จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 366 ดวงจันทร์ดวงที่สองและแวมไพร์หญิง (2)

บทที่ 366 ดวงจันทร์ดวงที่สองและแวมไพร์หญิง (2)

มหกรรมคลั่งไคล้ [การ์ดดอกไม้] ในปัจจุบันได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ [การ์ดดอกไม้] ก็ได้กลายมาเป็นของหายากที่มีจำนวนจำกัดด้วยเช่นกัน

ถ้าต้องการเก็บสะสมชุดการ์ดดอกไม้ที่มีภาษาแตกต่างกัน นั่นก็ถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างทำได้ยาก

แต่ตราบใดที่เต็มใจจะจ่ายก็ยังสามารถเก็บสะสมได้

ทว่านั่นก็เป็นการแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุ แทนที่จะเป็นต้นเหตุ

จะเป็นการดีกว่ามากที่จะเรียนรู้วิธีการสร้างการ์ดดอกไม้ด้วยตัวเอง

[วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] ในค่ำคืนนี้เตือนดาร์กถึง [การ์ดดอกไม้] เขาจึงอยากรู้แกนหลักสำคัญของวงแหวนนั้นขึ้นมา จากนั้นก็จะได้ลองคิดหาวิธีการสร้าง [การ์ดดอกไม้] ขึ้นมาจากมัน

…

เมเดียมองนักเรียนทั้งหกที่เหลืออยู่ในห้องเรียน และไร้ซึ่งความตั้งใจที่จะไล่ออกไป

เธอนั่งอยู่บนแท่นสอน เคาะหน้าโต๊ะด้วยไม้กายสิทธิ์

โรเบิร์ตเดินไหล่ตกขึ้นไปหาเธอ

“โรเบิร์ต…”

เวอร์เธอร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเขาไป

คนที่เหลือต่างก็เข้ามาห้อมล้อมด้วยความสนใจ

ศาสตราจารย์เมเดียกวาดสายตามอง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “จะฟังก็ได้ แต่ห้ามเอาไปพูดต่อ”

ไดแอนนาปิดปากสนิท แล้วเอามือทาบอกอย่างเรียบร้อย

คนที่เหลือก็พยักหน้าให้คำมั่นเบา ๆ

ศาสตราจารย์เมเดียจึงหันไปหาโรเบิร์ตและเอ่ยถาม “บร็อกไฮม์ เล่ามาว่าเธอเห็นอะไร”

โรเบิร์ตพยายามหวนคิด “ผมเห็นคนคนหนึ่ง ผมสีแดง หูชี้แหลม หน้ามีรอยเลือด ปากมีเขี้ยว เหมือนแวมไพร์…”

“แวมไพร์?” เวอร์เธอร์อดไม่ได้ที่จะส่งเสียง “โรเบิร์ต ทำไมนายมองเห็นแวมไพร์? หรือว่าจะเป็นวลาด? แต่วลาด เหมือนเขาจะไม่มีรอยเลือดบนหน้านะ”

โรเบิร์ตดูสั่นกลัว “ไม่ ไม่ใช่วลาด เป็นแวมไพร์หญิง! ตอนที่ฉันเห็นเธอ เธอเอนตัวเข้ามาหา ไม่รู้ว่ากำลังกัดอะไร ฉันอึ้งไปพักหนึ่งเลย แล้วจู่ ๆ เธอก็เงยหน้ามองฉัน มีเลือดเต็มปาก! ฉันตกใจแทบแย่”

“แวมไพร์หญิง ทำไมนายถึงมองเห็นแวมไพร์หญิง?” เวอร์เธอร์ยังคงสงสัย

โรเบิร์ตส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่รู้ ฉันไม่รู้จริง ๆ”

ดาร์กที่ฟังอยู่ด้านข้างเองก็สับสน เขาคิดถึงความเป็นไปได้มากมายหลายอย่าง แต่ไม่เคยคิดว่าโรเบิร์ตจะมองเห็นแวมไพร์หญิงที่เป็นคนแปลกหน้า

สิ่งนี้นำไปสู่การตั้งคำถามที่ว่า “นายเคยมีความรู้สึกว่า เคยเห็นใครที่ดูเหมือนแวมไพร์หญิงคนนั้นไหม?”

