I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1811
“โจวเหวิน ตอนนี้ดูเหมือนว่าเราจะเป็นคู่หูที่ลงตัวกันแล้วจริงๆ” น้ำเสียงอ่อนเยาว์ของจิงต้าเซียนทำให้โจวเหวินรู้สึกอึดอัดใจมาก
“เราเหรอ?” โจวเหวินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาและจิงต้าเซียนจะกลายเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่ว่าในอดีตหรืออนาคตก็ตาม
“เจ้าไม่เข้าใจหรือไง? ที่จริงแล้ว เจ้าก็เป็นแค่แพะรับบาปที่โจวหลิงเฟิงหามาเท่านั้นแหละ เขาเอาเจ้ามาแทนที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจแห่งโลก ถ้าไม่ใช่เพราะข้าทำให้เทพธิดาสูญเสียร่างมนุษย์ไป เจ้าคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ?” จิงเต๋าเซียนกล่าว
โจวเหวินตอบว่า “เธอจะเอาของในกล่องไป และน่าจะฆ่าเจ้าของเดิมของฉันด้วย”
“ใช่แล้ว โจวหลิงเฟิงกำลังใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ และข้าก็ถูกเขาหลอก ศัตรูของศัตรูคือมิตร เจ้าไม่คิดหรือว่าตอนนี้เราเป็นคู่หูที่ดีที่สุด?” จิงเต๋าเซียนกล่าว
จู่ๆ โจวเหวินก็ยิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนเจ้าจะกลัวพ่อของข้ามากเสียเหลือเกิน เท่าที่ข้ารู้ ฝีมือการต่อสู้ของเขาไม่แข็งแกร่งนัก ด้วยพละกำลังของเจ้า ถ้าเจ้าอยากจะหาเรื่องเขา ทำไมต้องลากข้าไปด้วยล่ะ”
“สรุปแล้ว เจ้าถูกเขาหลอกลวงอย่างร้ายกาจ เขาไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างจริงใจ และไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเจ้าเลย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าโจวหลิงเฟิงเป็นคนซื่อขนาดนั้น? ถ้าเขาซื่อขนาดนั้นจริง เจ้าคิดว่าเขาจะเป็นผู้หญิงได้เหรอ? เขาจะเอาสัตว์เลี้ยงคู่ใจธาตุดินในวัดวาไปได้เหรอ? เขาจะเอาเจ้ามาแทนที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจธาตุดินได้เหรอ? นอกจากนี้ เบื้องหลังเขาน่าจะมีโอวหยางติงอยู่ด้วย” จิงเต๋าเซียนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “สุดท้ายแล้ว โจวหลิงเฟิงกับโอวหยางติงก็เป็นคนเหมือนกัน พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด และหวังหมิงหยวนก็ยังมีมนุษยธรรมอยู่บ้าง”
โจวเหวินไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของจิงเต๋าเซียน แต่เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่การประเมินของจิงเต๋าเซียนที่มีต่อหวังหมิงหยวนนั้นสูงกว่าการประเมินของโจวหลิงเฟิงและโอวหยางติงเสียอีก
“หวังว่าในอนาคตจะเป็นมิตรมากกว่าศัตรู” โจวเหวินไม่มีอารมณ์จะยุ่งเกี่ยวกับจิงเต๋าเซียนอีกต่อไป หลังจากกล่าวลากับหลิวหยุนแล้ว เขาก็จากไปเพียงลำพัง
ที่ภูเขาฉีจื่อมีจักรพรรดิอยู่ หากสัตว์เลี้ยงคู่ใจแห่งโลกไม่มาด้วยตนเอง การที่คนอื่นมาก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้โจวเหวินแค่อยากพบโจวหลิงเฟิงและถามเขาตรงๆ ว่าทำไมเขาถึงทำหลายสิ่งหลายอย่างเช่นนี้
ดูเหมือนว่าโจวหลิงเฟิงจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าโจวเหวินจะมาหาเขา และก่อนที่โจวเหวินจะไปลั่วหยาง เขาก็ได้ไปรอโจวเหวินอยู่ที่เมืองโบราณไกด์แล้ว
“ท่านเห็นจักรพรรดิหรือเปล่า?” โจวหลิงเฟิงเอนกายพิงเก้าอี้ไม้ในศาลาพลางชื่นชมแสงยามเย็นของพระอาทิตย์ตกดิน ประโยคแรกทำให้โจวเหวินประหลาดใจ
“เข้าใจแล้ว” โจวเหวินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามว่า “อันจิงคือเด็กที่คุณรับมาจากวัดหนูวาใช่ไหม?”
