The Divine Nine Dragon Cauldron - ตอนที่ 1608-ความตายของกระบี่อสูร

ตอนที่ 1608-ความตายของกระบี่อสูร
　　ฟิ้ว-
　　ราวกับมีพายุเกิดขึ้นจากมิติเวลาไหลย้อนกลับ
　　ในนัยน์ตาของกระบี่อสูร กระบี่นั้นดูแข็งแกร่ง ดวงตาเปล่งประกายสว่างจ้า
　　ห่วงโซ่กฎวิถีปรากฏขึ้นเป็นของจริง มันไม่ใช่เงาโซ่อย่างที่ซือหยูเคยทำ มันมีพลังกฎเกณฑ์ที่ลึกล้ำสุดขั้ว
　　แต่เมื่อโซ่เข้ามาใกล้เขา มันก็ถูกพลังปริศนาผลักออกไป
　　นางกาลีขมวดคิ้วเบา ๆ
　　“เจ้าปฏิเสธกฎเกณฑ์แห่งกระบี่ เจ้าไม่อยากจะได้ร่างเซียนรึ?”
　　ดวงตากระบี่อสูรสดใส เขาตื่นขึ้นจากการบรรลุบางอย่าง ร่างกายเหมือนกับกลายเป็นสิ่งใหม่
　　“ตั้งแต่เริ่ม ทุกอย่างมันถูกต้องแล้ว”
　　จักรพรรดิกระบี่กระซิบแผ่วเบา
　　“โซ่แห่งกฎเกณฑ์ของวิถีอันยิ่งใหญ่ มันคือวิถีและก็เป็นโซ่ตรวนด้วย มิต้องกังวล!”
　　กระบี่ไม้ในมือปล่อยพลังออกมา มันปกปิดกฎสวรรค์จนไม่เหลือสิ่งใด
　　เสี้ยวพลังกระบี่ที่เหลืออยู่ฟันไปทางนางกาลี
　　นางขยับโบกมือเปล่าเบา ๆ โซ่ที่ดูมั่นคงสั่นไหวออกจากร่างกายของนาง
　　เสี้ยวพลังกระบี่ที่กระจายออกและโซ่วิถีถูกทำลายไปด้วยมือเดียว
　　วิถีของนางกาลีถูกทำลาย พลังกระบี่ฟาดฟันไปทั่วร่าง โลหิตซึมออกมาจากลำตัวเล็กน้อย มันเหมือนกับการแบ่งบานของบุพผาที่ค่อย ๆ ขยายสีแดงมากขึ้นเรื่อย ๆ
　　ซือหยูขว้างโลกใบที่เขาเตรียมไว้นานแล้วเพื่อรับโลหิตของเซียนวิถีหยดนั้น　　ซือหยูขอบคุณจักรพรรดิกระบี่อสูรจากใจ
　　“ขอบคุณพี่ชายกระบี่อสูร…”
　　ซือหยูแอบตกใจ
　　ในตอนนั้นเอง กระบี่อสูรถือกระบี่ไม้ ทั้งร่างของเขาสลายไปเป็นผุยผง
　　ลมหายใจและพลังชีวิตของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว
　　ซือหยูโศกเศร้า เขาโค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
　　“พี่กระบี่อสูร ไปดีมาดีนะ”
　　เขาถูกบดขยี้จากแรงกดดันมหาศาลที่เกิดจากเวลาที่แตกต่างกันอย่างยาวนาน
　　ในวันนี้ การออกจากประตูเวลาถือเป็นความตายของเขา
　　ก่อนตาย เขาทำได้เพียงแค่ใช้กระบี่เล่มเดียว
　　และมันถือกระบี่เดียวของเขา
　　น่าเศร้าที่เขามิอาจสังหารนางกาลีได้ ทำได้เพียงแค่ทิ้งบาดแผล
　　จักรพรรดิกระบี่อสูรที่ร่างโปร่งใสมองซือหยูด้วยรอยยิ้ม
　　“เจ้ามิต้องเสียใจไป ข้าอยู่ในวิถีแห่งกระบี่มาทั้งชีวิต แต่ข้าไม่เคยได้รู้จักวิถีที่แท้จริง แต่ข้าได้เข้าใจวิถีที่เป็นของข้าก่อนที่ข้าจะตายแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องโศกเศร้า”
　　เขาโบกมือลาซือหยูโดยทิ้งเสียงหัวเราะดังกึกก้องระหว่างขอบนภาเอาไว้
　　“เมื่อข้าได้ยินเรื่องวิถี ข้าย่อมตายตาหลับ ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไปก่อนล่ะ!”
