ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 227 เข้าสู่คลังสมบัติ
ตอนที่ 227 เข้าสู่คลังสมบัติ
ทั้งสามคนมีสีหน้าเปลี่ยนไป
“พิษชนิดหนึ่ง?”
อาหารที่จักรพรรดิเสวยทุกวันล้วนผ่านการทดสอบเป็นพิเศษ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นพิษ
“ใช่แล้ว โดนพิษ!”
หลิวอู๋เสียยืนยันอีกครั้ง พิษชนิดนี้หายากมาก นอกจากเขาแล้ว ในราชวงศ์ต้าเยี่ยนคงไม่มีใครแก้ได้
ตั้งแต่ก้าวเข้าไปในห้องบรรทม เขาก็พบความผิดปกติแล้ว
“อู๋เสีย เจ้าพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ องค์จักรพรรดิโดนพิษอะไร?”
เฉินยวี่เซิงมีสีหน้าร้อนรน อยากรู้ว่าใครเป็นคนวางยาพิษจักรพรรดิกันแน่
ฟ่านเจินสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่เขาเองก็ยังไม่พบต้นตอของปัญหา หลิวอู๋เสียรู้ได้อย่างไรว่าจักรพรรดิทรงถูกพิษ
“พวกท่านรู้หรือไม่ว่าเครื่องหอมชนิดนี้เรียกว่าอะไร”
ทันใดนั้นหลิวอู๋เสียก็เดินตรงไปยังกระถางธูปใบหนึ่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยออกมาจากข้างใน ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้องบรรทม
“นี่เรียกว่าธูปสงบจิต มีสรรพคุณช่วยสงบจิตสงบใจ”
เฉินยวี่เซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่าปัญหาจะอยู่ที่ธูปสงบจิตกัน?
ธูปสงบจิตผลิตขึ้นในอาณาจักรเทียนเซียง ผลผลิตในแต่ละปีมีจำกัดมาก เพียงพอสำหรับราชวงศ์ของหลายอาณาจักรใหญ่โดยรอบเท่านั้น ราคาจึงแพงมาก
หลิวอู๋เสียปิดฝากระถางธูป กลิ่นหอมที่ลอยออกมาเริ่มจางลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้กลิ่น
ทั้งสามคนยิ่งสงสัย พวกเขาเข้ามาในนี้นานแล้ว ทั้งนางกำนัลและขันทีล้วนได้กลิ่นเครื่องหอมชนิดนี้ทุกวัน เหตุใดจึงไม่มีใครมีอาการเหมือนถูกพิษเลย
“ธูปสงบจิตไม่มีปัญหา ปัญหาคือเมื่อนำไปใช้ร่วมกับสองสิ่งนี้ จะก่อให้เกิดพิษร้ายแรงที่เรียกว่าพิษใยฝ้าย พิษชนิดนี้จะเหมือนหนอนตัวเล็ก ๆ รัดพันอยู่ตามเส้นลมปราณ ค่อย ๆ กัดกร่อนร่างกายไปเรื่อย ๆ นานวันเข้าจะทำให้ร่างกายเข้าสู่สภาวะสาหัส จนกระทั่งเสียชีวิต”
หลิวอู๋เสียชี้นิ้วไปที่กล่องสีขาวราวหิมะที่วางอยู่ข้างเตียงมังกร มันคือถ้วยลายวิจิตรงดงามที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง แม้แต่คนข้างกายข้าก็ยังถูกซื้อตัวไปได้”
จักรพรรดิพูดออกมาทีละคำ กล่องที่วางอยู่ข้างเตียงเรียกว่ากล่องดนตรีเจ็ดเสียง เมื่อเปิดออกจะบรรเลงเพลงไพเราะ นี่เป็นผลงานของช่างฝีมือจากอาณาจักรเทียนฝู เมื่อปีที่แล้วได้มอบเป็นของขวัญวันเกิดให้กับราชวงศ์ต้าเยี่ยน
ถูกเก็บไว้ในคลังสมบัติมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ขันทีที่ดูแลรับใช้เขาพูดถึงเรื่องนี้ บอกว่ากล่องดนตรีเจ็ดเสียงช่วยให้นอนหลับได้ พอดีกับช่วงนั้น เขานอนไม่หลับอย่างหนัก จึงเชื่อคำพูดของขันทีผู้นั้น
การฟังเสียงดนตรีจากกล่องดนตรีเจ็ดเสียงทุกวัน ทำให้นอนหลับได้ดีขึ้นมาก
เพียงแค่สองสิ่งนี้ยังไม่อาจทำให้คนเราโดนพิษได้ ทั้งธูปสงบจิตและกล่องดนตรีเจ็ดเสียง เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างก็ได้กลิ่นและได้ยิน หากมีปัญหาก็คงถูกเปิดโปงไปนานแล้ว
เฉินยวี่เซิงหยิบถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา นอกจากจะดูประณีตแล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษ มองไม่ออกว่ามีปัญหาอะไร
“สิ่งนี้เรียกว่า ถ้วยเป็นตาย ท่านลองดูที่ก้นถ้วยสิ ว่ามีลวดลายสองแบบหรือไม่?”
