I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1792

“ภูเขาฉีจื่อ?” โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วหลังจากได้ยินคำพูดของโจวหลิงเฟิง

ในตอนแรก โจวหลิงเฟิงได้พาสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินเดินทางไปทั่วภาคตะวันออกเกือบทั้งหมด โดยที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินนั้นยังเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ยังไม่ประสีประสาและเติบโตอย่างเชื่องช้า

จนกระทั่งโจวหลิงเฟิงไปถึงภูเขาฉีจื่อ เขาก็แค่ยืนอยู่หน้าภูเขาโดยไม่ได้เข้าไปลึกข้างใน จู่ๆ สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินก็ปลุกความรู้และความทรงจำที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนขึ้นมา

ดูเหมือนว่าความรู้และความทรงจำเหล่านั้นจะฝังลึกอยู่ในยีนของเขา รอเพียงโอกาสที่เหมาะสมที่จะตื่นขึ้นมา

โจวหลิงเฟิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบออกจากภูเขาไปโดยไม่ได้เข้าไปข้างในเลย และหนีออกไปไกลๆ

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นมากมายหลังจากนั้น สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินดูเหมือนจะมีจิตวิญญาณที่แตกต่างไปจากตัวละครก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เพราะสัตว์เลี้ยงคู่ใจที่ไม่สามารถทำร้ายเจ้าของได้ โจวหลิงเฟิงคงตายไปแล้วด้วยฝีมือของสัตว์เลี้ยงผมสีเงินตัวนั้น

เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง โจวหลิงเฟิงจึงไปพบโอหยางติงอีกครั้ง และด้วยความช่วยเหลือของโอหยางติง เขาจึงได้ย้ายสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินไปให้กับโอหยางติง

โดยไม่คาดคิด โอวหยางถิงก็ประสบอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันหลายครั้ง และสุดท้ายก็ขังสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินไว้ในร้านซีหยวน

อย่างไรก็ตาม เท่าที่โจวหลิงเฟิงรู้ ในช่วงไม่กี่ปีที่โอวหยางติงเลี้ยงสุนัขขนสีเงินเป็นสัตว์เลี้ยง นิสัยของมันก็แปลกไปมาก มันมักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และอาจนานเป็นเดือนหรือเป็นปีเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องที่ว่าโอหยางติงไปอยู่ที่ไหนในช่วงเวลานั้น โจวหลิงเฟิงไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ครั้งหนึ่งโอหยางติงส่งข้อความไปถึงโจวหลิงเฟิง น้ำเสียงของเขานั้นตื่นเต้นมาก ราวกับว่าเขาได้ค้นพบสิ่งสำคัญบางอย่าง

เพียงแต่เนื้อหาของข้อความนั้นค่อนข้างเข้าใจยาก และโจวหลิงเฟิงไม่เข้าใจความหมาย

ต่อมา โอหยางติงหายตัวไปพักหนึ่ง และเมื่อเขากลับมา เขาก็กลับมาเป็นปกติ และไม่เคยพูดถึงเหตุการณ์นั้นอีกเลย สัตว์เลี้ยงผมสีเงินก็ถูกควบคุมตัวอยู่ในร้านเวสต์ดอลลาร์สโตร์เช่นกัน

“ข้อความที่ท่านอาจารย์ใหญ่ส่งมานั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” โจวเหวินถามโจวหลิงเฟิง

โจวหลิงเฟิงกล่าวว่า “ผมกำลังเข้าใกล้ความจริง และในไม่ช้าผมจะสามารถรู้ความลับขั้นสูงสุดของมนุษยชาติได้”

“ความจริง… ความลับขั้นสูงสุดของมนุษยชาติ… แล้วอย่างไรต่อ?” โจวเหวินถาม

“เปล่าครับ ผมส่งข้อความไปถามแล้ว แต่โอวหยางติงไม่ได้ตอบกลับ” โจวหลิงเฟิงถอนหายใจ

ทั้งสองพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโอวหยางติงและสัตว์เลี้ยงผมสีเงิน แต่ก็ไม่ได้ผลอะไร และโจวหลิงเฟิงก็ไม่สามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เพิ่มเติมได้อีก