　　จักรพรรดิแห่งทุกยุคสมัยที่มีชีวิตมากว่าร้อยล้านปีได้เห็นความรุ่งโรจน์และการทำลายล้างของแดนเทพมาแล้ว ทั้งยังปกป้องแดนเทพมาอย่างยาวนาน ในเวลานี้เขาได้กลับมาในฐานะวิญญาณวีรบุรุษ
　　เขาเหลือเพียงถ้อยคำแก่ทุกสิ่งมีชิวิต
　　“หากได้ยินเรื่องวิถีในยามเช้า เจ้าก็ตายในยามเย็นได้โดยไม่โศกเศร้า”
　　ประโยคนี้ประทับในดวงวิญญาณซือหยูจนสั่นสะเทือน ราวกับว่าเขาได้เห็นเส้นทางของตัวเอง
　　ทันใดนั้นแสงโปร่งใสที่กระจัดกระจายก็มิได้กระจายหายไปกับดวงวิญญาณ แต่มันไปรวมตัวกันเป็นกระบี่ไม้ในมือซือหยู
　　นี่คือแก่นแห่งชีวิตของจักรพรรดิกระบี่อสูร
　　มิเพียงแค่วิชากระบี่ แต่มันยังเป็นความเข้าใจในวิถีกระบี่ตลอดชีวิตของเขา
　　ซือหยูโค้งคำนับอีกครั้ง
　　“วิชาของพวกสิ่งมีชิวิตโง่เขลา เพื่อที่จะได้เข้าถึงวิถีสูงสุดก็ยังคงต้องสยบต่อวิถีแห่งฟ้าดิน”
　　นางกาลีพูดเบา ๆ โดยไร้ซึ่งความยินดียินร้าย นางมองไปในส่วนลึกของประตูเวลา
　　“นานมาแล้ว ไม่สิ เจ้ายังมีชิวิตอยู่”
　　หยุนหยาซือก้าวออกมาจากประตูเวลา
　　เขามองไปยังตำแหน่งที่จักรพรรดิกระบี่อสูรสลายไป ในดวงตาเฒ่าเต็มไปด้วยความเดียวดายและเปลี่ยวเหงา
　　หยุนหยาซือถอนหายใจเมื่อมองนางกาลี
　　“เป็นเพราะเจ้า เวลานี้จึงเหลือเสี้ยววิญญาณข้าแค่หนึ่งเดียว”
　　ซือหยูฟังด้วยความตกใจ
　　ตั้งแต่ได้รู้จักกับหยุนหยาซือจากซากโบราณ ในเวลานั้นหยุนหยาซืออ่อนแอและอยู่ในสภาพที่แทบเอาตัวไม่รอด
　　เขาต้องตกอยู่ในสภาพนั้น ทั้งหมดก็เพราะฝีมือของนางกาลี!
　　ซือหยูจำได้ในทันทีว่านางกาลีมาที่แทนเทพเพื่อคนคนเดียว
　　และเขารู้ว่าว่ามันไม่ใช่ใครอื่น จะต้องเป็นเพราะหยุนหยาซือ
　　นางกาลีมองหยุนหยาซือและกล่าว
　　“แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววิญญาณแต่ก็ยังน่ากลัวดังเดิม ช่วยให้คนได้บรรลุพลังขึ้นไปอีก ขอบคุณน้ำใจที่บ่มเพาะข้าจนมีวันนี้”
　　ซือหยูแอบตกใจ
　　วิหารสวรรค์ จ้าวแห่งตำราสวรรค์? 　　มันสมเหตุสมผลแล้ว
　　นางกาลีถูกหยุนหยาซือบ่มเพาะมาอย่างนั้นรึ?
