WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4115 พันธสัญญาแห่งความตาย

เด็กอัจฉริยะเหล่านั้นโดยธรรมชาติแล้วมีความเย่อหยิ่งอยู่ในสายเลือด

หวังหยุนเซิงเคยปฏิเสธต้วนหลิงเทียนมาก่อน เพราะเขากังวลว่าต้วนหลิงเทียนยังคงซ่อนพลังของตนไว้ ความกลัวตายทำให้เขาปฏิเสธต้วนหลิงเทียน แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะเสนอการต่อสู้แบบเอาชีวิตรอด 5 ต่อ 1 ก็ตาม แม้ว่ามันจะน่าอับอายก็ตาม นอกจากนั้น แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกับพวกเขาทั้ง 5 คน แต่ในฐานะอัจฉริยะผู้ภาคภูมิใจของสำนักวิญญาณดั้งเดิมและหนึ่งในนักเรียนชั้นนำของสถาบันหมื่นกฎ เขาคิดว่าไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจหากพวกเขาทั้ง 5 คนสามารถฆ่าต้วนหลิงเทียนได้

อย่างไรก็ตาม สีหน้าและคำพูดของฝูงชนกลับยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขามองมาที่เขาหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนปฏิเสธที่จะต่อสู้กับหงหลี่และอีกสามคนเว้นแต่เขาจะเข้าร่วมด้วย เขาไม่สามารถทนต่อความอัปยศอดสูได้อีกต่อไป และในขณะนี้เขาต้องการเพียงแค่ฆ่าต้วนหลิงเทียนเท่านั้น

“ต้วนหลิงเทียน ข้ารับคำท้าดวลชีวิตและความตายของเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจภายหลัง” หวังหยุนเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะจ้องมองต้วนหลิงเทียน

ต้วนหลิงเทียนเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าในที่สุดเจ้าก็เริ่มมีกำลังใจขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากมีผู้ช่วยสี่คน ข้าควรจะแนะนำตั้งแต่แรกแล้วว่าให้เจ้าหาผู้ช่วยมาด้วย เสียใจเหรอ? จะมีอะไรให้เสียใจ ในเมื่อเจ้ากำลังจะตายในไม่ช้า?”

หวังหยุนเซิง หงหลี่ และอีกสามคนต่างโกรธจัดอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน

“ไร้สาระ!”

“ต้วนหลิงเทียน ไปที่วังแห่งความตายกันเถอะ เพื่อลงนามในพันธสัญญาแห่งความตาย!”

“ต้วนหลิงเทียน ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าแกแล้ว”

วังแห่งความตายเป็นสถานที่สำหรับการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดระหว่างเหล่านักเรียน ความขัดแย้ง การทะเลาะวิวาท และความเป็นศัตรูเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อมีผู้คนมากมาย วังแห่งความตายกลายเป็นสถานที่ที่หลายคนมาสะสางบัญชีแค้นกัน อย่างไรก็ตาม สถานที่แห่งนี้มักจะว่างเปล่า มีเพียงอาจารย์คนเดียวที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลสถานที่แห่งนี้ในแต่ละครั้ง ภายใต้สถานการณ์ปกติ อาจารย์ผู้รับผิดชอบสามารถบำเพ็ญเพียรได้อย่างสงบในวังแห่งความตาย

หยวนตงชุน จักรพรรดิเทพขั้นสูง ได้รับมอบหมายให้ดูแลวังแห่งความตายในวันนี้ เขากำลังจะก้าวขึ้นเป็นเทพสูงสุดขั้นต้น จึงตั้งใจฝึกฝนอย่างมาก การได้รับมอบหมายให้ดูแลวังแห่งความตายนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับเขา เพราะทำให้เขามีเวลาฝึกฝนมากขึ้น เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกรบกวนในวันนี้

‘ต้วนหลิงเทียน?’

