ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 705-2 อัจฉริยะแดนข้างนอก (2)

เวลานี้ขุยหมิงไม่สนใจคำพูดก่อนหน้านี้ของฟางผิงแล้วเหมือนกัน ราชาไหวให้ตัวเองกลายเป็นสายลับ แทรกซึมเข้าไปภายในของราชาเฟิง… ภารกิจนี้อันตรายอย่างมาก! แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะเข้าไปอยู่ในสายตาของราชาไหวได้ ยอดฝีมือเหนือราชา แม้จะเป็นพ่อของตัวเองก็ไม่อาจเข้าใกล้ได้ง่าย ๆ ยอดฝีมือขั้นแปดไม่ได้อ่อนแอ หลอมร่างกายสำเร็จ แข็งแกร่งกว่าขั้นเจ็ดอย่างมาก แต่เขตหวงห้ามไม่ได้ขาดแคลนยอดฝีมือ เหนือราชามีเยอะขนาดนั้น ใครไม่อยากใกล้ชิดกับเหนือราบ้าง บางทีอาจจะได้ผลประโยชน์บางอย่าง เข้าสู่ขั้นแม่ทัพสวรรค์ถึงกระทั่งเหนือราชา!

ฟางผิงต้องการให้ตัวเองแสดงฝีมือ เข้าใจข้อมูลของตัวเองอย่างละเอียด ขุยหมิงก็ไม่แปลกใจอีก กลับรู้สึกว่าฟางผิงไม่ได้เมินเฉย จริงจังต่อเขา ไม่งั้นขั้นแปดคนหนึ่งไม่มีความจำเป็นต้องเข้าใจเรื่องพวกนี้ ตัวเองก็ไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร แม้พ่อจะเป็นขั้นแปด แต่ก็เป็นแค่ขั้นแปดของเขตแดนข้างนอก ไม่ได้ควรค่าให้ฟางผิงวางแผนอะไร

หลังจากนั้นขุยหมิงก็เริ่มอธิบายสถานการณ์ของตัวเองอย่างละเอียด รับปากฟางผิงจะกลายเป็นหมากของราชาไหว โดดเด่นเหนือคนอื่น นี่ก็เป็นความคิดของใครหลายคน ไม่งั้นแม้จะเข้าไปในเขตหวงห้าม เขาก็เป็นแค่บุคคลตัวเล็ก ๆ ไม่สำคัญเท่านั้น ราชาเฟิงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่เห็นคนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาอยู่ในสายตา อย่าพูดว่าราชาเฟิงเลย เฟิงเมี่ยเชิงคนพวกนั้นก็เย่อหยิ่งถือตัวอย่างยิ่ง หลายวันนี้เขาประจบประแจงไม่น้อย ผลปรากฏว่าเดิมทีเฟิงเมี่ยเชิงก็ไม่เห็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นขุนพลตอนกลางอย่างเขาอยู่ในสายตาสักนิด แต่ตอนนี้โอกาสมาแล้ว

ระหว่างที่ฟางผิงฟังก็คำนวณเวลาไปด้วย จับสัมผัสความเคลื่อนไหวข้างนอก ตาเฒ่าหลี่ส่งเสียงเป็นนัยครบสามครั้งแล้ว หมายความว่าเขาใกล้จะต้านไม่อยู่แล้ว เผชิญหน้ากับขั้นเก้าสองคน ล้วนเป็นขั้นเก้าในเส้นทางต้นกำเนิด แม้เขาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ต้านได้ไม่นานจนเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น สงครามกินเวลานานจะทำให้ยอดฝีมือเมืองอื่นๆ เคลื่อนไหวได้ง่าย

ประเมินเวลาแล้ว ฟางผิงก็พยักหน้าเบา ๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เลว แม้จะเข้าใจไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็เพียงพอแล้ว”

ขุยหมิงเผยสีหน้าดีใจ… ไม่นานสีหน้าก็แข็งค้าง ฟางผิงทำลายพลังจิตใจของเขาอย่างฉับไว ขจัดไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย จากความสามารถของขั้นแปด สั่นสะเทือนขั้นหกคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องยาก กำจัดเจ้าหมอนี่แล้วก็เก็บศพเข้าไปในช่องเก็บของ

ฟางผิงเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของเขา ใช้แรงบีบเค้นใบหน้า กล้ามเนื้อบนร่างกายเริ่มขยับตัว เซลล์ประกอบขึ้นใหม่อีกครั้ง หลังจากนั้นสักพัก ฟางผิงก็ปรากฏตัวอยู่ในห้อง

ในห้องนั้น ฟางผิงส่องตัวเองในกระจกคริสตัล เหมือนกับขุยหมิงไม่ผิดเพี้ยน ชั่วพริบตานั้นผมสั้นก็ยาวขึ้นมา สีผมเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่นานก็ใกล้เคียงกับขุยหมิง กลิ่นอายบนร่างกายก็เป็นเฉกเช่นเดียวกับขุยหมิง

ขุยหมิงอาจไม่ได้พูดจริงเสมอไป ยังต้องหาคนมาพิสูจน์สักหน่อย! ฟางผิงไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ขุยหมิงพูดทั้งหมดเป็นความจริงหรือเปล่า เจ้าหมอนี่แต่งเติมบางอย่างเข้าไป เขาอาจจะแยกไม่ออกเสมอไป ต้องหาใครสักคนมายืนยันสักหน่อย

ลานหลังจวนเจ้าเมือง ตอนนี้วุ่นวายอยู่บ้างเหมือนกัน ทหารคุ้มกันจำนวนมากต่างเฝ้าระวังขึ้นมา ลาดตระเวนอยู่ลานข้างหลัง ฟางผิงออกจากห้อง ไม่นานทหารกลุ่มหนึ่งก็สัญจรผ่านมา เห็นฟางผิงก็รีบทักทายว่า

“แม่ทัพน้อย ข้างนอกวุ่นวาย แม่ทัพน้อยอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกดีกว่า เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น!”

ฟางผิงพยักหน้าเบา ๆ เผยสีหน้าเคร่งขรึมและเยือกเย็น แฝงด้วยความกังวลเล็กน้อย เงยหน้ามองไปทางนอกเมือง พึมพำว่า

“ไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นอะไรหรือเปล่า…”

ในกลุ่มนั้น ขุนพลที่เป็นหัวหน้ารีบเอ่ยว่า

“ราชาและเทพผู้พิทักษ์ โจมตีระบี่อมตะจนพ่ายแพ้ยับเยินแล้ว แม่ทัพใหญ่น่าจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ อีกไม่นานคงกลับมาพร้อมชัยชนะ แม่ทัพน้อยไม่จำเป็นต้องกังวล”

“ข้ารู้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าพูดมาก ไปซะ!”

“ขอรับ!” แม้คนผู้นี้จะอยู่ขั้นหกเหมือนกัน ตอนนี้กลับไม่กล้าพูดมาก คุมคนออกไปทันที

ในเวลาเดียวกัน นอกเมือง ระหว่างที่ฉินเฟิ่งชิงเข่นฆ่าก็ถ่ายทอดเสียงว่า

“หัวเหล็ก! ต้องบุกเข้าไปในจวนเจ้าเมือง สร้างความวุ่นวายสักหน่อย กำจัดคนบางส่วน!”

หลี่หานซงชกผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดคนหนึ่งตัวปลิว ถ่ายทอดเสียงว่า

“เป็นปัญหาอยู่บ้าง! ในจวนเจ้าเมืองยังมียอดฝีมือไม่น้อย มีขั้นแปดสองคน อีกสองคนนี้ไม่อยู่ในการคาดการณ์…”

“ไม่มีทางเลือก ต้องไป… ไม่งั้น… นายไป ฉันจะช่วยดูหลังให้นาย?”

หลี่หานซงหมดคำจะพูด

“ฉันไปก็เป็นเหมือนกันเถอะ” แต่จากแผนของฟางผิงก่อนหน้านี้ เขาต้องเข้าไปในจวนเจ้าเมือง ค้นหาโอกาสหาใครสักคนมาแทนที่ ไม่ทำให้วุ่นวายหน่อย เงียบสงบแบบนี้ ฟางผิงหาคนมาแทนที่ไม่ได้ ต้องฆ่าหลายคนหน่อย คงไม่อาจมีคนตายอย่างไร้สาเหตุได้หรอก ยอดฝีมือขั้นเก้ากวาดพลังจิตใจ คนน้อยหนึ่งคนหรือมากขึ้นหนึ่งคน เจ้าเมืองเห็นได้อย่างชัดเจนอยู่แล้ว เป็นแบบนั้นแผนการของฟางผิงก็มีปัญหาแล้ว

