WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4111 เลิกแกล้งตายเสียที

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกซาบซึ้งใจกับคำพูดของหยางหยูเฉิน แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะยอมรับข้อเสนอของหยางหยูเฉิน เพราะเขารู้ดีว่าร่างจริงของหยางหยูเฉินจะได้รับผลกระทบในระดับหนึ่งหากส่งร่างจำลองออกไป เขารู้เรื่องนี้ดีเพราะเขาก็เคยมีประสบการณ์ในการใช้ร่างจำลองมาก่อน

เมื่อควบคุมร่างจำลองได้แล้ว ก็สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้ตามปกติ แต่ก็ยังต้องใช้สมาธิส่วนหนึ่งควบคุมพวกมันอยู่ เว้นแต่ว่าร่างจำลองนั้นจะอยู่ในสภาวะสงบ มิฉะนั้นก็จะไม่สามารถจดจ่อได้อย่างเต็มที่ โดยปกติแล้ว ร่างจำลองของต้วนหลิงเทียนจะอยู่ในสภาวะสงบเมื่อเขามุ่งมั่นฝึกฝนพลัง

ด้วยเหตุนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงไม่คิดจะปล่อยให้ร่างจำลองของหยางหยูเฉินปกป้องวังสวรรค์แห่งสวรรค์ทำลายล้างอันโดดเดี่ยวเป็นเวลานาน เนื่องจากผู้คนจากสำนักวิญญาณดั้งเดิมอันโดดเดี่ยวจะไม่ปรากฏตัวเพราะพวกเขารู้ว่ากับดักนั้นสายไปแล้ว จึงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ในวังสวรรค์แห่งสวรรค์ทำลายล้างอันโดดเดี่ยวเพื่อรอพวกเขา

“ท่านอาจารย์ใหญ่” ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าจะติดหนี้บุญคุณท่าน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีกในอนาคต”

ต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าซู่ปี้เหลียนเต็มใจช่วยเหลือเพราะเห็นศักยภาพของเขา ในแง่หนึ่ง ซู่ปี้เหลียนกำลังลงทุนในตัวเขาโดยฉวยโอกาสช่วยเหลือเขาในยามที่เขาเดือดร้อน เขาไม่อยากสร้างภาระให้หยางหยูเฉินมากไปกว่านี้ จึงทำได้เพียงยอมรับความช่วยเหลือจากซู่ปี้เหลียน

“เยี่ยมมาก!” ซู่ปี่เหลียวฉีกยิ้มกว้างจนตาเหลือก

ต้วนหลิงเทียนรู้ว่าด้วยการช่วยเหลือของซู่ปี้เหลียน เขาจะปลอดภัยในสำนักหมื่นกฎ เขาไม่ต้องกังวลว่าพวกจากฝ่ายมรดกจะส่งคนที่มีระดับพลังเทียบเท่าจักรพรรดิเทพขึ้นไปมาฆ่าเขา

หยางหยูเฉินเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรเมื่อได้ยินการตัดสินใจของต้วนหลิงเทียน เพราะอย่างไรเสีย ต้วนหลิงเทียนก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเช่นนั้น

จากนั้น ซู่ปี่เหลียนก็ยิ้มและถามว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าอยู่ในวิหารมหาอำนาจสูงสุดนานเท่าไหร่แล้ว?”

สีหน้าของหยางหยูเฉินเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขามองซูปี่หลี่อย่างตั้งใจ พร้อมเตือนซูปี่หลี่ เขารู้แล้วว่าซูปี่หลี่ต้องแอบฟังเขาอยู่ก่อนหน้านี้แน่ๆ

“ห้าเดือนกับเก้าวัน” ต้วนหลิงเทียนกล่าวพร้อมถอนหายใจและดูหงอยเล็กน้อย

“ทำไมถึงถอนหายใจล่ะ?” ซู่ปี่เหลียนกล่าวพลางส่ายหัว “ท่านทำลายสถิติของสำนักชั้นในไปแล้ว สถิติที่นานที่สุดคือห้าเดือนกับห้าวัน แต่ท่านทำลายสถิตินั้นไปถึงสี่วัน”

ซู่ปี้หลี่ไม่สนใจสายตาเตือนของหยางหยูเฉิน ในเมื่อเขาจับได้ว่าหยางหยูเฉินโกหก เขาก็จะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไป

ต้วนหลิงเทียนตกตะลึงกับคำพูดของซูปี่เหลียว จากนั้นเขาก็ถามด้วยความสับสนว่า “ท่านเจ้าสำนักเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ? รุ่นพี่รุ่นที่สามและรุ่นพี่รุ่นพี่ของผมอยู่ที่นั่นนานกว่านั้นอีก ผมจะทำลายสถิติที่ยาวนานที่สุดได้อย่างไรครับ?”

