอย่างไรเซวซิวเหวินก็เป็นเจ้าบ้านตระกูลเซว แม้ว่าเขาจะออกจากบ้านตระกูลเซวชั่วคราว แต่ทุกการเคลื่อนไหวของตระกูลเซวจะรอดพ้นจากสายตาเขาได้อย่างไรกัน?
ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งเขา พ่อบ้านข่งจะกล้าขวางสองพี่น้องตระกูลเซวต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร?
“เย่เทียน นายท่านก็พูดถูก ใครให้คุณมีเลือดของตระกูลเย่ไหลอยู่ในตัวล่ะ?”
พ่อบ้านข่งที่เพิ่งกดวางสายก็ถึงกับถอนหายใจออกมา ในเมื่อเซวซิวเหวินก็บอกแล้วว่าจะไม่ให้เขายุ่งด้วย เขาเองก็ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เหมือนกัน เขาจึงทิ้งความคิดไร้สาระมากมายออกไป แล้วเดินโซเซกลับไปพักผ่อนที่ห้องนอนของเขา
ส่วนเย่เทียนไม่รู้เลยว่าเซวซิวเหวินที่อยู่ต่างประเทศยังคงวางแผนที่จะจัดการเขา และในตอนนี้ เขายังคงอยู่กับสองพี่น้องตระกูลเซว และจี้เยียนหรันกับเพื่อนสาวที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วมุ่งตรงไปที่สวนสนุก
ภายใต้การนำโดยเจตนาของจี้เยียนหรัน พี่น้องตระกูลเซวทั้งสองก็ลืมเรื่องการบาดเจ็บของพ่อบ้านข่งไปก่อน พวกเขาพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานตลอดทาง และไม่นานนัก รถก็มาจอดตรงทางเข้าสวนสนุก
ทุกคนก็ลงมาจากรถ แม้ว่าเวลายังเช้าอยู่ แต่คนในสวนสนุกกลับเยอะมาก ผู้คนเดินสวนไปมาจนไหล่ชนกัน ราวกับน้ำที่ไหลมาไม่มีวันหมด
บางทีอาจเป็นเพราะบรรยากาศโดยรอบ หยุนเหมิงหยานกับจี้เยียนหรันสองสาวนั้นดูมีความสุขมาก ส่วนพี่น้องตระกูลเซวกลับตรงกันข้าม เพราะรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะพวกเขานั้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงสองคนนี้ยืนกรานว่าจะมา พวกเขาก็คงไม่มีทางมาที่นี่หรอก
แต่เย่เทียนกลับรู้สึกสดใหม่เป็นพิเศษ ตั้งแต่เขาถูกไล่ออกมาจากบ้านตระกูลเย่ เขาไม่เคยได้มาที่สวนสนุกอีกเลย ถ้ามองในแง่มุมปัจจุบันแล้ว เรื่องพวกนี้จะดูไร้สาระไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความประทับใจของเขา
อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าไปเล่นเครื่องเล่นที่น่าตื่นเต้นแทบจะทุกจุด ในที่สุดพวกเขาก็หยุดลง
สองชั่วโมงครึ่งต่อมา พวกเขาทั้งห้าคนก็ได้มานั่งพักที่ร้านอาหารในสวนสนุก
“ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
หลังจากสั่งอาหารกับพนักงานเสร็จ เย่เทียนรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อยและรีบบอกกับคนอื่นๆ แล้วตรงไปที่ห้องน้ำทันที
แต่ทว่า ในขณะที่เขาเดินไปได้ครึ่งทาง เงาของคนคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
เย่เทียนซึ่งเป็นคนที่ระมัดระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษอยู่แล้ว ทันทีที่คนคนนั้นพุ่งเข้ามา เย่เทียนก็ตอบโต้ออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยการยื่นมือขวาออกไปและกันหมัดที่ชกเข้ามาของศัตรูได้อย่างแว่นยำ
“นี่นายเองงั้นเหรอ?!”
