WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4192: ความเป็นศัตรูระหว่างต้วนหลิงเทียนและเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมจากแดนเทพสูงส่ง

บทที่ 4192: ความเป็นศัตรูระหว่างต้วนหลิงเทียนและเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมจากแดนเทพสูงส่ง

ปัง

เทพสูงสุดผู้ใกล้บรรลุธรรมที่ได้รับบาดเจ็บตกอยู่ระหว่างผู้มาใหม่ ซึ่งเป็นเทพสูงสุดผู้ใกล้บรรลุธรรมที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ และต้วนหลิงเทียนที่จ้องมองเขาอย่างน่ากลัว ในเวลาไม่ถึงสองลมหายใจ เขาก็ถูกผู้มาใหม่ ซึ่งเป็นเทพสูงสุดผู้ใกล้บรรลุธรรมจากอาณาจักรเทพทะยานสังหาร

‘เขาขโมยของจากฉัน!’ สีหน้าของต้วนหลิงเทียนมืดมนลงทันที ในความคิดของเขา เขาเป็นคนค้นพบเทพสูงสุดสองคนนั้นก่อน หลังจากฆ่าคนใดคนหนึ่งไปแล้ว ผู้มาใหม่ก็ลงมือในช่วงเวลาสำคัญ

ต้วนหลิงเทียนตอบสนองอย่างรวดเร็วมาก ทันทีที่เทพสูงสุดองค์ที่สองสิ้นพระชนม์ เขาก็ใช้พลังเทพของตนแยกวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญของอีกฝ่ายที่มีวิญญาณวัตถุและแหวนมิติออกจากกัน จากนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นจะเข้าครอบครองวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนั้น

เมื่อเทพเจ้าสูงสุดผู้ใกล้เสด็จมาจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เบื้องบนทรงเห็นเช่นนั้น สีหน้าของพระองค์ก็มืดมนลงก่อนที่จะทรงลงมือกระทำ

เมื่อเห็นเช่นนั้น ต้วนหลิงเทียนก็เทเลพอร์ตหายไปทันทีและยึดแหวนมิติมาแทน

สีหน้าของเทพสูงสุดผู้ใกล้จะปรากฏตัวยิ่งแย่ลง เขาหยุดและตะโกนว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้ากล้าดียังไงมาขโมยของจากข้า!”

ในขณะเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนก็เทเลพอร์ตไปยังวัตถุศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นพร้อมกับวิญญาณวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่สมบูรณ์

ในความคิดของต้วนหลิงเทียน แหวนมิติและวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นเอกที่มีวิญญาณวัตถุสมบูรณ์นั้นเป็นของเขาโดยชอบธรรม ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมจากอาณาจักรเทพเหินฟ้าควรจะรู้สึกขอบคุณที่เขาไม่คิดจะแก้แค้นสำหรับการสังหารเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมที่ได้รับบาดเจ็บ หากเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมจากอาณาจักรเทพเหินฟ้าไม่ยอมถอย เขาก็จะไม่ยอมถอยเช่นกัน เพราะตอนนี้เขาเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้ว เขามั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุธรรมได้

บูม!

ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังเอื้อมมือไปหยิบวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญที่มีจิตวิญญาณสมบูรณ์นั้น เทพสูงสุดจากอาณาจักรเทพเหินฟ้าก็เคลื่อนไหว เขาบินเข้ามาและชกหมัดออกไป ในเวลาเดียวกัน วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญของเขาก็เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ พุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียน

ต้วนหลิงเทียนปล่อยลำแสงดาบเจ็ดสีออกมาทันที ป้องกันการโจมตีของเทพสูงสุดที่กำลังจะมาถึง ขณะเดียวกันก็คว้าวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญมาเก็บ

“ต้วนหลิงเทียน เจ้าอยากตายหรือไง?” เทพสูงสุดผู้เฒ่าจากอาณาจักรเทพทะยานถามอย่างเดือดดาล เขาร่ายกฎแห่งโลหะที่ส่องประกายเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์และอัดพลังเทพลงไป การโจมตีของเขานั้นดูราวกับดวงอาทิตย์ที่สามารถเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าได้

