ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 104 เก้าดาราสาดส่อง

กลุ่มคนที่เข้ามาล้อมรอบ ต่างสรรเสริญไป๋อวี่อย่างมากมาย ต่างพยายามสร้างความสัมพันธ์กันล่วงหน้า ด้วยพรสวรรค์ของไป๋อวี่ เข้าเรียนในชั้นเรียนอัจฉริยะอักษรดินก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ไม่นานก็ถึงเวลาให้อวี๋อีฝานขึ้นเวที เช่นเดียวกับไป๋อวี่ ตั้งท่าทางแล้วปล่อยพลังหมัดอันรุนแรง ก่อเกิดแรงปะทะอันรุนแรงพุ่งเข้าหาเสาทดสอบ

สายตาของผู้คนต่างจับจ้องไปที่เสาทดสอบ ทั้งสองคนมีพลังใกล้เคียงกัน ไป๋อวี่ทำคะแนนได้ดีขนาดนี้ ทุกคนจึงคาดหวังในตัวอวี๋อีฝานอย่างมาก

“ปัง!”

เสาทดสอบส่งเสียงดังสนั่น คล้ายคลึงกับตอนที่ไป๋อวี่แสดงฝีมือ

เสาทดสอบทั้งสามเสาสว่างไสวขึ้น ต่างจากเสาทดสอบของไป๋อวี่ตรงที่เสาทดสอบของไป๋อวี่มีเพียงเสาสีแดง เสาทดสอบของอวี๋อีฝานมีเสาสีเขียวและสีส้มสว่างไสวขึ้น

สีเขียวหมายถึงพรสวรรค์ในการหลอมโอสถ สีส้มหมายถึงพรสวรรค์ในการสร้างอาวุธ หมายความว่าอวี๋อีฝานได้ควบคุมพลังธาตุไฟและไม้แล้ว

ไม่ว่าจะปรุงยาหรือสร้างอาวุธ ล้วนต้องใช้พลังธาตุไม้และไฟ การที่ใครคนหนึ่งสามารถควบคุมพลังธาตุทั้งสองได้พร้อมกัน ช่างหาได้ยากยิ่ง

“สีแดงแปดช่อง!”

“สีเขียวห้าช่อง!”

“สีส้มเจ็ดช่อง!”

พรสวรรค์ของทั้งสองคนแทบไม่แตกต่างกัน เรียกได้ว่าสูสีกันมาก ผลที่ได้ก็เหมือนกัน ต่างกันเพียงพลังธาตุ ช่องที่สว่างไสวก็เหมือนกัน

“วันนี้ช่างเปิดหูเปิดตาจริง ๆ เหล่าผู้เข้าสอบคงยากที่จะไล่ตามพวกเขาได้แล้วล่ะ”

ผู้คนต่างพากันตื่นเต้น การที่มีผู้เข้าสอบที่เก่งกาจปรากฏตัวขึ้นมาหนึ่งคนก็ว่ายากแล้ว แต่ปรากฏว่ามีผู้เข้าสอบที่เก่งกาจถึงสองคน ช่างหาได้ยากยิ่งในรอบหลายปีที่ผ่านมา

การสอบระดับนี้ไม่ได้มีความสำคัญต่อสำนักศึกษาจักรวรรดิมากนัก ยอดฝีมือทั้งหลายถูกคัดเลือกไปหมดแล้ว การสอบปลายปีมีไว้เพื่อคัดหายอดฝีมือที่อาจถูกมองข้ามไป ที่ผ่านมาเคยมียอดฝีมือที่แฝงตัวอยู่ถูกคัดหาตัวไปเข้าเรียนในสำนักศึกษาจักรวรรดิและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด

เช่นเดียวกับไป๋อวี่ อวี๋อีฝานได้รับคำชมมากมาย เขาเดินไปทางด้านขวาและยืนเคียงข้างไป๋อวี่

