WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - ตอนที่ 4003 หลงชิงฉงถูกใส่ร้ายหรือ
แม้หยางเฉียนเยี่ยจะสะบัดหน้าเดินเข้าโรงเตี้ยมไปแล้ว แต่ด่วนหลิงเทียนยังคงจมอยู่ในความตกตะลึงและสับสน เมื่อดึงสติกลับมาได้เขาก็รีบส่งกระแสจิตหา
หลงฉิงชง
เจ้าสำนักมังกรทะยานทันทีขณะที่เขากำลังก้าวเข้าสู่โรงเตี้ยม
“เจ้าสำนัก ท่านพอจะมีเวลาว่างหรือไม่?”
“ย่อมมี” หลงฉิงชงตอบกลับในทันใด “มีเรื่องอันใดรึ? เจ้าควรจะกำลังเดินทางไปมณฑลหยกเร้นลับเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงเจ็ดทำเนียบแล้วมิใช่หรือ?”
แม้สำนักมังกรทะยานจะไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ แต่พวกเขายังคงติดตามข่าวคราวและรายละเอียดต่างๆ อย่างใกล้ชิด
“ถูกต้องแล้ว ข้ากำลังอยู่ระหว่างการเดินทาง” ด่วนหลิงเทียนตอบ
“เดินทางแล้วงั้นรึ?” ดวงตาของหลงฉิงชงเป็นประกาย เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ด่วนหลิงเทียน ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าในยามนี้ ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องติดหนึ่งในสามของงานเลี้ยงเจ็ดทำเนียบได้อย่างแน่นอน”
“เจ้าสำนัก ท่านทราบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนแล้วหรือ?” ด่วนหลิงเทียนถาม ทว่าเขาก็มิได้แปลกใจนัก ขนาดผู้อาวุโสจากตระกูลระดับเจ้าเมืองในมณฑลเขียวยังรู้ข่าว แล้วประมุขแห่งสำนักมังกรทะยานในมณฑลสันเขาตะวันออกจะไม่รู้ได้อย่างไร
หลงฉิงชงถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ว่าด่วนหลิงเทียนมีพรสวรรค์และต้องได้เป็นตัวแทนสำนักหยางบริสุทธิ์แน่ แต่เขาไม่คาดคิดว่าด่วนหลิงเทียนจะได้รับการสนับสนุนจนกลายเป็นเทพจักรพรรดิระดับกลางในเวลาอันสั้น และยังเอาชนะว่านฉีหง อัจฉริยะอันดับหนึ่งที่มีอายุต่ำกว่าหมื่นปีลงได้อีกด้วย
ด่วนหลิงเทียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเข้าประเด็นสำคัญ “เจ้าสำนัก ท่านได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับสำนักหมื่นมารบ้างหรือไม่? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าสำนักของพวกเขาหรือเปล่า?”
“เจ้าเองก็รู้เรื่องแล้วรึ?” น้ำเสียงของหลงฉิงชงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เดี๋ยวนะ หากเจ้ารู้เรื่องแล้วคงไม่ถามข้าเช่นนี้… ถูกต้องแล้ว มีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ
หลันชิง
เจ้าสำนักหมื่นมาร… สิ้นชีพแล้ว เหตุใดเจ้าถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา?”
……
ด่วนหลิงเทียนชะงักงัน ‘หยางเฉียนเยี่ยเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เพราะการตายของบิดางั้นหรือ?’
เขาไม่ปิดบังและเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งพบหยางเฉียนเยี่ยให้หลงฉิงชงฟังทั้งหมด
“หยางเฉียนเยี่ยบอกให้เจ้ามาบอกข้าว่าเขาจะล้างแค้นให้บิดาด้วยตัวเองงั้นรึ?” หลงฉิงชงยิ้มเย็น “ดูเหมือนเขาจะปักใจเชื่อว่าข้าเป็นคนฆ่าบิดาเขาเสียแล้ว”
“เจ้าสำนัก เรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่?” ด่วนหลิงเทียนขมวดคิ้วถาม
“หลันชิงถูกลอบสังหาร และสำนักหมื่นมารก็แพร่ข่าวลือว่าข้าเป็นคนลงมือ” หลงฉิงชงกล่าว “เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ หากข้าบอกว่าข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของหลันชิงเลย?”