หลังจากออกจากอันเจีย โจวเหวินรู้สึกมาตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็บอกไม่ได้ว่าอะไรผิดปกติ

โจวหลิงเฟิงดูเหมือนจะเปิดเผยทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง โจวเหวินยังคงรู้สึกว่าคำพูดของโจวหลิงเฟิงดูผิดปกติเล็กน้อย

“มีอะไรผิดปกติเหรอ?” โจวเหวินพยายามนึกถึงเหตุการณ์นั้นอย่างละเอียด แต่ก็คิดไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่รู้สึกได้โดยไม่รู้ตัวว่าน้ำเสียงของโจวหลิงเฟิงดูแปลกไปเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่าถ้าอยากรู้ความจริง ก็ต้องเริ่มจากสัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นก่อน” โจวเหวินวางแผนที่จะไปที่ร้านเวสต์ดอลลาร์อีกครั้งเพื่อดูสัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้น

โทรศัพท์มือถือ สัตว์เลี้ยงผมสีเงิน ฉีจือซาน และองค์จักรพรรดิ มีความเชื่อมโยงกันอย่างไร? บางทีอาจมีเพียงสัตว์เลี้ยงผมสีเงินและองค์จักรพรรดิเท่านั้นที่จะให้คำตอบแก่เขาได้

ครั้งล่าสุดที่โจวเหวินไปร้านซีหยวน เขายังคงระมัดระวังตัว แต่ครั้งนี้เขาไม่กังวลเลย และเดินไปยังสถานที่ที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินถูกขังไว้โดยไม่รู้ตัว

โจวเหวินเพิ่งปรากฏตัวในห้องลับ และสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินที่ดูเหมือนจะหลับตาอยู่ก็ดูเหมือนจะรับรู้ได้ มันค่อยๆ ลืมตาขึ้นและมองไปยังที่ที่โจวเหวินอยู่

“อยู่นี่” น้ำเสียงของสัตว์เลี้ยงขนสีเงินฟังดูแปลกมาก ราวกับว่ามันคาดหวังว่าโจวเหวินจะมาถึง

“แกเป็นใครวะ?” โจวเหวินถามพลางมองสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงิน

“มันก็แค่สัตว์เลี้ยงคู่ใจน่ะ” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินตอบอย่างแผ่วเบา

“สัตว์เลี้ยงคู่ใจของใครกัน?” โจวเหวินไม่เชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่นอน สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินคนนั้นเคยบอกว่าตัวเองเป็นแค่สัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับน่ากลัวเท่านั้น

“ถ้าอยากรู้คำตอบ ลองเปิดดูก็ได้” ชายผมสีเงินชี้ไปที่แท่งโลหะที่เชื่อมต่อกับโซ่

โจวเหวินคาดเดามาตลอดว่ารหัสผ่านที่อาจารย์ใหญ่คนเก่าทิ้งไว้ถูกใช้เพื่อเปิดกล่องโลหะหรือไม่ แต่เขาก็ไม่กล้าลองมาก่อน

“ถ้าอยากให้ผมเปิด อย่างน้อยก็บอกเหตุผลมาหน่อยสิ” โจวเหวินจ้องมองสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินแล้วพูด

“ชีวิตหรือความตาย นี่คือทางเลือกหรือ?” เพื่อนร่วมทางผมสีเงินกล่าวอย่างดูถูก

“คุณหมายความว่ายังไง?” โจวเหวินขมวดคิ้ว

“เจ้าได้ทิ้งร่องรอยความปรารถนาของนางไว้ในตัวแล้ว หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ นี่คือโอกาสเดียวของเจ้า” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินกล่าวอย่างแผ่วเบา