“ใช่.” โจว หลิงเฟิง พยักหน้า
“ผมเป็นลูกแท้ๆ ของคุณหรือเปล่า?” โจวเหวินถามอีกครั้ง
“ถ้าเป็นของปลอม ทางเราจะเปลี่ยนให้ใหม่” โจวหลิงเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“โอหยางหลานเป็นแม่แท้ๆ ของผมจริงหรือ?” โจวเหวินถามอีกครั้ง
“แน่นอน ฉันจะโกหกลูกชายได้อย่างไร” โจวหลิงเฟิงถอนหายใจ
“ในเมื่อผมเป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณ ทำไมคุณถึงอยากให้ผมเสี่ยงแทนอันจิงล่ะ?” โจวเหวินไม่กลัวความเสี่ยง แต่เขาต้องการคำอธิบายจากโจวหลิงเฟิง
“ไม่ใช่ว่าฉันขอให้คุณมาแทนที่ไควเอ็ต แต่คุณก็มาถึงจุดนี้ได้ด้วยตัวเองแล้ว” โจวหลิงเฟิงกล่าว
“หมายความว่ายังไง?” โจวเหวินขมวดคิ้วถาม
“ข้าไม่ได้ให้โทรศัพท์มือถือแก่เจ้า และข้าก็ไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะเปิดใช้งานมันด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะฝึกฝนพระสูตรเซียนผู้มีเสน่ห์” โจวหลิงเฟิงถอนหายใจ “เดิมทีข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่เป็นเจ้าเองที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้”
“นี่ไม่ใช่ข้อตกลงของคุณเหรอ? ถ้าคุณไม่แลกความเงียบกับผม แล้วจิงเต๋าเซียนจะมอบคัมภีร์มรณะให้ผมได้ยังไง?” โจวเหวินทำหน้าบูดบึ้ง
“เป็นเรื่องปกติที่เขาจะมอบคัมภีร์อมตะอันน่าหลงใหลให้คุณ แต่คุณไม่ควรฝึกฝนคัมภีร์อมตะอันน่าหลงใหล แต่คุณกลับฝึกฝน” โจวหลิงเฟิงหยุดพูดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “นี่น่าจะเป็นอิทธิพลของโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นใช่ไหม? ที่จริงแล้ว ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงเปิดใช้งานโทรศัพท์เครื่องนั้นได้ ในทางทฤษฎีแล้ว โทรศัพท์เครื่องนั้นควรใช้ได้แต่ในโหมดเงียบๆ เท่านั้น และฉันลองมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่สามารถเปิดใช้งานได้”
“เพราะเธอเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกใช่ไหม?”
“ไม่ค่ะ เพราะแม่ของเธอเตรียมไว้ให้เธอเป็นพิเศษ”
“แม่ของเธอชื่อนูวาหรือเอิร์ธไม่ใช่เหรอ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ แล้วทำไมท่านถึงคิดว่านักโทษถูกขุดขึ้นมาล่ะ?” โจวหลิงเฟิงถอนหายใจ “ในเมื่อท่านเคยไปที่วัดหนูวามาแล้ว ท่านจักรพรรดิคงหมดคุณสมบัติไปแล้ว ถึงเวลาที่ท่านจะต้องบอกท่านแล้ว ข้าจะเริ่มตั้งแต่ต้นเลย”
เรื่องราวที่โจวหลิงเฟิงเล่านั้นเรียบง่ายมาก แม่คนหนึ่งคลอดลูก แต่ลูกกำลังจะตายเพราะความพิการแต่กำเนิด
เพื่อยืดอายุของทารก แม่จึงพยายามอย่างสุดความสามารถ แม้กระทั่งเสียสละชีวิตของตนเอง เดินทางมายังดาวเคราะห์พิเศษดวงหนึ่ง ขุดเอาชีวิตที่เดิมทีควรจะมีอยู่ในดาวเคราะห์ดวงนั้นออกมา แล้วแทนที่ด้วยชีวิตลูกของตนเอง และรักษาชีวิตของลูกสาวด้วยพลังงานจากดาวเคราะห์พิเศษดวงนั้น
เพื่อที่จะทำทั้งหมดนี้ เธอแทบจะหมดแรงและไม่สามารถอยู่กับลูกสาวจนเติบโตได้อีกต่อไป เดิมทีเธอตั้งใจจะทิ้งสิ่งของบางอย่างไว้ให้ลูกสาว แต่เนื่องจากอุบัติเหตุ ทำให้สิ่งสำคัญบางอย่างสูญหายไป แผนการที่วางไว้จึงยังไม่เสร็จสมบูรณ์