ด่วนหลิงเทียนยิ่งสับสน “แล้วเหตุใดสำนักหมื่นมารจึงกล่าวหาท่านเล่า?”
“มีคนกล่าวว่าเหตุการณ์สังหารหลันชิงถูกบันทึกไว้ใน
มุกภาพมายา
แม้จะไม่เห็นใบหน้าของคนร้าย แต่รูปร่างและกฎที่ใช้ในการลงมือนั้นถูกบันทึกไว้ชัดเจน” หลงฉิงชงอธิบาย “คนส่วนใหญ่ย่อมเข้าใจผิดว่าเป็นข้า เพราะรูปร่างและกฎที่ใช้มันช่างเหมือนข้ายิ่งนัก ทว่าผู้ที่ใกล้ชิดข้าจริงๆ ย่อมดูออกว่านั่นไม่ใช่ข้า ท่วงท่าของคนร้ายดูจงใจเลียนแบบข้ามากเกินไป ข้าพยายามสืบเรื่องนี้แต่ก็ไม่พบร่องรอย ข้าสงสัยนักว่าคนร้ายมีเจตนาอะไร? ต้องการยืมมือหยางเฉียนเยี่ยมาล้างแค้นข้า หรือหวังจะให้ยอดฝีมือในสำนักหยางบริสุทธิ์ที่หนุนหลังหยางเฉียนเยี่ยมาสังหารข้าแทน?”
แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ด่วนหลิงเทียนสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่ซ่อนอยู่ หลงฉิงชงกล่าวต่อถึงความผิดปกติของมุกภาพมายาใบนั้น หากไม่มีบุคคลที่สามอยู่ในเหตุการณ์ มุกนั่นมาจากไหน? หากเป็นของหลันชิง เหตุใดคนร้ายจึงไม่ทำลายทิ้ง? หากเป็นของคนร้าย เหตุใดเขาจึงต้องทิ้งหลักฐานมัดตัวเจ้าของวิชาที่เขาเลียนแบบไว้?
“ด่วนหลิงเทียน หากเจ้าพบหยางเฉียนเยี่ยอีกครั้ง ฝากบอกเขาด้วยว่า ข้า หลงฉิงชง ผู้บริสุทธิ์ ข้าไม่ได้ฆ่าพ่อของเขา หากเขาไม่เชื่อ ให้เขามาหาข้าที่สำนักมังกรทะยาน ข้าจะแสดงความแข็งแกร่งให้เขาดูเพื่อสิ้นข้อสงสัย และบอกเขาด้วยว่าข้าจะสืบเรื่องนี้ต่อไป ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาป้ายสีเช่นนี้ แต่ถ้าเขาไม่เชื่อและยังดึงดันจะแก้แค้นข้า ข้าก็ไม่ขัด ข้าไม่ใช่คนชอบหาเรื่อง แต่ก็มิได้เกรงกลัวหากมีเรื่องมาถึงตัว”
ด่วนหลิงเทียนรับคำและเปลี่ยนทิศทางจากการกลับลานพักของตน มุ่งหน้าไปหาหยางเฉียนเยี่ยทันที เขาถามศิษย์ร่วมสำนักจนพบห้องพักของอีกฝ่าย
เมื่อหยางเฉียนเยี่ยเห็นด่วนหลิงเทียน เขาดูประหลาดใจและถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“เจ้าจะไม่เชิญข้าเข้าไปหน่อยหรือ?” ด่วนหลิงเทียนยิ้มถาม แม้จะได้รับการต้อนรับที่เย็นชา
หยางเฉียนเยี่ยขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมเปิดประตูให้ด่วนหลิงเทียนก้าวเข้าไปในห้อง ทว่าเขากลับเดินนำเข้าไปข้างในโดยไม่เอ่ยคำใด ราวกับไม่ได้มองว่าด่วนหลิงเทียนเป็นแขกแม้แต่น้อย