ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 22 ข่มขู่

พลังทำลายล้างของคำพูด ย่อมไม่แพ้อาวุธ

สามารถทำลายจิตใจของใครบางคนได้ ทำลายสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ได้

ฆ่าคนด้วยใจ ก็มีแค่เท่านี้

“อย่าตอบตกลงนะ!”

สวีหลิงเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น เสียงของนางเบามากจนมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน ดวงตาสวยที่เต็มไปด้วยความกังวล ทำให้หลิวอู๋เสียรู้สึกสะเทือนใจ

“คุณชายหลิว ใคร่ครวญแล้วว่าอย่างไร ขอเพียงยอมรับต่อหน้าทุกคนว่ากลัวแล้ว ข้าก็จะไม่ฝืนใจ”

ว่านจั๋วหรานคลี่พัดในมือ ดวงตาลึกล้ำเปล่งประกายด้วยไอสังหารอันเฉียบคม

“ว่านจั๋วหราน เจ้าอาจต้องผิดหวังแล้ว”

ความกังวลบนใบหน้าของสวีหลิงเสวี่ย ทำให้เขาเปลี่ยนใจ ควรจะหยุดได้แล้ว

เขาผู้เป็นจักรพรรดิเซียน ไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะพูดอะไรเกี่ยวกับเขา เพียงเขาไม่อยากให้สวีหลิงเสวี่ยเป็นห่วงเขาอีกเท่านั้น

“ตราบใดที่เจ้ายินดีเข้าร่วมการแข่งฝึกสัตว์ ข้าจะเดิมพันกับเจ้าด้วยหินวิญญาณอีกร้อยก้อน หากเจ้ายืนหยัดได้หนึ่งถ้วยชา 1 หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนก็จะเป็นของเจ้า”

เซวียอวี้ที่ไม่เคยพูดอะไรเลยยืนขึ้น โยนของในกระเป๋าเก็บของทั้งหมดออกมา นอกจากหินวิญญาณจำนวนมากมายแล้ว ยังมีอาวุธวิญญาณอันล้ำค่าอีกด้วย

คุณภาพของหินวิญญาณนั้นสูงกว่าตอนที่แล้วมาก ผู้คนจำนวนมากต่างอิจฉากัน

หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน มูลค่าสิบล้านเหรียญทอง ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ ขอเพียงยืนหยัดให้ได้หนึ่งถ้วยชาเท่านั้น

หลิวอู๋เสียกำลังจะพาสวีหลิงเสวี่ยออกไป จู่ ๆ ก็หยุดชะงักหนึ่งร้อยหินวิญญาณ บ้าไปแล้วจริง ๆ

“สนใจที่จะเดิมพันกับพวกเราสักรอบหรือไม่ หากเจ้าไม่ตอบรับ ข้าจะสั่งให้คนกำจัดตระกูลสวีให้สิ้นเสียวันพรุ่งนี้ ที่อาจารย์ไป๋หลี่ชิงสนใจคือพรสวรรค์ของสวีหลิงเสวี่ย ไม่ได้สนใจตระกูลสวี เจ้าลองคิดดูดี ๆ ชะตากรรมของตระกูลสวีอยู่ในมือเจ้าแล้ว”

คำขู่ที่เย็นเยียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ แม้แต่น้อย การทำลายตระกูลสวี สำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องง่ายดาย แม้แต่หากไป๋หลี่ชิงจะตำหนิลงโทษเขา มันก็ไม่มีความหมายอะไรสักนิด เขาจะยอมทำเพื่อคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ไปขัดแย้งกับตระกูลเซวียได้อย่างไร

สวีหลิงเสวี่ยกำหมัดแน่น ร่างกายสั่นระริกด้วยความโกรธ ถึงกับกล้าประกาศต่อหน้าผู้คนมากมายจะทำลายตระกูลสวีเช่นนี้

ซงหลิงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกศิษย์ของตระกูลซงพาตัวออกไป ไม่มีใครคาดคิดว่า การประชุมร้อยอสูรครั้งนี้ จะเกิดเรื่องรุนแรงถึงขั้นนี้