เรื่องนี้เป็นที่รู้กันของคนสี่คน พวกเขาจึงไปที่สถานที่ที่แม่ได้นัดหมายไว้ เพื่อไปเอาสิ่งของที่แม่ทิ้งไว้
ผลก็คือ ทั้งสี่คนต่างได้รับบางสิ่งบางอย่าง และสิ่งที่หนึ่งในนั้นได้รับก็คือเด็กคนนั้น
บุคคลนั้นไม่รู้ว่าอีกสามคนได้รับอะไรไปบ้าง อันที่จริงอีกสามคนอยากรู้ว่าบุคคลนั้นได้รับอะไร และได้สอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของกันและกันมานานหลายปีแล้ว
คนที่ได้เด็กไปนั้นเป็นคนที่อ่อนแอและไร้ประโยชน์ที่สุดในบรรดาสี่คน แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้คนอีกสามคนได้เด็กไป เพราะเมื่อเด็กตื่นขึ้นมา โลกก็จะถึงจุดจบ แต่คนอีกสามคนอาจไม่สนใจเรื่องนี้ เพื่อที่จะได้อำนาจ พวกเขาอาจทำทุกอย่างได้
เพื่อช่วยเด็กคนนั้น ชายคนนั้นต้องคิดหาวิธีแลกเปลี่ยนลูกของตัวเองกับเด็กคนนั้น เพื่อไม่ให้คนอีกสามคนที่แอบดูอยู่นั้นแน่ใจว่าเด็กคนนั้นมีประโยชน์หรือไม่ พวกเขาจึงทำได้เพียงแอบดูต่อไปโดยไม่เสียหน้าเสียตา
หากไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เกิดขึ้น ทั้งสามคนจะค่อยๆ ค้นพบว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่เด็กอย่างที่พวกเขาคิด และในที่สุดพวกเขาก็จะยอมแพ้
แต่ใครจะรู้ว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้น เด็กคนนั้นเองที่ทำให้ทั้งสามคนเชื่อว่าเขาเป็นลูกของหญิงคนนั้น
“จากที่คุณบอก ท่านลอร์ดตี้ก็เคยเห็นจิงจิง ทำไมเธอถึงไม่คิดว่าจิงจิงเป็นสัตว์เลี้ยงบนโลกมนุษย์ล่ะ?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย
“เพราะเธอไม่รู้ว่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกนั้นเป็นลูกของหญิงคนนั้น และเธอก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นอ่อนแอมากจนน่าจะตายไปนานแล้ว ทุกคนคิดว่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกควรจะแข็งแกร่ง แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกนั้นจะอ่อนแอมาก เธอรอดชีวิตมาได้ด้วยพลังพิเศษของโลก เธอจึงไม่แตกต่างจากมนุษย์ธรรมดามากนัก ตราบใดที่เธอยังไม่ตื่นขึ้นมา ก็ไม่มีใครสามารถบอกความแตกต่างระหว่างเธอกับมนุษย์ธรรมดาได้” โจวหลิงเฟิงถอนหายใจ “โชคดีที่เกิดอุบัติเหตุ แผนการของแม่ไม่ประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ โทรศัพท์มือถือที่เธอทิ้งไว้ให้ลูกและสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจตัวแรกของเด็กหายไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเธอทำตามแผนการของเธออย่างแท้จริง โลกคงจบสิ้นไปนานแล้ว”
“งั้นก็เป็นความจริงสินะที่ปู่เจอโทรศัพท์มือถือกับไข่?” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงคำบอกเล่าจากภายนอกเท่านั้น