การสอบยังคงดำเนินต่อไป แต่ดูเหมือนจะน่าเบื่อกว่าช่วงแรก ส่วนใหญ่จะสว่างไสวเพียงเสาเดียว บางครั้งก็สว่างไสวสองเสา ผู้คนต่างยังอยู่ในอาการตื่นตะลึงกับผลสอบของไป๋อวี่และอวี๋อีฝาน

จำนวนผู้เข้าสอบที่ตกรอบมีมากขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงไม่ถึงสองร้อยคนเท่านั้นที่ผ่านด่านที่สองไปได้ เนื่องจากทุกคนรังเกียจหลิวอู๋เสีย จึงผลักเขาออกไปจากกลุ่มและให้เขาอยู่ท้ายสุด

จนถึงเวลาเที่ยงวัน บททดสอบรอบที่สองก็ใกล้จะจบลงแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังไม่ได้ทดสอบ

“ในที่สุดก็ถึงตาเจ้าสวะผู้นี้แล้ว พวกเจ้าคิดว่ามันจะสามารถจุดไฟได้กี่ลูก?”

เสียงเยาะเย้ยของจางชิงปลุกปั่นศิษย์รอบข้าง กดดันหลิวอู๋เสียอย่างต่อเนื่อง

ทั้งหมดนี้ล้วนถูกยุยงโดยเสี่ยวปิงจิ พยายามทำลายหลิวอู๋เสียด้วยทุกวิถีทาง ให้เขารู้สึกอับอาย และไล่เขาออกไปจากที่นี่

“เจ้าสวะผู้นี้ที่ต้องใช้ยา จะสามารถจุดไฟได้เพียงลูกเดียวก็ถือว่าดีแล้ว!”

ตระกูลเซวียได้สืบสวนมาหลายทาง พบว่าหลิวอู๋เสียมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหอตันเป่า และจากการสอบถามคนในตระกูลสวี เขาก็น่าจะใช้ยาเพื่อเพิ่มพลัง

ข่าวนี้ถูกปล่อยออกมาโดยสวีอี้หลิน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ความจริงที่แท้จริงนั้นยากที่จะคาดเดา

“พวกเจ้าก็ประเมินเขาสูงเกินไปแล้ว ปีที่แล้ว คนที่อยู่ในระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นแปดได้จุดไฟได้เพียงลูกเดียว เช่นเดียวกับเขา อาศัยยาเพื่อเพิ่มพลัง”

เสียงเยาะเย้ยเย็นชาดังก้องในหูหลิวอู๋เสีย

เขาก้าวเท้าเดินไปยังเสาทดสอบ โดยไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยจากทั้งสองด้าน

“ไอ้หนู ยอมแพ้เถอะ กลับไปเป็นเขยแต่งเข้าให้ดี ๆ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรมา”

จางชิงพ่นน้ำลายอย่างแรง ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะลงมือกับหลิวอู๋เสียในตอนนี้ เพราะเขาคือยอดฝีมือระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นแปด

“ออกไปเสีย เมืองหลวงแห่งนี้ไม่ต้อนรับสวะอย่างเจ้า”

เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นคลื่นลมพัดเข้าหาหลิวอู๋เสีย

“พวกเจ้าพอได้แล้ว เงียบกันเสียที!”

เฉินเล่อเหยาทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว นางตะคอกใส่พวกเขาอย่างรุนแรง บททดสอบยังไม่จบ พวกเจ้ามาตะโกนเสียงดังอะไรกัน ไร้มารยาทสิ้นดี

ทุกคนปิดปากเงียบ เฉินเล่อเหยาไม่ใช่องค์หญิงโดยชอบธรรม ถึงอย่างไรนางเป็นลูกนอกสมรสของจักรพรรดิ สถานะและตำแหน่งของนางไม่ธรรมดา เสียงของนางจึงมีพลังกดดันอย่างมาก

“เริ่มเลย!” เฉินเล่อเหยาบอกให้หลิวอู๋เสียเริ่มได้

ยืนอยู่ห่างจากเสาทดสอบสามก้าว ก้าวไปข้างหน้า คลื่นพลังอันไร้รูปทรงกระจายไปรอบ ๆ คนอื่นไม่สามารถรับรู้ได้ แต่ฟ่านเหย่ผิงกลับรับรู้ได้อย่างชัดเจน พลังเมื่อครู่นี้ช่างแปลกประหลาด

