I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1746

เสี่ยวหลี่ยังคงไม่พูดอะไร แต่จ้องมองไปยังคนที่กำลังยิ้มอยู่ และผมของคนที่กำลังยิ้มนั้นก็ตรงเรียบ

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินเสียงนั้น พวกเขาทุกคนก็หันไปมอง แต่ภาพที่พวกเขาเห็นต่อไปนั้นแปลกประหลาดและน่ากลัวอย่างยิ่ง

ฉันเห็นว่าชายคนนั้นคว้ามือของเสี่ยวหลี่แล้วจมลงไปในร่างของเสี่ยวหลี่ ราวกับว่าร่างของเสี่ยวหลี่ไม่ได้ทำจากเนื้อหนัง แต่เป็นทรายดูด

จากคำแนะนำ แอปอ่านนิยายที่ฉันใช้ล่าสุดคือ [MicMicReadingapp] รองรับทั้ง Android และ iPhone!

“อ๊า!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ชายคนนั้นแค่กรีดร้องออกมา ร่างกายส่วนใหญ่ของเขาก็รวมเข้ากับร่างของเสี่ยวหลี่ในทันที

เจ้าชายหลายองค์รีบวิ่งเข้ามา พยายามช่วยไม่ให้คนที่ติดอยู่ข้างในติดอยู่ แต่เพียงแค่ปลายมือสัมผัสตัวคนๆ นั้น พวกเขาก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ดวงตากลายเป็นสีขาว และร่างกายสั่นเทา ก่อนจะจมลงไปในร่างของเสี่ยวหลี่พร้อมกัน

“ไม่ดีแน่!” หวังลู่ตกใจและรีบปล่อยสัตว์เลี้ยงคู่ใจของเขาไปดึงคนกลุ่มนั้นทันที

สัตว์เลี้ยงคู่ใจซึ่งมีลักษณะคล้ายหมีขั้วโลกได้คว้าตัวคนสองคนและพยายามดึงพวกเขาออกมา

แต่เมื่อเขาพยายามอย่างสุดกำลัง เขาก็ไม่สามารถดึงร่างนั้นออกมาได้ มีเพียงครึ่งตัวเท่านั้นที่หลุดออกมา ส่วนที่เหลือจมลงไปในร่างของเซียวหลี่แล้ว

เมื่อเห็นเลือดที่กระเด็นอยู่ตรงนั้นและรอยยิ้มแปลกๆ ของเสี่ยวหลี่ ทุกคนก็รู้สึกชาไปทั้งตัว และความหนาวเย็นแล่นขึ้นจากฝ่าเท้าจรดหน้าผาก

“ตอนนี้ฉันทำได้แค่ฆ่าเขา” เมื่อเห็นว่าหวังลู่ยังลังเลอยู่ โจวเหวินจึงพูดจากด้านข้าง

หวังลู่สามารถขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลหวังได้เพราะโชคช่วยอย่างเหลือเชื่อ แต่ในแง่ของบุคลิกภาพ เธอใจดีเกินไปและเกลียดการฆ่า ในยุคนี้ เธอจึงไม่ใช่ผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นผู้นำ

คนในตระกูลหวังต่างก็รู้ว่านิสัยของหวังลู่ค่อนข้างอ่อนโยน แต่เพราะเธอต้องการโชคลาภของหวังลู่เพื่อนำความโชคดีมาสู่ครอบครัว จึงต้องแต่งตั้งให้เธอเป็นหัวหน้าครอบครัว

“เขาไม่ใช่เซียวหลี่อีกต่อไปแล้ว ฆ่าเขาซะ” หวังลู่กัดฟันและออกคำสั่ง

คนเฒ่าคนแก่ในตระกูลหวังเหล่านั้นมีจิตใจโหดเหี้ยมอยู่แล้ว ทันทีที่หวังลู่พูดจบ หลายคนก็ปล่อยสัตว์เลี้ยงของตนแล้ววิ่งตรงไปยังเสี่ยวหลี่

แต่สัตว์เลี้ยงเหล่านั้นกลับกระโจนเข้าใส่เสี่ยวหลี่ และเกิดฉากแปลกประหลาดขึ้นอีกครั้ง เช่นเดียวกับครั้งก่อนๆ สัตว์เลี้ยงแต่ละตัวถูกขังอยู่ในร่างของเสี่ยวหลี่

