ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 17 ศึกสัตว์อสูร

เรื่องราวพลิกผันหลายครั้ง ทั้งสองตระกูลต่างพากันเยาะเย้ย หอตันเป่าออกมือช่วยอย่างลึกลับ เซวียอวี้ข่มขู่ แต่ละก้าวล้วนตื่นเต้นเร้าใจ

ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะคนผู้หนึ่ง หลิวอู๋เสีย!

การกระทำของเซวียอวี้ทำให้ทุกคนคิดว่า ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงแล้ว ตระกูลเซวียที่ยิ่งใหญ่ บดขยี้ตระกูลสวีเหมือนมดตัวหนึ่ง

ในช่วงเวลาที่คับขัน สวีหลิงเสวี่ยลุกขึ้นยืน มือของนางถือป้ายคำสั่งหนึ่งแผ่น ตบลงบนโต๊ะอย่างแรง

ป้ายคำสั่งสลักวิหคเก้าขา มันแสดงถึงสัญลักษณ์ของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ไม่มีใครสามารถปลอมแปลงได้

“สำนักศึกษาจักรวรรดิรับนางแล้ว อีกทั้งอาจารย์ไป๋หลี่ชิงก็ยังรับนางเป็นศิษย์แล้วด้วย”

ผู้คนต่างพากันโกลาหล สำนักศึกษาจักรวรรดิเป็นสำนักศึกษาชั้นสูงของราชวงศ์ต้าเยี่ยน รวบรวมสุดยอดอัจฉริยะทั่วประเทศ แต่ละปีรับศิษย์จำนวนจำกัด เหลืออีกหลายเดือนกว่าจะถึงวันรับศิษย์ของสำนักศึกษาจักรวรรดิ แล้วป้ายคำสั่งของนางมาจากไหน?

ชื่อของอาจารย์ไป๋หลี่ชิง เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเยี่ยน นางเป็นหนึ่งในองอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาจักรวรรดิ หากได้เป็นศิษย์ของนาง ย่อมก้าวหน้าและกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่อย่างรวดเร็ว

การเข้าร่วมสำนักศึกษาจักรวรรดิเป็นเกียรติยศไปตลอดชีวิต และเป็นเป้าหมายที่ทุกคนใฝ่ฝัน

หลิวอู๋เสียแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวีหลิงเสวี่ยเข้าเรียนในสำนักศึกษาจักรวรรดิเมื่อใด

ทุกคนต่างก็ปรารถนาที่จะเป็นศิษย์ของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ในแต่ละปีจะมีเหล่ายอดฝีมือจำนวนมากมายถูกคัดออก สำนักศึกษาจักรวรรดิจะรับเฉพาะสุดยอดยอดฝีมือเท่านั้น พวกสวะจะไม่ได้รับคัดเลือก

“ที่แท้นางก็คือศิษย์คนใหม่ของอาจารย์ไป๋หลี่ชิง”

สีหน้าของเซวียอวี้เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นประหลาดใจ ข่าวลือที่ว่าอาจารย์ไป๋หลี่ชิงรับศิษย์คนใหม่ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าศิษย์คนนั้นเป็นใคร

การที่ศิษย์คนใหม่ไม่ผ่านการทดสอบแต่กลับได้รับการรับเข้าเป็นศิษย์ของรองอาจารย์ใหญ่ เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ศิษย์คนนั้นก็คือยอดฝีมือที่ร้ายกาจมาก สำนักศึกษาจักรวรรดิจึงมอบป้ายคำสั่งสำนักศึกษาให้ล่วงหน้า

อาจารย์ไป๋หลี่ชิงเป็นคนที่ทะนงตนมาก มีคนที่นางยอมรับไม่กี่คน หนึ่งในนั้นก็คือสวีหลิงเสวี่ย

