รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 548 การแสดงที่ไม่ได้เรื่องของเปปเปอร์

เปปเปอร์ก็ได้มองดูที่การันต์เช่นกัน

การันต์ได้หยิบมีดผ่าตัดที่แหลมคมออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเขา และหมุดที่ปลายนิ้วด้วยความสบายใจ น้ำเสียงก็เย็นชาอย่างมาก“เธอหลอกผม ก็ต้องชดใช้ให้สาสมกับสิ่งที่ทำลงไป！”

มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว

เพราะว่าหลอกกัน ก็ต้องการให้ส้มเปรี้ยวป่วยเป็นโรคร้ายและทรมานตายหรือ เขาคนนี้มีความแค้นมากเกินไปหรือเปล่า？

ถึงแม้ว่าจะคิดเช่นนี้ แต่มายมิ้นท์ก็ไม่คิดที่จะพูดคำนี้ออกมา

การันต์ไม่ได้เป็นคนดีจริง แต่ส้มเปรี้ยวก็ไม่ได้เป็นคนดีจริงเช่นกัน พวกเขาทั้งสองนั้นเหมือนกันไม่ต่างกันเลย

มากไปกว่านั้น คือการันต์ที่จัดการกับส้มเปรี้ยวนั้น ก็ถือได้ว่าเป็นการขจัดอันตรายสำหรับผู้คน

ไม่ว่าอย่างไรก็รู้อยู่แล้วว่าคนที่การันต์ทำร้ายนั้นไม่ได้เป็นคนธรรมดา ไม่ได้เป็นพวกเขา และไม่ว่าเขาจะจัดการกับส้มเปรี้ยวอย่างไร เธอก็จะไม่พูดอะไรทั้งนั้น

“ทำได้ดีมาก！”เปปเปอร์พูดตรงๆยิ่งขึ้นไปอีก และได้เอ่ยปากยกย่องการันต์สำหรับการกระทำของเขา

เขาก็เกลียดชังส้มเปรี้ยวเข้ากระดูกเลยทีเดียว

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าส้มเปรี้ยวปลอมตัวเป็นมายมิ้นท์ล่ะก็ เขาและมายมิ้นท์ก็เป็นคู่สามีภรรยาที่รักกันมาก บางทีลูกของพวกเขา ตอนนี้ก็ได้เข้าเรียนอนุบาลแล้ว

แต่ทั้งหมดนี้กลับถูกส้มเปรี้ยวทำลายไปหมด！

ดังนั้น เขาก็เป็นคนที่เกลียดชังส้มเปรี้ยวจนอยากจะฆ่าให้ตายคนหนึ่ง

การันต์ได้ดันแว่นตา “ช่างน่าเสียดาย ผมน่าจะวางยาให้มากกว่านี้ ทำให้เธอเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงALSเลย มิเช่นนั้นก็คงไม่ปล่อยให้เธอมาสร้างปัญหามากมายในภายหลังหรอก”

ตอนนั้นเขาคิดได้ว่าจะวางยาให้กับส้มเปรี้ยว ทำให้ส้มเปรี้ยวเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงALSและได้ตายจากอย่างทรมานนั้น เขาได้เตรียมยาในปริมาณที่เพียงพอแล้ว

แต่ที่น่าเสียดายคือ เขาได้วางยาให้ส้มเปรี้ยวเพียงสองครั้ง ส้มเปรี้ยวก็เพราะสร้างปัญหามากมาย ไม่ถูกควบคุมตัวไว้ ก็ถูกกักขังไว้ที่ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ จนทำให้เขาหาโอกาสที่จะวางยากับส้มเปรี้ยวไม่ได้เลย จึงทำให้ส้มเปรี้ยวยังไม่เป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงALSอย่างเต็มที่ ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

แต่ยังโชคดีที่ร่างกายของส้มเปรี้ยวก็มีปัญหาไม่มากก็น้อยเกิดขึ้นแล้ว ซึ่งทำให้เขาโล่งอกสบายใจได้เล็กน้อย

“เอาล่ะ ยังไม่พูดเรื่องพวกนี้กันก่อน คุณไปทำการตรวจก่อนเลย”การันต์หยุดหมุนมีดผ่าตัดที่มือ มองดูเปปเปอร์พร้อมพูด

เปปเปอร์พยักหน้า “ไปเถอะ”

มายมิ้นท์ตอบตกลง และเข็นเขาเดินตรงไปทางแผนกศัลยกรรม

ผู้ช่วยเหมันตร์ไม่ได้เดินตามแล้ว แต่กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออกไป

พอถึงแผนกศัลยกรรมแล้ว คุณหมอได้ตรวจดูขาของเปปเปอร์ และได้เปลี่ยนยาให้ใหม่

การันต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองไปที่แขนของเขาแล้วพูดทันทีว่า：“แขนของคุณก็ได้ใส่เฝือกมาระยะหนึ่งแล้ว ควรที่จะเอาเฝือกออกมาได้แล้วนะครับ”