จู่ๆ ก็เหมือนถูกลอบสังหารบนถนน เย่เทียนรู้สึกหงุดหงิดมาก แต่เมื่อหันไปเพื่อเตรียมจะด่าสักชุดหนึ่ง เขาก็เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายและทำให้เขาถึงกับอึ้งไปทันที
ซึ่งเขาคนนี้ก็คือชายที่ยืนอยู่ข้างผางติ้งกั๋วในงานแข่งขันการคัดเลือกของทีมสายฟ้า และเป็นคนที่คอยตะโกนเชียร์ให้เขาถูกล้ม ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากหยวนเข่อเหวย
สักพักหลังจากนั้นเย่เทียนก็ตั้งสติได้พร้อมกับขมวดคิ้วพูดว่า “ตอนนี้ผมไม่ว่างมาเล่นกับคุณ ถ้าคุณอยากจะหาเรื่องต่อสู้กัน ไว้นัดกันพรุ่งนี้จะดีกว่า”
“เย่เทียน คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้จะมาสู้กับคุณ”
หยวนเข่อเหวยส่ายหัวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “พอจะว่างไหม? ผมมีเรื่องอยากจะขอคุยกับคุณหน่อย”
“ไม่ว่าง!”
เย่เทียนปฏิเสธทันทีโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรเลย เพราะวันนี้เขาตัดสินใจหยุดหนึ่งวันเพื่อใช้เวลากับจี้เยียนหรัน และเขาไม่ต้องการให้ใครมารบกวนอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หยวนเข่อเหวยกับตระกูลผางนั้นสนิทสนมกันมาก ส่วนเย่เทียนก็ไม่ถูกกับตระกูลผางดังนั้นการที่จะเป็นเพื่อนกับหยวนเข่อเหวยก็คงเป็นไปได้ยาก แล้วจำเป็นต้องรับปากไหม？
“ต้องปฏิเสธเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หยวนเข่อเหวยก็เดาไม่ออกว่าเย่เทียนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ได้แต่ส่ายหัวแล้วยิ้มพูดอย่างขมขื่น “เย่เทียน เรื่องที่ผมจะพูดกับคุณนั้นเกี่ยวข้องกับคุณโดยตรงเลยนะ คุณแน่ใจว่าจะไม่ลองฟังหน่อยเหรอ?”
“ไม่ฟัง!”
เย่เทียนเหลือบไปมองด้วยหางตาและพูดอย่างเด็ดขาด “สุนัขแสนรู้เขาไม่ขวางทางหรอกนะ คุณรีบหลบทางไปจะดีกว่า ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน!”
“เดี๋ยวนะ นี่คุณเป็นคนยังไงกันแน่? ทั้งๆ ที่เป็นผู้ชายอกสามศอก แต่ทำไมถึงคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้?”
หยวนเข่อเหวยขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ไม่นึกเลยว่าเย่เทียนจะแน่วแน่ขนาดนี้ จึงทำให้เขาค่อนข้างไม่พอใจและแสยะยิ้มพูดว่า “ถึงแม้ว่าการเจอกันครั้งแรกของเราไม่เป็นที่น่าพอใจนัก แต่ถ้าพูดกันตรงๆ ระหว่างเราสองคนไม่ได้มีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกันเลย จำเป็นต้องขนาดนั้นไหม?”
“คิดเล็กคิดน้อยงั้นเหรอ? นี่คุณหาว่าผมเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยงั้นเหรอ?”
เย่เทียนอึ้งไปสักพักและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ผมฉี่จะแตกอยู่แล้ว แต่คุณยังจะมาขวางทางผม ไม่ให้ผมไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อน คุณลองถามใจตัวเองดูว่าใครกันแน่ที่เป็นคนคิดเล็กคิดน้อย?”
“โทษที! โทษที!”
หยวนเข่อเหวยที่ได้ยินอย่างนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีพร้อมกับหลบทางให้ “คุณพูดซะผมก็อยากเข้าห้องน้ำด้วยเลย งั้นเราเดินไปคุยไปกัน!”
เย่เทียนที่ได้ยินอย่างนั้น ดวงตาก็กระตุกเล็กน้อยพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหลืออด จากนั้นเดินไปห้องน้ำแล้วพูดว่า “ว่ามาเลย ผมฟังอยู่!”
