ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 679-3 ผู้เฒ่าหลิวคลุ้มคลั่ง (3)
“แต่หลายวันนี้ฉันเห็นว่ามีคนลงถ้ำใต้ดินน้อยลงแล้วแค่บางส่วนเท่านั้น
ในหมู่นักศึกษาใหม่มีขั้นสามถึงกระทั่งขั้นสี่ทำไมไม่มีใครคิดที่จะลงถ้ำใต้ดินเลย?
พวกเธอไม่เคยไปมาก่อนหรือยังจะมีใครไปมาตั้งแต่เกิดแล้ว?
ฟางผิงอยู่ขั้นสามก็ไปถ้ำใต้ดินเพราะไมอยากออกจากกลุ่มถังเฟิงถึงขั้นตำหนิเขาต่อหน้าทุกคน
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามไม่เคลื่อนไหวตามลำพังไม่ฆ่าคนตามลำพังมาติดตามกลุ่มแบบนี้น่าอายหรือเปล่า? น่าอายสิ!
เวลานั้นฟางผิงยังไม่แข็งแกร่งเท่าพวกเธอด้วยซ้ำเขาก็เป็นอัจฉริยะเขาไปได้พวกเธอจะไปไม่ได้หรือไง?”
หลิวพั่วหลูมองไปรอบๆเอ่ยเสียงดังว่า
“รวมถึงอาจารย์บางคนพวกคุณมาถึงระดับกลางได้ยังไงตัวเองรู้ดีที่สุด!
ช่วงนี้อาจารย์นับพันลงถ้ำใต้ดินไม่ถึงหนึ่งร้อยคนคนอื่นๆทำอะไรกันอยู่?
คาดหวังให้มหาวิทยาลัยแบ่งแหล่งแร่ให้พวกคุณ? พวกคุณกำลังคาดหวังใคร? พวกคุณรู้จักแต่ชุบมือเปิบอย่างเดียวหรือไง?
ทุกครั้งที่ฉันนั่งฝึกวิชาในหอคอยคริสตัลแทบจะรู้สึกละอายใจอย่างหนัก
ทุกครั้งที่ดูดกลืนแร่พลังงานพวกนั้นมักจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องผิดลงไป!”
“อายุขนาดนี้แล้ว? ถ้ามีลูกหลานหลานยังอายุมากกว่าฟางผิงด้วยซ้ำ!
เอาทรัพยากรที่เขาให้มาฝึกวิชามาเลื่อนขั้นมองเขาลงถ้ำใต้ดินไปเสี่ยงอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่าสมควรเป็นแบบนั้นจริงๆหรือไง?
พวกเราให้อะไรเขาได้? เสียงเชียร์? คำแซ่ซ้อง? นี่ก็คือการตอบแทนของทุกคน?”
“มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แข็งแกร่งขึ้นแล้วทั้งเปลี่ยนไปจนฉันไม่รู้จักแล้ว!
ในอดีตกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองขั้นสามล้วนเข่นฆ่าอยู่ในถ้ำใต้ดินแม้ว่าจะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากฝึกวิชาได้ช้าพวกเราก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่งทำไมล่ะ?
เพราะพวกเรากำลังจ่ายออกไปคว้าส่วนที่ตัวเองควรจะได้เอาไว้!
แต่ตอนนี้ทุกคนเอาแต่คิดนั่งรอผลประโยชน์เป็นแบบนี้ต่อไปต่อให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แข็งแกร่งแล้วจะมีประโยชน์อะไร!
หากให้เธอน้อยไปเธอก็จะบ่นว่าฉันถึงขั้นได้ยินว่ามีคนไม่พอใจที่ต้องจ่ายคะแนนเพื่อฝึกฝนในส่วนลึกของพื้นที่แหล่งแร่? ใครมอบสิทธิ์นั้นให้พวกเธอ?”
หลิวพั่วหลูตำหนิเสียงแข็งแกร่งกวาดสายตามองกลุ่มคนบางส่วนมองจนคนพวกนั้นก้มหน้าไม่กล้าปริปาก
“เข้าสู่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไม่ใช่ให้พวกเธอมาเสวยสุข!
มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาเสวยสุขเหมือนกัน!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อย่างน้อยทุกเดือนต้องลงถ้ำใต้ดินหนึ่งครั้ง!