“หลังจากที่เอาเฝือกออกมาแล้ว จะมีผลกระทบอะไรกับแขนไหมคะ？กระดูกของเขา ยังไม่หายดีหรือเปล่า”มายมิ้นท์จ้องที่แขนของเปปเปอร์ พูดด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

การันต์ดันแว่นตา“ไม่มีผลกระทบอะไรเลยครับ กลับทำให้แขนและลำคอของเขารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น แต่ว่าก็ต้องระมัดระวังไม่ชนโดนอะไรก็พอแล้ว ”

“ถ้างั้นก็ดีค่ะ”มายมิ้นท์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที จากนั้นก็มองไปที่เปปเปอร์“แล้วคุณล่ะว่ายังไงบ้าง？”

“ถอดออกเลย”สายตาของเปปเปอร์ตกอยู่บนเฝือกแขนซ้ายนั้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจ“พกสิ่งของนี้ไว้ ผมก็ไม่สะดวกเท่าไหร่”

“ถ้างั้นก็ถอดออกเลย”มายมิ้นท์ได้พูดกับการันต์

การันต์ไม่ได้พิงผนังต่อ เอามือออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเขา และเดินตรงไปหาทั้งสองคน

พอเดินไปถึงตรงหน้าของเปปเปอร์แล้ว เขาก็หยุดเดิน“ได้เลย ผมตรวจดูก่อนว่าสามารถถอดออกได้ไหม คุณไปลงทะเบียนให้เขาก่อนเลย”

เขามองไปที่มายมิ้นท์

มายมิ้นท์พยักหน้า“โอเคค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

พอพูดเสร็จ เธอก็ยกเท้าออกจากประตูไป และได้ไปลงทะเบียนให้เขา

การันต์ได้หยิบค้อนขนาดเล็กพิเศษ ได้เคาะที่เฝือกแขนซ้ายของเปปเปอร์“เป็นยังไงบ้าง？มีความรู้สึกไหม？”

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย“รู้สึกปวดนิดหน่อย”

“ปวดก็ต้องทนไว้”การันต์วางค้อนเล็กนั้นลง ได้เริ่มใช้เครื่องมือในการถอดเฝือกของเขาออก

ในขั้นตอนนี้ แขนของเปปเปอร์นั้นปวดมาก

แต่ใบหน้าของเขากลับไร้ความรู้สึก แม้แต่ขมวดคิ้วก็ไม่มี ได้มองดูเฝือกที่แขนค่อยๆถอดออกทีละนิดทีละน้อย ราวกับที่ถูกถอดออกนั้น ไม่ได้เป็นแขนของเขาเลยเช่นนั้น

ทันใดนั้น มายมิ้นท์ก็ได้ลงทะเบียนกลับมาแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงส้นสูงของเธอ จากใบหน้าที่ไม่แสดงอะไรของเปปเปอร์ ก็แสดงออกถึงความอดกลั้นในทันที และคิ้วของเขาก็ขมวดแน่น มีท่าทีเหมือนกับว่าเจ็บปวดมากอย่างนั้น

เมื่อมายมิ้นท์เห็นแล้ว เธอรีบวางใบลงทะเบียนในมือของเธอแล้วเดินไป“คุณเป็นอะไรคะ？”

“ปวดมาก！”เปปเปอร์มองที่แขนซ้ายของตัวเอง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

พอได้ยินเขาบอกว่าปวดนั้น มายมิ้นท์กังวลทันที ได้กัดริมฝีปากพูดกับการันต์ว่า：“คุณหมอการันต์คะ ทำเบาๆหน่อยได้ไหมคะ？”

หือ？

การันต์รู้สึกมึนงงขึ้นมาทันที

ทำเบาๆหน่อย？

นี่เขาถอดโดยใช้แรงที่น้อยที่สุดแล้วนะ ยังต้องการให้เบายังไงอีก？

และในฐานะที่เขาเป็นคุณหมอนั้น เขารู้ดีว่าเปปเปอร์จะรู้สึกปวดระหว่างที่ถอดเฝือกออก แต่มันเป็นความรู้สึกปวดเพียงปานกลางหรือเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีทางที่จะปวดรุนแรงได้มากขนาดนี้ แม้แต่สีหน้าก็เปลี่ยนเลย

ดังนั้นเขาอดไม่ได้ที่จะเดาว่า เปปเปอร์จงใจแกล้งทำออกมา？

ขณะที่คิด การันต์ก็ได้ยินเปปเปอร์เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงเล็กน้อย“คุณกอดผมไว้ได้ไหม？ผมกังวลว่าเดี๋ยวผมจะทนไม่ได้จนดิ้นรนอย่างรุนแรง จากนั้นก็จะชนโดนแขนเอา”

“……”ในสายตาของการันต์นั้นหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ

ปวดจนดิ้นรนอย่างรุนแรง？

ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย จะปวดจนเป็นเช่นนั้นได้หรือ？

โอเค เขามั่นใจได้แล้วว่า ความเจ็บปวดนี้เป็นการแกล้งทำออกมา ทำเป็นเจ็บปวดเพื่อได้รับความเห็นใจและความเป็นห่วงจากมายมิ้นท์

