ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 676 อันดับหนึ่งของขั้นเจ็ดอย่างสบายๆ (1

วันที่ 21 กันยายน ฟางผิงออกจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

วันที่ 23 กันยายน ฟางผิงเดินทางกลับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

สรุปเวลาไปกลับทั้งหมดสามวัน

ตอนที่ฟางผิงกลับมาเห็นคนมากหน้าหลายตา

หลูเฟิ่งโหรวนิสัยเสียกำเริบ ถือห้องคริสตัลที่โปร่งแสงนั้นตระเวนไปรอบมหาวิทยาลัยอยู่พักใหญ่

แต่ไม่นานหลูเฟิ่งโหรูก็ค้นพบว่าตัวเองคิดมากไป

ในห้องคริสตัลนั้น ฟางผิงและตาเฒ่าหลี่ทำท่าราวกับเป็นบุคคลสูงส่ง

ทั้งสองคนร่างทองเปล่งประกาย สองมือไพล่หลัง ยืนมองลงมาจากกลางห้อง

เผยสีหน้าเป็นกังวล แลกเปลี่ยนพูดคุยกันคล้ายกับกำลังกังวลทุกข์สุขของประชาชน

ข้างนอกนั้นฉินเฟิงชิงตะโกนเสียงดัง

“อธิการฟางทำสงครามคว้าชัยชนะกลับมาแล้ว! สังหารขั้นเก้าสองคน ระดับสูงนับไม่ถ้วน! คณบดีหลี่ฆ่าขั้นเก้าสองคน สร้างชื่อเสียงให้กับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ของพวกเรา! ยินดีกับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้! ยินดีกับปรมาจารย์!”

ข้างล่างนั้นอาจารย์และพวกนักศึกษาต่างสั่นสะท้านในใจอย่างยิ่ง

ปรมาจารย์สองคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ฆ่าขั้นเก้าถึงสี่คน?

แต่ทุกคนรู้ว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีใครโกหกผลรายงานได้

ครู่ต่อมาอาจารย์และนักศึกษานับไม่ถ้วนก็ร้องเฮเสียงดัง

“ยินดีกับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้!”

“ยินดีกับอธิการฟาง!”

ในห้องคริสตัลนั้น อันที่จริงฟางผิงและหลี่ฉางเชิงต่างไม่ได้ยินเสียงของทุกคน แต่ตอนนี้ยังคงพยักหน้าเบาๆ เผยรอยยิ้มขึ้นมา

แม้อาจารย์และนักศึกษาบางส่วนจะสงสัยว่าสองคนนี้อยู่ในห้องคริสตัลทำไม แต่ยอดฝีมือก็มีความชอบของยอดฝีมือ ทุกคนจึงไม่ได้ถามอะไร

“เฮ้อ!”

ด้านข้างถังเฟิงถอนหายใจ ชำเลืองมองหลูเฟิ่งโหรวไปแวบหนึ่ง

“เธอยอมแพ้ซะเถอะ! ลูกศิษย์คนนี้ของเธอเล่นละครเก่งกว่าเธอ เตรียมการณ์มาอย่างดีแล้ว แม้จะไม่ได้ยิน พูดไม่ได้ ยังแสดงเป็นธรรมชาติถึงขนาดนั้น อีกอย่างทางนี้ยังมีนักแสดงสมทบอยู่อีกคน จะขายหน้าง่ายๆ ขนาดนั้นได้ยังไง”

หลูเฟิ่งโหรวเผยสีหน้าหมดคำพูด ถลึงตาใส่สองคนในห้อง

ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “นายว่าถ้าตอนนี้ข้างล่างนั้นไม่ใช่เสียงเฮ แต่เป็นคำด่า สองคนนี้ยังคงยิ้มรับอย่างเบิกบาน จะน่าสนุกขึ้นหรือเปล่า?”

พูดจบหลูเฟิ่งโหรูก็มองไปทางฉินเฟิงชิง เผยด้วยรอยยิ้ม

“ฉินเฟิงชิง มานี่ ลองด่าพวกเขาสิ!”

ฉินเฟิงชิงไม่สนใจ ฉันไม่ทำหรอก!

