WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4100: ฉันขอโทษ

“กลุ่มวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยว?” ชายชุดดำพูดเยาะเย้ย “ขออภัย ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย นานแล้วที่ฉันไม่ได้มาเยือนโลกเบื้องล่าง ฉันไม่คิดว่าลูกหลานของฉันจะต้องตายในมือของคุณ ต้วนหลิงเทียน ฉันจะฆ่าคุณและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณ บอกเลย เพื่อนของฉันจากแดนเทพก็เดินทางมายังโลกเบื้องล่างพร้อมกับฉันด้วย ลูกหลานของเขาก็ถูกคุณฆ่าเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงไปที่บ้านเกิดของคุณ แดนเซียน ฉันคิดว่าแดนเซียนน่าจะถูกทำลายไปนานแล้ว”

ชายชุดดำเย้ยหยันในตอนท้ายคำพูดของเขา

สีหน้าของต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าทำลายอาณาจักรโลกธรรมดาไปทั้งอาณาจักรเลยหรือ? เจ้าทราบหรือไม่ว่ามีสิ่งมีชีวิตมากมายแค่ไหนในอาณาจักรโลกธรรมดา?”

ต้วนหลิงเทียนไม่คาดคิดมาก่อนว่ากลุ่มเทพดั้งเดิมกลุ่มเดียวจะโหดร้ายถึงขนาดทำลายอาณาจักรโลกทั้งใบเพื่อแก้แค้น

“นั่นไม่ใช่เรื่องของเรา” ชายชุดดำกล่าวพร้อมกับยิ้มเยาะ “เป็นความผิดของคุณต่างหากที่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ถูกทำลาย ทั้งหมดเป็นเพราะบาปมหันต์ของคุณ”

ชายชุดดำไม่สนใจสีหน้าบึ้งตึงของต้วนหลิงเทียน และพูดต่อว่า “น่าเสียดายที่เพื่อนและครอบครัวของคุณหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดูเหมือนว่าคุณจะไปทำให้คนมากมายขุ่นเคืองจนต้องหลบซ่อนตัว เอาล่ะ ฉันหวังว่าพวกเขาจะหลบซ่อนตัวได้ดี เพื่อนของฉันและฉันจะกลับไปยังแดนเบื้องล่างอีกครั้ง เราจะไม่ลังเลที่จะฆ่าพวกเขาทันทีที่พบเจอ อ้อ ใช่แล้ว เราได้ทำลายตระกูลและสำนักทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคุณและญาติของคุณแล้ว เพื่อนและครอบครัวของคุณอาจรอดชีวิต แต่ญาติของพวกเขาทั้งหมดได้ตายไปแทนแล้ว ฉันสงสัยว่าเพื่อนและครอบครัวของคุณจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้เรื่องนี้”

สีหน้าของต้วนหลิงเทียนยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้นไปอีก เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ากลุ่มวิญญาณดั้งเดิมกลุ่มเดียวจะพุ่งเป้าโจมตีแม้แต่คนที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนและครอบครัวของเขาด้วยซ้ำ

ชายชุดดำกล่าวว่า “การฆ่าฟันจะไม่หยุดลง เว้นแต่คุณจะฆ่าตัวตายต่อหน้าสาธารณชนในสถาบันกฎหมายมากมาย”

ต้วนหลิงเทียนพูดอย่างโมโหว่า “รู้ไหมว่าฉันอยู่ในสำนักกฎหมื่น… แล้วยังกล้าพูดอีกเหรอว่าไม่ใช่สมาชิกของสำนักวิญญาณดั้งเดิม!”

พลังเทพของชายชุดดำพลุ่งพล่านขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน จากนั้นเขาก็โบกมือ ส่งพลังเทพไปยังต้วนหลิงเทียน

ต้วนหลิงเทียนจ้องมองชายชุดดำด้วยสายตาเย็นชาพลางกล่าวว่า “นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้า ต้วนหลิงเทียน จะต่อสู้กับวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวจนตาย!”

