WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4164: การเปลี่ยนแปลงกฎอย่างกะทันหัน

แน่นอนว่า ต้วนหลิงเทียนสามารถมองทะลุแผนการของจักรพรรดิเทพทั้งสองได้อย่างชัดเจน คนหนึ่งพยายามทำให้พลังของเฉิงหยานหมดไป เพื่อให้อีกคนได้เปรียบในการต่อสู้กับเฉิงหยาน

แม้ว่าเฉิงหยานจะกินยาเทพฟื้นฟูพลังชีวิตแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่เฉิงหยานจะฟื้นฟูพลังชีวิตทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

ส่วนหูตงหลานนั้น จากปฏิกิริยาของเขา เขาก็สามารถเดาแผนการของทั้งคู่ได้เช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้ด้วยว่าเฉิงหยานจงใจซ่อนพลังของตัวเองไว้ก่อนหน้านี้ตอนที่สู้กับเขา

เมื่อเหล่าจักรพรรดิเทพขั้นสูงกลุ่มสุดท้ายเข้าสู่สนามประลอง แม้แต่ต้วนหลิงเทียนก็ยังไม่สามารถบอกได้อย่างแน่ชัดว่าใครจะเป็นผู้ชนะ อย่างไรก็ตาม จากสีหน้าที่มั่นใจของเฉิงหยาน ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ชนะ

“เฉิงหยาน ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะซ่อนพลังของเจ้าไว้” จักรพรรดิเทพผู้สูงศักดิ์กล่าวอย่างเคร่งขรึมขณะมองไปยังเฉิงหยาน

จักรพรรดิเทพขั้นสูงไม่กล้าลดความระมัดระวังลงเลย แม้ว่าจักรพรรดิเทพขั้นสูงอีกองค์จะสามารถทำให้พลังของเฉิงหยานหมดลงได้แล้วก็ตาม เพราะเฉิงหยานดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญ เขาไม่มั่นใจอย่างเต็มที่ว่าจะเอาชนะเฉิงหยานได้แม้ว่าแผนการทำให้พลังของเฉิงหยานหมดลงจะสำเร็จ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันและเดินหน้าต่อไป เพราะนี่คือโอกาสทอง เขาไม่ได้สนใจที่จะเป็นเจ้าสำนักชั่วคราวหรือเจ้าสำนักอย่างเป็นทางการของสำนักเทพวิญญาณ แต่เขาต้องการเป็นตัวแทนของอาณาจักรฝ่ายธรรมะในการรบแห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตาอย่างแท้จริง นี่คือโอกาสอันยิ่งใหญ่ และอาจช่วยให้เขากลายเป็นเทพสูงสุดได้ หากไม่มีโอกาสอันยิ่งใหญ่เช่นการรบแห่งอาณาจักรเทพหรือการเผชิญหน้าโดยบังเอิญ เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดและกลายเป็นเทพสูงสุดได้

“ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการต่อสู้รอบสุดท้ายของการแข่งขันแล้ว”

“ผู้ชนะในการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นผู้ครองคฤหาสน์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ชั่วคราวของเรา!”

“ถูกต้องแล้ว นี่จะเป็นการต่อสู้รอบสุดท้ายของการแข่งขันอย่างแน่นอน เว้นแต่จะมีจักรพรรดิเทพขั้นสูงคนอื่นปรากฏตัวขึ้น”

ฝูงชน รวมทั้งหวังชุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้วนหลิงเทียน ต่างก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

ในขณะเดียวกัน จักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังก็ไม่รอช้า ทันทีที่เข้าสู่สนามประลอง เขาก็เริ่มโจมตีอย่างหนัก การโจมตีของเขากระหน่ำใส่เฉิงหยานอย่างไม่หยุดยั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาหวังจะเอาชนะเฉิงหยานก่อนที่เฉิงหยานจะฟื้นพลังได้มากกว่านี้

อย่างไรก็ตาม เฉิงหยานไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยเมื่อเผชิญกับการโจมตีอันรุนแรงที่ราวกับสายฝนที่กระหน่ำลงมา

ด้วยเหตุนี้ ฝูงชน รวมทั้งทูตแห่งอาณาจักรธรรม จึงตระหนักว่าเฉิงเหยียนได้ซ่อนพลังของเขาไว้มากกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มาก พวกเขาจึงสามารถคาดเดาผลลัพธ์ของการต่อสู้ได้ไม่ยาก

“ถ้าไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์เกิดขึ้นอีก จักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังองค์นั้นจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน…”

“เฉิงหยานจะดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสชั่วคราวของคฤหาสน์เทพวิญญาณของเรา!”