“บ้าเอ๊ย สัตว์เลี้ยงของท่านผู้มีอุปการะคุณยังปลอดภัยดีอยู่เลย…” ชายชราหลายคนพยายามอย่างสุดกำลังที่จะดึงสัตว์เลี้ยงของตนกลับคืนมา แต่พวกมันก็ถูกดูดเข้าไปในร่างของเสี่ยวหลี่ในพริบตาเดียว

ไม่มีใครกล้าปล่อยสัตว์เลี้ยงคู่ใจอีกต่อไป ทุกคนต่างปลดปล่อยแสงดาบและพลังดาบออกมาอย่างสุดกำลัง และทักทายเสี่ยวหลี่

เพียงแต่ว่าพลังแสงดาบเหล่านั้นถูกกักขังอยู่ในร่างของเซียวหลี่ ตอนนี้เซียวหลี่จึงดูเหมือนไม่ใช่ร่างที่มีเลือดเนื้อ แต่เป็นเหมือนหลุมดำ สิ่งใดก็ตามที่อยู่ใกล้เขาจะถูกดูดเข้าไป

พวกเขาทั้งหมดหยุดชะงักไปชั่วขณะ ไม่กล้าโจมตีเสี่ยวหลี่อีก มองเขาด้วยความหวาดกลัว

พวกเขามองไปที่เสี่ยวหลี่ แต่เสี่ยวหลี่ที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้กลับขยับตัวอย่างกะทันหัน เขารีบวิ่งไปยังราชวงศ์ราวกับผี โดยที่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

คนๆ นั้นพยายามหลบ แต่ความเร็วช้ากว่าเซียวหลี่มาก จึงต้องเรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจออกมาเพื่อต่อต้าน ผลก็คือ เซียวหลี่คว้าสัตว์เลี้ยงคู่ใจไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนหัวของเขาก็ถูกเซียวหลี่อีกข้างจับไว้เช่นกัน เขาคว้าหัวของตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วดูดเข้าไปในร่างของเซียวหลี่ทีละส่วน

“ปีศาจ!” คำนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคน และความคิดแรกในตอนนั้นคือการวิ่งหนี

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ กลไกการป้องกันทางจิตใจของพวกเขาก็พังทลายลง และไม่มีความคิดที่จะต่อสู้เลย เหลือเพียงความกลัว พวกเขาเพียงต้องการอยู่ให้ห่างจากสัตว์ประหลาดนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

อันที่จริงแล้ว ต่อให้พวกเขาอยากจะต่อสู้ พวกเขาก็ทำได้แค่เพียงให้อาหารแก่เสี่ยวหลี่เท่านั้น

“อย่าวิ่ง” โจวเหวินสะบัดแขนเสื้อและเขย่าตัวคนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าทันที

“โจวเหวิน เจ้าต้องการจะขัดขวางตระกูลหวังของข้าหรือ?” หวังฮวาต้วนตะโกนเสียงดังอย่างฉุนเฉียว

“เราลืมไปแล้วหรือว่าปีศาจตัวนี้มาได้อย่างไร? ถ้าพวกเจ้าวิ่งวุ่นไปทั่วทุกทิศทาง พวกเจ้าก็จะกลับมาที่นี่จากทิศทางต่างๆ กัน แล้วคนที่ไม่ได้อยู่กับพวกเจ้าล่ะ? จะถูกเลียนแบบหรือ?” โจวเหวินกล่าว

ที่จริงแล้ว สิ่งที่โจวเหวินพูดนั้นสั้นมาก ถ้าทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง พวกเขาทุกคนก็จะเป็นฝ่ายถูกลอกเลียนแบบ และมันจะวุ่นวายไปหมด

แม้ว่าสถานการณ์เช่นนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นเสมอไป แต่โจวเหวินก็ไม่อาจเสี่ยงได้

“วิ่งไปในทิศทางเดียวกัน” หวังลู่เป็นคนแรกที่ตอบสนอง นำผู้คนวิ่งไปในทิศทางเดียวกัน

ทุกคนรู้ตัวแล้ว แต่ก็ยังมีคนอีกหลายคนที่ถูกเสี่ยวหลี่ดูดเข้าไปในร่าง และเสี่ยวหลี่ก็ยังคงพุ่งเข้าหาคนอื่นๆ ต่อไป

“อย่าวิ่งเลย หวังลู่ ลองใช้สัตว์เลี้ยงคู่ใจของคุณช่วยหยุดเขาดู” โจวเหวินกล่าวกับหวังลู่