　　ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ในยามรุ่งโรจน์ หยุนหยาซือแข็งแกร่งกว่านางกี่เท่ากัน?
　　“ฮ่าฮ่าฮ่า ตำราให้รู้โลกรึ? เชี่ยวชาญภูมิปัญญาของโลกรึ? รู้เรื่องหกสิ่งอันยิ่งใหญ่รึ? เทียบมิได้กับอุบายที่ทำให้ข้ามาถึงวันนี้เลยไม่ใช่รึ?”
　　หยุนหยาซือหัวเราะเบา ๆ ในเสียงมีความเจ็บช้ำ
　　ซือหยูคิดตาม ฟังดูเหมือนว่าที่หยุนหยาซือเกือบจะต้องตายเพราะนางกาลีนั้นถูกคิดมาล่วงหน้าแล้ว
　　แต่โดยผู้ใดกัน?
　　รบกวนสนับสนุนผู้แปลทางเพจ banshee translate ใน facebook ด้วยนะครับ
　　อย่าอ่านที่คน copy ไปเลย คนแปลจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วครับ
　　สิ่งใดกันที่ทำให้ยอดบุรุษอย่างหยุนหยาซือเป็นเช่นนี้?
　　ในตลอดเวลาที่ผ่านมา เทพตำราที่เหลือเพียงเสี้ยววิญญาณได้ทำให้ซือหยูพบเจอกับสถานการณ์อันยากลำบากทุกครั้ง ซือหยูเสี่ยงชีวิตทุกครั้งเมื่อต้องเจอกับอุบายของเทพตำรา
　　ยิ่งไปกว่านั้น แล้วจ้าวแห่งตำราสวรรค์เล่า?
　　นางกาลีเงียบไปครู่หนึ่ง นางพูดโดยไม่คิดอะไรนัก
　　“ไม่ใช่แค่เจ้าคนเดียวที่ถูกอุบายเขาไม่ใช่รึ? ข้าเองก็ถูกผนึกมาร้อยล้านปี”
　　ซือหยูรู้ว่าเขาคนนั้นคือใคร
　　เขาคือจักรพรรดิเสี่ยวเหยา
　　ซือหยูจดจำชื่อนี้ได้ขึ้นใจ…คนคนนั้นทำให้หยุนหยาซือตกต่ำในวันนี้!
　　“เจ้ายังอยากจะพาข้ากลับไปวิหารวิถีสวรรค์อีกรึ?”
　　หยุนหยาซือกล่าว　　นางกาลีพยักหน้าโดยไม่ลังเล
　　“ถูกแล้ว! ไม่ว่าเจ้าจะถูกตัดสินอย่างไร การทรยศก็ต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์!”
　　หยุนหยาซือพูดช้า ๆ
　　“นี่คือเหตุที่ข้าละทิ้งวิหารแห่งสวรรค์ มีเพียงแค่วิถีแต่ไร้ซึ่งมนุษยธรรม มิได้สั่งสอนให้รู้แจ้งในวิถี แต่ถูกวิถีบงการ”
　　ขณะที่นางกาลีจะทำลายเหรียญชั้นสุดท้ายที่ผนึกร่างกายของนาง ซือหยูโยนเหรียญทองสามเหรียญ เหรียญเงินสิบเหรียญ และเหรียญทองแดงยี่สิบเหรียญที่มีในทันที
　　เหรียญทั้งหมดสยบนางกาลีได้อย่างสมบูรณ์
　　หยุนหยาซือพูด
　　“ซือหยู เจ้าไปก่อน เจ้าต้องอยู่เพื่อข้า!”