“เจ้าต่างหากที่แสดงความไม่เคารพก่อน” ต้วนหลิงเทียนกล่าวอย่างไม่แยแส ขณะเดียวกัน ลำแสงดาบเจ็ดสีของเขาก็พุ่งเข้าใส่ชายชราอีกครั้ง

เมื่อการโจมตีทั้งสองปะทะกัน ดูเหมือนว่ามันจะสูสีกันมาก

แรงกระแทกจากการชนทำให้ต้วนหลิงเทียนถอยหลังไปประมาณสิบสองก้าว ขณะที่ชายชราถูกผลักถอยหลังไปถึง 20 ก้าว

‘ทำไมจักรพรรดิเทพระดับกลางถึงทรงพลังมากขนาดนี้?’

ใบหน้าของชายชราแดงก่ำเมื่อมองไปที่ต้วนหลิงเทียนและกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าขโมยแหวนมิติและวัตถุมงคลสำคัญของข้าไป! เจ้าคิดจะยั่วยุข้าหรือ?”

“แหวนมิติและวัตถุศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของคุณงั้นเหรอ?” ต้วนหลิงเทียนพูดอย่างเยาะเย้ย “ไอ้แก่ เจ้าก็รู้ความจริงอยู่แล้ว หยุดพูดพล่ามเสียที ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

ดวงตาของต้วนหลิงเทียนเปล่งประกายด้วยเจตนาฆ่าเมื่อพูดจบประโยค

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในหุบเขาแห่งโชคชะตา ต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานที่สามารถสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้ ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้ว เขามีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเทพสูงสุดในอนาคต หากต้วนหลิงเทียนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เขาจะสามารถสังหารเทพสูงสุดในอนาคตได้อย่างง่ายดาย

ชายชราหัวเราะเยาะ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตน เขาแสร้งทำเป็นสงบทั้งที่ภายในตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะแปลงร่างเป็นแสงสีทองและจากไป เขาพูดว่า “ต้วนหลิงเทียน ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ!”

“ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ เช่นกัน” ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยสีหน้าเยาะเย้ยขณะมองชายชราวิ่งหนีไป เขาตั้งใจจะฆ่าชายชราผู้โลภมากผู้นี้หลังจากที่ระดับพลังฝึกฝนของเขามั่นคงแล้ว

ในหุบเขาแห่งโชคชะตามีกฎอยู่ และต้วนหลิงเทียนได้เรียนรู้กฎเหล่านั้นจากหยุนเหอก่อนที่จะเข้าไปในหุบเขาแห่งโชคชะตา หนึ่งในกฎเหล่านั้นห้ามผู้เข้าร่วมที่มีพละกำลังเท่ากันเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ของกันและกัน เว้นแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะขอความช่วยเหลือ การฝ่าฝืนกฎข้อนี้จึงก่อให้เกิดความบาดหมางกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่เทพสูงสุดผู้ใกล้จะปรากฏตัวจะไม่รู้กฎข้อนี้ เทพสูงสุดผู้ใกล้จะปรากฏตัวไม่ได้ลังเลที่จะละเมิดกฎข้อนี้ เพราะคิดว่าต้วนหลิงเทียนนั้นอ่อนแอ

‘บางทีเขาอาจไม่ได้คาดหวังว่าพลังของข้าจะทัดเทียมกับเขาหลังจากที่ข้าได้เลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลาง’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ

…

ต้วนหลิงเทียนพูดถูกแล้ว

สีหน้าของชายชราผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ในอาณาจักรเทพสูงส่งนั้นดูบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียดขณะที่เขากำลังวิ่งหนี