ไม่ใช่แค่ลงถ้ำใต้ดินยังต้องมีผลเก็บเกี่ยวด้วยไม่ว่าจะเป็นหัวคนหรือทรัพยากรล้วนนับเป็นผลเก็บเกี่ยว!
ตราสัญลักษณ์ก็ได้เหมือนกันถ้าไม่ได้รับอะไรเลยก็อย่าออกมาไม่งั้นก็ไล่ตัวเองออกไปซะมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้บ่มเพาะพวกเธอไม่ไหวหรอก!
ทั้งไม่กล้าบ่มเพาะด้วยเหมือนกัน! ผู้ฝึกยุทธ์สามระดับล่างทรัพยากรที่สิ้นเปลืองในวันนี้ทั้งหมดต้องคืนหลังเข้าสู่ขั้นสาม!
ระบบกู้ยืมก่อนหน้านี้ตอนนี้แทบจะเป็นแค่ในนามเท่านั้นหลายคนยืมคะแนนแล้วกลับไม่เคยคิดที่จะคืนมาก่อน!”
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปต้องมีการตรวจสอบระบบกู้ยืมนักศึกษาและอาจารย์ที่เกินกำหนดยังไม่คืนต้องถูกเร่งรัดหนี้!
ไม่ใช่แค่เร่งรัดหนี้ผ่านช่วงเร่งรัดหนี้แล้วยังไม่คืนนั้นก็ต้องใช้มาตรการบังคับลากลงในบัญชีดำตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็อย่าคิดจะได้อะไรไปจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อีก!
ไม่ใช่แคมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้รวมถึงสังคมอื่นๆล้วนต้องเป็นแบบนี้”
หลิวพั่วหลูพูดถึงตรงนี้ก็มองไปทางฟางผิงถอนหายใจ
“เธอควบคุมมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้นำพาการเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่มาให้มหาวิทยาลัยในสายตาของทุกคนใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้
แต่เธอคิดสวยหรูเกินไปแล้ววิธีการก็นุ่มนวลเกินไปไม่ใช่ว่าทุกคนจะคิดเรื่องพวกนี้ได้
พวกเธอใช้ชีวิตแลกทรัพยากรมาพวกเขาจะคิดแค่ว่าตัวเองสมควรได้!
รวมถึงฉันก่อนหน้านี้ติดค้างเธอไว้ครั้งนี้หลังจากเข้าสู่ขั้นแปดจะคืนให้เธอทั้งหมด!
ผู้ฝึกยุทธ์ไม่เข้าถ้ำฆ่าศัตรูไม่เข้าถ้ำช่วงชิงทรัพยากรหรือจะแก่เฒ่ารอกินเงินเกษียณอยู่บนพื้นโลก?”
หลิวพั่วหลูพูดจบก็มองไปทางพวกถังเฟิงและหลู่เฟิงโหรวที่เพิ่งตามเข้ามาอีกครั้ง
“หนี้ที่ติดค้างต้องคืนให้เร็วหน่อย! รวมถึงหลัวอี้ชวนพวกคุณก็เหมือนกันอาวุธวิเศษแหล่งแร่ของพวกนี้เป็นของพวกคุณหรือไง?
เมื่อก่อนฝีมืออ่อนแอคืนไม่ไหวนั่นคงพูดอะไรไม่ได้ตอนนี้ถึงขั้นเจ็ดแล้วหรือยังจะคืนไม่ไหวอีก?
คืนไม่ไหวก็ไปช่วงชิงหรือไม่มีฟางผิงทุกคนก็จะอยู่ไม่ได้แล้ว?”
หลิวพั่วหลูสูดลมหายใจลึก
“พูดระคายหูหน่อยถ้าเกิดเรื่องกับฟางผิงตายในถ้ำใต้ดินหรือมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ก็ล่มสลายแล้ว!
ไม่ใช่แค่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้โลกข้างนอกก็เหมือนกัน! หนี้ที่ติดค้างพวกนั้นรีบคืนไปให้เร็วที่สุด!
หาวิธีด้วยตัวเองดูฆาคนฆ่าปีศาจถึงกระทั่งสำรวจทะเลหวงห้ามไม่ใช่ว่าทำไม่ได้!
ไม่ไหวงั้นก็ไปเข้าต้านสมุทร…เมื่อก่อนไม่กลัวตายหรือตอนนี้ยังจะกลัวตายอีก?
