ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 21 กลยุทธ์พลิกผัน
ในขณะที่ทุกคนกำลังจ้องมอง มือของครูฝึกสัตว์สัตว์ที่ยืนอยู่ด้านข้างแท่นประลองก็โยนโอสถเม็ดสีแดงแปลกประหลาดออกมา
ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!
เมื่อทุกคนตอบสนองได้ทัน สิงโตลายเลือดศึกก็อ้าปากกลืนโอสถเม็ดสีแดงเข้าไป
ทันใดนั้น!
สิงโตลายเลือดศึกเปลี่ยนสี เลือดไหลออกมาตามรูขุมขน ขนสีแดงเดิมของมันเหมือนถูกทาด้วยเลือด แปลกประหลาดยิ่งขึ้น
พลังของมันเพิ่มขึ้นทีละน้อย กลายเป็นสัตว์อสูรระดับสอง พลังอันแข็งแกร่งพัดกระจายไปทั่ว ร่างกายของตะขาบเหล็กถูกเหวี่ยงออกไปไกลสามเมตร
“นี่เป็นโอสถเสริมกำลังอสูร มันสามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ของสัตว์อสูรได้ห้าเท่า”
ทุกคนตกใจ โอสถเสริมกำลังอสูรหายากมาก เม็ดเดียวมีราคาหลายแสนเหรียญทอง
ตระกูลว่านแพ้ไม่ได้ พวกเขาต้องชนะการแข่งขันครั้งนี้
“โกง! พวกเจ้าโกง!” ซงหลิงลุกขึ้นยืนและชูมือขึ้น ประท้วงอย่างรุนแรง
หากไม่มีโอสถเสริมกำลังอสูร สิงโตลายเลือดศึกคงตายไปแล้วในแท่นประลอง ชัยชนะก็ตัดสินไปแล้ว
“ขี้โกง ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลว่านจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้”
นักสู้ที่ลงเดิมพันว่าตะขาบเหล็กชนะ ลุกขึ้นยืนและโจมตีตระกูลว่าน ตระกูลว่านทำให้ผู้คนโกรธแค้น แต่กฎหมายไม่สามารถลงโทษทุกคนได้ คงไม่สามารถฆ่าทุกคนในที่นี้ได้
“การแข่งขันต่อสู้สัตว์อสูรไม่ได้ระบุว่าห้ามใช้โอสถเสริมกำลังอสูร นี่เป็นการกระทำที่สมเหตุสมผล”
นักสู้ที่ลงเดิมพันสิงโตลายเลือดศึกชนะ พูดด้วยความยินดี คิดว่านี่ไม่ใช่การโกง กฎไม่ได้ระบุว่าห้ามสัตว์อสูรใช้โอสถ
มนุษย์สามารถต่อสู้ได้ ในเวลาที่อ่อนแอ พวกเขาสามารถกินโอสถเพื่อเพิ่มพลังได้ สัตว์อสูรก็เช่นกัน
ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันไม่หยุด ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้ สุดท้ายก็หันมามองหลิวอู๋เสีย เขาคือผู้ที่พ่ายแพ้สาหัสที่สุด
หากแพ้ในรอบนี้ ไม่เพียงแต่จะเสียตระกูลสวีที่เป็นที่พึ่งใหญ่ของตนไป แต่ยังต้องยกเลิกหมั้นกับสวีหลิงเสวี่ยอีกด้วย
“พี่ พูดอะไรสักคำสิ!”