จะด่าก็ต้องรอให้ไม่มีคนก่อน ด่าตอนนี้มีคนดูอยู่ตั้งหลายคน

“มาสิ ด่าให้ฟังหน่อย พวกเราไม่บอกความลับอยู่แล้ว”

ฉินเฟิงชิงกลอกตา ฉันไม่ใช่คนโง่สักหน่อย ฉันไม่ทำหรอก

เขาไม่ทำ หลี่หานซงที่อยู่ด้านข้างกลับหัวเราะเสียงดังว่า

“ฟางผิง นายติดอาวุธวิเศษขั้นเก้าฉันไว้สิบชิ้น จะคืนให้ฉันเมื่อไหร่?”

ระหว่างที่พูดหลี่หานซงก็โบกมือให้ฟางผิง เห็นเขามองตัวเองก็ชี้ไปข้างล่าง ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง

“ฟางผิงติดอาวุธวิเศษขั้นเก้าฉันไว้สิบชิ้น มีแล้วค่อยคืนฉันก็ไม่สาย!”

ในห้องคริสตัล ฟางผิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

และพยักหน้าให้ทุกคนข้างล่างด้วยเช่นกัน เผยเป็นนัยว่าเขาได้ยินแล้ว

“คณบดีหลี่ คุณติดค้างน้ำแร่ชีวิตผมห้าร้อยจิน มีเงินเหลือแล้วก็รีบเอามาคืนให้ผมเร็วๆ!”

หลี่หานซงชี้ไปทางตาเฒ่าหลี่ ตาเฒ่าหลี่ก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน ทำหน้าบานเป็นกระด้ง

นอกห้องคริสตัลทุกคนตกตะลึงไปแล้ว

พวกหลูเฟิ่งโหรวมองหลี่หานซงอย่างประหลาดใจเหมือนกัน

ใช้ได้! นึกไม่ถึงว่าหัวเหล็กจะเรียนรู้วิธีแกล้งคนแล้ว!

ไม่ใช่แคแกล้งคน เจ้าหมอนี่… ถืออะไรไว้ในมือ?

หลี่หานซงยิ้มแยกเขี้ยว ไม่ใช่อะไร เพิ่งถือกล้องไว้ในมือพอดี

ฉลองที่ทุกคนคว้าชัยชนะกลับมาสักหน่อย ชื่นชมภาพแห่งความน่ายินดี

หลี่หานซงไม่พูดอะไรเหมือนกัน ถือกล้องเอาไว้ ตั้งใจวิ่งไปตรงหน้าฟางผิงโดยเฉพาะ ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง

“ฟางผิง ถ่ายรูปไว้หน่อย อาวุธวิเศษขั้นเก้าสิบชิ้นที่ติดฉันไว้ไม่ต้องรีบ!”

ระหว่างที่พูดก็แสดงเป็นนัยให้ฟางผิงทำท่าเตรียมถ่ายรูป

ฟางผิงกลับเข้าใจความหมายนี้ ไม่นานก็เอามือไพล่หลัง เผยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตากลับเชื่อมซึมอยู่บ้าง ถูกกล้องบันทึกไว้ทั้งหมด

“เรียบร้อย!”

หลี่หานซงพอใจอย่างมาก ทำหน้าดีอกดีใจ

ฟางผิงเอาแต่แกล้งคนอื่นไปทั่ว ครั้งนี้ถูกตัวเองแกล้งบ้างแล้ว!

ดูสิ ต่อหน้าอาจารย์และนักศึกษามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ นายยอมรับว่าติดอาวุธวิเศษขั้นเก้าฉันสิบชิ้น

ตาเฒ่าหลี่ก็เหมือนกัน ทั้งยังมีวิดีโอเป็นหลักฐานอีก!

รอมีโอกาสแล้วตัวเองจะไปทวงเหมือนกัน เวลานี้หลี่หานซงรู้สึกว่าการแกล้งคนมีความสุขจริงๆ

ด้านข้างนั้นฉินเฟิงชิงกลับเผยสีหน้าดูแคลน

เจ้าโง่! รอตายเถอะ!

ฟางผิงออกมาแล้วไม่อัดนายตายถึงจะแปลก แค่ได้เปรียบเรื่องคำพูดมีประโยชน์อะไร

ครุ่นคิดเรื่องพวกนี้แล้ว ฉินเฟิงชิงก็โบกมือให้ฟางผิง ก่อนจะทำท่าเชือดคอชี้ไปหาหลี่หานซง

ในห้องคริสตัล ฟางผิงยังคงเผยรอยยิ้มต่อ แต่ออกปากพูดว่า

“อาจารย์ ออกไปต้องอัดหลี่หานซงให้ตาย!”