หยวนตงชุนเคยได้ยินเรื่องของต้วนหลิงเทียนเมื่อสองเดือนก่อน ขณะที่เขากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในวังแห่งความตาย เขายังได้ยินเกี่ยวกับภารกิจที่โพสต์ไว้ในดาร์กเน็ต และเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนปฏิเสธหวังหยุนเซิง ต่อมาไม่นานนี้ เขาได้ยินเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนท้าทายหวังหยุนเซิงให้ต่อสู้แบบเอาชีวิตรอด ซึ่งต่อมาหวังหยุนเซิงก็ปฏิเสธ

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกมากมาย หยวนตงชุนคิดว่าต้วนหลิงเทียนสู้หวังหยุนเซิงไม่ได้เมื่อหวังหยุนเซิงท้าทายต้วนหลิงเทียนเป็นครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงประหลาดใจเมื่อต้วนหลิงเทียนท้าทายหวังหยุนเซิงให้ต่อสู้แบบเอาชีวิตรอด เขายังได้ยินมาว่าเหตุผลที่ต้วนหลิงเทียนท้าทายเช่นนั้นเป็นเพราะเขาสงสัยว่าสำนักวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวอยู่เบื้องหลังการตายของเพื่อนๆ ของเขาในโลกเบื้องล่าง

ถึงแม้จะไม่มีหลักฐาน แต่หยวนตงชุนก็คิดว่ากลุ่มวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวเป็นผู้กระทำผิด เขาเองก็รู้เรื่องเกี่ยวกับกลุ่มวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวอยู่บ้าง กลุ่มวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวไม่ลังเลที่จะใช้วิธีการที่เลวทรามเช่นนี้หากสิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปตามที่พวกเขาต้องการ

ก่อนหน้านี้ หยวนตงชุนก็ประหลาดใจเช่นกันเมื่อได้ยินว่าหวังหยุนเซิงปฏิเสธที่จะต่อสู้กับต้วนหลิงเทียนในศึกเอาชีวิตรอด เพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าหวังหยุนเซิงกลัวว่าต้วนหลิงเทียนจะแข็งแกร่งพอที่จะฆ่าเขาได้จริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาตาย แม้แต่ผู้นำของสำนักวิญญาณดั้งเดิมก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะต้องมีการลงนามในสนธิสัญญาก่อนการต่อสู้เอาชีวิตรอด

แน่นอนว่าวันนี้หยวนตงชุนรู้สึกประหลาดใจอีกครั้งเมื่อรู้ว่าต้วนหลิงเทียนท้าทายหวังหยุนเซิงและศิษย์อีกสี่คนจากสำนักวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวให้ดวลกันแบบเอาชีวิตรอด เพราะพลังรวมของศิษย์ทั้งสี่คนนั้นมากพอที่จะฆ่าหวังหยุนเซิงได้

‘ต้วนหลิงเทียนบ้าไปแล้วหรือไง? เขาพยายามจะข่มขู่พวกเขางั้นหรือ? แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาที่วังแห่งความตาย…’ หยวนตงชุนครุ่นคิดในใจอย่างงุนงง อย่างไรก็ตาม ต่อให้เขาอยากทำก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกัน พวกเขาก็สามารถต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดได้

หยวนตงชุนจ้องมองต้วนหลิงเทียนอย่างตั้งใจพลางพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าควรคิดให้ดีก่อน เมื่อเจ้าเซ็นสัญญามรณะแล้ว เจ้าจะต้องสู้จนถึงที่สุดกับพวกนั้นถึงห้าคน เจ้าอยากจะสู้ต่อจริงๆ หรือ?”

ในขณะเดียวกัน หยวนตงชุนก็ส่งข้อความไปถึงหยางหยูเฉินว่า “รองเจ้าสำนักหยาง ท่านทราบหรือไม่ว่าต้วนหลิงเทียนต้องการต่อสู้เอาชีวิตรอดกับศิษย์ห้าคนจากสำนักวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยว รวมทั้งหวังหยุนเซิงด้วยในเวลาเดียวกัน?”

หยวนตงชุนเป็นเพียงอาจารย์ธรรมดาในสำนักหมื่นกฎแห่งเวทมนตร์ เขาไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มผู้สืบทอดมรดก นอกจากนั้น เขายังเป็นเพื่อนกับหยางหยูเฉินมาก่อนที่หยางหยูเฉินจะกลายเป็นเทพสูงสุด ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ลังเลที่จะแจ้งให้หยางหยูเฉินทราบทันที โดยหวังว่าหยางหยูเฉินจะสามารถโน้มน้าวต้วนหลิงเทียนได้

ตรงข้ามกับที่หยวนตงชุนคาดไว้ หยางหยูเฉินกลับตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “ท่านคิดว่าน้องชายข้าอยากตายหรือไง?”

