WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4204 ตั้งตารอรางวัลที่จะได้รับ

บทที่ 4204 ตั้งตารอรางวัลที่จะได้รับ

4204 ตั้งตารอรางวัลที่จะได้รับ

“จักรพรรดิเทพหลายองค์จากอาณาจักรเทพราเมอและอาณาจักรเทพไรซิ่งแคร็กของเราเสียชีวิตขณะพยายามสังหารต้วนหลิงเทียน!” เหอหยูหลินกล่าว

หุบเขาแห่งโชคชะตาเป็นสถานที่จัดการต่อสู้ของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้จะสูญเสียผู้เข้าร่วมไปครึ่งหนึ่ง หรือแม้แต่สูญเสียผู้เข้าร่วมทั้งหมด อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ก็คงโทษได้แต่โชคร้ายของตนเองเท่านั้น

เหอหยูหลินไม่ได้ปิดบังอะไร และพูดอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับวิธีที่เขาและเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานอีกสององค์นำสหายของตนไปสังหารต้วนหลิงเทียน หากพวกเขาทำสำเร็จในการสังหารต้วนหลิงเทียน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมก็ไม่อาจทำหรือพูดอะไรได้เช่นกัน เพราะต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าชีวิตของเขาจะตกอยู่ในอันตรายเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในสงครามแห่งอาณาจักรเทพ

ในทางกลับกัน อาณาจักรเทพราเมโอ อาณาจักรเทพไรซิงแคร็ก และอาณาจักรเทพธรรมลึกล้ำ ก็ไม่สามารถกล่าวโทษต้วนหลิงเทียนต่อการตายของผู้เข้าร่วมของตนได้เช่นกัน ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธแค้นเพียงใด ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาจะพูดหรือทำได้กับต้วนหลิงเทียนเมื่อต้วนหลิงเทียนออกมาจากหุบเขาแห่งโชคชะตา ทุกอย่างเป็นไปตามกฎเกณฑ์ทั้งหมดนั่นเอง

หากเหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมโอ อาณาจักรเทพไรซิ่งแคร็ก และอาณาจักรเทพธรรมล้ำลึก ตัดสินใจที่จะลงมือต่อต้านต้วนหลิงเทียน ไม่เพียงแต่เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมเท่านั้นที่จะปกป้องต้วนหลิงเทียน แต่เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพอื่นๆ ก็จะปกป้องต้วนหลิงเทียนเช่นกัน เพื่อรักษาไว้ซึ่งกฎระเบียบ เพราะหากพวกเขายอมให้ต้วนหลิงเทียนถูกฆ่า นั่นหมายความว่าพวกเขายินยอมให้คนของพวกเขาถูกฆ่าในสงครามแห่งอาณาจักรเทพในอนาคต หากคนของพวกเขาฆ่าคนจำนวนมากในหุบเขาแห่งโชคชะตา เรื่องนี้จะต้องไม่มีแบบอย่างมาก่อน เมื่อมีแบบอย่างแล้ว มันก็จะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้สถานการณ์ปกติ จึงเป็นไปไม่ได้ที่เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมโอ อาณาจักรเทพไรซิ่งแคร็ก และอาณาจักรเทพลึกล้ำ จะโจมตีต้วนหลิงเทียน ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธหรือไม่พอใจมากแค่ไหนก็ตาม และแน่นอนว่า ไม่มีใครสามารถควบคุมสิ่งที่พวกเขาทำในที่ส่วนตัวได้

ในขณะนี้ อู๋หยู เจ้าแห่งอาณาจักรเทพธรรมลึกล้ำ ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้น กลับตัวแข็งทื่อก่อนจะคายเลือดออกมาเต็มปากหลังจากได้ฟังเหอหยูหลินพูด อาณาจักรเทพธรรมลึกล้ำของเขาได้รับความสูญเสียอย่างหนักในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่สูญเสียผู้คนไปมากมาย แต่หนึ่งในคนของเขาที่เพิ่งจะบรรลุถึงระดับเทพสูงสุดขั้นต้นก็เสียชีวิตไปด้วย

“นี่เป็นไปได้อย่างไร? นี่เป็นไปได้อย่างไร?” อู๋หยูไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้เลย

เหล่าเทพผู้ปกครองอาณาจักรอื่น ๆ ที่เพิ่งแสดงความยินดีกับอู๋หยูเมื่อครู่ ก็เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วและเริ่มปลอบโยนอู๋หยูแทน