ซงหลิงกำลังลนลาน ต้องการให้หลิวอู๋เสียคิดหาวิธีแก้ไข แต่เขากลับนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับไม่สนใจอะไรเลย
แท่นประลองเป็นของตระกูลว่าน ครูฝึกสัตว์ก็เป็นคนในตระกูลว่าน หลิวอู๋เสียชนะไปสองรอบ ทำให้ตระกูลว่านเสียหน้าไปมาก
“ไม่รีบ!” หลิวอู๋เสียลืมตาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
จากนั้นเขาก็หลับตาลง โดยไม่สนใจเสียงโหวกเหวกรอบตัว
สิงโตลายเลือดศึกเริ่มคลั่ง ขาที่ขาดไปไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ กระโจนเข้าหาตะขาบเหล็กอย่างบ้าคลั่ง
ตะขาบเหล็กขดตัวแน่น ปล่อยให้สิงโตลายเลือดศึกฉีกทึ้ง เลือดไหลนองไปทั่วตัว เกล็ดของมันหลุดร่วงเป็นชิ้น ๆ น่าสยดสยองยิ่งนัก
สวีหลิงเสวี่ยรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก นางรู้สึกสับสนวุ่นวาย เคยจินตนาการถึงคน ๆ นั้นที่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่หากเขาเป็นมนุษย์ธรรมดา นางก็พอใจแล้ว
ตั้งแต่เด็ก บิดามารดาของนางได้ปลูกฝังแนวคิดหนึ่งให้กับนางว่า ตั้งแต่วินาทีที่นางเกิดมา นางก็คือสะใภ้ของตระกูลหลิว แนวคิดนี้ติดตัวนางมานับตั้งแต่ที่นางจำความได้
สถานการณ์ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ว่านจั๋วหรานนั่งลง กำหมัดแน่น แม้ว่าจะชนะในรอบนี้ แต่ก็ไม่น่าภาคภูมิใจนัก สถานะของตระกูลว่านจะต้องถดถอยลงไปอย่างมาก
ธุรกิจจะเริ่มซบเซา ชื่อเสียงก็เสื่อมเสียลงไปมาก
“ฉีกมันเสีย รีบไปฉีกมันเสีย!”
เถียนเหย่เฉวียนลุกขึ้นยืน สั่งให้สิงโตลายเลือดศึกฉีกตะขาบเหล็กให้ตาย ยุติการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เขาอยากจะตบหน้าหลิวอู๋เสียทันที แล้วรีบจบการแข่งขันให้เร็วที่สุด
เวลาผ่านไปทีละวินาที ตะขาบเหล็กยังไม่ตาย แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังคงคลานบนแท่นประลอง หาโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์
“ห้านาที…”
“สิบนาที…”
“เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ…”
พลังของสิงโตลายเลือดศึกค่อย ๆ อ่อนแอลง โอสถเสริมกำลังอสูรมีเวลาจำกัด ไม่เกินเวลาชั่วอึดใจ
เมื่อขาดโอสถเสริมกำลังอสูร สิงโตลายเลือดศึกก็อ่อนล้าลงอย่างรวดเร็ว โอสถเสริมกำลังอสูรจะดูดซับพลังทั้งหมดของสิงโตลายเลือดศึกในระยะเวลาอันสั้น เมื่อโอสถหมดฤทธิ์ ร่างกายก็จะค่อย ๆ เสื่อมสภาพและตายไป
นี่คือการเดิมพัน เดิมพันว่าสิงโตลายเลือดศึกจะฆ่าตะขาบเหล็กก่อนเวลาชั่วอึดใจ และชนะการแข่งขัน ใครตายทีหลังก็คือผู้ชนะ
สิงโตลายเลือดศึกเสียงคำรามต่ำ ๆ ขาเริ่มสั่นและไม่สามารถก้าวเดินได้ โอสถเสริมกำลังอสูรกำลังทำลายร่างกายของมัน เลือดและน้ำเหลืองในร่างกายของมันกลายเป็นเลือดไหลออกมาจากปากของมัน
ผู้คนจากตระกูลว่านตกตะลึง เป็นเวลาชั่วอึดใจ สิงโตลายเลือดศึกกลืนโอสถเสริมกำลังอสูร แต่ก็ยังไม่สามารถฆ่าตะขาบเหล็กได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พวกเขาฝึกฝนสัตว์ปีศาจมาหลายร้อยปีแล้ว แต่ไม่เคยเกิดเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน
เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด ตะขาบเหล็กพลันเปิดปากกว้างเผยเขี้ยวอันแหลมคม ร่างกายของมันขยายออกกลายเป็นลูกศรเลือดที่พุ่งเข้ามา
“รีบหยุดมันเดี๋ยวนี้!”