　　ซือหยูตอบ
　　“ไม่ มันต้องการตัวข้า ถ้าอาจารย์อยู่ อาจารย์จะโดนนางจับไปแน่”
　　หยุนหยาซือส่ายหน้า
　　“เจ้าเป็นศิษย์ข้า ถ้านางจับข้าได้ นางจะไม่มีวันปล่อยเจ้าให้รอดชีวิต! กับข้า นางอาจจะพาข้ากลับไปที่วิหารวิถีสวรรค์ แต่กับเจ้า เจ้าจะไม่มีทางรอดอีกแล้ว”
　　ซือหยูเข้าใจที่หยุนหยาซือต้องการจะบอก เพราะวิธีการที่ง่ายที่สุดก็คือการฆ่าเขา!
　　หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซือหยูกัดฟันตะโกน
　　“ท่านอาจารย์ แล้วข้าจะกลับมา!”
　　การอยู่ต่อของซือหยูนั้นไม่มีประโยชน์ นอกจากเาจะทำอะไรนางกาลีไม่ได้แล้วหยุนหยาซือยังต้องคุ้มครองเขาอีกด้วย นั่นจะทำให้หยุนหยาซืออ่อนแอลงไปอีก
　　แทนที่จะอยู่ เขาไปหาคนสนับสนุนจะดีกว่า!
　　ซือหยูบินลงจากหน้าผา เขารู้สึกได้ถึงโลหิต มันคือศพผมแดง!
　　มันยืนอยู่บนหน้าผาด้วยดวงตาเยือกเย็นราวกับมองหาเหยื่อเพื่อจะกลืนกิน
　　ในตอนนั้นเอง มันได้เห็นซือหยู มันส่งเสียงคำรามในลำคอ
　　น่าแปลกที่มันไม่ได้จู่โจมซือหยู มันหันหน้าหาเป้าหมายอื่น
　　ซือหยูกระพริบตาเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงพลังสงครามจากรอบกายศพแดง
　　ศพผมแดงในความมืดหันมาจ้องมองซือหยู ดวงตาซืดเต็มไปด้วยแสงประหลาด
　　ซือหยูพูด
　　“เจ้าคือจักรพรรดินักรบ!”
　　ศพผมแดงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นซากของจักรพรรดิ
　　ไม่แปลกเลยที่มันมองคนอื่นเป็นอาหารแต่ปล่อยซือหยู
　　นั่นเป็นเพราะว่าซือหยูมีจิตที่คิดจะสู้กับจักรพรรดิ!
　　ลองคิดดูแล้ว ซือหยูเรียกโลหิตจักรพรรดิออกมาที่ระหว่างนิ้วหนึ่งหยด
　　ซือหยูสัมผัสได้ถึงแรงลมปะทะใบหน้า โลหิตหยดนั้นได้หายไป
　　จากนั้นก็มีโลหิตที่แข็งแกร่งมาจากด้านข้างของเขา ความป่าเถื่อนนั้นใกล้มือของซือหยู
　　ศพผมแดงมองซือหยูด้วยตาสีซีด มันร้องคำรามและกรีดร้องด้วยความปรารถนาแรงกล้า
　　ซือหยูพูดด้วยความใจเย็น
　　“เจ้าอยากได้มันใช่ไหม? ตามข้ามา!”
　　ฟึ่บ!
　　ซือหยูทะยานสู่ท้องนภาไปสู่เบื้องบนอีกครั้ง
　　แต่เขาไม่เจอหยุนหยาซือกับนางกาลีอีกแล้ว
　　เหลือเพียงแต่ร่องรอยพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แทรกซึมพื้นที่
　　ซือหยูเจ็บใจ!
　　ในตอนนั้นเอง สายลมพัดมาที่ข้างตัวซือหยู มันเป็นคำพูดอย่างรวดเร็ว　　“เจ้ากลับมาทำไม?”
　　หยุนหยาซือยังอยู่!
　　แต่ร่างวิญญาณของเขาอ่อนแอและโปร่งใสยิ่งกว่าเดิม
　　ฟึ่บ!