“ท่านลอร์ดหวู่ ข้าขอแสดงความเสียใจด้วย”

“ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ ท่านลอร์ดหวู่”

ในขณะเดียวกัน เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจกับความสูญเสียครั้งใหญ่ของอาณาจักรเทพแห่งกฎลึกในครั้งนี้ แม้จะได้รับดอกบัวพุทธะเพลิงแห่งดินมาแล้ว แต่บุคคลจากอาณาจักรเทพแห่งกฎลึกนั้นก็ไม่สามารถเอาชีวิตรอดออกมาได้ ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็จดจำชื่อของต้วนหลิงเทียนไว้ในใจเงียบๆ ต้วนหลิงเทียนเป็นคนที่โชคดีอย่างเหลือเชื่อ หากปราศจากโชคดีแล้ว จักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานอย่างเขาจะสามารถพัฒนาเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางได้หลังจากเข้าสู่หุบเขาแห่งโชคชะตา และยังสามารถรักษาระดับพลังฝึกฝนให้มั่นคงได้อย่างสมบูรณ์ได้อย่างไร?

เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพหลายองค์ถอนหายใจและมองไปยังจูอิงจุน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ด้วยความอิจฉา

“ท่านจู อาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมได้ขโมยซีนไปอย่างแท้จริงในครั้งนี้”

ถึงแม้จะเห็นได้ชัดว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่ปักหลักอยู่ในอาณาจักรเทพเที่ยงธรรม แต่หากต้วนหลิงเทียนไม่ตายในหุบเขาแห่งโชคชะตา อาณาจักรเทพเที่ยงธรรมก็จะได้รับผลตอบแทนอย่างงามหลังจากสงครามแห่งอาณาจักรเทพสิ้นสุดลง เมื่อพิจารณาจากผลงานของต้วนหลิงเทียนแล้ว อาณาจักรเทพเที่ยงธรรมจะต้องครองอันดับหนึ่งในสงครามแห่งอาณาจักรเทพครั้งนี้อย่างแน่นอน

เจ้าแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งกล่าวว่า “คราวนี้ อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ผู้ทรงธรรมจะทำลายสถิติที่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้าสร้างไว้ได้อย่างแน่นอน ซึ่งหมายความว่าอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ผู้ทรงธรรมจะได้รับรางวัลเพิ่มเติม”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพองค์อื่นๆ ก็มองไปยังจูอิงจุนอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา คำพูดใดๆ ก็ไม่อาจบรรยายความอิจฉาของพวกเขาในขณะนั้นได้

จูอิงจุนและอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมโชคดีอย่างยิ่งในครั้งนี้ พวกเขาจะได้รับรางวัลอย่างงามจากเทพผู้สร้างอย่างแน่นอนหากพวกเขาสามารถทำลายสถิติได้ในครั้งนี้

“ยังไม่จบ ผลลัพธ์จึงยังไม่แน่นอน ในความคิดของข้า อาณาจักรเทพธนูหยกยังสามารถเหนือกว่าพวกเราได้ทุกเมื่อ” จูอิงจุนกล่าวอย่างถ่อมตนขณะมองไปยังกวนเป่าหยู เจ้าแห่งอาณาจักรเทพธนูหยก เพราะอย่างไรก็ตาม ผู้เข้าร่วมที่แข็งแกร่งที่สุดในครั้งนี้ก็คือหลางชุนหยวนอย่างไม่ต้องสงสัย

ในขณะเดียวกัน เซียวอี้ เจ้าแห่งอาณาจักรเทพทะยานที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็โกรธจัดจนแทบจะกระอักเลือดหลังจากรู้ว่าหลางชุนหยวนได้ก้าวเข้าสู่ระดับเทพสูงสุดแล้ว จากความเข้าใจในกฎของนาง เขาอาจจะสู้กับนางไม่ได้หากปราศจากพระราชกฤษฎีกาของเจ้าแห่งอาณาจักร ในเมื่อตอนนี้นางได้กลายเป็นเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานแล้ว ความโกรธของเขายิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อคิดถึงว่านางแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไรจากการสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงเกือบทั้งหมดในเมืองหลวงของอาณาจักรเทพทะยาน เขาหันไปมองอู๋หยูและแสดงความเห็นใจต่อความโชคร้ายของอู๋หยู