ว่านหรงเจ๋อตะโกนอย่างรุนแรง โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีของเจ้าตระกูลว่าน ให้เขาให้ครูฝึกสัตว์ขึ้นไปบนแท่นประลองเพื่อหยุดตะขาบเหล็กไม่ให้ฆ่าสิงโตลายเลือดศึก
ช้าเกินไปแล้ว ตะขาบเหล็กได้กลายเป็นดาวตกไปแล้ว กรงเล็บอันแหลมคมของมันฉีกกะโหลกสิงโตลายเลือดศึกออก เลือดและน้ำเหลืองพุ่งออกมาราวกับหินหนืดภูเขาไฟ ฉีดพ่นไปทั่วแท่นประลอง
สิงโตลายเลือดศึกล้มลง ตะขาบเหล็กกลับไปที่ขอบแท่นประลอง สิ้นสุดการต่อสู้
ในขณะนี้เอง!
ทั้งแท่นประลองตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจที่รุนแรงเท่านั้น ฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขาทำให้พวกเขาขนลุก
ลมเย็นพัดผ่านศีรษะของพวกเขา ว่านจั๋วหรานตัวสั่น ลมเย็นพัดผ่านเท้าของเขา ไหลไปที่กระดูกสันหลังของเขา ทันใดนั้น เหงื่อก็ไหลออกมาจนเปียกชุ่มหลังของเขา
ปรมาจารย์ฮั่วกับเหลยเทาจ้องมองหน้ากัน ฉากนี้วันนี้มีเพียงพวกเขาสองคนที่เข้าใจกระจ่างว่า หลิวอู๋เสียไม่ใช่สวะ แต่คืออัจฉริยะแห่งยุค
ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
“พี่ชาย พวกเราชนะแล้ว!”
ซงหลิงกอดแขนหลิวอู๋เสีย ตะโกนเสียงดัง ชนะแล้ว ในที่สุดก็ชนะแล้ว วิ่งวนรอบโต๊ะหลายรอบอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาชนะแล้ว แม้จะอันตรายแต่ก็ชนะ
หลิวอู๋เสียลืมตาขึ้น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับดูเหมือนคนนอกที่ไม่สนใจอะไร
“พี่ว่าน วิญญาณร้อยก้อนนี้ข้าขอรับไปล่ะ”
หินวิญญาณร้อยก้อน ไม่เพียงใช้สร้างแท่นประลองปราณวิญญาณ แต่ยังใช้บำเพ็ญเพียรด้วย คุ้มค่ามาก ย่นระยะเวลาการฝึกฝนร่างกายให้สั้นลง
ปัญหาของตระกูลสวียังไม่ได้รับการแก้ไข ยังไม่พบตัวฆาตกรที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด หลิวอู๋เสียจึงไม่กล้าประมาท
สายตาฆ่าของว่านจั๋วหรานจ้องมองร่างของหลิวอู๋เสีย หากสายตาฆ่าสามารถฆ่าคนได้ หลิวอู๋เสียคงตายไปแล้วหนึ่งหมื่นครั้ง
“คุณชายหลิว กล้าพนันอีกสักรอบหรือไม่”