หลิวอู๋เสียขมวดคิ้วแน่น มองไปที่เซวียอวี้ ด้วยเวลาหนึ่งชั่วยามที่ผ่านมานี้ พวกเขาทั้งสองคนต่างก็โกรธแค้นกันจนแทบจะฆ่ากันตายแล้ว

“ดีนัก เจ้ายั่วโทสะข้าสำเร็จแล้ว ข้าตกลงตามเงื่อนไขของเจ้า แต่เจ้าก็ไม่รู้หรอกว่า คำพูดที่เจ้าพูดในวันนี้ จะเป็นภัยร้ายแรงต่อตระกูลเซวีย หนึ่งปีให้หลัง หากข้ายังไม่สามารถทำลายตระกูลเซวียได้ ข้าจะฆ่าตัวตาย”

คำสาบานต่อหน้าผู้คน ว่าจะทำลายตระกูลเซวียภายในหนึ่งปี ช่างเป็นคำพูดที่กล้าหาญมากจริง ๆ สวีหลิงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ดวงตาของเซวียอวี้ฉายแววความโกรธแค้นออกมา เขาอยากจะพุ่งเข้ามาฆ่าหลิวอู๋เสียทันที กล้าที่จะพูดกับเขาแบบนี้ หากเป็นคนอื่นแล้ว คงกลายเป็นศพไปแล้ว

สวีหลิงเสวี่ยเป็นศิษย์ของไป๋หลี่ชิง เขาต้องคำนึงถึงความรู้สึกของนางบ้าง

ไม่มีใครเชื่อว่าคำสาบานของหลิวอู๋เสียจะสำเร็จ พวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลก กล้าที่จะท้าทายตระกูลเซวียต่อหน้าผู้คน ช่างรนหาที่ตายชัด ๆ

หลิวอู๋เสียเดินไปบนแท่นประลอง ทิ้งไว้เพียงเงาหลังหนึ่งไว้เบื้องหลัง สวีหลิงเสวี่ยกลั้นน้ำตาไว้ เขาไม่อาจทำลายตระกูลสวีได้ จึงยอมตกลงที่จะต่อสู้กับเซวียอวี้

“พี่เซวียวางใจ ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ขอเพียงเขาก้าวขึ้นแท่นประลอง เขาจะตายอย่างไร้ทางรอดแน่”

ว่านจั๋วหรานก็ไม่คิดว่าเซวียอวี้จะกล้าหยิบหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนออกมา บังคับให้หลิวอู๋เสียยอมรับปาก

สายตานับพันมองไปที่หลิวอู๋เสีย เดินไปตามสะพานเชือกทีละก้าว ลงจากแท่นประลองไป

โดดเดี่ยว!

ดุดัน!

และยังมีพลังอันยิ่งใหญ่ที่เทียบเท่าสวรรค์ ในเวลานี้ พวกเขารู้สึกว่าพวกเขามีภาพลวงตา นี่คือสวะที่ว่ากันหรือ?

หลังจากผ่านการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรสามครั้ง พื้นแท่นประลองเต็มไปด้วยเศษเนื้อ และยังมีกลิ่นเลือดที่น่าสะพรึงกลัว ผู้คนทั่วไปที่ขึ้นไปบนแท่นประลองจะขาอ่อนด้วยความกลัว หลิวอู๋เสียเดินไปยังตำแหน่งกลางแท่นประลองอย่างสงบ

ทุกคนจับจ้อง!

ตื่นเต้น เยาะเย้ย กรีดร้อง …

การแสดงออกของทุกคนถ่ายทอดออกมาอย่างละเอียด

“เชิญสัตว์อสูรออกมา!”