เขาหันมามองหลิวอู๋เสียทันที ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ไอ้หนูนี่ช่างแปลกประหลาด ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน”

นี่เป็นอีกระดับหนึ่ง ก้าวแต่ละก้าวจะเหยียบลงบนสายชีพจรฟ้าดิน

เขาพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วชูกำปั้นขวา

ตันเถียนไท่หวงตื่นขึ้นราวกับสัตว์ป่าตัวหนึ่ง ส่งเสียงคำรามอย่างดุร้าย

ต้นกล้าลึกลับโบกสะบัดไปตามสายลม เกิดเสียงดังแกร๊ก ๆ องค์ประกอบต่าง ๆ ผสมผสานเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นกระแสลมที่ไร้คู่เปรียบไหลเข้าสู่แขนขวาของหลิวอู๋เสีย

การกลืนกินของเหลวลึกลับจำนวนมาก หลอมรวมนักสู้ชำระไขกระดูกหลายคน ปราณแท้ของเขาไม่สามารถแยกแยะได้ว่ามีคุณสมบัติอะไร แทบจะรวมเอาทุกประเภทเข้าด้วยกัน

ภายใต้สายตาของคนหลายร้อยคน เขาได้โจมตีเสาทดสอบ แต่เสาทดสอบไม่สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเขากำลังทุบตีก้อนฝ้าย

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนูนี่คงกลัวเจ็บ จึงไม่กล้าออกแรง”

ผู้คนหลายร้อยคนหัวเราะเยาะ พวกเขาทุบเสาทดสอบอย่างหนักหน่วง ทั้งไป๋อวี่และอวี้อี๋ฟ่าน

“หมอนปักดอกไม้ หน้าตาดีแต่ไร้ประโยชน์!”

หลายคนพ่นลมหายใจอย่างแรง ในแง่ของรูปลักษณ์ แทบจะไม่มีคนใดเหนือกว่าหลิวอู๋เสียเลย คิดว่าเขาเป็นหมอนปักดอกไม้

แม้แต่เฉินเล่อเหยาก็ยังตกตะลึง นางคิดว่าอย่างน้อยคุณก็ควรจะทำท่าทางสักหน่อย ออกแรงสักหน่อยสิ ทุบเบา ๆ แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

“ถ้าเขาสามารถจุดไฟได้หนึ่งช่อง ข้าจะคุกเข่าเรียกเขาว่าปู่เลย!”

จางชิงพูดอย่างโอ้อวด ถ้าหลิวอู๋เสียสามารถจุดไฟได้หนึ่งช่อง เขาจะคุกเข่าลงและขอโทษ

“นับข้าด้วยคนหนึ่ง ถ้าเขาจุดไฟได้ ข้าจะคุกเข่าลงเรียกเขาว่าปู่!”

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เข้าร่วมเข้ามา หมัดที่อ่อนแอไร้พลังนั้น ถ้าหากสามารถจุดไฟทดสอบได้ คงต้องเรียกว่าผีแน่ ๆ

เซวียผิ่นจือยิ้ม ภารกิจของเขากำลังจะบรรลุผล ขับไล่หลิวอู๋เสียออกไป ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้ตระกูลจัดการ

สายตาหลายร้อยคู่จับจ้องไปที่ช่องกลาง จะต้องจุดไฟสี่ช่องจึงจะผ่านเข้ารอบ

“พวกเจ้าดูสิ สว่างแล้ว!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลกระโดดขึ้นทันที เสาแสงสว่างขึ้น ที่สำคัญไม่ใช่แค่เสาเดียว แต่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เสาแสงหนึ่งสาย!”

“เสาแสงสองสาย!”

“เสาแสงสามสาย!”

“เกิดอะไรขึ้นกัน! เหตุใดเสาแสงถึงสว่างขึ้นมากมายขนาดนี้!”