หากมีความคิดกลัวตายเวลาของสงครามใหญ่มาถึงยังจะกล้าทำสงครามอีกงั้นเหรอ?
ฝีมือแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนแล้วกลับไม่กล้าไปเสี่ยงอันตรายนี่มันหลักการอะไร?
หากเป็นแบบนั้นจริงๆงั้นทำไมต้องให้อาวุธวิเศษพวกเธอให้ทรัพยากรพวกเธอด้วย?
เมื่อก่อนขั้นเจ็ดสิบคนกล้าต่อสู้กับขั้นเจ็ดถ้ำใต้ดินสามสิบคน! ตอนนี้ล่ะ?”
“สงครามถ้ำใต้ดินต้องห้ามฉันได้ยินมาแล้วพวกไร้ประโยชน์กลุ่มหนึ่ง!
จำนวนเท่ากันถึงกระทั่งจำนวนขั้นเจ็ดขั้นแปดยังมากกว่าถ้ำใต้ดินนึกไม่ถึงว่าจะทำได้แค่สกัดอีกฝ่ายเท่านั้นไม่สามารถโจมตีฆ่าอย่างรวดเร็วได้!
พวกรัฐมนตรีจางเอาแต่อยากให้เกิดความสงบสงบ…หากแสวงหาความสงบจริงๆยุคสมัยใหม่ของผู้ฝึกยุทธ์จะรุ่งโรจน์เหมือนตอนนี้หรือไง?
หลายปีมานี้ยอดฝีมือมีมากขึ้นเรื่อยๆมาจากไหนกัน? เพราะฆ่านะสิ! ไม่ใช่เพราะความสงบ!
ทำใจเสียสละไม่ได้จะต่อสู้จนถึงนาทีสุดท้ายได้ยังไง?
ตอนนี้ผู้ฝึกยุทธ์ของประเทศจีนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆก็ยิ่งแสวงหาความสงบเรื่อยๆ
ในความคิดของฉันขั้นสุดยอดพวกนี้หน้ามืดตาบอดเพราะได้รับชัยชนะมาหลายครั้ง!
เวลานี้นอกจากไม่ควรแสวงหาความสงบกลับต้องทำสงครามให้มากขึ้น!”
“ยิ่งต่อสู้ก็มีแต่จะแข็งแกร่งขึ้น! ฉวยโอกาสที่ถ้ำใต้ดินยังไม่มีความคิดจะทำสงครามเต็มรูปแบบกับพวกเราต่อสู้ให้ถึงที่สุดไปก่อน
พวกเขารอมานานหลายปีขนาดนี้หรือจะเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์นับร้อยปีจู่โจมเต็มรูปแบบตอนนี้เพียงเพราะสงครามสองปีนี้เกิดบ่อยครั้งได้?
ไร้สาระสิ้นดี! หากไม่มีความอดทนขนาดนั้นจริงๆไม่กี่ร้อยปีก่อนพวกเขาก็จู่โจมอย่างเต็มรูปแบบไปแล้ว!”
หลิวพั่วหลูแทบจะพูดออกมารวดเดียวมองไปรอบๆอีกครั้งตะโกนว่า
“ยังจะมองอะไรอีก! อะไรที่ควรจัดการก็จัดการลงถ้ำใต้ดินซะ!
ฉันหลิวพั่วหลูรับตำแหน่งอธิการกิตติมศักดิ์มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้มาสามสิบปีแล้ว
ครั้งนี้ต้องออกหน้าตัดสินใจสักครั้งใครมีอะไรจะแย้งหรือเปล่า?”