ผู้เฒ่าผู้ดูแลออกคำสั่ง กรงเปิดออก ครูฝึกสัตว์ต้อนสัตว์อสูรตัวใหญ่ออกมา สูงสามเมตร เดินเสียงตึงตังดังราวแผ่นดินไหว

“นี่… นี่มันเสือเพลิงแยกปฐพี”

ทั้งแท่นประลองส่งเสียงหึ่ง ๆ สัตว์อสูรที่ปล่อยออกมา ทำลายความคิดของพวกเขา สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเช่นนี้ คงมีเพียงวิญญาณชั้นกำเนิดฟ้าเท่านั้นที่สามารถต่อต้านได้

ในวินาทีที่ปรากฏตัว เสียงคำรามที่น่ากลัวทำให้นักสู้ระดับต่ำหลั่งเลือดออกจากเจ็ดทวาร

คลื่นพลังอันทรงพลังพัดเข้ามา ร่างของมันยังไม่ถึง แต่เลือดที่กระตุ้น ทำให้มันคลั่งไคล้ และพุ่งเข้าหาแท่นประลอง

“สัตว์อสูรระดับห้าชั้นต้น เสือเพลิงแยกปฐพี แม้ว่าร่างกายจะใหญ่โตแต่พลังต่อสู้พื้น ๆ คุณชายหลิว เจ้าต้องระวังให้มาก”

ผู้เฒ่าผู้ดูแลประกาศเสียงดังก้อง สัตว์อสูรระดับห้าชั้นแรก ขอบเขตไม่ได้สูงมากนัก เทียบเท่ากับมนุษย์สั่งสมฟ้าห้าชั้นถึงหกชั้น

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงไม่เป็นไร หลิวอู๋เสียเป็นสวะในตำนาน การฝึกฝนยิ่งแย่กว่าสวะ

เสือเพลิงแยกปฐพีเดินขึ้นแท่นประลอง ปากของมันพ่นหมอกสีขาวออกมา อดอาหารมาหลายวันแล้ว พลังปีศาจในดวงตาของมันรวมตัวเป็นวัตถุ

“ว่านจั๋วหราน หากเขาเป็นอะไรไป ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”

สวีหลิงเสวี่ยแอบพูดในใจ ว่าหลิวอู๋เสียยอมขึ้นแท่นประลองเพื่อปกป้องตระกูลสวี ทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของว่านหรงเจ๋อ

หนึ่งคนหนึ่งอสูร สี่ตาต้องตา

ดาบสั้นในมือกุมอยู่ที่เอว ใช้ผ้าแดงพันไว้ มองรูปลักษณ์ไม่ชัด

“ท่านทั้งหลายรีบดูสิ ครูฝึกสัตว์ออกไปแล้ว”

ผู้คนต่างร้องตกใจ ครูฝึกสัตว์ออกไปแล้ว นั่นหมายความว่าเสือเพลิงแยกปฐพีได้อิสระ ลงมือได้เต็มที่ ไม่มีครูฝึกสัตว์คอยควบคุม จึงสามารถปล่อยพลังที่รุนแรงที่สุดออกมาได้

“นี่เป็นการฆ่าเขาชัด ๆ! ไม่มีครูฝึกสัตว์คอยปกป้องอยู่ข้าง ๆ ไอ้หนูนี่ตายแน่นอน”

นี่เป็นกลอุบายของตระกูลว่าน เมื่อส่งสัตว์อสูรขึ้นมาแล้ว ครูฝึกสัตว์ก็เงียบหายไป จะเป็นหรือตายล้วนขึ้นอยู่กับโชคชะตา

ตูม!

ทันใดนั้นก็มีกรงเหล็กขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นรอบแท่นประลอง กรงเหล็กครอบแท่นประลองทั้งหมดเอาไว้ ราวกับเป็นกรงขัง

“นี่…”

ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ทั้งหลิวอู๋เสียและเสือเพลิงแยกปฐพีไม่สามารถเดินออกจากแท่นประลองได้ พวกเขาถูกขังอยู่ในกรง ตระกูลว่านทำทุกอย่างเพื่อกำจัดเขา

“ทุกคนอย่าเข้าใจผิด กรงนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้เสือเพลิงแยกปฐพีวิ่งออกมาทำร้ายผู้คน ไม่ได้จงใจทำร้ายคุณชายหลิว ขอเพียงคุณชายหลิวยอมแพ้ เราจะเปิดกรงออกทันที”

คำอธิบายนี้คงไม่มีใครเชื่อ กลัวจะทำร้ายผู้คน แล้วไม่กลัวทำร้ายหลิวอู๋เสียหรือไง?

ศึกสัตว์อสูร!