หยวนเข่อเหวยก็รีบเดินตามเย่เทียนไปและถามด้วยความสงสัยว่า “เย่เทียน ได้ยินมาว่าคุณเพิ่งกลับมาถึงเมื่อคืนก็ถูกลอบโจมตีแล้วงั้นเหรอ?”
เย่เทียนเหลือบไปมองหยวนเข่อเหวย สถานการณ์ของเมืองจินในตอนนี้อยู่ภายใต้กฎอัยการศึก และรวมไปถึงตระกูลเซวได้ออกมาจัดการให้สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แม้จะไม่สามารถรับรองได้ว่าจะไม่มีการรั่วไหลของข่าวนี้ แต่ถ้าเป็นคนทั่วแล้วก็ไม่น่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
เมื่อนึกคิดแล้ว เบื้องหลังของหยวนเข่อเหวยก็ไม่ได้ธรรมดาเหมือนกัน!
เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆเย่เทียนก็เข้าใจและยิ้มพูดว่า “นี่คุณรู้อะไรมาใช่ไหม?”
เมื่อหยวนเข่อเหวยรู้ว่าเย่เทียนเริ่มสนใจ เขาจึงพูดอย่างได้ใจว่า “เมื่อกี้คุณยังบอกว่าไม่สนใจเลยไม่ใช่เหรอ?”
“ก็แล้วแต่คุณจะพูดหรือไม่พูด”
เย่เทียนเบะปากและไม่เหลือบมองหยวนเข่อเหวยเลย จากนั้นผลักประตูห้องน้ำออกแล้วเข้าไปทำธุระส่วนตัวของเขา
“คนอย่างคุณก็น่าเบื่อเหมือนกันนะ”
หยวนเข่อเหวยถึงกับเหลือทน ทั้งๆ ที่เขามีข้อมูลบางอย่าง แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกว่าเขากำลังขอร้องเย่เทียนอยู่?
เย่เทียนมองลงไปมองโถปัสสาวะและพูดว่า “จะพูดอะไรก็รีบพูด ถ้าเสร็จธุระผมไม่ว่าคุยด้วยแล้ว!”
“ก็ได้! ก็ได้!”
รอยยิ้มอึดอัดปรากฏขึ้นที่มุมปากของหยวนเข่อเหวย จากนั้นอธิบายว่า “พูดตามตรง ผมก็ไม่ได้อยากมาหาคุณหรอกนะ แต่ใครให้เรามาอยู่ทีมเดียวกันล่ะ?”
“เราอยู่ทีมเดียวกันงั้นเหรอ?
เย่เทียนถึงกับอึ้งและหันไปมองหยวนเข่อเหวยอย่างแปลกประหลาด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไร
“โทษที ผมลืมบอกคุณ ตอนนี้ผมก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของทีมสายฟ้าแล้ว!”
หยวนเข่อเหวยยิ้มและพูดต่อว่า “เนื่องจากในทีมต้องแบ่งออกแล้วจับคู่กัน หัวหน้าซ่านจึงจัดให้คุณกับผมอยู่กลุ่มเดียวกัน”
“กลุ่มละสองคนงั้นเหรอ?”
เย่เทียนมองไปที่หยวนเข่อเหวยด้วยความประหลาดใจและพูดว่า “นี่คุณไม่ได้โกหกผมใช่ไหม?”
“เรื่องอะไรที่ฉันต้องมาโกหกนายด้วย”
หยวนเข่อเหวยที่อารมณ์เสียก็หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าและพูดว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณลองโทรถามหัวหน้าซ่านได้เลย”
เมื่อเห็นว่าหยวนเข่อเหวยไม่เหมือนกับคนกำลังโกหก เย่เทียนก็ไม่ได้รับมือถือของเขาและถามตรงประเด็นว่า “ช่างมันเถอะ แล้วหัวหน้าซ่านเรียกคุณมาหาผมทำไม?”
สีหน้าของหยวนเข่อเหวยดูจริงจังขึ้นมาทันที “แน่นอนว่าหัวหน้าซ่านต้องมีภารกิจให้เราทำไงละ!”