โรเบิร์ตส่ายหน้าอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง

ทว่าศาสตราจารย์เมเดียกลับครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า “แปลกมาก ฉันคิดว่าเธอแค่เจอกับการทำนายครั้งแรก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ เธอไม่เคยเห็นแวมไพร์หญิงคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?”

โรเบิร์ตยังไม่หยุดส่ายหน้า

ศาสตราจารย์เมเดียกล่าวต่อด้วยความลังเล “หรือบางที… เธอได้อ่านนิยายหรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับแวมไพร์ที่มันตราตรึงในช่วงนี้หรือเปล่า? ฉันหมายถึงแบบว่า เก็บไปคิดทั้งวัน เก็บไปฝันทั้งคืน”

โรเบิร์ตอ้าปากค้าง ทว่าสายตามองไปหาดาร์กโดยไม่รู้ตัว เสมือนเป็นการขอความคิดเห็นจากเขา

ดาร์กพยักหน้าเบา ๆ

โรเบิร์ตจึงเล่าว่า “ไม่นานมานี้ ตอนที่เล่นหมากรุกเวทมนตร์กับดาร์ก ผมถูกเขาใช้ตัวเบี้ยของวลาดปู้ยี่ปู้ยำครับ”

เมเดียขมวดคิ้วทันควัน “ฉันอยากถามตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว แวมไพร์วลาดคือใครกันแน่? ดูเหมือนพวกเธอจะรู้จักเขากันหมดเลยนะ? ไม่ใช่ว่าแวมไพร์สูญพันธุ์ไปแล้วเหรอ?”

ยูโดราส่ายหน้าอยู่เงียบ ๆ แต่ไม่ได้มีใครสนใจเธอ

โรเบิร์ตพยายามจะอธิบายทันที แต่เวอร์เธอร์ดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้

ดาร์กจึงยิ้มและเอ่ย “ศาสตราจารย์ครับ เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างพวกเราครับ”

“ความลับเหรอ?” เมเดียถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้ โรเบิร์ต เธอช่วยวาดภาพของแวมไพร์หญิงที่เธอเห็น บรรยายละเอียดกว่านี้ได้หรือเปล่า? จะเป็นการดีกว่าถ้าสามารถแยกแยะลักษณะเด่นที่ชัดเจนได้ อย่างเช่น รูปแบบของลวดลายเลือดหรืออะไรบางอย่าง?”

“ขอผมนึกก่อนนะครับ” โรเบิร์ตตอบ

เขานำกระดาษกับปากกาขึ้นมา เกาศีรษะพยายามย้อนคิด ในท้ายที่สุดก็มีสัญลักษณ์ประหลาดหนึ่งถูกวาดลงบนกระดาษ: ©

จากนั้นจึงกล่าว “รอยเลือดส่วนใหญ่อยู่บนใบหน้าซีกซ้ายครับ ส่วนตรงกลางเป็นลายแบบนี้ สีเข้มมาก”

ศาสตราจารย์เมเดียมองดูสัญลักษณ์อย่างละเอียด หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า “ไม่เห็นมีอะไรเป็นพิเศษ บางทีพวกเธออาจจะไปที่ห้องสมุดแล้วลองหาดูกันเอง เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อาจจะเป็นเพราะแค่เธอติดใจในเรื่องแวมไพร์นักหนา ในครั้งนี้เป็นการทำนายสำหรับความรัก ก็เลยเอาทั้งผู้หญิงกับแวมไพร์มารวมกัน เห็นออกมาเลยเป็นแวมไพร์หญิงคนนี้”

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นพูดกับดาร์ก “สรุปก็คือเรื่องของโรเบิร์ตเอาไว้เท่านี้ เดม่อน เธอมีอะไรอยากจะคุยไหม?”

ดาร์กที่เห็นศาสตราจารย์ถามก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา “คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ศาสตราจารย์ ผมอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับ [วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] อย่างละเอียดครับ”

ศาสตราจารย์เมเดียเกิดสงสัย “มันเอาไปใช้ทำอะไรได้อีกเหรอ?”

ดาร์กตอบ “ผมอยากสร้างการ์ดดอกไม้ที่แสดงคนที่ต้องการในหัวใจออกมาได้ครับ”

ศาสตราจารย์เมเดียอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าเธอจะมองออกแล้ว [วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก ถ้าเธออยากได้ ฉันจะคัดลอกรายละเอียดให้สัปดาห์หน้า งั้นก็มาหาฉันระหว่างนั้นได้เลย”

เธอเน้นย้ำคำว่า ‘ความลับ’ เป็นพิเศษ หวังว่าดาร์กจะรู้ตัวว่าต้องทำอย่างไร

ทว่าดาร์กแสร้งทำเป็นไม่เห็น และกล่าวว่า “ขอบคุณครับศาสตราจารย์! งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ”

ศาสตราจารย์เมเดียถอนหายใจเบา ๆ แฝงด้วยความไม่พอใจ

แต่เธอไม่มีเหตุผลที่จะบังคับให้นักเรียนอยู่ต่อ ทำได้เพียงเฝ้ามองดาร์กกลับไปพร้อมกับไดแอนนาและโรส

จากนั้นโรเบิร์ตกับเวอร์เธอร์ก็กล่าวขอบคุณศาสตราจารย์เมเดียด้วยเช่นกัน ก่อนจะออกจากห้องเรียนไปโดยเร็ว

คนทั้งสองกลุ่มเดินลงบันไดวนตามกันไป

ดาร์กกำลังครุ่นคิดอย่างหนักถึงสิ่งที่โรเบิร์ตเห็น

เขาไม่คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ศาสตราจารย์เมเดียบอก ซึ่งก็คือการหลอมรวมระหว่างผู้หญิงกับแวมไพร์

แต่เมื่อลองคิดดูก็ไม่สามารถหาเบาะแสได้แม้แต่น้อย

เขาเป็นแค่คนนอกที่ติดตามเรื่องราวและไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต ถ้าต้องการสืบค้นจริงจัง ก็ขึ้นอยู่กับตัวของโรเบิร์ตเอง

ตัวสัญลักษณ์ ‘©’ นั้น ดูเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ?

ทว่าความทรงจำของมนุษย์ก็เป็นเช่นนั้น ยิ่งต้องการนึกถึงบางสิ่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งนึกออกมาได้ยากขึ้นเท่านั้น

ดาร์กจึงเอ่ยถามออกมาลอย ๆ “พวกเธอเห็นสัญลักษณ์ที่โรเบิร์ตวาดแล้วนึกถึงอะไรบ้างไหม?”

เขาไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบ แต่คาดไม่ถึงว่าไดแอนนาจะมองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นก็ทำท่าทางเหมือนขโมยขโจรแล้วกระซิบ “ชู่ว ฉันรู้จัก…”

“…” ดาร์กพูดไม่ออก

ขณะมองไดแอนนาที่มีท่าทีระมัดระวังแต่ดูมีความสุขเล็กน้อย ดาร์กก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากหยิกแก้มของเธอ

แต่เขาก็ต้องทนไว้ และบีบแก้มของอีบุยแทน

“ในเมื่อเธอดูระวังมาก งั้นไว้กลับไปแล้วค่อยคุยกันก็ได้”

ไดแอนนาพยักหน้าโดยเร็ว

จากนั้นพวกเขาเดินมาด้วยกันตลอดทาง ไม่นานก็กลับถึงหอพักบ้านขุนนาง

ดาร์กตามไดแอนนาเข้าไปในห้อง เธอรีบปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ แล้วดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นหนังสือด้านบน

ชื่อหนังสือ ‘สามร้อยวีรชน’