บรรยากาศในสถานที่นั้นวุ่นวายขึ้นมาทันที หลิวอู๋เสียไม่เพียงจุดเสาแสงหนึ่งสาย แต่หลายสาย

เหตุการณ์ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ เสาแสงสีเขียวสว่างขึ้น เสาแสงสีส้มสว่างขึ้น เสาแสงทุกเสาพุ่งขึ้นพร้อมกัน เสาแสงห้าสายพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

ดวงตาของฟ่านเหย่ผิงแทบถลนออกมา ไป๋อวี่กับอวี่อิ๋วฟานจุดไฟได้เพียงสามเสาเท่านั้น หลิวอู๋เสียกลับจุดไฟได้ถึงห้าเสา ช่างเหลือเชื่อเสียจริง

ถ้าเหตุการณ์จบลงเพียงเท่านี้ ทุกคนก็คงไม่รู้สึกประหลาดใจ

“เหตุใดถึงมีเสาแสงสายที่หกล่ะ?”

ผู้คนต่างตกตะลึง นอกเหนือจากเสาแสงห้าสายแล้ว ยังมีเสาแสงอีกเสาปรากฏขึ้น เสาแสงพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ไล่ตามเสาแสงห้าสายก่อนหน้า

“เสาแสงสายที่เจ็ดก็ปรากฏขึ้นแล้ว!”

ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของผู้คน ณ ขณะนั้นได้เลย เสาแสงสว่างขึ้นถึงเจ็ดสาย สองสายนี้ไม่มีใครเคยจุดไฟได้ ตลอดระยะเวลาที่สำนักศึกษาจักรวรรดิก่อตั้งขึ้น เคยมีผู้จุดไฟได้มากที่สุดเพียงสี่เสาเท่านั้น

ต่อจากนั้น!

เสาทดสอบทั้งหมดสว่างขึ้น เปล่งประกายระยิบระยับจนมองไม่เห็นว่ามีเสาแสงกี่สาย ฟ่านเหย่ผิงรู้ดีที่สุด ทั้งหมดสว่างขึ้น หมายถึงดวงดาวเก้าดวงส่องแสง สว่างถึงเสาแสงเก้าสาย

แสงอันน่าเกรงขามพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้แต่ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็พลันหม่นหมองลง และหลบซ่อนตัวอยู่ในเมฆ

ภายในสำนักศึกษาจักรวรรดิ เหล่าบรรดาปรมาจารย์กำลังปิดด่านฝึกฝนอยู่ ทันใดนั้น ดวงอาทิตย์เก้าดวงก็ปรากฏขึ้น และทำให้พวกเขาตื่นขึ้น

“อะไรกัน! ใครกันนะที่จุดเก้าดาราตะวันสาดส่อง!”

ชายชราผู้หนึ่งวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว หากใครได้รู้เรื่องนี้คงตกตะลึง ชายชราผู้นี้ก็คืออดีตอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาจักรวรรดิรุ่นก่อน

ยิ่งมียอดฝีมือปรากฏตัวมากขึ้น อาจารย์ที่ปรึกษาที่กำลังสอนอยู่ก็หันไปมองนอกหน้าต่าง และเมื่อเห็นเก้าดาราตะวันสาดส่องก็พลันตัวสั่น

“คำร่ำลือเป็นจริง เก้าดาราตะวันสาดส่องปรากฏขึ้นจริง ๆ!”

อาจารย์ใหญ่วางตำราลง มองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาแฝงไปด้วยความเคร่งเครียด

สวีหลิงเสวี่ยกำลังฝึกฝนกับไป๋หลี่ชิงอยู่ เสียงดังมาจากข้างนอกทำให้พวกเขาตื่นขึ้น ไป๋หลี่ชิงแสดงสีหน้าโกรธเคือง “ยิ่งนานวันยิ่งไร้สาระ เกิดเรื่องอะไรกันถึงได้ส่งเสียงดังโครมคราม”

ภาพเก้าดาราตะวันสาดส่องปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ไป๋หลี่ชิงลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น “เก้าดาราตะวันสาดส่อง คำร่ำลือเป็นจริงแล้ว!”