ศึกสัตว์อสูรที่แท้จริง หนึ่งคนหนึ่งอสูรถูกขังอยู่ในกรง มีเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตออกมาได้

หลิวอู๋เสียยิ้ม มองไปที่ทุกคนในตระกูลว่าน จดจำใบหน้าอันน่าเกลียดของพวกเขาไว้ให้ดี ๆ เมื่อเขาทะลวงระดับพลังกำเนิดฟ้าแล้ว เขาจะเริ่มจากตระกูลว่านนี้ก่อน ให้พวกมันมีชีวิตทุกวันบนความหวาดกลัว

เมื่อพิจารณาถึงต้นสายปลายเหตุแล้ว สาเหตุที่แท้จริงก็คือ หลิวอู๋เสียอ่อนแอเกินไป ปล่อยให้ตระกูลว่านรังแกได้

หากพ่อตาอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้พวกมันกลั่นแกล้งเช่นนี้ได้หรือ ?

สวีหลิงเสวี่ยตะโกนจนเสียงแหบแห้ง แต่ไร้ผล เพราะเสียงของนางถูกคลื่นมนุษย์กลบจนหมดสิ้น

“ปรมาจารย์ฮั่ว เราควรจะหยุดเขาหรือไม่”

เหลยเทาทนดูต่อไปไม่ได้ การกระทำของตระกูลว่านนั้นเกินขอบเขตไปมากแล้ว พวกเขาพยายามฆ่าหลิวอู๋เสียอย่างไม่เลือกวิธีการ

“ไม่ต้องรีบร้อน จำไม่ได้หรือว่าเขาตบโจวถงจนลอยขึ้นฟ้าในฝ่ามือเดียว”

ปรมาจารย์ฮั่วยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาสามารถตบโจวถงลอยขึ้นฟ้าได้อย่างง่ายดาย พลังของเขาอย่างน้อยก็อยู่ในระดับสั่งสมฟ้าขั้นหกถึงเจ็ด แม้แต่เสือเพลิงแยกปฐพีก็ฆ่าเขาไม่ได้ง่าย ๆ

“หากเขาเกิดเคราะห์อายุสั้นจริง ๆ เราจะทำอย่างไรกับความร่วมมือนี้ดี? โอสถดีเช่นนั้นจะได้รับการยอมรับจากเมืองหลวง หอตันเป่าจะได้รับความสนใจจากเมืองหลวง และเรามีโอกาสที่จะย้ายไปทำงานในเมืองหลวงด้วย”

เหลยเทากังวลเรื่องนี้ เพราะเมืองหลวงคือเป้าหมายที่พวกเขาปรารถนา เมืองชางหลันยังเล็กเกินไป

“ดูต่อไปเถอะ คนที่ชนะสามรอบติดต่อกัน และเล่นงานตระกูลว่านจนหัวหมุน คิดว่าเขาจะถูกฆ่าได้ง่าย ๆ หรือ?”

ปรมาจารย์ฮั่วโบกมือ เขาไม่เข้าไปขัดขวาง เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวหลิวอู๋เสีย เขาเห็นพลังลึกลับบางอย่างในตัวหลิวอู๋เสีย และพลังนี้ไม่ควรมองข้าม

“ท่านพ่อ เขาเป็นพี่ชายของข้า ท่านรีบช่วยเขาสิ!”

ซงหลิงรีบวิ่งไปขอให้บิดาหยุดเรื่องวุ่นวายนี้ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันหนึ่งชั่วยาม และเขาก็คิดว่าหลิวอู๋เสียเป็นพี่ชายของเขาไปเสียแล้ว

“เอาตัวเขาออกไป”

หัวหน้าตระกูลซ่งรู้สึกลำบากใจ คุ้มหรือไม่ที่จะไปขัดขวางตระกูลว่านเพื่อปกป้องลูกเขยของตระกูลสวี

ตระกูลว่านเข้าหาตระกูลเซวียของเมืองหลวง และกำลังมีแนวโน้มที่จะแซงหน้าตระกูลซง ขัดขวางตระกูลว่านในยามนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ไม่มีผู้ใดออกมาขัดขวาง บรรดานักสู้บนอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้น การต่อสู้กับสัตว์อสูรนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นให้ความรู้สึกถึงแรงกระแทกทางสายตาได้มากกว่า