หลิวอู๋เสียไม่จำเป็นต้องหยิบถ้วยขึ้นมา ก็ตัดสินได้ว่าถ้วยใบนี้มีที่มาอย่างไร
พลิกถ้วยคว่ำลง ฟ่านเจินเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
“จริงด้วย มีลวดลายสองแบบ เหมือนปลาสองตัว ตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวสีแดง”
ใบหน้าของเฉินยวี่เซิงเผยความตกตะลึงออกมา ทุกอย่างเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่ หากวันนี้ไม่มีหลิวอู๋เสียอยู่ที่นี่ คงไม่มีทางค้นพบความลับการถูกวางยาพิษของจักรพรรดิได้
“อู๋เสีย สามสิ่งนี้รวมกันทำให้คนเราโดนพิษได้หรือ?”
ฟ่านเจินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยังคงมีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจ
“ข้าสงสัยมาก คนที่วางแผนแบบนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดา” หลิวอู๋เสียมีสีหน้าสงสัย เห็นได้ชัดว่าอ๋องยงเสียนไม่มีความสามารถขนาดนี้ เบื้องหลังต้องมียอดฝีมือคอยชี้แนะอยู่แน่
“กุนซือขวง!”
ฟ่านเจินและเฉินยวี่เซิงพูดขึ้นพร้อมกัน ในใจนึกถึงบุคคลผู้นี้ทันที
เขาเป็นกุนซือลับของอ๋องยงเสียน ว่ากันว่าเขาเชี่ยวชาญทั้งเรื่องดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ รู้ทุกอย่าง เก่งกาจมาก
“กลิ่นหอมของธูปสงบจิต เมื่อปะทะกับไม้หิมะสวรรค์ จะปล่อยเส้นใยพิษชนิดหนึ่งออกมา โดยทั่วไปแล้ว เส้นใยพิษชนิดนี้ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ถ้าหากดื่มน้ำที่มีพิษปะปนอยู่ด้วย เรื่องก็จะใหญ่โต”
กล่องดนตรีเจ็ดเสียงทำจากไม้หิมะสวรรค์ ธูปสงบจิตกับไม้หิมะสวรรค์ เป็นทั้งคุณและโทษต่อกัน เส้นใยพิษจึงเกิดขึ้นเช่นนี้
ความจริงแล้วระดับพลังชำระไขกระดูกยังห่างไกลจากความตาย ถ้วยใบนี้จึงกลายเป็นกุญแจสำคัญ ก้นถ้วยสลักลายพิษสองเส้น แถมยังเป็นพิษร้ายแรงอีกด้วย
ลายพิษบนถ้วยถูกสลักอย่างไร ยิ่งสืบหาได้ง่ายขึ้นไปอีก ต้องเป็นขันทีในวังแน่ ๆ ที่เข้าออกห้องบรรทมได้อย่างอิสระ ลายพิษสองเส้นนี้ต้องมีคนแอบสอนวิธีสลักให้เขา
ทุกอย่างช่างแนบเนียนไร้ที่ติ!