“อาจารย์ เก้าดาราตะวันสาดส่องคืออะไรหรือเจ้าคะ?” สวีหลิงเสวี่ยลืมตาขึ้น แล้วถามอาจารย์

นางฝึกฝนคัมภีร์หัวใจดรุณีหยกกับไป๋หลี่ชิงมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว และนางได้เข้าสู่การฝึกฝนขั้นพื้นฐานแล้ว การฝึกฝนของนางก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมาก ภายในหนึ่งเดือน นางได้เลื่อนจากกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ดไปสู่ชำระวิญญาณขั้นสามแล้ว

ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้ แม้แต่หลิวอู๋เสียก็ยังตามไม่ทัน

“ในยุคโบราณ เคยมีดวงอาทิตย์สิบดวงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ผู้คนบนโลกต่างก็ทุกข์ยาก เทพเจ้าโบราณผู้หนึ่งได้ถือธนูศักดิ์สิทธิ์ยิงดวงอาทิตย์เก้าดวงออกไป มีการพูดกันว่าดวงอาทิตย์เก้าดวงไม่ได้หายไป แต่กลับซ่อนตัวอยู่ในโลกลึกลับแห่งหนึ่งเท่านั้น”

ไป๋หลี่ชิงเล่าเรื่องนี้อย่างช้า ๆ ว่าตำนานนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่นั้น ไม่มีใครสามารถหาคำตอบได้

“ดวงอาทิตย์สิบดวง?” สวีหลิงเสวี่ยเผยแววตาที่ไม่เชื่อ

“ตำนานอาจไม่เป็นความจริง อาจารย์ใหญ่รุ่นแรกของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ร่วมมือกับช่างฝีมือมากมาย สร้างขึ้นตามธาตุทั้งสี่ของจักรวาล แท่งทดสอบที่มีเก้าธาตุ หากใครสามารถจุดสว่างได้ครบทั้งเก้าธาตุ ปรากฏการณ์เก้าดาราตะวันสาดส่องจะปรากฏขึ้น หลายปีผ่านไปแล้ว ไม่มีใครสามารถจุดสว่างได้ครบห้าธาตุ มากไปกว่านั้น ไม่มีใครสามารถจุดสว่างได้เก้าธาตุ”

ไป๋หลี่ชิงยังคงแสดงสีหน้าปกติ เก้าดาราตะวันสาดส่องเป็นเพียงคำเปรียบเปรย ไม่ใช่ว่ามีดวงอาทิตย์เก้าดวงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เก้าธาตุจะเปล่งแสงสว่างออกมาได้ก็ต่อเมื่อถึงระดับสูงพอเท่านั้น

กล่าวคือพรสวรรค์ของหลิวอู๋เสียนั้น เกินขีดจำกัดของแท่งทดสอบ จึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

ลานฝึกยุทธ์วุ่นวายไปหมด เหล่าศิษย์ที่สอบคัดเลือกต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

ฟ่านเหย่ผิงเหมือนคนบ้า มองหลิวอู๋เสียด้วยสายตาที่งงงวย

“เก้าดาราตะวันสาดส่อง เขาจุดสว่างเก้าธาตุได้!” เขาพึมพำ พูดจาไม่รู้เรื่อง

เฉินเล่อเหยาทิ้งสมุดบันทึกที่ถืออยู่ลงบนพื้น ไม่รู้จะบันทึกอย่างไร เรื่องนี้เกินกว่าที่นางจะเข้าใจ

เซวียผิ่นจือตกใจจนตัวสั่น เกือบจะนั่งลงกับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว

หลิวอู๋เสียเก็บหมัดลง มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บตัวเงียบ ๆ แต่กลับควบคุมพลังของตัวเองได้น้อยเกินไป พรสวรรค์ที่แข็งแกร่งของเขา ทำให้เขาต้องแกล้งทำเป็นเก่ง

– โปรดติดตามตอนต่อไป –