ตามที่คาดไว้ เฉิงหยานใช้เวลาไม่นานก็สามารถได้เปรียบและเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ภายในสิบตาเดิน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถรักษาตำแหน่งของตนไว้ได้สำเร็จหลังจากเอาชนะจักรพรรดิเทพขั้นสูงสามคนติดต่อกัน

แม้ว่าจักรพรรดิเทพทั้งสามจะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับความพ่ายแพ้ แต่พวกเขาก็เชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของเฉิงหยาน ดังนั้นพวกเขาจึงแสดงความยินดีกับเฉิงหยาน แสดงให้เห็นถึงน้ำใจนักกีฬาที่ดี

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ เฉิงเหยียน!”

เฉิงเหยียนยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ยังเร็วเกินไปที่จะแสดงความยินดีกับผม การแข่งขันยังไม่จบนี่นา”

ทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่า เฉิงหยานแค่ถ่อมตัวเท่านั้น ไม่มีใครสงสัยเลยว่า เฉิงหยานจะเป็นผู้ชนะการแข่งขันและดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักชั่วคราวของสำนักเทพวิญญาณอย่างแน่นอน

ในเวลานั้น หวังชุนถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เฉิงหยานจะต้องเป็นเจ้าสำนักชั่วคราวของสำนักเทพวิญญาณของเราอย่างแน่นอน เขาแข็งแกร่งและยังหนุ่ม หากโชคดีจริงๆ เขาอาจมีโอกาสได้เป็นเทพสูงสุดในระหว่างการต่อสู้แห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตา!”

ไม่มีใคร แม้แต่ต้วนหลิงเทียนเอง รู้เรื่องเกี่ยวกับหุบเขาแห่งโชคชะตาหรือศึกแห่งอาณาจักรเทพมากนัก อย่างไรก็ตาม พวกเขาส่วนใหญ่คิดว่าการแข่งขันนั้นน่าจะเป็นการต่อสู้ระหว่างจักรพรรดิเทพขั้นสูงจากอาณาจักรเทพต่างๆ และในระหว่างนั้น พวกเขาอาจได้พบกับเหตุการณ์ที่เอื้ออำนวยให้พวกเขากลายเป็นเทพสูงสุดได้

ขณะที่ฝูงชนกระซิบกระซาบกันด้วยความมั่นใจในชัยชนะของเฉิงหยาน เฉิงหยานก็ยืนอยู่ในสนามประลองด้วยท่าทางไร้เทียมทานขณะรอคู่ต่อสู้คนต่อไป

…

เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งในที่สุดก็เกือบเที่ยงวัน

ถึงแม้ทุกคนจะมั่นใจในชัยชนะของเฉิงหยานทันทีที่เขาเอาชนะจักรพรรดิเทพขั้นสูงคนสุดท้ายที่ปรากฏอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ก็ไม่มีใครจากไป เพราะพวกเขาไม่อยากพลาดโอกาสหากมีจักรพรรดิเทพขั้นสูงคนอื่นปรากฏตัวขึ้นอีก ไม่ว่าจะเป็นไปได้ยากแค่ไหนก็ตาม

“เหลือเวลาอีกเพียง 15 นาที หากไม่มีจักรพรรดิเทพขั้นสูงคนอื่นปรากฏตัวขึ้น เฉิงเหยียนจะได้รับการสวมมงกุฎเป็นผู้ชนะ และการแข่งขันจะสิ้นสุดลง”

“ถูกต้องแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงนับตั้งแต่การต่อสู้ครั้งล่าสุด ท่านลอร์ดเฉิงก็คงฟื้นฟูพลังชีวิตเกือบเต็มที่แล้วด้วยยาเม็ดศักดิ์สิทธิ์รักษา”

“เห็นได้ชัดไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้เขาแข็งแรงขึ้นแล้ว?”