หลังจากพูดจบ ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองหยางหยูเฉินโดยสัญชาตญาณ แล้วถามว่า “มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าครับ ท่านพี่สาม?”

ไม่นานนัก ต้วนหลิงเทียนก็สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของหยางหยูเฉิน

‘นี่หมายความว่าอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนพูดความจริง ส่วนรุ่นพี่คนที่สามโกหกใช่ไหม?’

ในที่สุด หยางหยูเฉินก็ส่ายหัวและกล่าวว่า “น้องชาย ข้าไม่ได้บอกความจริงกับเจ้าเพราะกลัวว่าเจ้าจะเหลิงและชะล่าใจ เวลาของเจ้าในวิหารมหาอำนาจสูงสุดไม่เพียงแต่เหนือกว่าข้าและพี่สาวคนโตเท่านั้น แต่เจ้ายังทำลายสถิติอีกด้วย”

หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนได้คำตอบสำหรับคำถามของเขาแล้ว ซูปี่เหลียนก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจพลางพูดกับหยางหยูเฉินว่า “เจ้าเด็กน้อย เจ้าน่าจะบอกข้าเร็วกว่านี้จะได้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้”

มุมปากของหยางหยูเฉินกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นซูปี่เหลียนแสดงท่าทางอยู่ตรงหน้า

ซู่ปี่เหลียวมองไปที่ต้วนหลิงเทียนแล้วถามด้วยสีหน้าขอโทษว่า “ต้วนหลิงเทียน ฉันคิดว่าคุณคงไม่เหลิงเรื่องนี้หรอกใช่ไหม? รุ่นพี่รุ่นที่สามของคุณมีเจตนาดี แต่ฉันดันไปทำลายมันด้วยปากพล่อยของตัวเอง”

ไม่นานนัก ต้วนหลิงเทียนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นได้ชัดว่าซู่ปี้เหลียวแอบฟังพวกเขาและจงใจเปิดโปงหยางหยูเฉิน เขาไม่สงสัยในเจตนาดีของหยางหยูเฉินเลย เขาจึงกล่าวว่า “พี่ใหญ่สาม อย่ากังวลไปเลย ข้าจะไม่เหลิงเพราะเรื่องนี้ ข้าได้ผ่านประสบการณ์มามากมายตั้งแต่สมัยอยู่ในโลกมนุษย์จนถึงตอนนี้ และได้ประสบความสำเร็จมามากแล้ว ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เข้าครอบงำจิตใจ”

หยางหยูเฉินยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้า ในขณะเดียวกัน เขาก็สงสัยว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถหาความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้ได้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกว่าตัวเองทำพลาดไปแล้ว

…

หลังจากกล่าวอำลาซูปี่เหลียวแล้ว ขณะที่พวกเขากลับไปยังอาณาจักรอิสระของสำนักชั้นใน ต้วนหลิงเทียนถามว่า “พี่ใหญ่คนที่สาม ในความคิดของคุณ โอกาสที่กลุ่มวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการตายของผู้ที่เกี่ยวข้องกับข้า และการทำลายล้างวังสวรรค์และอาณาจักรเซียนนั้นมีมากน้อยแค่ไหน?”

หยางหยูเฉินตอบด้วยความสับสน “ตอนนี้ผมมั่นใจ 90% แล้วว่าสำนักวิญญาณดั้งเดิมโดดเดี่ยวอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ศิษย์น้อง ท่านไม่แน่ใจ 100% เหรอว่าสำนักนั้นมีส่วนเกี่ยวข้อง ทำไมถึงมาถามผมตอนนี้ล่ะ?”

“ฉันแค่อยากแน่ใจ…” ต้วนหลิงเทียนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ

หยางหยูเฉินกล่าวว่า “โอกาสสูงมากที่พวกเขาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ที่จริงแล้ว ฉันได้เข้าไปจีบสมาชิกคนหนึ่งในสำนักหลังจากที่คุณปฏิเสธคำท้าของศิษย์เอกของพวกเขา นอกจากนี้ฉันยังได้ยินมาว่าศิษย์บางคนในสำนักได้พบกันก่อนหน้านี้ พวกเขาบอกว่าสำนักจะไม่ยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ เพราะคุณไปดูหมิ่นศิษย์เอกของพวกเขา”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หยางหยูเซินก็กล่าวเสริมว่า “นั่นก็สอดคล้องกับวิธีการที่สำนักทำกัน ถ้าเจ้าเข้าร่วมกับกองกำลังระดับสูงอื่นๆ บางทีพวกเขาอาจจะลงมือเร็วกว่านี้ พวกเขาไม่ได้ลงมือทันทีเพราะข้าเป็นคนชักชวนเจ้าให้เข้าเรียนในสำนักด้วยตนเอง พวกเขาย่อมระแวงข้าเป็นธรรมดา เพราะพวกเขามีศิษย์มากมาย รวมถึงหนึ่งในบุตรศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาอยู่ในสำนักด้วย อย่างไรก็ตาม การที่เจ้าปฏิเสธคำท้าของหวังหยุนเซิงอาจทำให้พวกเขาไม่พอใจ เพราะมันอาจถูกมองว่าเป็นการดูถูก ดังนั้นพวกเขาจึงลงมือแก้แค้นคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้า”