“คุณคิดว่าเขาพูดอะไร?”

ตาเฒ่าหลี่คร้านจะเดา ไม่ว่าจะพูดอะไร ออกไปได้ก็อัดก่อนค่อยว่ากัน จะสนใจอะไรมากมายขนาดนั้น

ปากพูดว่าอัดหลี่หานซงให้ตาย ทั้งสองคนกลับยังคงปั้นหน้าแย้มยิ้มให้หลี่หานซง ให้เจ้านี้ได้ใจไปก่อน

ป้องกันเผื่อเขาคิดจะหนี เจ้าหมอนี้ยังมีทางให้ไป มหาวิทยาลัยปักกิ่งยังรอเขาอยู่ คนหนีไปแล้วนั่นก็คงจัดการได้ยาก

ฟางผิงไม่พูดเรื่องนี้อีก มองไปทางหลูเฟิ่งโหรวที่ถือห้อง ทะยานมุ่งไปยังเขตทางใต้

พวกอาจารย์และนักศึกษาข้างล่างต่างโบกมือเผยใบหน้ายิ้มแย้มต่อ

ระหว่างที่ลงไปยังเขตทางใต้ ฟางผิงก็ดูการเปลี่ยนแปลงของค่าทรัพย์สินตัวเอง

ถ้ำใต้ดินต้องห้ามเขาไม่ได้ออกมาตัวเปล่าเหมือนกัน

พืชปีศาจขั้นเก้าหนึ่งต้น อาวุธวิเศษขั้นเก้าหนึ่งชิ้น รวมกับน้ำแร่ชีวิตเกือบร้อยจิน

นี่ก็คือของที่ฟางผิงคว้ามาได้ ของพวกนี้รวมกันแล้วมูลค่าประมาณสี่แสนห้าหมื่น

ทรัพย์สิน: 203,000,000 จุด (เปลี่ยนแปลง)

ปราณ: 19,000 แคล (21,300 แคล)

จิตใจ: 2,200 เฮิรตซ์ (2,324 เฮิรตซ์)

พลังทำลายล้าง: 2? (2)

หลอมกระดูก: 177 ชิ้น (100%) , 29 ชิ้น (90%)

ช่องเก็บของ: 1,000 ตารางลูกบาศก์เมตร (+)

ม่านพลังงาน: หนึ่งจุดต่อนาที (+)

เลียนแบบกลิ่นอาย: สิบจุดต่อนาที (+)

ฟางผิงมองตัวเลขแล้วก็กวาดตามองสถานการณ์ของมหาวิทยาลัย ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คนหายไปเยอะเหมือนกัน น้องสาวฉันกับเฉินอวิ่นซีเหมือนจะไม่ยู่ทั้งคู่”

ตาเฒ่าหลี่เอ่ยเสียงเบาว่า “ในเมื่อเดินในเส้นทางผู้ฝึกยุทธ์แล้ว นั่นก็อย่าสนใจอะไรเลย ถ้าเธออยู่ขั้นหนึ่งพวกเราเอาแต่ควบคุมเธอ เธอจะมีความสำเร็จเหมือนวันนี้ได้หรือไง”

“การดูแลและป้องกันที่เหมาะสมยังคงจำเป็น แต่ประสบการณ์ที่เหมาะสมก็ควรต้องมีเหมือนกัน”

“ตอนนี้ระดับสูงมีเคล็ดวิชาฝึกฝนพลังจิตใจแล้ว หากพวกเธอเข้าสู่ระดับสูงได้เร็วหน่อย ถึงเวลาของสงครามใหญ่ก็จะมีพลังปกป้องตัวเองบ้าง”

“สงครามใหญ่เต็มรูปแบบเกรงว่าจะอีกไม่ไกลแล้ว เธอไม่สามารถปกป้องพวกเธอได้ตลอดเหมือนกัน…”

พูดมาถึงตรงนี้ตาเฒ่าหลี่ก็เอ่ยต่อว่า

“ยิ่งไปกว่านั้น อย่าตามพวกเธอจะดีที่สุด การตามพวกเธอไม่ใช่การปกป้อง นั่นเป็นการฆ่าพวกเธอต่างหาก”

“สถานการณ์ของเธอเป็นยังไงในใจรู้ดี อย่าพยายามแสดงความสัมพันธ์กับพวกเธอจะดีที่สุด”

ฟางผิงเผยสีหน้าหมดคำพูด ดูพูดเข้า ฉันยังจะพูดอะไรได้อีก?