ใครจะไปสนใจดูถ้วยธรรมดาใบหนึ่ง ถึงแม้จะเห็น ก็คงไม่สนใจลวดลายธรรมดาสองลายที่ก้นถ้วยหรอก
“ใครอยู่บ้าง เรียกตัวหวังจั่วมา!”
จักรพรรดิตะโกนเสียงดัง ทหารยามที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูรีบวิ่งออกไป ทุกวันหวังจั่วเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องอาหารการกินทั้งหมด
“สายไปแล้ว คงถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว”
หลิวอู๋เสียพูดขึ้นเบา ๆ จักรพรรดิทรงฟื้นคืนสติ อ๋องยงเสียนต้องกำจัดหลักฐานทั้งหมดแน่ ๆ หวังจั่วผู้นี้ไม่มีทางรอด
คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ ทหารยามก็กลับมาพร้อมรายงาน หวังจั่วผูกคอตายในห้องของตัวเอง
เบาะแสทั้งหมดขาดสะบั้น พบสาเหตุแล้วแต่ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิด ไม่อาจเอาผิดอ๋องยงเสียนได้เพียงเพราะการคาดเดาของหลิวอู๋เสีย
“ฟ่านเจิน ทางสำนักศึกษายังมีเรื่องอีกมาก เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
จักรพรรดิยังอ่อนแออยู่บ้าง เข็มทวนสวรรค์สิบทิศทำให้เขาฟื้นคืนสติ แต่พิษในร่างกายยังกำจัดไม่หมด
“อู๋เสีย โรคขององค์จักรพรรดิฝากเจ้าดูแลแล้วกัน เมื่อกลับไปสำนักศึกษาจักรวรรดิ แล้วรีบมาหาข้า”
ฟ่านเจินมีหลายเรื่องต้องจัดการจริง ๆ ก่อนจากไป เขาสั่งหลิวอู๋เสียเป็นการส่วนตัว การฆ่าฉินลี่ทิ้งปัญหาไว้มากมาย ในช่วงหลายปีมานี้ฉินลี่ได้ฝึกฝนคนสนิทไว้ไม่น้อย
“ข้าต้องการสถานที่เงียบสงบ เพื่อหลอมยาถอนพิษ”
เข็มทวนสวรรค์สิบเล่มยังไม่พอรักษาพิษใยฝ้าย ในเมื่อรับปากเฉินยวี่เซิงแล้ว เขาก็ต้องรักษาสัญญา
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป คลังสมบัติของราชวงศ์จะเปิดให้เจ้าเข้าออกได้ตามใจปรารถนา ต้องการสิ่งใดก็หยิบฉวยไปได้เลย”
ในด้านของสะสมแล้ว ไม่มีสถานที่ใดในราชวงศ์ต้าเยี่ยนเทียบเคียงกับคลังสมบัติของราชวงศ์ได้ ที่นั่นรวบรวมแก่นแท้ของราชวงศ์ต้าเยี่ยนมากว่าร้อยปี
ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรวิญญาณหรือสมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วน ล้วนอนุญาตให้หลิวอู๋เสียเลือกสรรได้ตามใจชอบ
หลิวอู๋เสียเผยรอยยิ้มจาง ๆ ตอนนี้เขามีระดับพลังชำระวิญญาณขั้นเก้าแล้ว ยังต้องใช้ความพยายามอีกมากกว่าจะทะลวงสู่ระดับพลังชำระไขกระดูก
หากมีสมบัติล้ำค่าช่วยเหลือ ย่อมช่วยร่นระยะเวลาลงได้มาก
หลังจากเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเซวียหรืออ๋องยงเสียน ล้วนต้องหาเรื่องเขาแน่นอน เขาต้องรีบทะลวงสู่ระดับพลังชำระไขกระดูกให้เร็วที่สุด
หลิวอู๋เสียกับเฉินยวี่เซิงเดินออกจากตำหนักที่ประทับด้วยกัน เสนาบดีเหวินยังไม่ได้จากไป เมื่อทราบว่าจักรพรรดิฟื้นแล้วก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก รีบคืนตราบัญชากองทัพให้เฉินยวี่เซิง จากนั้นจึงออกจากวังหลวงไป