‘ข้าคิดว่าเขายังคงอ่อนแอกว่าข้าอยู่ดี แม้จะขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้วก็ตาม ข้าไม่คิดว่าพลังของเขาจะเทียบเท่ากับข้าได้! เมื่อเขาพัฒนาพลังฝึกฝนจนมั่นคงแล้ว เขาจะต้องแข็งแกร่งกว่าข้าอย่างแน่นอน! ตอนนั้นเขาจะฆ่าข้าได้ง่ายๆ เลย บ้าเอ้ย! ข้าไม่น่าโลภเลย!’ ชายชราคิดในใจพร้อมถอนหายใจ ‘ข้าควรรายงานเรื่องนี้ต่อท่านเจ้าสำนักและลาออกจากตำแหน่งเจ้าสำนักเสียดีกว่า ข้าจะไปเมืองหลวงและรับใช้เป็นองครักษ์ให้กับราชวงศ์ ด้วยพระราชโองการของท่านเจ้าสำนัก ท่านเจ้าสำนักจะสามารถปกป้องข้าในอาณาจักรเทพเหินฟ้าได้ ไม่ว่าต้วนหลิงเทียนจะแข็งแกร่งขึ้นมากแค่ไหน เขากับกองกำลังระดับสูงที่เขาเข้าร่วมก็ทำอะไรข้าไม่ได้!’

เมื่อคิดเช่นนั้น ชายชราก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

…

แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนไม่รู้ว่าชายชราผู้นั้นหวาดกลัวถึงขั้นตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งเจ้าสำนักและไปรับใช้เป็นองครักษ์ของเจ้าเมืองแห่งอาณาจักรดำน้ำเหินฟ้า

เขายังคงเดินทางต่อไปยังใจกลางหุบเขาเดสตินีแคนยอน และได้รับรางวัลมากมายระหว่างทาง

ไม่กี่วันต่อมา เขาพบว่าผู้อยู่อาศัยในหุบเขาเดสตินีดูเหมือนจะหยุดการอาละวาดและค่อยๆ หายไป ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเดาได้ไม่ยากว่าเขามาถึงใจกลางหุบเขาเดสตินีแล้ว

‘ข้าควรหาที่ตั้งหลักปักฐานและดูดซับพลังงานที่ได้รับจากรางวัล ข้าต้องทำให้ฐานการฝึกฝนของข้ามั่นคงโดยเร็วที่สุด หากข้าทำสำเร็จ ข้าจะสามารถสังหารเทพสูงสุดที่กำลังจะมาถึงได้…’

หลังจากเผชิญหน้ากับเหล่าเทพสูงสุดจากอาณาจักรเทพทะยานแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ได้พบกับเหล่าเทพสูงสุดอีกหลายองค์ แน่นอนว่าพวกเขาทั้งหมดพยายามฆ่าต้วนหลิงเทียนแต่ก็ล้มเหลว ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดที่ไม่สามารถฆ่าคนที่ยั่วยุเขาได้ สิ่งที่เขาทำได้ก็คือป้องกันตัวเองและขัดขวางไม่ให้พวกเขาฆ่าเขา

…

เมื่อต้วนหลิงเทียนเข้าสู่การฝึกฝนแบบปิด ผู้เข้าร่วมในหุบเขาแห่งโชคชะตาก็เกิดความโกลาหลขึ้นเมื่อเห็นว่าคะแนนของต้วนหลิงเทียนแซงหน้าหลางชุนหยวนไปหลายร้อยคะแนน ทำให้เขาขึ้นมาอยู่อันดับหนึ่ง

“ต้วนหลิงเทียนทำคะแนนได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“หลางชุนหยวนมีฝีมือเทียบเท่าเทพสูงสุดทั่วไป ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เธอสามารถสะสมคะแนนได้มากมายขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้ แต่ตอนนี้เขาก็ยังเทียบได้กับเทพสูงสุดระดับใกล้บรรลุธรรมอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

“เป็นไปได้ไหมที่เขาจะประสบความสำเร็จครั้งสำคัญและกลายเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลาง?!”

“เป็นไปได้!”