“เมื่อครู่เป็นข้าล่วงเกินแล้ว แม่นางสวีอย่าได้ถือสา พอดีที่ข้าเองก็ได้รับการตอบรับเข้าเรียนจากสำนักศึกษาจักรวรรดิแล้ว ภายหน้าพวกเราก็เป็นสหายกัน เรื่องในวันนี้ ข้าต้องขอขมาคุณหนูสวีด้วย”

เซวียอวี้เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ล้วงเอาป้ายคำสั่งสำนักศึกษาจักรวรรดิออกมาจากอก ซึ่งเหมือนกับป้ายคำสั่งสำนักศึกษาจักรวรรดิที่สวีหลิงเสวี่ยถืออยู่

เมื่อไปถึงสำนักศึกษาจักรวรรดิ ตนยังมีวิธีเข้าหาสวีหลิงเสวี่ยได้ยังจะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสหรือ

ว่านปู้ถงและเหล่าเถียนเหย่เฉวียนรู้สึกเหมือนกินไข่เน่าเข้าไป สีหน้าของพวกเขาดูแย่มาก พวกเขาเกลียดหลิวอู๋เสียยิ่งขึ้นไปอีก

ละครเรื่องนี้จบลงด้วยวิธีนี้ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน แม้แต่ปรมาจารย์ฮั่ว สายตาที่เขามองสวีหลิงเสวี่ยก็มีความเคารพมากขึ้นเล็กน้อย

ศิษย์ของตระกูลว่านและตระกูลเถียนต่างก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่เป็นลูกชายของตระกูลซงที่นั่งอยู่ข้างหลิวอู๋เสีย

“เมื่อครู่ขอบคุณที่พูดแทนข้า”

หลิวอู๋เสียยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ลูกชายของตระกูลซงกล้าออกมาพูดแทนเขา คนแบบนี้น่าคบหามาก

“ข้าไม่ได้ช่วยอะไรมากเลย แต่เป็นพี่หญิงสวีที่เก่ง ได้เป็นศิษย์ในสำนักศึกษาจักรวรรดิ เมื่อเติบโตแล้ว อย่าได้ลืมน้องชายคนนี้เล่า”

ซงหลิงทำตัวเป็นมิตรมาก ไม่นานก็สนิทสนมกับพวกเขาทั้งสองคน

ตระกูลสวีกับตระกูลซงค่อนข้างสนิทกัน สวีหลิงเสวี่ยเคยเจอซงหลิงหลายครั้งแล้ว พวกเขาทั้งสองคนมักเรียกกันว่าพี่สาวน้องชาย

เสียงสัตว์คำรามดังมาจากกลางแท่นประลอง เป็นการเริ่มการต่อสู้สัตว์อสูร

“คุณชายหลิว เชิญมานั่งด้วยกันสิ ทางนั้นมองเห็นได้ชัดกว่า”

ปรมาจารย์ฮั่วเดินกลับมาแล้ว เขานั่งอยู่ใกล้กับเซวียอวี้มาก โต๊ะสามตัวที่วางแยกกัน เซวียอวี้กับเถียนเหย่เฉวียนกำลังคุยกันเบา ๆ และหันมามองทางนี้เป็นครั้งคราว

“ไม่เป็นไร ข้านั่งตรงนี้ก็ดีแล้ว”

หลิวอู๋เสียไม่ได้ลุกขึ้น เขาไม่ค่อยสนใจงานชุมนุมร้อยอสูรวันนี้เท่าไหร่

ในช่วงท้าย เจ้าตระกูลว่าน ตระกูลซง และตระกูลเถียนก็มาด้วยกัน พวกเขานั่งที่โต๊ะข้าง ๆ ปรมาจารย์ฮั่ว โต๊ะทั้งสามโต๊ะนั่งเต็มแล้ว