จู่ ๆ หลี่หานซงไม่คิดมากอีก ตะโกนเสียงดัง… คว้าตัวผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดไว้คนหนึ่ง การคว้าครั้งนี้ เดิมทีพวกหลูเฟิ่งโหรวก็ไม่ได้สนใจคนอื่น พากันทยอยบุกมาทางหลี่หานซง ระเบิดกระบวนท่าใหญ่!

เปรี้ยง!

เกิดเสียงระเบิด เกราะวิเศษบนร่างหลี่หานซงประกายแสงสีทอง ขั้นเจ็ดที่ถูกคว้าตัวไว้คนนั้น ถูกซ้อมจนเนื้อหนังเละเทะ ฉินเฟิ่งชิงเห็นแบบนั้นก็ตะโกนว่า

“ไปปล้นจวนเจ้าเมือง! ในจวนเจ้าเมืองมีเมล็ดดอกขุยฮวาอยู่!”

“ไป!”

“เจ้ากล้า!” คนของเมืองเย้าขุยคำรามขึ้นมา คนพวกนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะคิดบุกเข้ามาในเมือง!

กลางอากาศ เจ้าเมืองเย้าขุยและปีศาจเย้าขุย โจมตีกดดันหลี่ฉางเซิง ตาเฒ่าหลี่กลับตะโกนเสียงดัง

“ส่งเมล็ดดอกขุยฮวาออกมาหนึ่งพันเมล็ด ฉันจะถอยทัพไปตอนนี้ ไม่งั้นครั้งนี้จะฆ่าพวกนาย!”

“สารเลว!” เจ้าเมืองเย้าขุยและปีศาจเย้าขุยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ที่แท้ก็แบบนี้! มือกระบี่อมตะพวกนี้จู่โจมเมือง ที่แท้ก็เพื่อเมล็ดดอกเย้าขุย เจ้าเมืองเย้าขุยโมโหแทบระเบิด! เมล็ดดอกเย้าขุยไม่มีประสิทธิภาพต่อขั้นเก้า ขั้นแปดก็แทบไม่มีผลอะไร ระดับกลางและขั้นเจ็ดกลับให้ผลดีไม่น้อย เขานึกไม่ถึงว่ากระบี่อมตะจะมาเพราะเรื่องนี้ ทั้งยังเอ่ยขอหนึ่งพันเมล็ดในครั้งเดียว คิดว่าเมล็ดดอกเย้าขุยมีเยอะขนาดนั้นจริงๆ หรือไง?

ตาเฒ่าหลี่ไม่สนใจเรื่องนี้ ตะโกนว่า

“จะให้ไม่ให้! ไม่ให้หลังจากนี้ฉันจะมาโจมตีเมืองทุกวัน! ผู้เฒ่าโค่ว ผู้เฒ่าหลิว บุกเข้าไปในเมืองเลย ช่วงชิงเมล็ดดอกเย้าขุยมา! ในจวนเจ้าเมืองต้องมีเก็บไว้แน่นอน!” สิ้นเสียงก็ตะโกนว่า “คนของเขตหวงห้ามพวกนั้น พวกนายกล้าลงมือฉันจะฆ่าพวกนายซะ! ไม่ก็มอบเมล็ดดอกเย้าขุยออกมาซะดี ๆ พวกเราจะถอยไปเดี๋ยวนี้!”

“รนหาที่ตาย!” เจ้าเมืองเย้าขุยและปีศาจเย้าขุยโมโหอย่างยิ่ง ทยอยลงมือกับหลี่ฉางเซิง พลังงานระเบิดในอากาศครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ตาเฒ่าหลี่จะกระเด็นออกไปไม่หยุดหย่อน กลับฝืนต้านสุดความสามารถ ราวกับวันนั้นที่พวกเขาล้อมฆ่าต้นเทียนเหมิน ถึงระดับของพวกเขานี้ สามารถโจมตีอีกฝ่าย กดขี่อีกฝ่าย แต่คิดจะฆ่าอีกฝ่ายยังเป็นเรื่องยากเหมือนกัน

โถงจวนเจ้าเมือง หลีอันก่นด่า อดเอ่ยไม่ได้

“หรือจะส่งเมล็ดดอกขุยฮวาให้พวกเขาหน่อย จะได้ไล่พวกเขาออกไป!”