　　เงาแล่นเข้ามา นางกาลีปรากฏตัว
　　นางยังคงไร้ซึ่งบาดแผล ตรงข้ามกับสภาพอ่อนแรงของหยุนหยาซือโดยสิ้นเชิง
　　“แค่ร่างวิญญาณกลับต้องให้ข้าใช้ถึงสิบกระบวนท่า วิญญาณเจ้าแข็งแกร่งกว่าตอนที่อยู่ในตำหนักวิถีสวรรค์”
　　นางพูดอย่างเฉยเมย
　　หยุนหยาซือหัวเราะเยาะตัวเอง
　　“ความล้มเหลวคือความพ่ายแพ้ ข้ายินดีกลับวิหารสวรรค์กับเจ้า แต่เจ้าต้องปล่อยเขาไป ซือหยูกับข้าเป็นเพียงแค่ศิษย์อาจารย์เท่านั้น ข้าไม่เคยถ่ายทอดสิ่งนั้นไป เขาไม่มีภัยกับวิหารสวรรค์”
　　นางกาลีมองซือหยูและส่าบหน้าเบา ๆ
　　“เจ้าไม่มีศิษย์เลือก ข้าจะพาเจ้ากลับและฆ่ามันด้วย”
　　จิตสังหารแผ่ออกมาจากนัยน์ตาของนาง
　　ซือหยูเรียกโลหิตเทพออกมาสาดใส่นางกาลี
　　นางกาลีไม่แม้แต่ใช้ความคิด นางชี้ดัชนีและบดขยี้โลหิตเหล่านั้นจนเหลือแต่ความว่างเปล่า
　　โฮก!!
　　ศพผมแดงโกรธจัดที่นางกาลีทำลายโลหิตเทพ มันร้องคำรามใส่นางกาลี
　　ซือหยูคว้าตัวหยุนหยาซือ
　　“ท่านอาจารย์ ไป!”
　　หยุนหยาซือที่อ่อนแอพยักหน้าโดยไม่ลังเล
　　ซือหยูม้วนแขนเสื้อ เขารู้สึกว่ามิติเวลากำลังปัดป่วน เขาปรากฏตัวอีกครั้งที่นอกถ้ำ　　มันเหมือนกับได้เดินทางผ่านถ้ำมืดมาอย่างต่อเนื่องสิบวัน
　　หยุนหยาซือออกมาด้วย ซือหยูตกใจกับความแข็งแกร่งของเขา
　　แต่หยุนหยาซือยังคงมีร่างวิญญาณที่โปร่งใสและอ่อนแอ มันกำลังจะสลายไปแล้ว
　　ซือหยูรู้ว่าหยุนหยาซือถึงขีดจำกัด ถ้าปล่อยไว้เช่นนี้จะต้องตายอย่างแน่นอน
　　“ท่านอาจารย์ไปพักเถอะ ที่เหลือข้าจัดการเอง”
　　ซือหยูพูด
　　หยุนหยาซือส่ายหน้าด้วยความเจ็บช้ำ
　　“เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง ทั้งแดนเทพไม่มีใครเทียบกับนางได้”
　　“ไม่เป็นไร!”
　　ดวงตาซือหยูเต็มไปด้วยความลึกล้ำ
　　“ท่านอาจารย์ คอยดูข้าเอาไว้!”
　　ในก้นบึ้ง
　　นางกาลียังคงไม่เป็นอะไร ใต้เท้าของนางคือศพผมแดงที่นอนกองอยู่
　　มันกำลังจะตาย ได้แค่ดิ้นรนตามสัญชาตญาณเท่านั้น
　　“ภารกิจข้าช้าไปแล้ว”
　　นางพูดอย่างไร้ความรู้สึก พลังที่ระหว่างดัชนีของนางอัดแน่น
　　วินาทีต่อมา ซากจักรพรรดิก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
　　แต่ด้วยเหตุนี้ นางกาลีจึงช้าไปสิบวัน
　　นางก้าวไปข้างหน้าและปรากฏตัวในจุดที่ศพผมแดงเคยบรรจุเอาไว้
　　นางก้าวอีกครั้ง ปรากฏตัวที่บ่อแมลง
　　“เอ๋?”
　　ขณะที่นางกำลังจะผ่านไป นางเลิกคิ้วและมัดโซ่ไว้รอบกาย