แท่นประลองเหมือนกรงขนาดใหญ่ ผู้ชมนั่งอยู่รอบ ๆ แท่นประลองสัตว์อสูร

มีชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่กลางแท่นประลอง “ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เข้าร่วมงานชุมนุมร้อยอสูรที่จัดโดยตระกูลว่านของเรา เช่นเดียวกับปีที่แล้ว งานชุมนุมร้อยอสูรจะมีสองช่วง คือ ต่อสู้กับสัตว์อสูร และฝึกฝนสัตว์อสูร”

การต่อสู้กับสัตว์อสูร ก็คือเอาสัตว์อสูรสองตัวมาสู้กันบนแท่นประลอง ใครที่ยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นผู้ชนะ

การต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรนั้นดุเดือดมาก สำหรับนักสู้แล้ว ฉากเลือดสาดนั้นจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางจิตใจได้ ในอนาคต เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ก็จะไม่กลัวจนตาย

การฝึกฝนสัตว์อสูรนั้นต่างออกไป คือการท้าทายสัตว์อสูร หรือปราบสัตว์อสูร เพื่อฝึกฝนตัวเอง

ในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ ตระกูลว่านร่ำรวยที่สุด ธุรกิจโรงฝึกสัตว์อสูรของพวกเขาเฟื่องฟูมาก พวกเขาจัดหาสัตว์อสูรทุกประเภทให้กับนักสู้ฝึกฝน

การเข้าไปในภูเขาเพื่อล่าสัตว์อสูรนั้นอันตรายเกินไป มีโอกาสที่จะเสียชีวิดในนั้น

โรงฝึกสัตว์อสูรนั้นแตกต่างออกไป ไม่เพียงแต่จะจำลองสภาพแวดล้อมจริงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสัตว์อสูรที่แท้จริงอีกด้วย หากมีอันตรายเกิดขึ้น ครูฝึกสัตว์อสูรจะปรากฏขึ้นทันที

แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้น สัตว์อสูรอาจบ้าคลั่งและกินครูฝึกได้

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว โรงฝึกสัตว์อสูรมีอันตรายน้อยที่สุดแล้ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ธุรกิจจะเฟื่องฟู

“เราจะจัดการแข่งขันสัตว์อสูรสิบครั้งเพื่อให้ทุกคนได้ชม เช่นเดียวกับที่ผ่านมา เราจะจัดตั้งโต๊ะพนันเล็ก ๆ ไว้ ท่านใดยินดีร่วมเดิมพันสัตว์อสูร จะมีรายละเอียดการเดิมพันบนโต๊ะของทุกท่าน เราไม่บังคับให้เดิมพันสัตว์อสูร ขอเพียงทุกท่านสนุกกับมันก็พอ”

งานชุมนุมสัตว์อสูรคืองานประชาสัมพันธ์ เพื่อให้ผู้คนได้รู้จักการฝึกสัตว์และการแข่งขันสัตว์อสูรมากขึ้น และเข้าร่วม ตระกูลว่านจึงทำกำไรมหาศาล

เปิดเล่มหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะดู เขียนไว้อย่างละเอียดมาก การแข่งขันสัตว์อสูรทั้งหมดสิบครั้ง สัตว์อสูรที่เตรียมไว้สำหรับการแข่งขันครั้งแรกคือ เสือดาววายุปะทะกับแรดอสูร สัตว์อสูรตัวหนึ่งเก่งในการโจมตี อีกตัวเก่งในการปกป้อง เป็นการต่อสู้ระหว่างหอกกับโล่

อัตราต่อรองในโต๊ะพนัน คือ เสือดาววายุชนะหนึ่งต่อหนึ่ง แรดอสูรชนะสิบต่อหนึ่ง

ดูจากโต๊ะพนันแล้ว เสือดาววายุมีโอกาสชนะสูงมาก เกือบจะชนะแน่นอน แต่ก็มีข้อยกเว้นเสมอ

“คุณชายหลิว สนใจจะวางเดิมพันหรือไม่”

ว่านปู้ถงพูดขึ้นกะทันหัน มองหลิวอู๋เสียด้วยรอยยิ้ม และเชิญชวนเขาให้ร่วมเดิมพันสัตว์อสูร