ท่าทางของว่านจั๋วหรานคล้ายกับว่านปู้ถงมาก บ้าคลั่งไปหมด
“จั๋วหราน วันนี้พอแค่นี้”
ยังไม่รอให้หลิวอู๋เสียพูดอะไร ว่านหรงเจ๋อก็ขัดเขาแล้ว เรื่องวันนี้ผิดปกติเกินไป ยังไม่เข้าใจสาเหตุ จึงยังไม่ควรประลองสัตว์อสูรอีก เกรงว่ายิ่งจะทำให้ตัวเองจมลง
สมกับเป็นจิ้งจอกเฒ่า รู้จักรุกรู้จักถอย แพ้ไปสิบล้านเหรียญทอง อย่างมากก็บาดเจ็บสาหัส แต่หากแพ้ต่อไป คงหมดตัว
ว่านจั๋วหรานไม่เต็มใจนั่งแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งบิดา สายตาอำมหิตพุ่งตรงไปยังหลิวอู๋เสีย
“ขออภัย เกิดอุบัติเหตุที่แท่นประลองสัตว์อสูร วันนี้งดการต่อสู้สัตว์อสูร ต่อไปนี้เป็นการแข่งขันฝึกฝนสัตว์อสูร ท่านใดที่สนใจสามารถลงชื่อเข้าร่วมได้”
ผู้เฒ่าผู้ดูแลการประลองสัตว์อสูรประกาศจบลงแล้ว และเริ่มการประลองครั้งที่สอง นั่นคือการประลองฝึกสัตว์
การประลองฝึกสัตว์ แตกต่างจากการประลองสัตว์อสูร
“ข้าขอลงแข่ง!”
เถียนเหย่เฉวียนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน ลงแข่งฝึกสัตว์ เหล่าลูกหลานของสามตระกูลต่างลุกขึ้นยืนทีละคน ยกเว้นตระกูลสวี ที่ยังนิ่งเงียบอยู่
“คุณชายหลิวจะไม่ลงแข่งฝึกสัตว์หรือ ขอรับรองว่าข้าจะจัดหาสัตว์อสูรตัวเล็ก ๆ ให้เจ้าเป็นคู่ต่อสู้”
ว่านจั๋วหรานกลับคืนสู่มาดคุณชายผู้สง่างามอีกครั้ง หินวิญญาณเจ็ดสิบกว่าเม็ดนั้น หาทางหามาชดใช้ให้ได้ ตระกูลว่านยังรับมือไหว
เป็นการท้าทาย!
เป็นการท้าทายหลิวอู๋เสียอย่างโจ่งแจ้ง ให้ลงแข่งฝึกสัตว์
การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร เป็นการขัดเกลาทักษะการต่อสู้ ฝึกฝนจิตใจ พลังกดดันของสัตว์อสูร เป็นการขัดเกลาที่ดีเยี่ยม โอกาสดีแบบนี้หาได้ยาก ปกติต้องเสียเงินทองมากมาย เพื่อเข้าฝึกในโรงฝึกสัตว์ของแท่นประลองแห่งนี้ วันนี้มีโอกาสฟรี ใคร ๆ ก็ไม่อยากพลาด
สวีหลิงเสวี่ยมองหลิวอู๋เสียด้วยสีหน้าระแวดระวัง ตาของนางจับจ้องไปที่หลิวอู๋เสียอย่างแน่นหนา หากเขากล้าตอบตกลง ข้าจะเตะเขาตายด้วยเท้าเดียว
ฉากเมื่อครู่ยังทำให้นางหวาดหวั่นอยู่
“ข้าปฏิเสธได้หรือไม่?”