กวนเป่าหยูยิ้มและพูดเบาๆ ว่า “ท่านจู ท่านต้องล้อเล่นแน่ๆ ตอนนี้หลางชุนหยวนเป็นเทพสูงสุดขั้นต้นแล้ว นั่นหมายความว่านางไม่สามารถฆ่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ได้อีกต่อไปแล้ว นางจะสะสมคะแนนได้มากกว่าต้วนหลิงเทียนได้ยากยิ่งกว่านั้น ยิ่งกว่านั้น ต้วนหลิงเทียนยังมีเวลาสะสมคะแนนได้อีกมาก ข้าหวังเพียงว่าเขาจะไว้ชีวิตคนของข้าเพราะหลางชุนหยวน และหวังว่าคนของข้ามากกว่าครึ่งจะรอดชีวิตจากศึกแห่งอาณาจักรเทพ”

หลังจากเสียงของกวนเป่าหยูจบลง สีหน้าของเหล่าขุนศึกแห่งอาณาจักรเทพองค์อื่นๆ ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขานึกขึ้นได้ว่าด้วยพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวของต้วนหลิงเทียน เขาสามารถฆ่าคนของพวกเขาได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

‘ฉันหวังว่าพวกเขาจะฉลาดและซ่อนตัว…’

‘ถ้าพวกเขาเคยได้ยินหรือเห็นความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนมาก่อน พวกเขาก็ไม่ควรโง่เขลาถึงขนาดไปยั่วยุเขา…’

‘ฉันหวังว่าพวกเขาจะเลือกอย่างชาญฉลาด…’

เหล่าขุนศึกแห่งอาณาจักรเทพหลายท่านต่างภาวนาในใจว่าเหล่าทหารของตนจะฉลาดและหลีกเลี่ยงการยั่วยุต้วนหลิงเทียน ทางที่ดีที่สุดคือพวกเขาควรรอจนกว่าจะถูกส่งตัวออกจากหุบเขาแห่งโชคชะตาเมื่อสงครามแห่งอาณาจักรเทพสิ้นสุดลง ด้วยวิธีนี้ ความปลอดภัยของพวกเขาจะได้รับการรับประกันในระดับหนึ่ง

ขณะที่พวกเขายังคงรอคอยอยู่นั้น เหล่าขุนศึกแห่งอาณาจักรเทพบางท่านอดไม่ได้ที่จะสอบถามเหอหยูหลินและฮั่นเส้าคุนเกี่ยวกับกำลังพลของตน สีหน้าของพวกเขามืดมนลงเมื่อทราบว่าอาณาจักรเทพของตนก็ได้รับความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน

เจ้าแห่งอาณาจักรเทพระฆังลมดีใจมากเมื่อรู้ว่าลูกชายของตนได้รับดอกบัวเพลิงดิน แต่ความสุขของเขาก็หายไปทันทีหลังจากเหอหยูหลินพูดจบ ลูกชายของเขา เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เสียชีวิตในหุบเขาแห่งโชคชะตาหลังจากได้รับดอกบัวเพลิงดินแล้ว

เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพอื่นๆ ต่างประหลาดใจเมื่อรู้ว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวสามารถครอบครองดอกบัวเพลิงดินได้สำเร็จ เพราะพวกเขาไม่รู้มาก่อนว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวซ่อนพลังของตนไว้ ภายใต้สถานการณ์ปกติ พวกเขาคงจะตำหนิเจ้าแห่งอาณาจักรเทพระฆังลมที่ซ่อนไพ่เด็ดเช่นนี้ไว้ แต่เนื่องจากการตายของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว จึงเป็นเรื่องปกติที่ไม่มีใครตำหนิเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เจ้าแห่งอาณาจักรเทพระฆังลมโกรธเคือง

เหล่าขุนนางจากอาณาจักรเทพบางองค์ที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าแห่งอาณาจักรเทพระฆังลม ได้ออกมาพูดปลอบโยนเขา

ในขณะเดียวกัน หลายคนก็สงสัยว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวถูกสังหารโดยต้วนหลิงเทียนหรือหลางชุนหยวนหรือไม่ นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่เหล่าเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุนิติภาวะบางส่วนจะร่วมมือกันสังหารเฟิงเสี่ยวเสี่ยว ในความคิดของพวกเขา หากไม่นับต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เหล่าเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุนิติภาวะจะสังหารเฟิงเสี่ยวเสี่ยวได้ด้วยตัวคนเดียว

