The Divine Nine Dragon Cauldron - ตอนที่ 1610-เริ่มต้นการสวนกลับ

ตอนที่ 1610-เริ่มต้นการสวนกลับ
　　ที่แดนต้องห้ามหมื่นอสูร!
　　“ลูกแก้วมังกรของท่าน”
　　ซือหยูวางลูกแก้วมังกรและมองมังกรก่อกาลในหลุมมิติ
　　มังกรก่อกาลดีใจมาก
　　“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าช่างซื่อตรงนัก!”
　　มังกรก่อกาลกล่าว
　　“เจ้าหนู คัมภีร์สมบัติก้นบึ้งมังกรที่ข้าให้เจ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”
　　ซือหยูพูด
　　“ข้ารู้ไม่มากนัก”
　　มังกรก่อกาลพยักหน้าอย่างโล่งใจ
　　“อืม ไม่เลว อีกไม่นานเจ้าจะได้ไปถึงระดับใหม่”
　　“ข้ามีเรื่องที่ต้องทำ ลาก่อน”
　　ซือหยูประสานหมัดลา
　　มังกรก่อกาลส่งเขาออกไปด้วยสีหน้าโล่งใจ จากนั้นจึงกลายเป็นใบหน้าเจ้าเล่ห์และคาดหวัง
　　“ดูเหมือนว่าข้าจะมีหวังได้ก้าวหน้า!”
　　ที่แดนต้องห้ามธุลีแดง!
　　ซือหยูหยุดที่หน้าถ้ำร้าง
　　เขาก้าวไปข้างหลังไปยังดินแดนลึกล้ำที่ไม่มีผู้ใดก้าวออกมาได้
　　ซือหยูหยิบม้วนภาพเขียนเซี่ยจิงหยูออกมา
　　ที่หน้าถ้ำ หมอกควันม้วนออกพ้อมกับร่างงดงามที่ก้าวออกมา นางมองรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง
　　นางมิใช่ใครอื่นนอกจากไค่หลิน พูดให้ถูกก็คือไค่หลินที่ตกอยู่ในห้วงความฝันของนางธุลีแดง
　　“เจ้าเองรึ?” 　　นางธุลีแดงระแวง นางยังคงหวาดกลัวกับสิ่งที่ได้เห็นในวันนั้น
　　นางจ้องมองภาพเขียนในมือซือหยูและตาตื่นด้วยความบ้าคลั่ง
　　“เจ้าเอามันมาจากไหน?”
　　“ปลายทางแดนเทพที่เจ้าเห็นยังไงล่ะ”
　　ซือหยูพูดด้วยรอยยิ้ม
　　นางธุลีแดงสีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง นางพูดด้วยความสะพรึงกลัว
　　“เจ้าเป็นอะไรกับใต้เท้ากันแน่?”
　　ใต้เท้าที่นางพูดถึงคือหยุนหยาซือไม่ผิดแต่ แต่หยุนหยาซือปฏิเสธว่านางตกใจจากภาพเขียนนี้
　　แต่ภาพเขียนนี้จะทำร้ายใครได้อย่างไร?
　　นางที่บาดเจ็บสาหัสในวันนั้นมิได้เสแสร้งเลย
　　“เจ้าอยากเจอเขารึ?”
　　ซือหยูพูด
　　นางธุลีแดงรีบส่ายหน้าและจ้องมองซือหยู
　　“เจ้ามาหาข้าด้วยธุระอันใด?”
　　ซือหยูพูดเบา ๆ
　　“ไม่ยาก เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่?”
　　“หึหึ ทำไมกัน?”
　　นางธุลีแดงฉีกยิ้ม
　　“ข้าจำไม่ได้ว่าติดหนี้บุญคุณอะไรกับเจ้า”
　　ซือหยูพูด
　　“ข้าพาเจ้ากลับดินแดนแรกเริ่มได้”
　　นางธุลีแดงสีหน้าจริงจังขึ้นทันที
　　“เจ้าพูดจริงเรอะ?”
　　“แน่นอน!”
　　“แล้วจะให้ข้าช่วยอะไร?”