“เสือเพลิงแยกปฐพี รีบกินมันเสีย”

เหล่าศิษย์ตระกูลเถียนตะโกนลั่นให้เสือเพลิงแยกปฐพีรีบวิ่งไป

ผู้คนมากมายต่างโห่ร้องตาม ร่างของเสือเพลิงแยกปฐพีพลันขยายใหญ่ขึ้น สูงกว่าเมื่อครู่นี้อีกมาก

โฮก!

เสือเพลิงแยกปฐพีคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ฝีเท้าของมันพุ่งเข้าใส่หลิวอู๋เสีย เสียงดังสนั่นกึกก้องไปทั่วแท่นประลอง

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ เสือเพลิงแยกปฐพีสูงสามเมตรกว่า หลิวอู๋เสียยังมีหวังชนะอีกหรือ?

หลายคนปิดตาลง ไม่อยากเห็นฉากที่หลิวอู๋เสียถูกเสือเพลิงแยกปฐพีกินเข้าไป

จะต้องถูกฉีกท้องจนแหลกละเอียด เลือดสาดกระจาย

เสือเพลิงแยกปฐพีเข้าใกล้หลิวอู๋เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ เหลือระยะห่างเพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น ไม่มีทางถอยหลังได้อีกแล้ว

ด้านหลังของเขามีกรงเหล็กหล่อด้วยเหล็กกล้าอย่างดี ไม่สามารถกระโดดลงจากแท่นประลองได้ ทำได้เพียงต่อสู้เท่านั้น

ไม่เสือเพลิงแยกปฐพีตายก็เป็นเขาที่ตาย ไม่มีทางเลือกอื่น

ทุกคนกลั้นหายใจ ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของเสือเพลิงแยกปฐพีก้องกังวานไปทั่วแท่นประลอง

สวีหลิงเสวี่ยกัดฟันกรอดจนเลือดไหลออกมาตามมุมปากของนาง รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

กลิ่นอายปีศาจที่ชวนให้หายใจไม่ออกพุ่งเข้าใส่ ปากของมันอ้ากว้างราวกับจะกลืนกินผู้ใหญ่ผู้หนึ่งเข้าไปทั้งตัว

เซวียอวี้ยิ้มมุมปาก หลิวอู๋เสียตายแล้ว ตระกูลเซวียจะกดดันตระกูลสวี หญิงสาวคนนี้คงยอมจำนนและกลายเป็นผู้หญิงของเขา

“เขาบ้าไปแล้ว รีบหลบเสีย!”

เสือเพลิงแยกปฐพีเข้าใกล้หลิวอู๋เสียในระยะสามเมตรแล้ว แต่เขากลับไม่เลือกหลบ แม้ว่าระดับพลังของเขาจะด้อยกว่า แต่เขาสามารถหลบได้ชั่วขณะหนึ่งก่อน แล้วค่อยคิดหาทางเอาตัวรอด หรือไม่ก็ยอมแพ้ไปเลย

ท่ามกลางสายตานับพันคู่ เสือเพลิงแยกปฐพีอ้าปากกว้าง กัดเข้าที่ศีรษะหลิวอู๋เสีย หากโดนกัดเข้า ศีรษะก็จะขาดออกจากตัว

ว่านหรงเจ๋อหัวเราะ

เถียนเหย่เฉวียนหัวเราะ

ศิษย์ตระกูลว่านต่างก็โห่ร้องฉลองกัน ส่วนศิษย์ตระกูลเถียนต่างก็ตะโกนโหวกเหวก ไอ้คนไร้ค่าคนนี้กำลังจะตายเสียที

แต่ในเวลานี้ เสือเพลิงแยกปฐพีกลับหยุดชะงักลง หมอบลงข้างเท้าหลิวอู๋เสีย ราวกับแมวเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง

– โปรดติดตามตอนต่อไป –

1 เวลาหนึ่งถ้วยชา (一盏茶时间) ประมาณ 10-15 นาที