WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4205 ออกจาก Destiny Canyon

บทที่ 4205 ออกจาก Destiny Canyon

สวูช! สวูช! สวูช! สวูช! สวูช!

ลำแสงดาบหวีดหวิวในอากาศขณะที่มันโปรยปรายลงมาจากเบื้องบน พวกมันสวยงามและสว่างไสวราวกับรุ้งกินน้ำ ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ เมื่อพวกมันเคลื่อนไหว มันทิ้งความว่างเปล่าให้สั่นสะเทือนไปราวกับว่าห้วงอวกาศกำลังจะพังทลายลง

หากปราศจากอาคมโลหิต การโจมตีของอสูรทั้งเจ็ดจะไม่เป็นการโจมตีแบบเงียบๆ อีกต่อไป แม้ว่าจะโจมตีพร้อมกันก็ตาม ในตอนแรก พวกมันติดอยู่ในสถานการณ์ที่เสมอกับต้วนหลิงเทียน แต่ในไม่ช้าต้วนหลิงเทียนก็หาจังหวะและสังหารอสูรตัวหนึ่งได้ หลังจากนั้น การต่อสู้ก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายต้วนหลิงเทียนได้เปรียบอย่างมาก

ต้วนหลิงเทียนใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการสังหารอสูรตัวแรก หลังจากสังหารอสูรตัวแรกได้แล้ว เขาใช้เวลาน้อยกว่า 15 นาทีในการสังหารอสูรตัวที่สอง การสังหารอสูรตัวที่สามและตัวที่สี่ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจและไม่ถึงสิบลมหายใจตามลำดับ และในที่สุด เขาใช้เวลาน้อยกว่าสิบลมหายใจในการสังหารอสูรที่เหลืออีกสามตัว

ลำแสงส่องลงมาจากท้องฟ้าสู่ต้วนหลิงเทียน ปกคลุมร่างของเขาไว้ทั้งหมด นี่คือรางวัลที่เขาได้รับจากการสังหารสัตว์อสูร

หลังจากดูดซับรางวัลแล้ว ต้วนหลิงเทียนเงยหน้ามองท้องฟ้าและคิดในใจว่า ‘ตอนนี้ฉันได้รับรางวัลจากการสังหารอสูรเหล่านั้นแล้ว ฉันจะได้รับรางวัลจากการผ่านการทดสอบขั้นสูงสุดในหุบเขาแห่งโชคชะตาหรือไม่?’

ในทำนองเดียวกัน หลางชุนหยวนก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเช่นกัน

ในชั่วพริบตา เมฆสีเทาเข้มก็ลอยเข้ามาในท้องฟ้าที่แจ่มใสและเป็นสีฟ้า เมฆดำนั้นมาพร้อมกับฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง จากนั้น ร่างโปร่งแสงขนาดใหญ่เก้าร่างก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ร่างเหล่านั้นเป็นของอสูรกายทั้งเก้าที่ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนสังหารไปแล้ว

สัตว์อสูรทั้งเก้าจ้องมองต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะคำรามเพื่อระบายความไม่พอใจและความโกรธแค้น อย่างไรก็ตาม เสียงคำรามของพวกมันถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้อง

บูม! บูม! บูม!

หลังจากนั้นไม่นาน สัตว์อสูรทั้งเก้าก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นจุดแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วนบนท้องฟ้า ก่อนจะรวมตัวกันเป็นลำแสงเก้าสีส่องลงมายังต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวน ลำแสงนั้นมีขนาดใหญ่มากจนสามารถปกคลุมทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าพวกเขาจะยืนอยู่ห่างกันพอสมควรก็ตาม

‘นี่คือรางวัลสำหรับการผ่านบททดสอบขั้นสูงสุดใน Destiny Canyon สินะ…’

ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ว่ารางวัลนี้ยิ่งใหญ่กว่ารางวัลทั้งหมดที่เขาเคยได้รับในหุบเขาแห่งโชคชะตา ทันทีที่แสงส่องมาถึงเขา พลังงานที่เขาสะสมไว้จากรางวัลก่อนหน้านี้ก็ถูกทำลายไปเกือบหมดด้วยรางวัลใหม่ เขาสามารถดูดซับพลังงานได้เพียงส่วนน้อยเท่านั้น ซึ่งไม่ได้ช่วยให้เขาพัฒนาขึ้นมากนัก รางวัลใหม่นี้ทรงพลังมากจนดูเหมือนจะไม่สามารถทนต่อการปรากฏตัวของรางวัลอื่นๆ ได้