“แน่นอนว่าเป็นความจริง ถ้าเจ้าไม่ได้ไข่คู่หูแห่งโลก เจ้าก็คงไม่สามารถค้นพบภูเขาฉีจื่อได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการเข้าไปสำรวจและค้นหาสิ่งต่างๆ และเปิดเผยความลับเหล่านั้น” โจวหลิงเฟิงกล่าวต่อ “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารู้จักแต่เพียงเส้นทางแห่งบ่อน้ำเท่านั้น เมื่อเซียนได้คัมภีร์มรณะไปแล้ว พ่อตาของข้าและหวังหมิงหยวนได้อะไรไป ข้ายังไม่รู้เลย แต่พวกเขาต้องได้มากกว่าข้าและจิงเต๋าเซียนแน่ๆ เพราะมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่เห็นเรือ และพวกเขาก็ได้สิ่งของจากเรือไปด้วย”
“คุณกับโอวหยาง… แล้วคุณกับป้าหลานเป็นอะไรไปล่ะ?” โจวเหวินนึกคำถามอื่นไม่ออกอยู่พักใหญ่ จึงถามคำถามที่เขาพยายามหาคำตอบอยู่เช่นกัน
“ฉันไม่ได้บอกคุณนะ มันเป็นเรื่องราวความรักที่สวยงามมาก” โจวหลิงเฟิงหัวเราะ
“แต่…” โจวเหวินอยากจะบอกว่าเรื่องราวความรักนี้มันไม่ถูกต้องนัก แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก
“ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” โจวหลิงเฟิงทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “งั้นให้ฉันเล่าเรื่องอื่นให้ฟังนะ”
เมื่อก่อนครอบครัวนี้มีสมาชิกมากความสามารถสืบทอดกันมาหลายรุ่น แต่ในรุ่นล่าสุด ไม่มีเด็กผู้ชายคนไหนในครอบครัวประสบความสำเร็จเลย
ไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย แต่เป็นคนธรรมดาที่มีคุณสมบัติปานกลาง
การแทนที่ด้วยครอบครัวธรรมดาหรือยุคสมัยธรรมดาไม่ใช่เรื่องผิดอะไร อย่างมากก็แค่สูญเสียทรัพย์สินของครอบครัวไปก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
แต่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น หากครอบครัวพ่ายแพ้อย่างยับเยิน ก็ไม่มีทางที่จะอยู่รอดได้ ศัตรูจะทำลายล้างครอบครัวทั้งหมด แม้แต่คนชั้นต่ำก็จะไม่เหลือรอด
โชคดีที่ไม่มีเส้นทางใดที่สมบูรณ์แบบ และครอบครัวนั้นก็ได้ให้กำเนิดเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukanshu.com)
แต่เธอเป็นผู้หญิง และเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะสืบทอดกิจการของครอบครัว
“นี่มันยุคไหนกัน ทำไมลูกชายถึงสำคัญกว่าลูกสาว?” โจวเหวินทำหน้าบูดบึ้ง เขาไม่ชอบเรื่องนี้เลยสักนิด
“ยุคสมัยเปลี่ยนไป แนวคิดเปลี่ยนไป แต่แก่นแท้ยังคงเหมือนเดิม เมื่อหญิงสาวมีสามีและลูกของตัวเอง คุณคิดว่าเธอจะวางแผนเพื่อสามีและครอบครัวเล็กๆ ของเธอมากกว่า หรือจะวางแผนเพื่อครอบครัวโดยรวมมากกว่ากัน คุณรู้ไหมว่าในเวลานั้น มีศัตรูที่แข็งแกร่งอยู่รอบข้าง ฉันไม่รู้ว่ามีคนกี่คนที่ต้องการจะแย่งชิงบ้านหลังนั้น พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่เข้ามาหาหญิงสาว ไม่ว่าจะเพื่อตัวหญิงสาวเองหรือเพื่อสิ่งอื่น”
โจวหลิงเฟิงกล่าวต่อว่า “ดังนั้นพ่อแม่ของเด็กหญิงจึงคิดหาวิธีเลี้ยงดูเด็กหญิงคนนั้นให้เป็นเด็กผู้ชาย”
“เดี๋ยวก่อน คุณหมายความว่าสามีคนแรกของป้าหลาน คนจากตระกูลอัน เป็นผู้หญิงใช่ไหม?” โจวเหวินพลันเข้าใจและถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง
“คุณคิดว่าไงล่ะ?” โจวหลิงเฟิงหัวเราะ
ความตกใจของโจวเหวินนั้นมากเกินกว่าจะบรรยายได้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่โจวหลิงเฟิงเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าคนจากตระกูลอันเป็นหมัน