หลายคนยังไม่ทราบว่าต้วนหลิงเทียนได้ก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งในการจัดอันดับส่วนบุคคล หลายคนเริ่มคาดเดาว่าเขาได้ก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางและแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเทพสูงสุดในอนาคตอันใกล้

เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าเทพสูงสุดผู้ใกล้จะบรรลุนิติภาวะบางองค์ที่ได้พบกับต้วนหลิงเทียนก็ได้ยืนยันข้อสันนิษฐานดังกล่าว สร้างความตกใจให้กับทุกคน

“ต้วนหลิงเทียนเพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลาง แต่เขากลับมีพลังระดับเทพสูงสุดที่ใกล้จะถึงแล้วหรือ? เขาคือสุดยอดฝีมือ!”

“คำว่า ‘อสูรกาย’ ยังน้อยไป! ถ้าถามผม ผมว่าเขาโหดเหี้ยมเกินกว่าจะรับไหว!”

“ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ฉันต้องกลัวจักรพรรดิเทพระดับกลาง! จริงๆ แล้วฉันภาวนาอยู่ว่าอย่าได้เจอกับเขาเลย ไม่งั้นเขาจะฆ่าฉัน!”

…

ขณะที่ผู้เข้าร่วมจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เดินทางมาถึงใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับต้วนหลิงเทียน ในที่สุดหลางชุนหยวนก็หยุดต่อสู้กับอัศวินรัตติกาล

“เจ้าไม่มีอะไรพิเศษ และเจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า น่าเสียดายที่ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ มิเช่นนั้น เทพสูงสุดระดับกลางจะปรากฏตัวขึ้นหลังเจ้าตาย ข้าเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพสูงสุดระดับกลางในตอนนี้ ดังนั้น… ลาก่อน!” หลางชุนหยวนกล่าวพลางหยุดการต่อสู้ลงอย่างกะทันหัน หลังจากกล่าวอำลาอัศวินดำแล้ว เธอก็รีบจากไปและมุ่งหน้าไปยังใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตา

‘ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะฆ่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ไม่ได้ แต่ฉันก็ยังสามารถช่วยน้องชายได้หากเขาต้องการความช่วยเหลือ เพียงเพราะฉันฆ่าพวกเขาไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำร้ายพวกเขาไม่ได้…’

หลางชุนหยวนสามารถออกจากหุบเขาแห่งโชคชะตาและถอนตัวจากการต่อสู้แห่งอาณาจักรเทพได้หลังจากบรรลุถึงระดับเทพสูงสุดขั้นต้นแล้ว อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ทำเช่นนั้นเพราะเธอต้องการช่วยเหลือต้วนหลิงเทียนให้บรรลุถึงระดับจักรพรรดิเทพขั้นกลาง

เมื่อเธอเดินทางมาถึงใจกลางหุบเขาแห่งโชคชะตา เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้รู้ว่าต้วนหลิงเทียนได้เลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้ว และเมื่อตรวจสอบอันดับส่วนตัว เธอก็ต้องตกใจอีกครั้งกับคะแนนของต้วนหลิงเทียน

‘น้องชายเก่งกว่าผมแล้วเหรอ?’

‘จากคะแนนที่เขาได้รับ เขาต้องได้เลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางแล้วแน่ๆ ด้วยรางวัลทั้งหมดที่เขาได้รับ ช่างน่าทึ่ง! พลังของเขานั้นเทียบได้กับเทพสูงสุดที่กำลังจะขึ้นครองราชย์เลยทีเดียว เขาเก่งกว่าพวกเราทุกคนเสียอีก! ฉันเชื่อว่าแม้แต่พี่สาวคนโตก็ยังไม่แข็งแกร่งเท่าน้องชายตอนที่เธอเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางเลย! พี่สาวคนโตและพี่ชายคนรองจะต้องชอบน้องชายแน่ๆ เมื่อได้เจอกัน!’

รอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนผลิบานบนใบหน้าของหลางชุนหยวน ขณะที่เธอยังคงคิดในใจว่า ‘ฉันสงสัยจังว่าพี่สาวคนโตกับพี่ชายคนรองจะกลับจากสนามรบเมื่อไหร่กันนะ…’