…

ในหุบเขาเดสตินี

ต้วนหลิงเทียนไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกหุบเขาแห่งโชคชะตาเลย ในเวลานี้ ด้วยการคุ้มครองของหลางชุนหยวน เขาจึงรักษาบาดแผลของตนเองได้สำเร็จ เมื่อลืมตาขึ้น เขามองไปที่หลางชุนหยวนแล้วกล่าวว่า “พี่สาวรุ่นที่สี่ ข้าหายดีแล้ว”

“ดี” หลางชุนหยวนตอบพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนี้เจ้าฟื้นตัวแล้ว ไปฆ่าสัตว์อสูรพวกนี้กันเถอะ การฆ่าคนเหล่านั้นก่อนหน้านี้ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรมากนัก แต่สำหรับสัตว์อสูรเหล่านี้มันต่างออกไป เพราะพวกมันคือบททดสอบขั้นสูงสุดในศึกแห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตา เราจะได้รับรางวัลหลังจากที่เราฆ่าพวกมันได้ ข้าหวังว่าเหล่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดที่สร้างการทดสอบแห่งเทพจะไม่ตระหนี่กับรางวัลนะ…”

แตกต่างจากผู้คนในการทดสอบเทพเจ้า หลางชุนหยวนและคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมการทดสอบเทพเจ้าต่างรู้ดีว่าเทพแห่งการสร้างสรรค์นั้นแท้จริงแล้วคือเหล่าผู้ทรงพลังสูงสุดเพียงไม่กี่คน หุบเขาแห่งโชคชะตา เช่นเดียวกับการทดสอบเทพเจ้า ก็เป็นเพียงสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าผู้ทรงพลังสูงสุดเหล่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของหลางชุนหยวน ดวงตาของต้วนหลิงเทียนก็เป็นประกายพลางกล่าวว่า “ข้าตั้งตารอรางวัลอยู่ ท่านพี่สาวคนที่สี่ ปล่อยพวกเขาไปเถอะ หลังจากนี้ท่านค่อยมาดูข้าฆ่าพวกเขาก็ได้”

หลางชุนหยวนหัวเราะเบาๆ “ตกลง ฉันจะดูการแสดงของคุณหลังจากนี้!”

หลังจากนั้น หลางชุนหยวนก็ปล่อยมือจากอสูรกายที่เหลืออีกเจ็ดตน

สัตว์อสูรทั้งเจ็ดนั้นแท้จริงแล้วเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา พวกมันรู้ว่าไม่สามารถทำอะไรหลางชุนหยวนได้ และรู้ว่าตัวเองติดอยู่ในอาคมของเธอ ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงรู้ว่าโอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์ ดังนั้น ในเวลานี้ พวกมันจึงตัดสินใจว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่พวกมันสามารถทำได้คือการฆ่าต้วนหลิงเทียนก่อนที่พวกมันจะตาย เพื่อแก้แค้นให้เพื่อนร่วมรบทั้งสองที่เสียชีวิตไป

คำราม!

อสูรทั้งเจ็ดพุ่งออกมาโจมตีพร้อมกัน ทำให้ห้วงอวกาศและค่ายกับดักของหลางชุนหยวนสั่นสะเทือน ในขณะนั้นเกิดระลอกคลื่นสวยงามขึ้นในห้วงอวกาศ แต่ไม่มีใครมีเวลาชื่นชมมันในเวลานั้น

เมื่อต้วนหลิงเทียนเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรอีกครั้ง เขาไม่ได้หลบหลีกเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับพุ่งเข้าหาพวกมันด้วยความตั้งใจที่จะต่อสู้แบบตรงๆ เหตุผลเดียวที่เขาหลบหลีกก่อนหน้านี้ก็เพราะบาดแผลของเขา ตอนนี้บาดแผลหายแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป เพราะตอนนี้สัตว์อสูรเหล่านั้นไม่สามารถใช้กระบวนท่าโลหิตได้อีกต่อไปแล้ว พวกมันจึงแข็งแกร่งเพียงแค่ระดับเทพสูงสุดเท่านั้น หากมีเวลามากพอ เขาก็สามารถฆ่าพวกมันทั้งหมดได้ไม่ยาก