คำพูดของหยางหยูเฉินนั้นสมเหตุสมผลมาก และต้วนหลิงเทียนก็ไม่สงสัยอีกต่อไปแล้วว่ากลุ่มวิญญาณดั้งเดิมกลุ่มเดียวมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้

“พี่ใหญ่คนที่สาม” ต้วนหลิงเทียนกล่าวขึ้นมาอย่างกระทันหัน “อีกไม่กี่วันข้าจะส่งท่านผู้อาวุโสฮั่ว ท่านผู้อาวุโสเมิ่งหลัว และคนอื่นๆ ออกจากวังสวรรค์ หลังจากนั้นท่านก็สามารถถอนร่างจำลองของท่านออกไปได้”

หยางหยูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หมดหนทางเล็กน้อยว่า “น้อง ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกครับ ร่างจำลองของข้าไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับข้าเลย”

ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอก พวกผู้คนในที่ประชุมต้องรู้ว่าท่านส่งร่างปลอมไปที่นั่น พวกเขาจึงไม่กล้าขยับเขยื้อน ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่เรารออยู่ที่วังสวรรค์ต่อไปก็ไร้ประโยชน์”

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ร่างจำลองของต้วนหลิงเทียนก็ไล่ทุกคนในวังสวรรค์แห่งการทำลายล้างอันโดดเดี่ยวออกไป เหลือไว้เพียงผู้อาวุโสฮั่วและเมิ่งหลัวเท่านั้น คนอื่นๆ ต่างก็ดีใจ เพราะต้วนหลิงเทียนได้ให้รางวัลพวกเขาอย่างมากมาย

หลังจากนั้น ด้วยการคุ้มครองจากร่างจำลองของหยางหยูเฉิน ต้วนหลิงเทียนจึงพาผู้อาวุโสฮั่วและเมิ่งหลัวหนีไป

หลังจากช่วยให้ผู้อาวุโสฮั่วและเมิ่งหลัวตั้งหลักได้แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ออกจากอาณาจักรอิสระของสำนักชั้นใน หยางหยูเฉินได้ถ่ายทอดข้อความของซูปี่หลี่ให้เขาฟัง ซูปี่หลี่กล่าวว่าเขาจะปลอดภัยในสำนักหมื่นกฎนับจากนี้ไป

ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะกลับหอพัก สมาชิกของกลุ่มสืบทอดมรดกทุกคน ตั้งแต่ระดับบนสุดจนถึงระดับล่างสุด ต่างก็ได้รับคำเตือน พวกเขาต่างตกใจกับคำเตือนนั้นเป็นอย่างมาก

“นับจากนี้เป็นต้นไป สมาชิกกลุ่มสืบทอดมรดกห้ามโจมตีต้วนหลิงเทียนอีกต่อไป ท่านเจ้าสำนักได้สั่งไว้แล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับต้วนหลิงเทียนในสำนัก ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มของเราหรือไม่ก็ตาม สมาชิกกลุ่มสืบทอดมรดกจงลืมเรื่องการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งเจ้าสำนักไปได้เลย”

“ด้วยเหตุนี้ เราไม่เพียงแต่ต้องหยุดการโจมตีเขาเท่านั้น แต่เราต้องรับประกันความปลอดภัยของเขาไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!”

แน่นอนว่า ต้วนหลิงเทียนไม่รู้เรื่องความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในกลุ่มผู้สืบทอดมรดกเลย ไม่นานหลังจากกลับถึงหอพักของเขา ซึ่งเป็นห้อง 603 ในอาคาร 2 เขาก็ออกจากห้องและบินไปยังลานเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ต้วนหลิงเทียนมองลงไปยังลานด้านล่างขณะลอยอยู่กลางอากาศ สักครู่ต่อมาเขาก็กล่าวว่า “หวังหยุนเซิง ออกมาเถอะ”

เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนองใดๆ ต้วนหลิงเทียนจึงพูดเสริมว่า “เลิกแกล้งตายได้แล้ว!”

ฝูงชนที่มารวมตัวกันต่างพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าหวังหยุนเซิงจะตอบอย่างไร