“ท่านผู้อาวุโสเฉิน ท่านกำลังสืบคดีการหายตัวไปของทัพศิลาทลายอยู่หรือขอรับ” หลิวอู๋เสียถามหยั่งเชิง
ทั้งสองคนพูดคุยกันระหว่างทาง หลิวอู๋เสียไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในวังหลวง จึงต้องให้เฉินยวี่เซิงนำทาง
“ไม่ใช่ เมื่อหลายเดือนก่อน มีชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งวิ่งโร่ไปที่ค่ายทหารของทัพศิลาทลาย บอกว่าเมื่อหลายปีก่อน ทัพศิลาทลายได้สังหารหมู่ชาวบ้านในหมู่บ้านของเขา ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปกว่าหมื่นคน เขาต้องการทวงคืนความยุติธรรม”
การที่ทัพศิลาทลายสังหารหมู่ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์กว่าหมื่นคน เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สร้างความตื่นตระหนกไปทั่ว
เพื่อตรวจสอบว่าเรื่องนี้เป็นจริงหรือไม่ เฉินยวี่เซิงจึงเดินทางไปยังหมู่บ้านที่ชายคนนั้นพูดถึงด้วยตัวเอง และพบว่ามีร่องรอยการอยู่อาศัยของผู้คนจำนวนมาก ราวกับว่าพวกเขาหายตัวไปในชั่วข้ามคืน
“แล้วชายคนนั้นรู้ได้อย่างไรว่าชาวบ้านในหมู่บ้านถูกทัพศิลาทลายฆ่าล้างหมู่บ้าน”
หลิวอู๋เสียถามต่อทันที หรือว่าจะเป็นหมู่บ้านที่ฉีเอินสือเป็นคนลงมือ โจวหู่เคยบอกไว้ชัดเจนว่าฆ่าล้างหมู่บ้าน ไม่มีเหลือแม้แต่คนเดียว
“เขาเล่าว่าตอนนั้นซ่อนอยู่ในกองฟาง เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นข้างนอก เขาเห็นได้อย่างชัดเจน ตอนนั้นเขาอายุแค่เจ็ดขวบ ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของทัพศิลาทลาย เพิ่งจะฝึกฝนวรยุทธ์สำเร็จเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จึงได้มาหาพวกเราที่ทัพศิลาทลาย”
เฉินยวี่เซิงไม่ได้ปิดบังอะไร หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมากขึ้น
“เมืองที่ท่านพูดถึง หมายถึงที่อยู่ห่างจากเมืองหย่งเฉิงไปสิบลี้ ที่ชื่อว่าธารดอกท้อหรือไม่?”
หลิวอู๋เสียหยุดเดิน ตำราที่เขาอ่านบันทึกที่อยู่ไว้ว่าอยู่ห่างจากเมืองหย่งเฉิงไปสิบลี้ ในสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่าธารดอกท้อ
“เจ้ารู้ได้อย่างไร!”
เฉินยวี่เซิงตกตะลึง เขาแค่พูดลอย ๆ ออกมา ไม่ได้พูดถึงสถานที่อยู่แต่อย่างใด
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นหลิวอู๋เสียยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ
“ข้าจะให้ที่อยู่ท่าน ท่านจะรู้เองเมื่อไปถึงที่นั่น”
เมื่อรู้ว่านักฆ่าจากหอนักฆ่าเป็นคนของฉีเอินสือ เขาเองก็คิดกำจัดอีกฝ่ายซะ