หยวนตงชุนถามอย่างวิตกกังวลว่า “ท่านกำลังบอกว่าน้องชายของท่านสามารถฆ่าพวกเขาทั้งห้าคนได้หรือ? ถึงแม้จะเป็นความจริง ท่านก็ไม่คิดว่ามันไม่เหมาะสมหรือ? แม้ว่าจะมีข้อตกลงตายตัวอยู่แล้วก็ตาม สมาคมวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวก็จะยิ่งเป็นศัตรูกับเขามากขึ้นหากเขาฆ่าพวกเขาทั้งห้าคน ข้าไม่คิดว่าสมาคมจะไม่พยายามฆ่าเขาและคนที่เกี่ยวข้องกับเขา…”

“ถึงแม้เขาจะไม่ฆ่าทั้งห้าคนนั้น แต่ทางศาสนจักรก็ได้ลงมือจัดการกับพวกที่เกี่ยวข้องกับเขาไปแล้ว ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ” หยางหยูเฉินกล่าวอย่างไม่แยแส

หยวนตงชุนถามว่า “น้องชายของคุณบอกคุณหรือเปล่าว่าเขาสามารถฆ่าหวังหยุนเซิงและคนอื่นๆ ได้?”

“ใช่” หยาง หยู่เฉินตอบ

“แล้วคุณเชื่อเขาเหรอ? เขาเป็นข่าวใหม่ เขาไม่เข้าใจหวังหยุนเซิงและคนอื่นๆ หรอก…”

“ฉันเชื่อเขา”

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หยวนตงชุนก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับหยางหยูเฉินอีก เขาจึงได้แต่จ้องมองหวังหยุนเซิงและคนอื่นๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พวกเจ้าทั้งห้าแน่ใจหรือว่าต้องการเซ็นสัญญาพันธสัญญาแห่งความตาย? แม้แต่สำนักวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวก็ไม่สามารถแก้แค้นให้พวกเจ้าได้หากพวกเจ้าตายไป…”

แน่นอนว่าหวังหยุนเซิง หงหลี่ และคนอื่นๆ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหยวนตงชุนแต่อย่างใด

เมื่อเห็นเช่นนั้น หยวนตงชุนก็ได้แต่พยักหน้าและกล่าวว่า “ตกลง ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าก็ลงนามในสนธิสัญญามรณะได้เลย เขียนชื่อและประทับฝ่ามือลงบนแผ่นจารึก”

หยวนตงชุนโบกมือ และแผ่นศิลาปรากฏขึ้นทันที กฎต่างๆ ถูกสลักไว้บนแผ่นศิลา ระบุว่าการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดนี้เป็นข้อตกลงร่วมกันของทั้งสองฝ่าย ผู้ชนะและสำนักกฎหมื่นจะไม่ต้องรับผิดชอบต่อการตายของฝ่ายอื่นๆ

“ใครเป็นคนแรก?”

ทันทีที่เสียงของหยวนตงชุนจบลง หวังหยุนเซิงก็ก้าวออกมาสลักชื่อของตนลงบนแผ่นหิน ก่อนจะกดฝ่ามือลงไป จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าอย่าได้ขี้ขลาดในเวลานี้เด็ดขาด”

ในความคิดของหวังหยุนเซิง ยังมีโอกาสที่ต้วนหลิงเทียนจะถอนตัวได้ ตราบใดที่ต้วนหลิงเทียนยังไม่ลงนามในสัญญามรณะ

“หลังจากพวกคุณทุกคนทำธุระเสร็จแล้ว ผมจะเซ็นชื่อเอง” ต้วนหลิงเทียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

หวังหยุนเซิงมองไปที่หงหลี่และคนอื่นๆ แล้วชักชวนให้พวกเขาร่วมลงนามในสนธิสัญญาแห่งความตายด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้น หงหลี่ก็เยาะเย้ยและพูดว่า “ถึงตาเจ้าแล้ว ต้วนหลิงเทียน”

เหล่านักเรียนที่มารวมตัวกันที่วังแห่งความตายต่างหันไปมองต้วนหลิงเทียนพร้อมกัน

“ต้วนหลิงเทียนจะถอนตัวในจังหวะสำคัญแบบนี้เหรอ?”

“ฉันว่าเขาคงเสียใจที่ทำเป็นเข้มแข็งมาก่อนหน้านี้…”

“เขาจะต้องตายแน่ๆ ทันทีที่เขาเซ็นสัญญากับความตาย…”

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน ต้วนหลิงเทียนก็สลักชื่อของตนลงบนแผ่นหินและกดฝ่ามือลงไปอย่างสบายๆ

ต่อมา หยวนตงชุน ประกาศว่า “ทั้งสองฝ่ายได้ลงนามในสนธิสัญญามรณะแล้ว”