“ต่อให้มีจักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังอีกองค์ปรากฏตัวขึ้น ก็คงยากที่จะเอาชนะท่านลอร์ดเฉิงได้”

ไม่นานหลังจากนั้น มีคนถอนหายใจออกมาว่า “เหลือเวลาอีกครึ่งทางของ 15 นาทีสุดท้ายแล้ว… สงสัยเราคงได้ออกไปแล้วล่ะ…”

“ไม่ควรมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เพิ่มเติมอีกแล้ว เนื่องจากเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว…”

ในเวลานั้น หวังชุนซึ่งคิดเหมือนกับคนอื่นๆ กล่าวกับต้วนหลิงเทียนว่า “พี่ชาย ตอนนี้เวลาใกล้หมดแล้ว ไม่มีอะไรให้ดูอีกแล้ว เราคงกลับไปยังเมืองของคฤหาสน์ได้แล้ว”

เนื่องจากต้วนหลิงเทียนเคยตอบข้อความของหวังชุนอยู่บ้าง หวังชุนจึงคิดว่าทั้งสองไม่ใช่เพื่อนกัน แต่ที่จริงแล้วมันเป็นเพียงความรู้สึกฝ่ายเดียวเท่านั้น

ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ท่านพูดถูก ถึงเวลาที่เราต้องกลับไปยังเมืองของคฤหาสน์แล้ว” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อว่า “แต่ก่อนที่เราจะทำเช่นนั้น ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ”

“หืม? อะไรนะ?” หวังชุนถามด้วยความงุนงง

ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ตอบหวังชุน และจู่ๆ ก็หายตัวไปจากสายตา

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวังชุนก็ยิ่งสับสนมากขึ้น เขาพึมพำกับตัวเองว่า “เขาไปแล้วเหรอ? ทำไมไม่รอฉันล่ะ?”

หวังชุนที่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจากไปแล้วจึงหันกลับมา เขาตกใจอย่างมากเมื่อเห็นร่างสีม่วงที่คุ้นเคยอยู่ในสนามประลอง

ในขณะเดียวกัน ฝูงชนก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความโกลาหลเมื่อเห็นร่างสีม่วงบินเข้ามาในสนามประลองเพื่อเผชิญหน้ากับเฉิงหยาน ผู้ซึ่งเอาชนะจักรพรรดิเทพขั้นสูงสามคนติดต่อกันมาแล้ว

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เฉิงเหยียนตกใจมากเมื่อเห็นต้วนหลิงเทียน เขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาท้าทายเขาในช่วงใกล้จะจบการแข่งขันเช่นนี้ ที่สำคัญและน่าตกใจที่สุดคือ ต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานเท่านั้น เขาถามด้วยความไม่เชื่อว่า “ท่านเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐาน แต่ท่านต้องการท้าทายข้าเพื่อตำแหน่งเจ้าสำนักเทพวิญญาณชั่วคราวหรือ?”

ฝูงชนยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อได้ยินว่าต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐาน หลายคนคิดว่าต้วนหลิงเทียนเข้ามาในสนามประลองโดยไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่บางคนรู้สึกว่าต้วนหลิงเทียนอยากตาย

“จักรพรรดิแห่งเทพเจ้าในเวอร์ชั่นพื้นฐาน!”

“เขาอยากตายหรือไง? กล้าดียังไงมาท้าทายท่านเฉิงหยาน?”

“ฉันเห็นเขากำลังใช้เวทมนตร์เทเลพอร์ต… หรือว่าเขาเผลอเข้ามาในเวทีประลอง?”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นใครบางคนคำนวณผิดพลาดและมาผิดที่หลังจากใช้เวทมนตร์เทเลพอร์ต!”