การเดิมพันมีสองประเภท หนึ่งคือเดิมพันกับโต๊ะพนัน และอีกประเภทคือเดิมพันกันเองโดยที่ตระกูลว่านจะไม่เกี่ยวข้อง

“พวกเราอย่าทำให้คุณชายหลิวลำบากเลย เขามีเหรียญทองติดตัวหรือเปล่าก็สุดรู้”

เถียนเหย่เฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ทุกคนต่างก็รู้ถึงสถานการณ์ของตระกูลหลิว โรงตีอาวุธมีปัญหา เงินทุนขาดแคลน จึงไม่สามารถควักเงินออกมาได้

ทั้งสองคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน หากไม่ตกลงที่จะเดิมพันกับพวกเขา ก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ ว่าไม่มีเงิน และกลัวที่จะเดิมพันกับพวกเขา

หากตกลงที่จะเดิมพันกับพวกเขา ก็เท่ากับตกหลุมพรางของพวกเขา ช่างเป็นแผนการอันแยบยลจริง ๆ

ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่หลิวอู๋เสีย รอฟังคำตอบของเขาว่าจะเดิมพันหรือไม่

“พวกเจ้าต้องการจะเดิมพันอย่างไร?”

หลิวอู๋เสียยิ้มออกมาเล็กน้อย คำตอบนี้ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง ทุกคนต่างก็รู้ว่า ว่านปู้ถงและเถียนเหย่เฉวียนใช้วิธียั่วยุให้หลิวอู๋เสียตอบตกลง

หากเลือกที่จะปฏิเสธ ก็แค่ถูกเยาะเย้ยไปเท่านั้น เรื่องนี้ก็จะจบลงด้วยดี ทั้งสองคนไม่ได้คาดหวังว่าหลิวอู๋เสียจะเข้าร่วมเดิมพันจริง ๆ พวกเขาแค่ต้องการเยาะเย้ยเขาเท่านั้น

“การเดิมพันกับเจ้ามือนั้นไม่สนุกเอาเสียเลย พวกเรามาเดิมพันกันเองจะดีกว่า แบบนี้จะตรงไปตรงมากว่า”

อัตราต่อรองของเจ้ามือนั้นต่ำเกินไป ไม่ได้สนุกอะไรเลย การเดิมพันกันเองนั้น เดิมพันเท่าไหร่ก็แล้วแต่

“คำแนะนำไม่เลว”

หลิวอู๋เสียพยักหน้า เขาคิดว่าเถียนเหย่เฉวียนพูดได้ถูก เป็นการเดิมพันกันเอง สะดวกกว่า และน่าตื่นเต้นกว่ามาก

เท้าของสวีหลิงเสวี่ยเหยียบลงที่หลังเท้าของหลิวอู๋เสียอย่างแรง เจ็บจนเขาสูดปากแต่เขาก็ทำเป็นเฉยเมย เตือนเขาว่านี่มันกับดักก็ยังเดินเข้าไปอีก

สวีหลิงเสวี่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ ไม่พูดอะไรกับเขาอีก

“ไม่ทราบว่าคุณชายหลิวจะเอาเงินมาเดิมพันเท่าไหร่?”

ว่านปู้ถงถามด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความดูถูก ราวกับกำลังบอกว่า หากคุณมีแค่ไม่กี่พันเหรียญ ก็ไม่ต้องเอาออกมาให้เสียหน้าเปล่า ๆ

“วันนี้ออกมาข้างนอกไม่ได้พกเงินมาด้วย” หลิวอู๋เสียยักไหล่ เขาพูดตามความจริง บนตัวเขาไม่มีแม้แต่เหรียญทองแดงเลย ครั้งล่าสุดที่ซื้อโอสถวิญญาณ หอตันเป่าก็ช่วยจ่ายให้

พรืด!