“ฝ่าบาท ไม่ได้!” ยอดฝีมือที่มาคุ้มกันพวกนั้นต่างส่ายหน้า เฟิงเมี่ยเชิงก็เผยสีหน้าไม่ดีว่า “ไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเราประนีประนอมกับผู้ฝึกยุทธ์ดินแดนแห่งการเกิดใหม่กัน! นี่หากถูกเผยแพร่ออกไป กลับไปถึงราชสำนักก็เป็นความผิดใหญ่หลวงแล้ว เจ้าและข้าต่างไม่มีข้อยกเว้น!”

หลีอันเอ่ยอย่างโมโห

“แต่เป็นแบบนี้ต่อไป นี่หาก… หากเมืองเย้าขุยต้านกระบี่อมตะไม่ไหว บุกเข้ามาภายในเมืองพวกเราจะทำยังไง? รอพวกเราไปแล้ว จะสนใจทำไมว่าพวกเขาฆ่ายังไง! เฟิงเมี่ยเชิง เจ้าคิดจะตายอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?”

เฟิงเมี่ยเชิงขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยอย่างเยียบเย็นว่า

“ยังไม่ถึงขั้นนั้น ยังไงข้าก็ไม่อาจลงมือ!” ระหว่างที่หลีอันพูดยังมองไปทางผู้คุ้มกันพวกนั้น “พวกเจ้าก็ไม่อนุญาตให้ลงมือ ระวังเจ้าพวกนี้จงใจล่อพวกเจ้าออกไป คิดจะลอบสังหารข้า! พวกเขาอยากจะแย่งเมล็ดดอกขุยฮวา… งันก็ปล่อยให้พวกเขาแย่งไป! พวกเรามาเป็นแขกเท่านั้น ไม่ได้มาช่วยเจ้าเมืองเย้าขุยต่อต้านศัตรู เฟิงเมี่ยเชิง ข้าจะออกจากจวนเจ้าเมืองไปหลบที่อื่น เจ้าจะไปหรือเปล่า?”

หลีอัน เฟิงเมี่ยเชิงโมโหสุดขีด คนไร้ประโยชน์! กลัวตายขนาดนี้เลย? นึกไม่ถึงว่าไม่ทันต่อสู้ก็กลัวไปก่อน คิดจะหนีแล้ว! ตอนนี้กระบี่อมตะถูกสกัดแล้ว มาแค่ขั้นเจ็ดขั้นแปดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ทั้งเมืองเย้าขุยแม้จะมีขั้นแม่ทัพตายไปหนึ่งคนแล้ว คนอื่น ๆ ก็ยังอยู่ รวมกับคนอย่างพวกเขาสังหารคนกลุ่มนี้ยังมีหวังด้วยซ้ำ หลีอันนึกไม่ถึงว่าจะหนีแล้ว

ระหว่างที่หลีอันเคลื่อนไหวก็เอ่ยว่า

“ดินแดนแห่งการเกิดใหม่มีคำพูดหนึ่งว่า คนรวยไม่นั่งใกล้ผนัง [1] พวกเรามีฐานะแบบไหนกัน? จะเข่นฆ่ากับคนพวกนี้ แม้จะตกตายไปตามกัน แม้จะฆ่าคนพวกนี้ได้แล้วยังไง? หากจะฆ่าก็ต้องฆ่าลูกหลานของเหนือราชาคนพวกนั้น ถึงจะควรค่าให้พวกเราเสี่ยงชีวิต! แต่เพื่อชีวิตของคนเขตแดนข้างนอก เพื่อปกป้องเมล็ดดอกขุยฮวาบางส่วน กลับต้องเสี่ยงอันตราย เฟิงเมี่ยเชิง หากเจ้ายินดีก็ลงมือเองเถอะ ข้าจะออกไปแล้ว!”

[1] คนรวยไม่นั่งใกล้ผนัง อุปมาว่าคนฐานะดีควรระมัดระวังตัว