“เธอเป็นใคร?” โจวเหวินตกใจ เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าสัตว์เลี้ยงผมสีเงินนั้นหมายถึงใคร แต่เขาก็ยังต้องหาคำตอบให้ได้อยู่ดี

“ด้วยพลังอำนาจอย่างคุณที่สามารถต่อสู้กับภัยพิบัติระดับหายนะได้ ใครกันที่จะสามารถประทับความปรารถนาลงบนตัวคุณได้ นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะทำได้” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินกล่าวอย่างช้าๆ

“เธอเป็นใคร?” โจวเหวินถามซ้ำอีกครั้งด้วยคำถามเดิม

สัตว์เลี้ยงขนสีเงินมองโจวเหวินด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ แต่ไม่ใช่รอยยิ้มเต็มปาก: “ถ้าใช้ชื่อคนอย่างคุณ ชื่อของเธอควรจะเป็นหนูวา”

จู่ๆ โจวเหวินก็ตกใจและรู้สึกอธิบายไม่ถูก เขาไม่คาดคิดว่าสัตว์เลี้ยงขนสีเงินจะตอบเขาแบบนั้น

นูวา ช่างเป็นตัวละครที่ยิ่งใหญ่ในเทพนิยายตะวันออกจริงๆ

ปังกูสร้างโลก และนูวาสร้างมนุษย์ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นที่มาของตำนานเทพเจ้าของมนุษย์

“ท่านลอร์ดตี้จะเป็นแม่ลูกในตำนานตระกูลวาหรือเปล่า?” หัวใจของโจวเหวินสั่นไหว แต่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปได้

สงครามชิงอำนาจเพื่อทำลายอาณาจักรชางและซิงโจวเริ่มต้นโดยหนูวา หากกล่าวว่าภูเขาฉีจื่อมีความเกี่ยวข้องกับหนูวา ก็ดูสมเหตุสมผล

“เล่ามาสิ” โจวเหวินจ้องมองสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินอย่างกระตือรือร้น เขาอยากรู้เรื่องราวเพิ่มเติม

โจวเหวินรู้สึกว่าตนเองดูเหมือนจะเข้าใกล้ความจริงของทุกสิ่งทุกอย่างมากแล้ว

“เปิดมันออก แล้วคุณจะรู้ทุกอย่าง” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลใดๆ อีกต่อไป

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าสามารถต่อสู้กับระดับหายนะได้ เจ้าคงเคยเห็นการต่อสู้ระหว่างข้ากับเซียนนอกโลกมาแล้ว” โจวเหวินกล่าว

“คุณไม่จำเป็นต้องขู่ฉันหรอก ต่อให้คุณฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ก่อให้เกิดหายนะได้ คุณก็ฆ่าฉันไม่ได้หรอก” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินได้ยินคำขู่ของโจวเหวิน แต่ดูเหมือนจะไม่สนใจเลยสักนิด

“แน่ใจเหรอ?” ดวงตาของโจวเหวินเย็นชาลง ไม่ว่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงไม่แข็งแกร่งไปกว่าระดับปลายโลก

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขามีพละกำลังมากขนาดนั้น เขาจะติดอยู่ในสถานที่แบบนั้นได้อย่างไร

“แน่นอน ฉันมั่นใจว่า ตราบใดที่โลกยังไม่ถูกทำลาย ก็ไม่มีใครฆ่าฉันได้” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินไม่แสดงอาการใดๆ ไม่ได้ใส่ใจคำขู่ของโจวเหวินเลยแม้แต่น้อย

“หมายความว่ายังไง?” โจวเหวินได้ยินเสียงของสัตว์เลี้ยงผมสีเงินแว่วมาแผ่วเบา และเขาก็ไม่อยากเชื่อเลย

“เพราะฉันคือสัตว์เลี้ยงคู่ใจแห่งโลก” คำพูดของสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้โจวเหวินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น