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วบริเวณ ไม่มีเงินแล้วจะมาพนันอะไรอีก?

“คุณชายหลิวช่างเป็นยอดฝีมือ ข้าขอคารวะ หากคุณชายหลิวต้องการ ข้าสามารถให้ยืมเงินได้นะ”

ว่านปู้ถงพูดอย่างเยาะเย้ย หยิบบัตรออกมากองหนึ่ง เกินกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทองพกพาไปไม่สะดวก ราชวงศ์ต้าเยี่ยนจึงทำบัตรขึ้นมา เพื่อสะดวกในการแลกเปลี่ยน บัตรสีขาวสามารถเก็บเงินได้หนึ่งหมื่นถึงหนึ่งแสนเหรียญทอง บัตรสีเขียวสามารถเก็บเงินได้หนึ่งแสนถึงหนึ่งล้านเหรียญทอง บนบัตรจะมีตราประทับวิญญาณเจ้าของ คนอื่นไม่สามารถใช้ได้

“การลงเดิมพันของคุณชายหลิว ข้าออกแทนเขาเอง” ในเวลานี้ ปรมาจารย์ฮั่วลุกขึ้นยืน “นี่ห้าแสนเหรียญทอง คุณชายหลิวใช้ตามสบาย ไม่ต้องคืน หากยังไม่พอ ข้าจะให้คนอื่นเอามาส่งเพิ่ม”

เจ้าตระกูลว่าน ตระกูลเถียน และตระกูลซงแสดงอาการประหลาดใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ห้าแสนเหรียญทอง จ่ายไปง่าย ๆ มีคนมากมายที่หาเงินไม่ได้มากมายขนาดนี้ในชีวิตนี้ สวีหลิงเสวี่ยอ้าปากเล็กน้อย มองหลิวอู๋เสียด้วยสีหน้าประหลาดใจ

หลิวอู๋เสียไม่ได้รู้สึกขอบคุณเลยแม้แต่น้อย รับบัตรมาอย่างเป็นธรรมชาติ ฉากนี้ทำให้เจ้าตระกูลทั้งสามมองหน้าตื่นตัวกันขึ้นมา หรือว่าปรมาจารย์ฮั่วกับสวะนี่สมรู้ร่วมคิดกันไว้แล้ว

“ข้าวางเดิมพันไปแล้ว พวกเจ้าวางเดิมพันอะไรล่ะ”

ถึงคราวหลิวอู๋เสียเยาะเย้ยพวกเขาบ้าง ว่านปู้ถงไม่สามารถหาเงินห้าแสนเหรียญทองออกมาได้ทันที หันไปมองเจ้าตระกูล

มีคนส่งบัตรมาหลายใบ มูลค่ามากกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง แน่นอนว่าในความคิดพวกเขา หลิวอู๋เสียแพ้แน่นอน

ระหว่างที่พูดกันอยู่นั้น บนแท่นประลองก็ปรากฏสัตว์อสูรสองตัวขึ้นมาแล้ว คือ เสือดาววายุชั้นยอดและแรดอสูร

“ข้าพนันห้าแสนเหรียญทองว่าเสือดาววายุชั้นยอดจะชนะ!”

ว่านปู้ถงลงพนันก่อนแล้ว มุมปากเผยรอยยิ้มชั่วร้าย ทำให้ผู้คนมากมายในสถานที่นั้นส่งเสียงดูถูก

“ว่านปู้ถง เจ้าช่างไร้ยางอาย เจ้าเป็นเจ้าบ้านก็ควรจะปล่อยให้แขกได้ลงพนันก่อนสิ เจ้าลงพนันก่อนหมายความว่าอย่างไร”

เจ้าอ้วนน้อยลุกขึ้นอีกครั้ง ทนไม่ได้กับการกระทำที่หมายหลอกหลิวอู๋เสียอย่างชัดเจนของว่านปู้ถง

– โปรดติดตามตอนต่อไป –