I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1739

“แน่นอน มันอยู่ในมิติอื่น” หลี่ซวนกล่าวอย่างหดหู่ขณะมองดูสิ่งมีชีวิตสีทองรูปร่างคล้ายเทพเจ้า

โจวเหวิน หมิงซิว และคนอื่นๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่เฝ้ามองสิ่งมีชีวิตนั้นเดินตรงไปยังทะเลสาบ

แสงสีทองอร่ามของดวงอาทิตย์สาดส่องลงบนร่างกายของเขา หมอกบนทะเลสาบที่เขาอยู่จางหายไปอย่างรวดเร็ว และบริเวณโดยรอบก็พลันชัดเจนขึ้นในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร

ตอนนี้ในทะเลสาบยังไม่มีอะไรอยู่เลย มีแต่คลื่นน้ำเต็มจอไปหมด

เผ่าพันธุ์แห่งดวงอาทิตย์เดินอยู่บนผิวน้ำ และร่างสูงใหญ่ก็เดินราบไปบนคลื่นน้ำ และมันก็เป็นการลงสู่พื้นโลกที่น่าทึ่งมากทีเดียว

หลังจากเดินไปได้ไม่ไกล น้ำใต้น้ำก็ปั่นป่วนอย่างกะทันหัน น้ำในทะเลสาบราวกับมีวิญญาณ กลายร่างเป็นแขนสองข้างโอบรัดตระกูลสุริยะ คว้าขาของเขาไว้ และกำลังจะดึงเขาลงไปในทะเลสาบ

ฉันเห็นแสงสีทองส่องประกายบนร่างของเผ่าพันธุ์สุริยะ แขนน้ำดูเหมือนจะระเหยไปเพราะอุณหภูมิสูง กลายเป็นไอน้ำในทันที และมีเสียงคำรามประหลาดดังขึ้นใต้น้ำ ก่อนจะเงียบหายไปในพริบตา

สักพักหนึ่ง น้ำในทะเลสาบก็ดูเหมือนจะเดือดพล่าน และคลื่นก็ยังคงปั่นป่วนต่อไป แขนน้ำคู่หนึ่งยื่นออกมาจากทะเลสาบ และทะเลสาบทั้งหมดก็ดูเหมือนจะกลายเป็นป่าแห่งแขนน้ำ

แขนน้ำนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเผ่าสุริยะ และแขนน้ำที่อยู่ไกลออกไปก็ผุดขึ้นมาจากน้ำเช่นกัน จะเห็นได้ว่าพวกมันล้วนเป็นอสูรกายที่เกิดจากการรวมตัวของน้ำ รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีหูสองข้าง คล้ายครีบปลา และตำแหน่งของขาคล้ายหางงู

เมื่อเห็นอสูรน้ำจำนวนนับไม่ถ้วนกระโดดขึ้นจากน้ำมุ่งหน้าไปยังเผ่าสุริยะ เผ่าสุริยะก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แสงอาทิตย์ส่องประกายบนร่างกายของเขา อสูรน้ำทั้งหมดที่ได้รับรังสีก็กลายเป็นไอน้ำในทันที ไม่มีอสูรน้ำตัวใดสามารถเข้าใกล้ร่างกายของเขาได้เลย

เหล่าสมาชิกตระกูลสุริยะเดินลุยน้ำไปทีละก้าว มุ่งหน้าสู่ความลึกของทะเลสาบที่ปกคลุมไปด้วยหมอก

ในทะเลสาบมีสัตว์ประหลาดน้ำนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีตัวไหนเข้าใกล้ร่างของเขาได้เลย ฉันไม่รู้ว่ามีสัตว์ประหลาดน้ำกี่ตัวที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผาจนระเหยไปหมดแล้วระหว่างทาง ****

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบนาที หมอกเบื้องหน้าก็จางหายไปอย่างฉับพลัน และปรากฏผืนสีเขียวขึ้นตรงหน้าเขา

เดิมทีมันเป็นเกาะสีเขียวเล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางทะเลสาบ เกาะเล็กๆ นั้นราบเรียบแทบไม่มีความลาดชัน พื้นดินเต็มไปด้วยหญ้าสีเขียว มีเพียงตรงกลางเกาะเท่านั้นที่มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเติบโตเหมือนมงกุฎบนลำต้น มันดูธรรมดา แต่ใบของมันทำจากสีเงิน และมีผลสีทองมากมายอยู่บนต้นไม้ รูปร่างคล้ายแอปเปิล