เขตแดนหนึ่งร้อยแปดแห่งล้วนกำลังตามล่าตัวเองอยู่

หากข่าวที่น้องสาวของฟางผิงเข้าถ้ำใต้ดินถูกคนล่วงรู้ ฟางผิงแทบไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ไม่พูดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว รอจนเห็นพวกหลูเฟิ่งโหรวเดินไปริมชายฝั่ง…

เหมือนคิดจะโยนพวกเขาลงทะเล ฟางผิงก็หน้าตาดำคล้ำทันที

จำเป็นด้วยหรือไง? พวกจางเทาว่างกันจริงๆ!

ฝึกวิชาเท่านั้นหรือ เขายังจะไม่รู้ว่าการฝึกวิชาสำคัญขนาดไหน?

จะขังเขาให้ได้ ทำอย่างกับว่าถ้าไม่ขังตัวเองเขาก็จะไม่ฝึกวิชาแล้ว

ฟางผิงยังกำลังครุ่นคิดก็เกิดเสียง ‘จอม’ ดังขึ้น ห้องคริสตัลถูกโยนลงทะเลแล้ว

ริมฝั่ง ถังเฟิงเอ่ยอย่างขบขัน “เธอไม่กลัวว่าเขาจะมาหาเรื่องเธอหรือไง?”

“ฉันต้องกลัวอะไร?”

หลูเฟิ่งโหรวเผยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน “เขายังซ้อมฉันได้หรือไง? จะซ้อมนั้นก็ต้องซ้อมนาย นายยืนอยู่ข้างฉัน”

ถังเฟิงเผยสีหน้าจนใจ หลูเฟิ่งโหรวไม่สนใจเขาอีก สูดลมหายใจเข้าลึกว่า

“ควรจะเข้าด่านฝึกวิชาได้แล้ว ครั้งนี้เจ้าเด็กนี่ได้เคล็ดวิชามา นับว่าเข้าใจเรื่องเร่งด่วนของพวกเรา ไม่รั้งติดอยู่ที่ขั้นเจ็ดตอนต้นอีก คงไม่มีหน้าให้ใช้ชีวิตอยู่แล้ว”

เธอทะลวงด่านถึงขั้นเจ็ดในเดือนมีนาคม ระยะห่างจากตอนนี้เพิ่งจะครึ่งปีกว่าเท่านั้น

เวลาครึ่งปีกว่าไม่ถึงขั้นเจ็ดตอนกลางเป็นเรื่องปกติ

แต่เห็นคนอื่นนับวันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ฟางผิง เหยาเฉิงจวิน คนพวกนี้ล้ำหน้าพวกเขาติดต่อกัน

ตาเฒ่าหลี่สามกระบี่ฟันขั้นเก้า… นี่เทียบกันแล้วแทบไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกยังไง

ตอนนี้ฟางผิงและตาเฒ่าหลี่จะเข้าด่าน รอสองคนนี้ออกจากด่านแล้วบางทีอาจจะเลื่อนขั้นไปอีก

ถ้ายังอยู่ขั้นเจ็ดตอนต้นนั้นคงไม่มีหน้าไปเจอใครจริงๆ

อีกอย่างตอนนี้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้มียอดฝีมือเกิดใหม่ขั้นแปดมาเพิ่มสามคน ขั้นเจ็ดสองคน

พูดถึงความสามารถหลูเฟิ่งโหรวและถังเฟิงยังรั้งท้ายอยู่บ้าง

ในสายตานักศึกษาพวกเขาก็ยังคงเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์

แต่ในสายตายอดฝีมือ คนที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ควรค่าให้ความสำคัญอย่างแท้จริงมีแค่กู่สยงซาน หลี่ฉางเชิง และฟางผิงพวกนี้

ส่วนหวงจิง หลูเฟิ่งโหรว คนอย่างพวกเขาแทบไม่สลักสำคัญแล้ว อย่างน้อยก็สำหรับขั้นสุดยอดพวกนั้น