หลังจากได้ฟังคำพูดของโจวเหวินแล้ว หวังลู่ก็ไม่ลังเล และสั่งให้หมีขาวพุ่งเข้าหาเสี่ยวหลี่ทันที

ก่อนหน้านี้ผู้คนจำนวนมากนิยมเลี้ยงสัตว์เลี้ยง ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดใดก็ตาม มันมักจะกลมกลืนไปกับร่างกายของเซียวหลี่ แต่เมื่อหมีขาวพุ่งเข้าหาเซียวหลี่ เซียวหลี่กลับหลบหลีกและไม่ยอมให้หมีขาวเข้ามาสัมผัสตัวเขา

“ทำไมเขาถึงไม่กล้าแตะต้องหมีขาว? เป็นเพราะคุณสมบัติของหมีขาวเป็นอุปสรรคต่อเขาหรือ?” หวังลู่ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่โจวเหวินด้วยความประหลาดใจ

“ข้าคิดว่าไม่ใช่คุณสมบัติของหมีขาวที่ยับยั้งเขาไว้ แต่เป็นเจ้าต่างหาก” โจวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ผมเหรอ?” หวังลู่มองโจวเหวินด้วยความงุนงง

“นี่เป็นเพียงการคาดเดาของผมเอง สิ่งเดียวที่ตระกูลหวังมีก็คือ คุณยังไม่เคยฟักไข่สัตว์เลี้ยงคู่หูที่ซ้ำกันเลยใช่ไหม? ผมคิดว่ากุญแจสำคัญอยู่ที่ตรงนี้” โจวเหวินกล่าว

“หมายความว่า…” ใบหน้าของหวังลู่บึ้งตึง แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

หากการคาดเดาของโจวเหวินถูกต้อง นั่นหมายความว่าสินค้าลอกเลียนแบบเหล่านั้นมีปัญหา

หมีขาวไล่ตามเสี่ยวหลี่มาตลอด แต่รูปร่างของเสี่ยวหลี่แปลกประหลาดมาก หมีขาวที่น่ากลัวขนาดนั้นจึงไล่ตามเขาไม่ทัน แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างปัญหาให้เสี่ยวหลี่ ทำให้เขาไม่มีเวลาไปไล่ตามคนอื่น

สมาชิกตระกูลหวังถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหมีขาวรัดตัวเสี่ยวหลี่ไว้ แต่ก่อนที่พวกเขาจะถอนหายใจเสร็จ สีหน้าของพวกเขากลับยิ่งแย่ลงไปอีก

เซียวหลี่ไม่ได้ไล่ตามพวกมันอีกต่อไป แต่กลับกระโจนเข้าใส่สิ่งของที่กองอยู่บนพื้นแทน

ที่นั่นมีไข่สัตว์เลี้ยงและสมบัติสารพัดชนิด หลังจากที่เซียวหลี่โยนเข้าไป ร่างกายของเขาก็เหมือนแม่เหล็ก สิ่งเหล่านั้นต่างพุ่งเข้าหาเขาอย่างกระวนกระวายและรวมเข้ากับร่างกายของเขาอย่างแปลกประหลาด

“จบแล้ว! จบแล้ว!” ตระกูลหวังช่างโง่เขลาเหลือเกิน

ทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงไข่คู่หูต้นฉบับและไข่คู่หูที่จำลองขึ้นมา ได้ถูกผสานรวมเข้ากับร่างกายของเซียวหลี่จนดูเหมือนจะไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย

ดูเหมือนว่าร่างกายของเซียวหลี่ก็กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ เนื่องจากการดูดซับสิ่งของจำนวนมากเข้าไป

ผมสีดำของเขากลายเป็นสีขาวขึ้นเรื่อยๆ และดวงตาของเขาก็ดูเหมือนคนตาบอดที่มีแต่ดวงตาสีขาว และดวงตาของเขาก็ขาวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีแสงสว่างกำลังรวมตัวกันอยู่ภายใน

ตอนนี้คนในตระกูลหวังหลายคนต่างเสียใจอย่างสุดซึ้ง หากพวกเขารู้เรื่องนี้มาก่อน พวกเขาคงไม่สงสัยโจวเหวินตั้งแต่แรก การแก้ปัญหาเรื่องของเสี่ยวหลี่ให้เร็วที่สุดคงจะดีกว่า