เผ่าสุริยะเดินไปยังต้นไม้ เอื้อมมือไปเก็บแอปเปิลสีทอง แล้วเดินไปยังสถานที่ที่คล้ายกับแท่นเทเลพอร์ตที่อยู่ข้างๆ เมื่อแท่นเทเลพอร์ตยกตัวขึ้น เผ่าสุริยะก็หายตัวไปเช่นกัน

หน้าจอเกมรูบิคเปลี่ยนไป และอันดับรูบิคก็ปรากฏขึ้น พร้อมชื่อ “จัดอันดับโดยตระกูลสุริยะ”

“แค่นั้นเอง ดูง่ายมาก ผลไม้บนต้นมีจำนวนจำกัด ฉันไม่รู้ว่าหลังจากเก็บไปแล้วจะมีอีกไหม ทำไมคุณไม่ลองเก็บผลไม้สักลูกดูก่อนล่ะ” หลี่ซวนกล่าว

“ดูเหมือนจะง่าย แต่จริงๆ แล้วมันซับซ้อน อย่าใจร้อนไป” หมิงซิวรีบห้ามหลี่ซวนไว้

หลี่ซวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นว่าลูกรูบิคสว่างขึ้นอีกครั้ง และมีคนมาท้าทายลูกรูบิค

“นั่นคือเรดดี้ โฆษกของตระกูลเทพ” หลี่ซวนจำได้ทันทีว่านั่นคือมนุษย์ที่ร่างกายลุกเป็นไฟและปรากฏบนหน้าจอราวกับเทพแห่งไฟ

เห็นได้ชัดว่าเรดดี้มีแนวคิดเดียวกับหลี่ซวน ถ้าอยากได้เปรียบตั้งแต่แรก ให้เลือกแอปเปิ้ลสีทองสักลูกแล้วพูดถึงมัน

ลั่วหลี่แห่งตระกูลสุริยะอาศัยพลังแห่งดวงอาทิตย์เพื่อข้ามทะเลสาบหมอกอย่างปลอดภัย พลังแห่งไฟและดวงอาทิตย์ของเขานั้นทรงพลังและแข็งแกร่ง เขาคิดว่าการรับมือกับอสูรน้ำเหล่านั้นไม่น่าจะยากนัก

แต่เมื่อเขาตกลงบนผิวน้ำ ร่างของเขาก็จมลงไปในทะเลสาบ

คุณจะเห็นสีหน้าหวาดกลัวของหลัวหลี่ ดูเหมือนว่าเขากำลังดิ้นรนเพื่อบิน แต่ก็ไร้ประโยชน์ ร่างที่เคยลุกเป็นไฟจมลงไปในทะเลสาบในไม่ช้า เหลือเพียงกลุ่มแสงสีแดงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นใต้น้ำ มันสลัวลง และในชั่วพริบตาก็ไม่มีวี่แววใดๆ อีก หน้าจอรูบิคก็กลับไปแสดงรายชื่ออันดับอีกครั้ง และก็ยังคงมีเพียงชื่อของตระกูลซุนปรากฏอยู่เท่านั้น

สีหน้าของหลี่ซวนบิดเบี้ยวอย่างมาก และเขากล่าวด้วยความหวาดกลัวที่ยังคงอยู่ว่า “มันอันตราย เรดดี้ก็เป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติระดับร้ายแรง และมีพลังไฟที่สามารถยับยั้งธาตุน้ำได้ ดังนั้นฉันเลยยกให้คนอื่นไป แต่ฉันไม่ได้ไป”

ไม่ใช่แค่ความกลัวของหลี่ซวนเท่านั้น เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้คนมากมายบนโลกต่างตกใจ เรดดี้เองก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ในศึกกลุ่มดาวหมีใหญ่ครั้งก่อน เขาก็ติดอันดับท็อปเท็น นึกขึ้นได้ว่าจะวางสายเงียบๆ ดีไหม

ระยะหนึ่งแล้วที่ทะเลสาบแห่งหมอกและลอลลี่กลายเป็นหัวข้อที่ผู้คนพูดถึงกันอย่างมาก เนื่องจากลอลลี่ปรากฏตัวขึ้น ทำให้คนส่วนใหญ่รู้ว่าอาจมีมิติอื่นอยู่ที่นั่น และผู้คนก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมิติต่างๆ มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ใส่แอป: จำลองเวอร์ชันเก่าของอุปกรณ์ตามหาหนังสือได้อย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยแอป Mimi Reading ที่สามารถเปลี่ยนได้

แน่นอนว่าทุกคนต่างคาดเดาว่าหลัวหลี่อยู่ในระดับไหน เรดดี้ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติเงียบกริบไปเลย แต่หลัวหลี่กลับสามารถผ่านทะเลหมอกไปได้อย่างง่ายดาย ช่องว่างไม่ได้ใหญ่มากนัก บางคนถึงกับเดาว่าเขาคือสุดยอดฝีมือระดับโลกเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม เหล่ายอดมนุษย์อย่างโจวเหวิน~www.mtlnovel.com~ ก็รู้ดีว่ารายชื่อนั้นไม่ใช่ระดับจุดจบของโลก แต่มีความเป็นไปได้สูงที่จะอยู่ในระดับสวรรค์

แม้ว่าโจวเหวินจะให้ความสนใจเรื่องทะเลสาบหมอกอยู่เช่นกัน แต่เขาก็ไม่มีแผนที่จะท้าทาย สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการยกระดับวิชาพลังชีวิตที่เหลืออีกสองวิชาให้ถึงระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างรวดเร็ว

สปอร์ของไท่ซุยและไท่กู่ปะปนกันอยู่ในแกรนด์แคนยอนแห่งเทือกเขาคุนหลุน สปอร์เหล่านั้นได้ให้ความช่วยเหลืออย่างมาก ไท่ซุยได้ถึงระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้วและยังคงเติบโตต่อไป เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นที่สปอร์ของไท่กู่จะถูกยกระดับเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติเช่นกัน พวกมันเป็นกำลังรบที่สำคัญมากสองชนิด

เพียงแต่ว่ามิติที่เหมาะสมกับเทพปีศาจจีนั้นยังไม่พบมิติที่เหมาะสมกว่านี้ ทำให้โจวเหวินรู้สึกหดหู่ใจมาก

“ท่านโจวผู้เฒ่า ท่านเห็นใครอยู่ที่นี่” วันนั้นโจวเหวินกำลังศึกษาปัญญาประดิษฐ์มิติในมืออยู่ แต่เขาก็ได้ยินเสียงของหลี่ซวนมาจากระยะไกล

“หวังลู่!” โจวเหวินเดินออกไปและเห็นหลี่ซวนกับหวังลู่เดินเคียงข้างกัน

“โจวเหวิน ทำไมคุณดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ขนาดผู้หญิงของผมยังอิจฉาเลย” หวังลู่มองไปที่โจวเหวินแล้วพูดพร้อมกับยิ้ม

“คุณไม่เปลี่ยนไปมากนัก” โจวเหวินกล่าว

หลี่ซวนตะโกนมาจากด้านข้างว่า “ท่านโจว หน้าตาเป็นยังไงบ้าง หวังลู่โตขึ้นเยอะเลยนะ”

ตัวละครเอกอย่างหลี่ซวนไม่เพียงแต่เน้นน้ำเสียงเท่านั้น แต่ยังยืดเสียงให้ยาวขึ้นอีกด้วย ขณะที่พูด เขาก็เหลือบมองร่างของหวังลู่ไปด้วย

โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะมองตามสายตาของเขา หวังลู่หน้าแดงก่ำทันที ตบหน้าหลี่ซวนไปทีหนึ่ง แล้วหันหน้าหลี่ซวนไปอีกด้านพร้อมกับเบ้ปาก

“มันไม่ยุติธรรมเลย เหลาโจวก็เห็น แล้วทำไมถึงตีฉันด้วย?” หลี่ซวนลูบหน้าตัวเองอย่างโมโห

“ใครบอกให้แกงกกันล่ะ” หวังลู่พูดอย่างเย้ยหยัน แล้วหันไปหาโจวเหวินพลางกล่าวว่า “ฉันได้ยินมาว่าแกกำลังมองหาขอบเขตมิติของแผนกอวกาศอยู่ใช่ไหมล่ะ?”