ปัง

เมื่อพลังเทพของชายชุดดำลงมา ร่างจำลองของต้วนหลิงเทียนจากกฎแห่งกาลเวลาก็ถูกทำลายลงในทันที

ในเวลานี้ มีเพียงชายชุดดำคนเดียวที่เหลืออยู่ในวังสวรรค์แห่งสวรรค์ทำลายล้างอันโดดเดี่ยว

โชคดีที่ผู้คนในวังสวรรค์ รวมทั้งเมิ่งหลัวและผู้อาวุโสฮั่ว ต่างก็ออกจากวังไปนานแล้ว

…

ในเทือกเขาแห่งหนึ่งในดินแดนอันแสนธรรมดามากมาย

ร่างปลอมของต้วนหลิงเทียนอีกคนปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของเขานั้นเย็นชาอย่างยิ่ง

“นายท่านหนุ่ม กองกำลังวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวได้เคลื่อนไหวแล้วหรือ?” เมิ่งหลัวถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมหลังจากที่เขาเหาะขึ้นไปบนฟ้าเพื่อทักทายต้วนหลิงเทียน

จักรพรรดิเทพป่าเถื่อนผู้กล้าหาญ ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของเฟิงชิงหยาง ดูหม่นหมองอย่างยิ่งในเวลานี้

“ครับ” ต้วนหลิงเทียนตอบหลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ

ก่อนหน้านี้ ต้วนหลิงเทียนได้ส่งร่างจำลองของตนไปยังโลกเบื้องล่างโดยใช้กระสวยเทพทำลายล้างเพื่อช่วยเหลือครอบครัวและเพื่อนๆ ให้ย้ายถิ่นฐาน นอกจากครอบครัวแล้ว เขายังพาเพื่อนสนิทอย่างซู่หลี่ หวงเจียหลง และคนอื่นๆ รวมถึงอาจารย์ ผู้เฒ่า และลูกหลานของพวกเขาไปหลบซ่อนตัวจากกลุ่มวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวด้วย

กลุ่มวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวขึ้นชื่อเรื่องความชั่วร้าย จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะทำถึงขนาดนี้เพียงเพราะต้วนหลิงเทียนปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับพวกเขา

“นายท่าน ใจเย็นๆ สิ พวกเขาทำลายแค่พระราชวังสวรรค์และร่างจำลองของท่านเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก” เมิ่งหลัวกล่าวปลอบใจต้วนหลิงเทียน

“ท่านเมิ่งหลัวอาวุโส” ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่เพียงแต่พวกเขาทำอย่างนั้นเท่านั้น แต่พวกเขายังฆ่าทุกคนอย่างไม่เลือกหน้า ครอบครัวและเพื่อนของข้าอาจรอดชีวิต แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาถูกฆ่าตาย พวกเขายังทำลายอาณาจักรเซียน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของข้าและอาจารย์ของข้าอีกด้วย นั่นแสดงให้เห็นว่าจักรพรรดิเทพนั้นแข็งแกร่งเพียงใด…”

“สรุปแล้ว เหล่าจักรพรรดิเทพจากสำนักวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวเหล่านี้ มาจากแดนเทพหรือ?” เมิ่งหลัวถาม

“ใช่แล้ว เพราะชาวแดนเทพไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดของตนในโลกเบื้องล่างได้” ต้วนหลิงเทียนกล่าว

“พวกเขาช่างโหดร้ายเหลือเกิน! ไม่มีลูกหลานอยู่ในแดนเบื้องล่างบ้างเลยหรือ?” เมิ่งหลัวกล่าวอย่างขุ่นเคือง

แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะรู้สึกเช่นเดียวกัน แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้วที่จะหยุดยั้งกลุ่มวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวจากการฆ่าทุกคน

ต้วนหลิงเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเตรียมตัวแจ้งข่าวให้ครอบครัวและเพื่อนๆ ทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีบางคนอาจจะรู้เรื่องนี้แล้ว เพราะพวกเขาต้องมีไข่มุกวิญญาณของเพื่อนๆ อยู่ด้วย

หลังจากนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ไปพบเพื่อนๆ เพื่ออธิบายและขอโทษพวกเขา เพราะหากไม่ใช่เพราะเขาแล้ว สมาคมวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวก็คงไม่ลงมือทำอะไร

“ต้วนหลิงเทียน อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของคุณ! สมาคมวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวต่างหากที่ต้องรับผิดชอบทั้งหมด” หวงเจียหลงกล่าวด้วยเสียงกัดฟัน

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย

“กองกำลังวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวไม่ใช่กองกำลังเดียวที่คุณปฏิเสธที่จะเข้าร่วม แต่พวกเขาเป็นกองกำลังเดียวที่ตอบโต้ด้วยท่าทีที่โหดร้ายเช่นนี้”

“ถูกต้อง! กลุ่มลัทธิวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้! พวกมันเป็นแค่ลัทธิเท่านั้น!”

“น้องชาย เมื่อเจ้าแข็งแกร่งพอแล้ว เจ้าต้องกำจัดกลุ่มวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวเพื่อล้างแค้นให้กับวังสระสวรรค์!”

ถึงแม้เพื่อนๆ ของต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้ตำหนิเขาเลย แต่เขาก็ยังคงรู้สึกผิดและโทษตัวเองอยู่ดี

…

กลางดึก

ต้วนหลิงเทียนลอยอยู่เหนือยอดเขาสูงตระหง่านอย่างเงียบๆ พลางจ้องมองไปยังที่ไกลๆ อย่างเหม่อลอย

ในขณะนั้นเอง ร่างผอมบางปรากฏตัวขึ้นและพูดเบาๆ ว่า “อย่าโทษตัวเองมากนักเลย ไม่มีใครตำหนิคุณหรอก”

จากนั้นหญิงคนนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะเหลือบมองไปทางอื่น แล้วพูดว่า “หลิวหลัว ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ กลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะบอกอาจารย์ให้เจ้าถูกกักบริเวณสามปี”

หญิงสาวหน้าตาบอบบางคนหนึ่งโผล่ออกมาจากป่าและแลบลิ้นอย่างซุกซนก่อนจะพูดว่า “พี่สาวคะ ตอนนี้ฉันขอตัวก่อนนะคะ เพื่อจะได้อยู่กับพี่และน้องเขยตามลำพัง”

หลังจากพูดจบ หญิงสาวก็หายตัวไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

“ผมขอโทษจริงๆ ถ้าผมไม่ตามหาคุณอีกครั้งในอดีต คงไม่มีใครรู้เรื่องของเรามากนัก และสำนักวิญญาณดั้งเดิมผู้โดดเดี่ยวก็คงไม่ลงมือโจมตีสำนักของคุณด้วย” ต้วนหลิงเทียนกล่าวขอโทษขณะหันไปมองหญิงสาวผู้เย็นชา

ใบหน้าของหญิงสาวเย็นชา แต่สายตาของเธอกลับอ่อนโยนขณะมองไปยังต้วนหลิงเทียน เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมู่หรงปิง หลังจากฟังเขาแล้ว เธอก็ส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่ใช่ความผิดของคุณ สิ่งที่คุณทำนั้นมากเกินพอแล้ว อาจารย์ของข้าและสมาชิกในกลุ่มของเราปลอดภัย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ มันคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น ข้าต่างหากที่ควรจะขอบคุณคุณที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้”

หากไม่ใช่เพราะต้วนหลิงเทียน มู่หรงปิงรู้ดีว่าไม่เพียงแต่สำนักเท่านั้น แต่แม้แต่ตัวเธอเองก็อาจตายได้เช่นกัน

“ขอบคุณที่ยังจำฉันได้หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้” มู่หรงปิงกล่าวเบาๆ

“ฉันขอโทษ” ต้วนหลิงเทียนกล่าว

“คุณจะพูดแค่นี้เหรอ?”

“ฉันเสียใจ.”

ค่ำคืนผ่านไปเรื่อยๆ ชายและหญิงยืนนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์ ราวกับว่าเวลาหยุดนิ่งอยู่ในช่วงเวลานั้น