　　ซือหยูยิ้มอย่างลึกลับ　　ซือหยูออกจากแเดนต้องห้ามธุลีแดงและมองไปที่สุสานโบราณ
　　ในสิบวันนี้ ซือหยูเดินทางไปกลับแดนต้องห้ามทั้งสาม เขาได้เจอกับคนที่หนีมากมายและได้รู้ข่าวคราวอย่างมาก
　　“ไม่คิดเลย”
　　ซือหยูยืนบนยอดเขา
　　การรวบรวมคนในแดนเทพเพื่อต่อสู้กับมังกรล้างโลกานั้นถูกซือหยูจัดแจงเอาไว้ตั้งแต่แรก
　　แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่านางกาลีจะมีพลังวิเศษที่จะทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขาต้องถูกจับไปหมด
　　“เจ้าอยากกลับไปรึ?”
　　หยุนหยาซือถาม
　　ซือหยูพยักหน้า
　　“ถ้าไม่ไป คนเหล่านั้นจะตายเพราะข้า”
　　“ถ้าเจ้ากลับไป นางจะปล่อยคนพวกนั้นรึ?”
　　หยุนหยาซือพยายามเกลี้ยกล่อมซือหยู
　　ซือหยูส่ายหน้า
　　“ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นใด นางกาลีย่อมไม่ปล่อยพวกเขาไป ข้ารู้ดี”
　　เขามิได้บริสุทธิ์หรือไร้เดียงสา
　　“แต่ข้าต้องไป! ร้อยล้านปีแห่งความเคียดแค้นจะต้องมาจบในยุคสมัยของข้า”
　　ซือหยูพูดและหายไปดั่งสายลม
　　ที่สุสานโบราณ
　　ห้าวันผ่านไป
　　ที่นี่กลายเป็นสุสานมรณะที่เต็มไปด้วยซากศพ มีศพคนตายอยู่เต็มไปหมด
　　มังกรล้างโลกาบินไปรอบ ๆ ซากศพอย่างเบื่อหน่าย
　　นางกาลีนั่งอยู่กลางอากาศ　　มังกรล้างโลกามองคนที่ถูกจับเอาไว้และพูดด้วยความเย็นชา
　　“ห้าวันผ่านมาแล้ว ถ้ามนุษย์สกุลซือกล้ามามันก็คงมาถึงแล้ว นายท่าน ใยต้องเสียเวลาอยู่เล่า? ฆ่ามันให้หมดแล้วพลิกแผ่นดินหามันก็สิ้นเรื่อง!”
　　นางกาลีส่ายหน้าเบา ๆ
　　ช่วยสนับสนุนผู้แปลทางเพจ banshee translate
　　โปรดหยุดอ่านของฟรีจนกว่าสถานการณ์โควิดจะหมด ผู้แปลไม่เหลืออะไรแล้ว
　　“ข้าไม่มีเวลามากมายเช่นนั้น”
　　“มีมนุษย์ตาขาวมากมาย พวกมันโหดเหี้ยมเมื่ออยู่ในแดนตัวเองแต่ขี้ขลาดเมื่ออยู่แดนอื่น! ในรายการหมื่นเผ่าพันธุ์ มันคือเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยที่สุด!”
　　มังกรล้างโลกาพูดหยาม
　　“นายท่านนั่งอยู่ตรงนี้แล้ว และข้าเองก็อยู่ที่นี่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะมีมนุษย์หน้าไหนกล้ามา!”
　　นางกาลีลืมตาพลางคิด
　　“เจ้าพูดจามีเหตุผล มนุษย์ในแดนแรกเริ่มเป็นเผ่าชั้นต่ำเช่นกัน! แต่มนุษย์บางคนก็มีความสูงส่งอยู่เล็กน้อย อย่างจักรพรรดิกระบี่อสูรกับซือหยูที่จะกล้ามาที่นี่จริง ๆ”
　　นางลุกขึ้นช้า ๆ ดวงตามองไปยังใครบางคนในทิศทางหนึ่ง
　　มังกรล้างโลการู้สึกได้เล็กน้อย มันหรี่ตาถอนหายใจแรง
　　“มันกล้ามาตายถึงที่นี่เชียวรึ? ไม่รู้ว่ามันไปเอาความกล้ามาจากไหน! แต่ข้าจะให้มันตายโดยเร็วโดยไม่ต้องทรมาน!”