ทุกคนไร้คำจะโต้ตอบฟางผิงยักไหล่เช่นกัน
ตาเฒ่าเป็นอธิการกิตติมศักดิ์มาตั้งหลายสิบปีตอนที่ทะลวงถึงขั้นแปดก็แสดงความบ้าคลั่งออกมาสักครั้งคงจะไม่มีใครคิดขัดแย้งเหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น…หากสามารถเก็บหนี้คืนมาได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
ส่วนปัญหาบาดเจ็บล้มตายในถ้ำใต้ดิน…ฟางผิงลอบถอนหายใจ
อันที่จริงเขาคิดว่าคนตายน้อยลงหน่อยยังเป็นเรื่องดีกว่าแต่บางเรื่องหลิวพั่วหลูพูดไม่ผิด
คนที่กล้าเสี่ยงอันตราย…เหมือนจะไม่ได้เยอะเหมือนเมื่อก่อน
แสวงหาความสงบก็ดีคิดว่าในอนาคตฝีมือตัวเองจะก้าวหน้าไวก็ดีแต่ไม่ได้กล้าต่อสู้เหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ
ถ้ำใต้ดินต้องห้ามครั้งนี้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดขั้นแปดมีจำนวนมากกว่าฝั่งตรงข้ามทั้งส่วนใหญ่ยังมีอาวุธวิเศษอยู่ในมือ
หากเป็นเมื่อก่อนยอดฝีมือนุษย์คงเอาชนะอีกฝ่ายไปนานแล้ว!
ครั้งนี้สิบสามชั่วโมงไม่สามารถสังหารอีกฝ่ายไปสนับสนุนขั้นเก้าได้นี่เป็นเรื่องไม่สมควร
เพียงแค่ชัยชนะของสงครามทำให้ทุกคนลืมเลือนจุดนี้ไป
ครั้งนี้มีคนตายน้อยแต่ตายน้อยอันที่จริงหมายความว่ามีคนกล้าเสี่ยงชีวิตไม่เยอะแล้ว
เวลานั้นหากฟางผิงไม่เข้าไปบางทีอาจจะเกิดเรื่องก็ได้
จางเทากล้าทำสงครามครั้งนี้ครุ่นคิดแล้วว่าเอาชนะได้
อันที่จริงพิจารณาจากพื้นฐานของก่อนหน้านี้เมื่อก่อนความสามารถแบบนี้ยังคงเอาชนะได้แต่ครั้งนี้กลับเกือบพ่ายแพแล้ว!
จุดนี้จางเทาน่าจะคาดไม่ถึงเหมือนกันลืมเหตุไม่คาดฝันนี้ไป
ทำให้หนานอวิ๋นเยวี่ยที่ทะลวงด่านช่วงหลังเกือบจะล้มเหลวจางเทาเองก็ยังเหนือความคาดหมาย
การทะลวงด่านของหลิวพั่วหลูเดิมทีก็เป็นเรื่องน่ายินดี
หากเป็นเมื่อก่อนเสียงแสดงความยินดีคงดังกึกก้องไปทั่วแต่วันนี้กลับเงียบเป็นเป่าสาก
ภายในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แทบไร้สุ่มเสียง
ฟางผิงเห็นฉากนี้ก็จนใจอยู่บ้างตาเฒ่าจะเปลี่ยนแปลงบรรยากาศของมหาวิทยาลัยแล้ว
ประเด็นอยู่ที่…คุณรอผมทะลวงด่านแล้วค่อยเปลี่ยนแปลงได้หรือเปล่า!
ครั้งนี้ฉันทะลวงถึงขั้นแปดครั้งหน้าทะลวงขั้นเก้านั่นยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
บรรยากาศของมหาวิทยาลัยถูกแก้ไขตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้แล้วแต่ตอนนี้ฉันกำลังจะขั้นแปดแล้ว!
ถูกเหล่าหลิวทำแบบนี้…เฮ้อ!
ฟางผิงลอบถอนหายใจตอนนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ?
จะทะลวงด่านดีหรือเปล่า?
ทะลวงแล้วจะเจอกับสถานการณ์ที่เงียบอึดอัดแบบนี้หรือเปล่า?
ไม่ก็…ฉันลองไปทะลวงด่านที่อื่นดู?
ฟางผิงคิดอะไรมีไม่กี่คนที่รู้ตาเฒ่าหลี่ที่อยู่ด้านข้างกลับมองอย่างทะลุปรุโปร่ง
ตอนนี้เห็นฟางผิงขัดแย้งในใจก็แอบหัวเราะ
ผู้เฒ่าหลิวคลุ้มคลั่งดูสิว่าเธอจะอวดยังไง!
บางทีฝีมือของผู้เฒ่าหลิวอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดในมหาวิทยาลัย
แต่เขาดูแลมหาวิทยาลัยมาเกือบสามสิบปีแทบจะเป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ไปแล้ว
ชายชราแบบนี้ออกมายืนส่งเสียงอู๋ขุยซานยังไม่กล้าแย้งตอบด้วยซ้ำ