ทว่าอาจารย์ของเขาไม่มีใครรู้จัก เขาจะเอาเอกสารไปหาเฉินยวี่เซิงไม่ได้ นั่นไม่เท่ากับเป็นการบอกอีกฝ่ายหรือว่าการตายของโจวหู่เป็นฝีมือของเขา
ตอนนี้ได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว เอกสารถูกซ่อนไว้ในบ้านของอนุภรรยาของโจวหู่ ขอเพียงแค่หาให้พบ เรื่องราวในอดีตก็จะถูกเปิดเผย ใช้มือของเฉินยวี่เซิงกำจัดฉีเอินสือซะ
เฉินยวี่เซิงทำหน้างุนงง รับที่อยู่มาสอดใส่ไว้ในอกเสื้อ แล้วค่อยส่งคนไปตรวจสอบ
เดินผ่านตำหนักน้อยใหญ่ ข่าวที่จักรพรรดิฟื้นคืนสติกระจายออกไปไกล ชื่อเสียงของหลิวอู๋เสียยิ่งเลื่องลือไปทั่วทุกสารทิศ ที่ใดที่เขาเดินผ่าน เหล่าขันทีนางกำนัลต่างก้มศีรษะคำนับ
“ที่นี่คือคลังสมบัติ เจ้าต้องการสมุนไพรอะไรก็รีบไปเอา ยาถอนพิษเป็นหน้าที่เจ้า ข้าจะเตรียมรับมือกับอ๋องยงเสียนเผื่อเขาคิดจะส่งทัพมาโจมตี”
หลังจากเรื่องนี้แล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้อ๋องยงเสียนตัดสินใจผิดพลาด ส่งทัพมาโจมตีก่อน เขาจึงต้องเตรียมการล่วงหน้า
“คารวะส่งผู้อาวุโสเฉินขอรับ”
หลังจากส่งเฉินยวี่เซิงไปแล้ว หลิวอู๋เสียก็ก้าวข้ามประตูขุมทรัพย์ จักรพรรดิออกคำสั่งมานานแล้ว
เขามองเห็นชั้นวางของที่กองสูงจนสุดลูกหูลูกตา
สมุนไพรวิญญาณหายาก เครื่องลายครามชั้นดี มีด ส้อม กระบี่ หอก กองสูงเป็นภูเขา
หลิวอู๋เสียกระตุ้นม่านตาภูต มองทะลุชั้นแล้วชั้นเล่า เพื่อค้นหาสมุนไพรวิญญาณระดับห้า
สมุนไพรทั่วไปไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเขาได้เลย
“ของดี นี่มันเหล็กจากนอกภพ!”
ตอนที่หลิวอู๋เสียเดินผ่านชั้นวางอาวุธ เขาพบเห็นอุกกาบาตสีดำขนาดเท่ากำปั้น มีน้ำหนักถึงพันกว่าจิน
“ได้เหล็กจากนอกภพชิ้นนี้มา ดาบเสียเหรินจะต้องเลื่อนขั้นเป็นอาวุธชะตาได้ในไม่ช้า”
ดาบเสียเหรินยังมีโอกาสพัฒนาได้อีกมาก หลังจากจัดการเรื่องของจักรพรรดิแล้ว ค่อยลงมือหลอมดาบเสียเหริน
เดินไปประมาณสิบนาที ด้านหน้าก็ปรากฏสมุนไพรวิญญาณกองเป็นภูเขานับไม่ถ้วน มากกว่าสมุนไพรวิญญาณในหอตันเป่าเสียอีก
สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องบรรณาการจากเมืองอื่น พวกมันกองรวมกันอย่างไม่เป็นระเบียบ
“นี่มันสมุนไพรวิญญาณระดับห้า!”
หลิวอู๋เสียร้องอุทานออกมา สมุนไพรวิญญาณระดับห้าถูกทิ้งไว้ที่มุมห้องแบบนี้
สาเหตุหลักคือราชวงศ์ต้าเยี่ยนไม่มีปรมาจารย์หลอมโอสถห้าดาว ได้สมุนไพรวิญญาณระดับห้ามาก็ได้แต่เก็บไว้
เวลาผ่านไปทีละนาที หลิวอู๋เสียพบสมุนไพรวิญญาณระดับห้าแล้วหลายสิบต้น
ครั้งที่แล้วแค่หญ้าหนวดมังกรก็ยกระดับพลังขึ้นมาหนึ่งขั้น
หลิวอู๋เสียสามารถหลอมโอสถด้วยสมุนไพรวิญญาณระดับห้าได้มากมาย มั่นใจว่าจะต้องทะลวงไปถึงระดับพลังชำระไขกระดูกได้
เมื่อใดที่ไปถึงระดับพลังชำระไขกระดูก ก็จะใช้กลวิธีของเซียนได้บางส่วน
– โปรดติดตามตอนต่อไป –