การันต์หรี่ตาลง และมองไปที่เปปเปอร์ด้วยความดูถูก

เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนเลย ว่าหัวหน้าตระกูลนวบดินทร์อันทรงเกียรติ ประธานบริษัทตระกูลนวบดินทร์ในตำแหน่งประธานนั้น มันจะทำเรื่องไร้ขอบเขตได้ขนาดนี้

เขาจะเปิดโปงเรื่องนี้ให้กับเธอดีไหมนะ？

การันต์หรี่ตาลงมองไปทางมายมิ้นท์

มายมิ้นท์พยักหน้าด้วยความตึงเครียด“โอเค ฉันจะกอดคุณไว้ คุณอย่าขยับล่ะ！”

ระหว่างที่พูด เธอก็ได้เอากระเป๋าที่สะพายบนไหล่ของเธอลงมา โยนทิ้งไว้ข้างๆโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็ได้กอดไหล่ของเปปเปอร์

เปปเปอร์เห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ได้เอาศีรษะแนบที่อ้อมแขนของเธอ ยิ้มมุมปากด้วยริมฝีปากอันบาง

เมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว การันต์ได้เงียบลง และก็ได้ยกเลิกความคิดที่จะเปิดโปงเรื่องที่เปปเปอร์แกล้งทำเป็นเจ็บปวดนี้ให้กับมายมิ้นท์ไป

จะเปิดโปงทำไมกันล่ะ？

การแสดงของเปปเปอร์ที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้ คนที่ฉลาดพอแค่ดูก็รู้ว่าได้แกล้งทำออกมา ดังนั้นเธอไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าเปปเปอร์แกล้งทำออกมาเอง

แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเปปเปอร์แกล้งทำ แล้วสนองความปรารถนาของเปปเปอร์

นี่หมายความว่าอะไร？

ต่างคนต่างเต็มใจซึ่งกันและกันยังไงล่ะ

หากเขาไปเปิดโปงโดยตรงเช่นนี้ ก็จะทำให้คนอื่นไม่ชอบหน้าตัวเองไม่ใช่หรือ

ขณะที่คิด การันต์ได้ก้มศีรษะลง ได้ถอดเฝือกต่อไป ทำเหมือนกับว่าไม่รู้เรื่องอะไร

มายมิ้นท์กอดที่ไหล่ของเปปเปอร์ไว้“คุณทนไว้หน่อยนะ อีกเดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้ว”

“ผมรู้แล้ว มีคุณอยู่ ผมไม่ขยับไปเรื่อยแน่นอน”เปปเปอร์ยกมือขวาขึ้น ได้กอดที่เอวของเธอแล้วตอบกลับ

ร่างกายมายมิ้นท์แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง และปฏิกิริยาแรกของเธอคือต้องการให้เขาปล่อยมือออกไป

แต่มองไปที่เขาที่ขมวดคิ้วอยู่ เธอจะเอ่ยปากพูด แต่คำพูดนี้ก็พูดออกจากปากไม่ได้เลย

ช่างเถอะ ปล่อยเขาไปเลย

ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นคนป่วยคนหนึ่ง ทนเขาหน่อยแล้วกัน

ได้คิดแบบนี้แล้ว ร่างกายมายมิ้นท์ก็ได้ผ่อนคลายอีกครั้งหนึ่ง

รู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอได้คลายลง เปปเปอร์ก็กอดเธอไว้ด้วยความไว้วางใจ ไม่ต้องกลัวว่ามือของตัวเอง จะถูกเธอสะบัดออกอีกแล้ว

ในไม่ช้า เฝือกก็ได้ถอดออกหมดแล้ว

เปปเปอร์มองดูแขนซ้ายของตัวเองซึ่งขาวกว่าแขนขวานั้น อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วทันทีเล็กน้อย

“ลองดูว่าสามารถขยับแขนได้ไหม？”การันต์ได้วางเครื่องมือลงแล้วพูดว่า：“ยกขึ้นเบาๆก็พอ ไม่จำเป็นต้องยกขึ้นหมด”

“รีบลองดู”มายมิ้นท์ก็ได้เร่ง

เธอเป็นคนที่หวังมากที่สุดว่าแขนของเปปเปอร์จะไม่เป็นไร

ดังนั้นเธอจึงหวังอย่างมากที่จะได้ยินข่าวดีที่แขนของเปปเปอร์หายดีแล้ว

ภายใต้สายตาที่คาดหวังของมายมิ้นท์ เปปเปอร์ได้ขยับแขนซ้ายเบาๆ แล้วยกแขนซ้ายขึ้นเล็กน้อย

พอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดแล้ว เขาก็หยุดขยับทันที

การันต์ได้จับที่แขนของเขา พยักหน้าเล็กน้อย“สามารถยกขึ้นมาได้ ก็แสดงว่ากระดูกสมานตัวดีอยู่ คุณสามารถข้ามการใส่เฝือกได้เลย แต่คุณยังคงต้องคล้องแขนต่อไป”