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อนึกถึงผลตอบแทนที่สูญเปล่า

‘หวังว่ารางวัลใหม่นี้จะช่วยให้ฉันพัฒนาขึ้นมาก… ไม่อย่างนั้นฉันคงขาดทุนยับเยินแน่ๆ… ฉันไม่ได้โลภหรอก แค่หวังว่าจะทะลุไปถึงระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย เดิมทีเขาไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทะลุไปถึงระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้ในหุบเขาแห่งโชคชะตา แต่ตอนนี้ในใจเขากลับมีความคาดหวังอยู่บ้าง

ในขณะเดียวกัน หลางชุนหยวนก็กำลังดูดซับรางวัลเช่นกัน ความเร็วในการดูดซับของเธอนั้นเร็วกว่าของต้วนหลิงเทียนมาก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติเพราะตอนนี้เธอเป็นเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานที่มีฐานการฝึกฝนที่มั่นคงแล้ว

…

สัตว์อสูรทั้งเก้าตัวตายหมดแล้ว เทพสูงสุดขั้นพื้นฐานทั้งสามและสหายของพวกเขาก็หายไปเช่นกัน โดยสองคนหนีรอดไปได้และทั้งหมดก็ตายหมดแล้ว ดังนั้นจึงเหลือเพียงต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนเท่านั้นที่อยู่ในใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตา

แม้ว่าผู้ที่รออยู่ด้านนอกใจกลางหุบเขาเดสตินีจะไม่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในหุบเขา แต่พวกเขาทุกคนก็รู้ว่าภายในหุบเขานั้นอันตรายเพียงใด เนื่องจากมีรางวัลอันน่าดึงดูดใจตกลงมาจากท้องฟ้า

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ แต่ดูจากท่าทีที่ก้าวร้าวของคนเหล่านั้นจากสามอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็ชัดเจนว่าพวกเขากำลังหาเรื่องใส่ร้ายต้วนหลิงเทียน…”

“จากจำนวนรางวัลที่ปรากฏ คุณจะเห็นได้ว่ามีคนตายจำนวนมาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ที่ตายไปนั้นมาจากสามอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์… ทำไมเทพสูงสุดทั้งสามองค์ถึงไม่ปกป้องประชาชนของตนเอง?”

“หรือว่าพวกเขาจากไปแล้ว? หลังจากที่กลายเป็นเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานแล้ว พวกเขาก็สามารถออกจากหุบเขาแห่งโชคชะตาได้เพียงแค่คิด”

“อย่างไรก็ตาม ฉันจะออกไปจากที่นี่แล้วหาที่ซ่อนตัวจนกว่าจะหมดเวลา”

“ฉันด้วย!”

ผู้คนจำนวนมากที่รวมตัวกันอยู่นอกใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตาต่างรีบแยกย้ายกันไป เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังคงอยู่ พวกเขาหวังว่าจะโชคดี ในความคิดของพวกเขา แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถสังหารผู้คนจากสามอาณาจักรเทพได้ ต้วนหลิงเทียนก็คงอยู่ในสภาพที่อ่อนแอแล้ว นอกจากนี้ยังมีหลางชุนหยวน พวกเขาคิดว่าเธอคงอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่หลังจากสังหารสัตว์อสูรทั้งเก้าตัว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาหวังที่จะใช้ประโยชน์จากสภาพที่อ่อนแอของทั้งคู่

ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนอยู่ในอันดับที่หนึ่งและสองตามลำดับ คนหนึ่งมีคะแนนมากกว่า 10,000 คะแนน ในขณะที่อีกคนมีคะแนนเกือบ 10,000 คะแนน หลางชุนหยวนซึ่งอยู่ในอันดับที่สองมีคะแนนมากกว่าสองเท่าของคนที่อยู่ในอันดับที่สาม หากพวกเขาสามารถกำจัดสองคนนี้ได้ พวกเขาจะได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาล

พวกเขาคิดถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับ และรออย่างอดทนจนกระทั่งต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนจากไป

ไม่กี่วันต่อมา…

ในที่สุด Duan Ling Tian และ Lang Chun Yuan ก็ปรากฏตัวออกมา

ตรงข้ามกับความคาดหวังของผู้คนที่รอคอยทั้งสองคน ไม่เพียงแต่ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนจะอยู่ในสภาพที่ไม่อ่อนแอ แต่ทั้งคู่กลับอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด

ไม่มีความน่าลุ้นใดๆ เกี่ยวกับผลลัพธ์เลย

ต้วนหลิงเทียนสังหารทุกคนที่คิดจะเอาเปรียบเขาและหลางชุนหยวนได้อย่างง่ายดาย

คนเหล่านั้นเสียใจอย่างมากที่ไม่ได้ออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ น่าเสียดายที่ไม่มีวิธีรักษาความเสียใจได้เลย

‘รางวัลของฉันหายไปหมดแล้ว…’

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกพูดไม่ออก เขาเพิ่งได้รับรางวัลจากการสังหารกลุ่มคน แต่รางวัลเหล่านั้นกลับถูกทำลายไปอย่างรวดเร็วด้วยรางวัลจากการผ่านการทดสอบขั้นสูงสุด เขาสามารถดูดซับมันได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ต้วนหลิงเทียนมองไปที่หลางชุนหยวนแล้วถามด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า “พี่สาวรุ่นที่สี่ ดูเหมือนว่ารางวัลที่เราได้รับก่อนหน้านี้จะก่อให้เกิดโทษมากกว่าผลดี! ตอนนี้ฉันไม่สามารถเก็บสะสมรางวัลอื่น ๆ ไว้ในร่างกายได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลางชุนหยวนจึงยิ้มและตอบว่า “น้องใหม่ สิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือดูดซับมันให้สมบูรณ์ใช่ไหม? หลังจากนั้นเจ้าก็จะไม่เจอปัญหาอะไรอีกแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น เจ้ายังมีโอกาสสูงที่จะเป็นจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้แม้ว่าจะไม่ทะลุระดับก็ตาม…”

หลางชุนหยวนได้รับผลประโยชน์มากมายในครั้งนี้ ดังนั้นเธอจึงอารมณ์ดีมาก

“พูดง่ายนี่นา” ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจ “พี่สาวรุ่นที่สี่ เวลาเหลือน้อยแล้ว ข้าจะหาที่ฝึกฝนและดูดซับพลังจากรางวัลระหว่างรอถูกส่งออกจากหุบเขา แล้วท่านล่ะ วางแผนจะทำอะไรต่อไป? จะไปกับข้าหรือจะออกไปก่อน?”

“แน่นอน ข้าจะไปด้วย” หลางชุนหยวนพูดพลางหัวเราะเบาๆ “น้องชาย ข้าไม่รีบร้อนที่จะไปหรอก เจ้าหาที่พักแล้วใช้เวลาดูดซับพลังงานจากรางวัลไปเถอะ…”

ก่อนหน้านี้ ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนใช้เวลาเพียงครึ่งวันในการรับรางวัลสุดพิเศษเข้าสู่ร่างกาย อย่างไรก็ตาม พวกเขาออกจากใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตาหลังจากนั้นไม่กี่วัน เพราะต้วนหลิงเทียนกำลังรอให้หลางชุนหยวนดูดซับพลังงานจากรางวัลหลังจากที่มันเข้าสู่ร่างกายของเธอ ในช่วงไม่กี่วันนั้น ต่างจากหลางชุนหยวนที่ดูดซับพลังงานจากรางวัลได้อย่างสมบูรณ์ ต้วนหลิงเทียนกลับดูดซับพลังงานจากรางวัลได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แม้ว่าหลางชุนหยวนจะไม่ได้พูดอะไร แต่ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเธอแข็งแกร่งขึ้นมาก

ในขณะนั้น ต้วนหลิงเทียนก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาพูดว่า “พี่สาวรุ่นที่สี่ ท่านคิดว่าหนานกงเซอี้ หัวหน้าของสระสวรรค์ภูเขาน้ำแข็ง จะชวนท่านเข้าร่วมกองกำลังของเขาหลังจากท่านออกจากหุบเขาแห่งโชคชะตาทันทีหรือไม่? ท่านคิดว่าสระสวรรค์ภูเขาน้ำแข็งมีทรัพยากรเพียงพอที่จะช่วยให้ท่านก้าวขึ้นเป็นเทพสูงสุดระดับกลางได้จริงหรือ?”

ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครเชื่อหลางชุนหยวนเมื่อเธอบอกว่าเธอจะกลายเป็นเทพสูงสุดขั้นต้นและรักษาฐานการฝึกฝนของเธอให้มั่นคงในหุบเขาแห่งโชคชะตา คล้ายกับที่ไม่มีใครเชื่อต้วนหลิงเทียนที่บอกว่าเขาจะรักษาฐานการฝึกฝนของเขาให้มั่นคงหลังจากกลายเป็นจักรพรรดิเทพขั้นกลางในหุบเขาแห่งโชคชะตา อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่ได้ทำตามคำพูดของพวกเขาและทำได้สำเร็จตามที่กล่าวไว้

ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ หากสระสวรรค์ภูเขาน้ำแข็งมีความจริงใจในการรับสมัครหลางชุนหยวน พวกเขาจะต้องมอบทรัพยากรให้เธอมากเท่าที่เธอต้องการเพื่อก้าวขึ้นเป็นเทพสูงสุดระดับกลาง

“ข้าคิดว่าอย่างนั้น” หลางชุนหยวนกล่าวพร้อมหัวเราะ “ก่อนเข้าสู่หุบเขาแห่งโชคชะตา ข้าได้สอบถามเจ้าแห่งอาณาจักรเทพธนูหยกเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ท่านกล่าวว่าสระสวรรค์ภูเขาน้ำแข็งมีทรัพยากรเหลือเฟือที่จะช่วยให้ข้ากลายเป็นเทพสูงสุดระดับกลางได้ หลังจากที่ข้าพัฒนาพลังปราณให้มั่นคงในระดับเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานแล้ว”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่หลางชุนหยวนยังจำได้และถามถึงเรื่องนี้

หลางชุนหยวนกล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะผิดคำพูดหรือไม่ เราต้องยึดมั่นในหลักการของเราหลังจากออกจากหุบเขาแห่งโชคชะตา หากพวกเขารักษาสัญญา ก็ไม่เป็นไรที่เราจะเข้าร่วมกับพวกเขา น้องชาย อย่าถูกกดดันให้ทำในสิ่งที่ไม่ต้องการทำ เพราะในที่สุดเราก็จะออกจากด่านทดสอบแห่งเทพในไม่ช้า…”

ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวและกล่าวว่า “พี่สาวรุ่นที่สี่ ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละ สุดท้ายเราก็ต้องออกจากด่านทดสอบเทพอยู่ดี ยิ่งกว่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ล้วนสร้างขึ้นโดยเหล่าผู้ทรงพลังสูงสุดทั้งนั้น ทำไมผมต้องถูกกดดันให้ทำอะไรด้วยล่ะ”

หลางชุนหยวนพยักหน้า “ดี ข้ารู้ว่าเจ้าจะคิดแบบนี้ ข้าแค่พูดแบบนี้เพราะพี่ใหญ่คนที่สามบอกให้ข้ามาเตือนเจ้า ตอนนี้ข้าได้ถ่ายทอดข้อความของท่านแล้ว ข้าก็ทำภารกิจที่ท่านมอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดของหลางชุนหยวน ในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นก็อบอวลอยู่ในหัวใจเมื่อนึกถึงความห่วงใยของรุ่นพี่คนที่สามที่มีต่อเขา

ในช่วงเวลาต่อมา ต้วนหลิงเทียนได้หาสถานที่เพื่อฝึกฝนและซึมซับพลังงานจากรางวัลอย่างสงบ

ในขณะเดียวกัน หลางชุนหยวนก็อยู่เคียงข้างต้วนหลิงเทียนเพื่อปกป้องเขา คอยดูแลไม่ให้เขาถูกรบกวน

แน่นอนว่า ด้วยการที่หลางชุนหยวนคอยคุ้มกันอยู่ ต้วนหลิงเทียนจึงสามารถดูดซับพลังงานจากรางวัลได้อย่างง่ายดาย

ในขณะนั้นเอง ทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในหุบเขาเดสตินีอย่างกะทันหัน

หลางชุนหยวนมองไปที่ต้วนหลิงเทียนแล้วพูดว่า “น้องเล็ก ฉันคิดว่าเราคงจะถูกส่งตัวออกไปในเร็วๆ นี้แล้ว”

ทันทีที่เสียงของหลางชุนหยวนจบลง ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเวียนหัวและภาพก็มืดลง

เมื่อแสงสว่างกลับมา ต้วนหลิงเทียนพบว่าตัวเองอยู่ด้านนอกหุบเขาแห่งโชคชะตาแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นเหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพอยู่เบื้องหน้า ไม่นานนัก เขาก็เห็นกลุ่มคนมารวมตัวกันรอบๆ ตัวเขา

“พวกเขาออกไปแล้ว!”

ในขณะนี้ เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพต่างๆ ต่างจับจ้องไปที่ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวน