จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 293 ดาร์ก เดม่อนไม่อยากรอแล้ว

บทที่ 293 ดาร์ก เดม่อนไม่อยากรอแล้ว

วิลสันยืนเขินอายเป็นเวลานาน แล้วในที่สุด เขาก็แสดงความยินดีกับไดแอนนาที่ได้รับชัยชนะมา จากนั้นเขาก็รีบจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง และดำเนินการบรรยายเกมถัดไปอย่างรวดเร็ว

ผู้เล่นสองคนในเกมที่ห้ารออยู่ที่ทางเข้าของช่องส่งตัวนักประลองแล้ว มันเป็นเกมระหว่างนักเรียนปีหนึ่งและปีสองอีกครั้ง

หลังจากได้เห็นการประลองที่ยอดเยี่ยมระหว่างไดแอนนากับฟรังโก ผู้ชมต่างก็คาดหวังกับเกมนี้เป็นพิเศษ

แล้ววิลสันก็อธิบายอย่างจริงจังมากขึ้น

…

ไดแอนนายืนอยู่บนเวทีผู้เข้าแข่งขันเป็นเวลานาน เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

“ชนะแล้ว!”

จนกระทั่งเสียงคำรามของพ่อดังขึ้น เธอถึงได้สติแล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมาทีละน้อย เด็กหญิงผินดวงหน้าเล็ก ๆ ไปทางห้องรับรองผู้เล่น จากนั้นก็หันหน้าไปทางโรสในแถวที่นั่ง แล้วสุดท้ายจึงหันไปทางผู้ปกครองในกลุ่มผู้ชม พร้อมกับโบกมือสุดแรง

เธอตื่นเต้นมาก!

จนกระทั่งผู้ตัดสินเริ่มเร่ง เด็กหญิงก็เก็บสปิริตกลับไปอย่างไม่เต็มใจ เธอใส่เด็คกลับเข้าไปในซองการ์ดอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวลงจากเวที

ส่วนฟรังโกที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสนามแข่ง เขากลับสูญเสียห้าสิบคะแนนไป

ปัง!

เด็กชายทุบโต๊ะอย่างแรง

ฟรังโกบอกว่าเขาจะจดจำเธอไว้!

เพราะนี่เป็นแค่ครึ่งแรกของเกมแข่งขันมือใหม่ และเขายังมีโอกาสอีกมากที่จะได้พบกับไดแอนนา!

…

ในขณะที่ดาร์กมีความสุขกับชัยชนะของไดแอนนา เขาก็ไม่ลืมที่จะให้ความสนใจกับผู้เล่นในเกมที่ห้าต่อไป

คราวนี้ผู้เล่นปีหนึ่งคือจัสติน เวย์นจากบ้านอัศวิน เพื่อนร่วมชั้นในบ้านอัศวิน แต่เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับอีกฝ่ายเท่าไหร่

เด็คของจัสติน เวย์นดูเหมือนจะเป็นชุดอัศวินระดับมาตรฐานทั่วไป ซึ่งมีตั้งแต่อัศวินมนุษย์ อัศวินออร์ค อัศวินหมาป่า อัศวินก็อบลิน… ไปจนถึงทหารม้าจักรกล โดยพื้นฐานแล้วเขามีแต่สปิริตประเภทนี้

ความแข็งแกร่งของเขาไม่ถือว่าอ่อนแอ อันที่จริง เขาอยู่ระดับแนวหน้าของนักเรียนปีหนึ่งด้วยซ้ำ

ในบรรดาจอมเวทฝึกหัดปีหนึ่งทั้งเจ็ดคน เขาน่าจะอยู่ระดับประมาณกลาง ๆ

ก่อนการต่อสู้จริงจะเริ่มขึ้น ดาร์กไม่สามารถบอกได้ว่าเขาจะแพ้หรือชนะ

ท้ายที่สุด นักเรียนปีหนึ่งก็อยู่ในช่วงเติบโตอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับไดแอนนา หลังจากมีสปิริตระดับสี่ดาว พวกเขาก็สามารถบรรลุขั้นอย่างก้าวกระโดด

และพอพูดถึงไดแอนนา ไดแอนนาก็มา

เธอเดินกลับมาที่ห้องรับรองผู้เล่นอย่างร่าเริง โดยหวังว่าจะได้รับคำชมจากดาร์ก

“เป็นไง [สมบัติหมี] ของฉันเซอร์ไพรส์ไหม? นายแปลกใจหรือเปล่า?”

ไดแอนนาหยิบ [สมบัติหมี] ออกมา และแกว่งไปมาหน้าดาร์ก

ดาร์กอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า “เก่งมาก การ์ดของเธอน่าจะเป็นการ์ดระดับสีส้มใช่ไหม?”

ไดแอนนาพยักหน้าทันที “ใช่แล้ว นี่ใบแรกเลยนะ! มันทำมาจากของขวัญคริสต์มาสที่นายให้มานั่นแหละ!”

ดาร์กถือโอกาสถามข้อสงสัยของตัวเองทันที “หน่วยจู่โจมพิเศษของ [สมบัติหมี] เป็นท่าไม้ตายชนิดหนึ่งที่สามารถเรียกพันธมิตรได้สินะ?”

ไดแอนนาเหลือบมองทางซ้ายและขวา ก่อนจะตอบกลับเสียงเบา “มันเป็นแบบนี้ ลูกหมีที่เกินมาแต่ละตัวสามารถเพิ่มพลังโจมตีของทีมโจมตีได้หนึ่งร้อยหน่วยและเพิ่มระยะโจมตีเป็นสองเท่า”

ดาร์กตกใจ “มีขีดจำกัดไหม?”

ไดแอนนาส่ายหัว “ฉันไม่รู้”

ข้อมูลท่าไม้ตายบางอย่างต้องอาศัยการค้นคว้า ทดลอง และวิเคราะห์ให้ถ่องแท้

[ทีมจู่โจมพิเศษของสมบัติหมี] ของ [สมบัติหมี] ต้องมีขีดจำกัดที่ยอมรับได้ แต่ขีดจำกัดนี้อาจเกี่ยวข้องกับปัจจัยต่าง ๆ เช่น อำนาจการบังคับบัญชาของ [สมบัติหมี]

หากค้นพบวิธีก้าวข้ามขีดจำกัดนี้และจัดตั้งทีมจู่โจมพิเศษที่มีหมีหนึ่งร้อยตัว ความรุนแรงในการโจมตีของกลยุทธ์นี้จะต้องน่ากลัวอย่างไม่เคยมีมาก่อนแน่นอน!

แต่มันก็ไม่ได้ทำง่ายเหมือนที่คิดเช่นกัน

ดาร์กอุทาน “มันวิเศษมาก!”

ไดแอนนาเกาหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้น ๆ แหละ”

บรรยากาศอบอุ่นอยู่เช่นนั้นพักหนึ่ง

…

ดาร์กหันไปดูเกมกับไดแอนนา

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ไดแอนนาก็ผ่อนคลายลงมาก และเริ่มพูดคุยกับเขาได้ตามปกติ

แม้ว่าเธอจะดูซื่อบื้อเล็กน้อย แต่ภายใต้อิทธิพลของผู้ใหญ่ในครอบครัว เธอก็ถูกสอนให้มีไหวพริบมากขึ้น

ในระหว่างพูดคุย ดาร์กยังพอได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์มาอยู่บ้าง

ในสนามนั้น

จัสติน เวย์นใช้การ์ดเวทมนตร์แปลก ๆ เพื่อทำให้อัศวินทั้งสามตั้งแนวรบสามเหลี่ยม ซึ่งช่วยเพิ่มพลังโจมตีและป้องกันโดยรวมของอัศวินทั้งสามอย่างมาก แล้วเขาก็สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ในเวลาอันสั้น!

น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ใช่มังสวิรัติ อีกฝ่ายจึงหาโอกาสโจมตีและสังหารอัศวินตนใดตนหนึ่งลง เพื่อทำลายรูปแบบเหลี่ยมของเขา จากนั้นก็ตามด้วยการโจมตี บดขยี้ และในที่สุดก็ได้รับชัยชนะ

ผลงานของจัสตินเตะตามาก แต่น่าเสียดายที่เขาทำไม่สำเร็จเหมือนไดแอนนา

รุ่นพี่ปีสองถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้รับชัยชนะมาในท้ายที่สุด จริง ๆ แล้วเขารู้สึกกดดันอย่างมาก

เพราะเขาจะเสียหน้าไม่ได้ในฐานะนักเรียนปีสอง

เกมที่หกถึงเกมที่แปดเป็นการประลองกันระหว่างนักเรียนปีสอง

ในเกมที่แปดของสองนักเรียนปีสอง การประลองนั้นเข้มข้นและน่าตื่นเต้นมาก ซึ่งทำให้ผู้ชมระเบิดอารมณ์อีกครั้ง

ดาร์กก็จริงจังกับมันมาก และรู้สึกว่าเขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย

ในตอนต้นของเกมที่เก้า เขาสูดลมหายใจและเตรียมพร้อมที่จะลงเล่น

เกมของเขาเป็นเกมที่สิบถัดจากนี้

แต่เมื่อดาร์กคิดจะละสายตาจากสนาม ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าในบรรดาผู้เล่นสองคนที่ปรากฏตัวบนเวที หนึ่งในนั้นคือรุ่นพี่แองเจเลียปีสาม!

และคู่ต่อสู้ของเธอก็เป็นแค่รุ่นพี่ปีสอง

แม้ว่ารุ่นพี่แองเจเลียจะขาดประสบการณ์การประลอง แต่เธอก็เก่งมากจริง ๆ

ดาร์กยังจำการต่อสู้อันหนักหน่วงในครั้งนั้นได้

“นี่แบกกระสอบมารับเงิน*[1]เลยเหรอ?”

ผลลัพธ์อย่างกับนอนมา

เกมที่เก้ากลายเป็นการแสดงเดี่ยวของรุ่นพี่แองเจเลีย!

ดาร์กรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว เขาหันมาพูดกับไดแอนนา และเดินเข้าไปในทางเดินของผู้เข้าแข่งขัน

ตอนนี้เพิ่งจะเก้าโมงครึ่ง ซึ่งเกือบจะตรงกับเวลาที่คาดไว้ในแจ้งเตือนการประลอง

เขาเดินผ่านทางเดินใต้ดินซึ่งยาวไปถึงทางเดินของผู้เล่นฝ่ายสีแดง จากนั้นเขาก็ยื่นการ์ดผู้เล่นให้กับเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าทางเดิน

“ดาร์ก เดม่อน ปีหนึ่งใช่ไหม?” หญิงสาวปีสามอดไม่ได้ที่จะถาม

ดาร์กพยักหน้า “ผมเองครับ”

รุ่นพี่หัวเราะออกมา “ฉันจำเธอได้ แองเจเลียแพ้เธอในการประลองคัดเลือก!”

ดาร์กพูดด้วยรอยยิ้ม “รุ่นพี่ ผมหวังว่าคุณจะจำผมได้ด้วยเหตุผลอื่นนะครับ”

“ก็ได้” หญิงสาวยื่นการ์ดผู้เล่นคืนให้เขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ปล่อยการ์ดให้เขาเลยทีเดียว “ขอแนะนำตัวไว้ก่อน ฉันเป็นนักเรียนชั้นปีที่สาม บ้านคนเขลา และเป็นเพื่อนร่วมชั้นของแองเจเลีย ชื่อเดมี ชาร์ลอตต์”

ดาร์กเอื้อมมือไปจับมือเธอ “ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่ชาร์ลอตต์”

เดมีหดมือกลับ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ รอให้แองเจเลียผ่านไปก่อน เธอต้องทำเป็นว่าไม่รู้จักฉันนะ”

“เอ๋…”

ดาร์กงุนงงเล็กน้อย เราก็ยังไม่รู้จักกันจริง ๆ นี่!

…

ระหว่างที่รอ ดาร์กก็ยืนพิงผนังและดูเกมต่อไป

หนึ่งนาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีคนก้าวออกมาจากช่องผู้แข่งขันฝั่งตรงข้าม

“ต้องเป็นเอลซี เควินแน่ ๆ”

ดาร์กนึกถึงความทรงจำในหัวของเขา

เขาไม่ได้สนใจนักเรียนรุ่นพี่เป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้จักรุ่นพี่บ้านขุนนางคนนี้มากนัก

แต่สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าดาร์กจะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายในห้องนั่งเล่น

เอลซี เควินอายุเพียงสิบสามปี อีกทั้งรูปลักษณ์ของเขาก็ไม่ได้น่าเกลียด แต่ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของวัยรุ่นผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขณะที่พฤติกรรมของเขาตรงไปตรงมาเสมอ เมื่อรุ่นพี่คนนี้ปรากฏตัวในห้องนั่งเล่น ก็มักจะมีเพื่อนสามหรือสี่คนอยู่ด้วย

เขามักเป็นตัวตั้งตัวตีในกลุ่มเล็ก ๆ เสมอ

เห็นได้ว่าชื่อเสียงของเขาในหมู่นักเรียนชั้นปีสองแห่งบ้านขุนนางนั้นไม่เลวเลย

ดาร์กสังเกตอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันหน้าไปถามรุ่นพี่ชาร์ลอตต์ทันที “รุ่นพี่รู้จักเขาไหมครับ?”

เดมี ชาร์ลอตต์ชำเลืองมองเควินที่อยู่ตรงข้าม แล้วพูดออกมาอย่างสบาย ๆ ว่า “เธอไม่รู้จักผู้ชนะดาวเด่นคนล่าสุดเหรอ? ไม่สิ ฉันจำได้ว่าเธอคือดาวเด่นของปีนี้นี่นา…”

“งี้นี่เอง!”

ดาร์กชำเลืองมองกลับไปเล็กน้อย ไม่แปลกใจเลยที่รุ่นพี่แพนดอร่าจะคุ้นเคยกับชื่อของเขา

นั่นหมายความว่าเควินได้รับรางวัลในงานปาร์ตี้ฮัลโลวีนเมื่อปีที่แล้ว!

แม้ว่าเขาจะได้ที่หนึ่งในกิจกรรมฮัลโลวีน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะแข็งแกร่งที่สุดในตอนนั้น

ทว่าสิ่งนี้ยืนยันความแข็งแกร่งของเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย

เอลซี เควินในเวลานี้ ดูจะจัดการไม่ง่ายเหมือนกับกรณีรุ่นพี่แองเจเลียเสียแล้ว

“รู้สึกเหมือนว่าไฟกำลังลุกโชนขึ้นมาทั้งร่างเลยแฮะ!”

ดวงตาของดาร์กเป็นประกาย จิตวิญญาณของเขาดูจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

จากท่าทีเมินเฉยในตอนได้การบ้านมา ไปจนถึงความสนใจเล็กน้อยเมื่อคืนนี้ สู่ความปรารถนาที่จะคว้าชัยชนะในเช้าวันนี้มาจงให้ได้… ตอนนี้เองที่ดาร์กรู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เขาเอ่อล้นไปทั่วทั้งร่างกาย!

จิตวิญญาณนี้ผ่านกระบวนการค่อยเป็นค่อยไปสู่ความตั้งใจในที่สุด

ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่ดีมาก

…

แน่นอนว่าเอลซี เควินก็กำลังมองดาร์กจากที่ตรงนี้เช่นเดียวกัน

ทว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในขั้นตอนการเลื่อนระดับ และเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับน้ำโคลนนี้

ในการเลื่อนระดับจากการแข่งขันมือใหม่ไปสู่การแข่งขันหลัก ต้องสะสมคะแนนให้ได้หนึ่งร้อยคะแนน และจำต้องชนะสามเกมติดต่อกันในการแข่งขันเลื่อนระดับ

ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับสิบคะแนนสำหรับการชนะแต่ละครั้ง และจะถูกหักสิบคะแนนสำหรับการแพ้แต่ละครั้ง

เควินต้องการเข้าร่วมการแข่งขันเพื่อฝึกฝนตัวเองในเทอมนี้ ดังนั้นเขาจึงสมัครรายการนี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้เขาชนะหนึ่งเกมและยังขาดอีกสองเกม

สำหรับสองเกมนี้ เขาต้องการชัยชนะอย่างต่อเนื่อง และเขาไม่ต้องการให้มีอุปสรรคอะไรมาขวางทางเด็ดขาด

ทว่าบางครั้งเรื่องบางเรื่องก็ยากจะปฏิเสธ

ท้ายที่สุด เควินก็ได้เข้าร่วมชมรมวิจัยประวัติศาสตร์ขุนนางและได้รับประโยชน์มากมายจากมัน

สำหรับเรื่องนี้ เขาแค่ทำตามความประสงค์ของประธานชมรมเท่านั้น

“งั้นก็แค่เข้าร่วม”

เขาคิดแบบนี้ ถึงอย่างไรคู่ต่อสู้ของเขาก็เป็นแค่นักเรียนปีหนึ่ง

แม้ว่านักเรียนปีหนึ่งคนนี้จะดูเหมือนซูเปอร์โมเดล แต่ตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนักเรียนชั้นนำของหมู่นักเรียนปีสองเช่นกัน สิ่งนี้ยังพอให้เขามั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง

ความเย่อหยิ่งของชนชั้นสูงที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกของเขา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าอีกฝ่าย

พวกเขาเป็นนักเรียนของบ้านขุนนางทั้งคู่ และเขาก็เรียนนำอีกฝ่ายตั้งปีกว่า แล้วแบบนี้เขาจะแพ้โดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

…

สายตาของคนทั้งสองปะทะกันในอากาศ แต่แค่ไม่มีประกายไฟเกิดขึ้นเท่านั้น

ผู้ตัดสินเป่านกหวีด

ในที่สุด การต่อสู้ระหว่างรุ่นพี่แองเจเลียกับรุ่นพี่ปีสองก็จบลง

เมื่อแองเจเลียเดินลงมาจากเวทีของผู้เล่นฝั่งสีแดง เธอก็เห็นดาร์กที่ทางเข้าโดยไม่คาดคิด รุ่นพี่สาวหยุดฝีเท้าและทักทายเขาอย่างรู้สึกเสียอกเสียใจมาก “โชคไม่ดีจริง ๆ ที่ฉันไม่ได้เจอนาย”

ดาร์กกะพริบตา “แต่ก็ได้หนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนนะครับ”

แองเจเลียยิ้มอีกครั้ง “ใช่ ได้หนังสืออีกเล่มมาแล้ว”

จากนั้นเธอก็เดินต่อไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนกับต้นไผ่เขียว

ดาร์กรู้สึกสับสนเล็กน้อย “หนังสือเล่มไหนที่ต้องใช้หนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนกัน?”

เดมี ชาร์ลอตต์หัวเราะแล้วพูดว่า “ในร้านหนังสือโบราณที่เปิดโดยก็อบลินบนถนนนักเดินทางน่ะ บางครั้งหนังสือต้นฉบับบางเล่มก็ถูกประมูล เธอจะลองไปเสี่ยงโชคดูก็ได้”

[1] ดาร์กจะสื่อถึงว่า ถุงใต้ตาของแองเจเลียใหญ่เท่า ๆ กับถุงกระสอบ