ในขณะเดียวกัน ทูตแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาย่อมคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระที่จักรพรรดิเทพระดับเริ่มต้นจะกล้าท้าทายจักรพรรดิเทพระดับสูง แม้ว่าโอกาสจะน้อย แต่เขาก็อดสงสัยในใจไม่ได้ว่า ‘เฉิงหยานจัดฉากให้เขาเข้าสู่สนามประลองเพื่อป้องกันไม่ให้จักรพรรดิเทพระดับสูงคนอื่นๆ มาท้าทายเขาในนาทีสุดท้ายหรือเปล่า?’

สายตาของผู้ส่งสารเย็นชาลงทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาเกลียดกลอุบายไร้สาระแบบนี้ที่สุด เขาเยาะเย้ยอย่างเย็นชา ดึงดูดความสนใจของทุกคน จากนั้นเขากล่าวว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าจักรพรรดิเทพระดับเริ่มต้นจะกล้าท้าทายจักรพรรดิเทพระดับสูง… เพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่การจัดฉาก การต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด หากทั้งสองไม่เต็มใจที่จะต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ทั้งสองสามารถยอมแพ้ได้ และทั้งสองจะถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน จากนั้นเจ้าสำนักชั่วคราวของสำนักเทพจะถูกเลือกจากบรรดาจักรพรรดิเทพระดับสูงอีกสามคน”

ฝูงชนต่างตกตะลึงและสับสนกับคำพูดของผู้ส่งสาร อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน บางคนก็เริ่มเข้าใจความคิดและเจตนาของผู้ส่งสารที่เปลี่ยนกฎอย่างกะทันหัน

“แล้วชายหนุ่มชุดม่วงคนนี้มาช่วยท่านลอร์ดเฉิงถ่วงเวลาใช่ไหม?”

“มันจำเป็นด้วยเหรอ?”

“ผมคิดว่าท่านลอร์ดเฉิงคงไม่ได้คาดคิดว่าผู้ส่งสารจะเปลี่ยนกฎกะทันหันแบบนี้ใช่ไหมครับ?”

“ฉันคิดว่าท่านลอร์ดเฉิงคงต้องฆ่าชายหนุ่มชุดม่วงคนนั้นเสียแล้ว มิเช่นนั้นเขาจะถูกตัดสิทธิ์”

“ถ้าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับท่านเฉิง ฉันคิดว่าท่านเฉิงคงไม่ฆ่าเขาหรอกใช่ไหม?”

“อาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้ ถ้าเขาไม่ได้เป็นญาติกับท่านเฉิง ฉันคิดว่าท่านเฉิงอาจจะฆ่าเขาเพื่อขึ้นเป็นเจ้าสำนักชั่วคราวของสำนักเทพวิญญาณของเรา”

ทุกคนต่างมองต้วนหลิงเทียนและเฉิงหยานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจ

ในขณะเดียวกัน หวังชุนก็พึมพำด้วยความงุนงง “ต้วนหลิงเทียนมาช่วยเฉิงหยานงั้นเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ สถานการณ์ของเขาก็ดูไม่ดีแน่”

หวังชุนถอนหายใจในใจ “หวังว่าเฉิงเหยียนจะไม่ฆ่าเขาเพื่อที่จะได้เป็นเจ้าสำนักชั่วคราวของสำนักเทพวิญญาณนะ”

ในขณะเดียวกัน เฉิงเหยียนรู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง เขาคิดในใจว่า ‘คนส่งสารคิดว่าฉันเป็นคนจัดฉากเรื่องนี้งั้นหรือ?’

ในขณะเดียวกัน เฉิงเหยียนมองไปที่ต้วนหลิงเทียนด้วยความโกรธแค้น รู้สึกเลือดขึ้นหน้า เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเด็กน้อย ทุกคนคิดว่าข้าจ้างเจ้ามาถ่วงเวลา แต่เจ้ารู้ความจริง ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงเข้ามาในสนามประลองในเวลานี้ แต่จงเตรียมรับความตายไว้!”