หลิวอู๋เสียลูบหน้า ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ภายนอกเขาเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ เส้นเลือดอุดตัน ติดอยู่ที่ระดับพลังสั่งสมฟ้า ยังเป็นสวะอีกประเภทหนึ่ง
“ฮ่า ๆ ๆ…”
เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นชุด ในที่สุดก็ได้ข้ออ้างที่จะเยาะเย้ยเขาแล้ว เยาะเย้ยเขาอย่างไร้ความปรานี
การประลองสัตว์อสูร ไม่ต้องใช้กำลัง แต่การประลองฝึกสัตว์นั้นแตกต่างออกไป จำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเอง สัมผัสถึงแรงกดดันจากสัตว์อสูร และใช้ความสามารถของตัวเอง ฝึกฝนสัตว์อสูร
“หากคุณชายหลิวประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเจ้ากลัวแล้ว ยอมรับว่าเจ้าเป็นขี้ขลาด ไม่กล้าลงแข่งฝึกสัตว์ ก็ถือว่าข้าไม่ได้พูดอะไร”
ว่านจั๋วหรานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ต้องการให้หลิวอู๋เสียยอมรับว่าตนเป็นขี้ขลาด กลัวจนตัวสั่น เท่ากับเป็นการตบหน้าตัวเอง ต่อไปยังจะกล้ามาอยู่ในเมืองชางหลันได้อย่างไร
แม้แต่สถานะของตระกูลสวีก็คงจะตกต่ำลงอย่างมาก ในฐานะลูกเขยของตระกูลสวี การที่โดนดูถูกก็เท่ากับเป็นการดูถูกตระกูลสวี
“ถูกต้องแล้ว ขอเพียงเจ้ายอมรับว่ากลัว ก็เป็นขี้ขลาดผู้หนึ่ง วันนี้ก็ถือว่าจบกัน”
เถียนเหย่เฉวียนพูดตาม เหล่าศิษย์ของตระกูลว่านต่างก็หัวเราะเยาะ ใบหน้าอันน่าเกลียดปรากฏขึ้นต่อหน้าหลิวอู๋เสีย
สวีหลิงเสวี่ยขมวดคิ้ว ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะกล้าพูดจาข่มขู่เช่นนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง
กำลังจะพูดอะไร กลับถูกหลิวอู๋เสียกดไว้ บอกให้นางใจเย็นก่อน
“ดูเหมือนว่าข้าไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธแล้ว”
หลิวอู๋เสียยิ้มเยาะ ยากจะคาดเดาได้ ศึกสัตว์อสูรไม่จำเป็นต้องลงสนามเอง แต่การเชื่องสัตว์อสูรนั้นไม่เหมือนกัน มีโอกาสที่จะตายบนแท่นประลองได้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
“ในฐานะลูกเขยของตระกูลสวี ถอนตัวในสถานการณ์คงไม่เหมาะกระมัง?”
หลายคนในกลุ่มพูดขึ้น ตระกูลสวีเป็นหนึ่งสี่ตระกูลใหญ่ แม้แต่ความกล้าหาญเล็กน้อยก็ไม่มี ก็ไม่คู่ควรที่จะได้เป็นลูกเขยของตระกูลสวี
เสียงเยาะเย้ยดังก้องไปทั่วราวกับมหาสมุทร ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง หลิวอู๋เสียอยู่ในตำแหน่งกลาง เพียงมีลมพัดผ่านเล็กน้อย ก็จะถูกมหาสมุทรกลืนกิน
“ขี้ขลาด หากไม่กล้าเข้าร่วมก็ออกไปเสีย ต่อไปนี้ก็หลบซ่อนตัวอยู่ในตระกูลสวี อย่าออกมาให้เสียชื่อ”
“อ่อนแอ คงจะคืนแต่งงานคืนนั้น ของใช้ไม่แข็งพอ เลยโดนไล่ออกจากห้องหอ”
“ไสหัวไปเสีย ไปให้ไกลเลย”
……
เหล่าศิษย์ของตระกูลว่านและตระกูลเถียนต่างก็พูดกันไม่หยุด สวีหลิงเสวี่ยหน้าแดงมากขึ้นเรื่อย ๆ หลายครั้งที่อยากพูด กลับถูกหลิวอู๋เสียห้ามไว้ ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ หากนางพูดออกไป ก็จะยิ่งถูกคนดูแคลน
ยังมีคำพูดที่ชั่วร้ายกว่ารอเขาอยู่อีก นางเป็นหญิงมากพรสวรรค์แห่งเบื้องบน จะไปปะทะฝีปากกับกุ๊ยข้างถนนได้อย่างไร
– โปรดติดตามตอนต่อไป –